Miðvikudagur, 29. nóvember 2006
Maður eins og Bob Moran er maðurinn fyrir mig. Núna.
Ég var að fatta þetta í dag.
Þegar ég var unglingur las ég Bob Moran hvar sem ég komst í þær bækur. Var ekkert of mikið af þeim til á bókasafninu en þær bækur sem ég fann um Bob Moran las ég spjaldanna á milli. Fyrir þá sem vita ekki hver Bob Moran er, þá er hann ógeðslega flottur ævintýramaður (flottari en Indiana Jones) sem kann að berjast með einhverri svona *spling* kungfú tækni og hann er bara ÆÐISLEGUR. Oh.. hávaxinn.. dökkhærður.. illa rakaður.. oft allur útí mold og drullu (ó jesús).. með breiðar axlir.. og dásamlega sterkbyggða upphandleggi sem...
Vó. Þessi upptalning.. ég verð að hætta núna, þarf að sinna börnum og svona - en you get the picture. Bob Moran er ógeðslega flottur og ógeðslega klár.
Bob Moran kann að fljúga flugvél og hann kann ógeðslega mörg tungumál og hann fer til framandi landa til að gera allskonar og hann á aðal-vondukallaóvin sem heitir "Guli skugginn", eða Ming - sem er alveg ógeðslega mikið vondur og klár, mér fannst hann ógeðslega töff líka þó mig langaði ekki að stofna með honum fjölskyldu. Aldrei, og ég las slatta af bókum um Bob Moran, aldrei nokkurtíma var Bob Moran með konu. Hann var duglegur að bjarga konum en hann var ekki með þeim. Hann bjargaði þeim bara, hélt utanum þær með sterku handleggjunum.
Hann var ekki með karlmönnum heldur - ég myndi muna það, mér finnst það svo.. icky. In fact.. ef hann hefði gert það væri ég líklega scarred for life.
Málið er að ég hélt að svona Bob Moran menn væru ekki til, því ég hef aldrei hitt þannig mann - þar til ég fór til London.
Hann bað mig að vera ekki hrædda ef hann myndi taka utanum mig í svefni, hann ætti það til. Ég velti fyrir mér hvort það hefðu verið mistök að vera saman í herbergi, þó þetta væri risa stórt rúm.
Fyrstu nóttina dró hann mig til sín stuttu eftir að hann sofnaði og hélt utanum mig steinsofandi. Ég vissi fyrst ekki alveg hvað ég ætti að gera, hvort ég ætti að losa mig og ýta honum í burtu, eða leyfa mér að liggja þarna umvafin þessum sterku handleggjum því mér fannst það gott og af því ég fann að það var ekkert kynferðislegt á bak við, frekar en hjá Bob Moran, fannst mér það eiginlega meira en gott. Mér fannst það liberating.
Næsta kvöld gerði hann þetta aftur - og aftur, ekkert meira. Bara sterku handleggirnir hans utanum mig. Mér leið eins og ég væri algjörlega safe og það gæti ekkert komið fyrir mig. Og það var rétt.
Þriðja nóttin gekk eins fyrir sig og sú fjórða líka.
Þessar fjórar nætur voru eins og hydrocortisone áburður fyrir brotna hjartað mitt og þó ég hafi ekki komið heim frá London með al heilt hjarta þá er það ekki jafn illa farið og áður en ég fór. Það má segja að þessi maður hafi - bjargað mér smá. Bob Moran style.
Það má líka segja að hann hafi gefið mér a taste of honey og núna vil ég meira - en með Bob Moran kind'a guy.
Manni sem bjargar mér - og ekkert meira.
Annars hef ég komist að því hvernig ég enda þetta með Ken. Ég þarf að jarða hann. Til þess að ég geti jarðað hann successfully þarf ég fyrst að myrða Franklin Stein, austurríska lækninn - svo hann lífgi Ken ekki við aftur.
Að sjálfsögðu mun ég lýsa þessum morðum í smáatriðum hérna á síðunni, lesendum til skemmtunar. Ég er sannfærð um að þetta muni ganga vel hjá mér og að það verði engir eftirmálar eins og ákæra og fangelsisvist - en ég er líka bjartsýn manneskja að eðlisfari.
Þegar Ken er undir grænni torfu get ég farið að svipast um eftir Bob Moran.