Ef ég hefði ekki notið aðstoðar góðra manna og fengið kommentin aftur, þá hefði ég - og allir þeir sem hafa skilið spor sín eftir á síðunni - samtalst tapað fjórtánþúsund og fjögurhundruð kommentum. Ég tók þetta screenshot í gær, talan núna er 14409. Verð ég ekki að gera einhvern andskotann þegar við náum uppí fimmtánþúsund? Skjóta Margeiri útí geim? Nei bara smá hugmynd - er opin fyrir öllu, nema einhverri þvælu náttúrlega. Ég ætla ekki að strippa útá svölum Lárus, farðu að sætta þig við það.

Ég er náttúrlega að ýkja það aaaaðeins - því ég átti backupp, en það var fokk gamalt og ég hefði tapað allt að hálfu ári sem er engan vegin ásættanlegt. Þar sem vefurinn anna.is er hýstur núna er svakalegt spegla-afritunarkerfi og riddarinn sem sér um speglana alla hefur reynst mér rosalega vel.

Viðeigandi.

anna.is er actually orðin.. öruggur staður til að.. kommenta á.

--

Þorði ekki að ganga lengra en þetta, hefði stolið slagorðinu alveg en meika ekki að hitta fleiri lögfræðinga fyrr en ég hef talað við jesú. Hef ekki haft neinn tíma fyrir hann lengi - sem er skandall. Nútímakonan hefur ekki einu sinni tíma til að rækta sinn.. innri mann!

Hvernig endar þetta eiginlega?

Já þetta var smá premature "I'm back" þarna áðan.

Ég var komin aftur - en movie hall of fame og gestabókin farin á límingunum en nú er búið að negla þetta niður. Þetta var samt mjög áhugaverð villa og ég get ekki, for the life of me, skilið hvernig hún kom til. Hafði að gera með template sem eru bara alls ekkert inní kerfinu lengur. Draugasíður líklega. Þeim hefur verið eytt með hjálp WD-40+.

Pollið mitt er komið aftur á forsíðu og þegar pollið er komið þá veit maður að nú hefur allt farið vel.

Flutningurinn er sumsé formlega yfirstaðinn og allt á að virka eins og smurt - nema kommentin sem Tumi sendir inn. Skil það nú ekki, þetta er ekki persónulegt enda hef ég mjög gaman af kommentunum sem hann sendir inn.

Tumi. Þetta er fyrir þig:

Þú reyndir allt,
til þess að ræða við mig.
Í gegnum tíðina
ég hlustaði ekki á þig.

Ég gekk, áfram minn veg,
niður til heljar hér um bil.

Reyndu aftur, ég bæði sé og veit og skil..

Heyrðu þið í þyrlunni?

Hann er að koma heim.

Þegar Eiríkur Jónsson hringdi í mig um daginn, sagði hann að honum fyndist það sem ég gerði á afmælinu eitt það magnaðasta sem hann hafði heyrt um í langan tíma. Sagði líka að á tímabili, þegar hann var að lesa síðuna mína, var hann ekki viss um hvað var satt og hvað var skáldskapur og fannst hann lifa einstaklega daufu lífi miðað við mig. Spurði hvort hann mætti birta myndir og skrifa söguna eins og hann upplifði hana þegar hann las síðuna mína.

Já. Ég er í Séð og Heyrt í þessari viku, "Anna Helgadóttir (35)" - og alles.

Það sem færri vita er að það kom til tals að hafa samband við Séð og heyrt áður, þannig að þeir yrðu á staðnum þegar ég hélt grímuballið. Well.. ég bannaði það. Ég er ekki celeb og mér fannst ljótt að biðja vini mína og ættingja að klæða sig í grímubúninga og sitja svo fyrir þeim grunlausum með ljósmyndara frá séð og heyrt. Það var aldrei pointið og ég gerði þetta ekki til að komast í blöðin. Ég gerði þetta til að skemmta þeim sem komu að halda uppá afmælið mitt með mér og ég er mjög ánægð með hvernig það tókst.

Eiríkur hefði getað haft fyrirsögnina:

"SÚRRANDI GEÐVEIK EINSTÆÐ MÓÐIR TAPAR SÉR Í RUGLINU"

- hehe, en ég held að honum hafi fundist það sem ég gerði einfaldlega of töff til að dissa mig fyrir það. Mér finnst það allavega.

Þó örleikritið sem sett var á svið sé til á vídeói er staðreyndin sú að ekkert videó nær alveg utanum stemminguna sem myndaðist á svölunum og inná Sólon þetta kvöld og ekkert vídeó mun nokkurtíma gera það. Ég hafði lofað gestum mínum að þeir myndu, að hluta til, stíga inní öðruvísi raunveruleika - þann sem ég hef leikið mér að því að skapa hér á blogginu og með aðstoð Ken og World Domination Corp tókst mér að gera nákvæmlega það.

Það er eiginlega lygilegt hvað þetta tókst vel miðað við aðstæður og undirbúning en ég ætla ekkert að tjá mig um það hér. Trúir engin því sem ég skrifa hér lengur - og trust me.. þetta er í alvörunni lygilegt - svo lygilegt, að það er eiginlega efni í bók.

Kem með það seinna. Kannski.

Það er greinilegt að Eiríkur var ekkert að plata mig þegar hann sagðist hafa lesið síðuna mína og að færslan um Mustanginn hefur haft impact því hann skrifar að Ken hafi gefið mér Mustang. Það er ekki rétt, Ken gaf mér Ford GT, sem er töluvert flottari og dýrari bíll, eða mér finnst það - sjálfsagt smekksatriði - enda langar mig ekkert að eiga Mustang, mig langar í karlmann sem er EINS og Mustang - illilegur og kraftmikill.

Eins og Ken er.

Annars er Ken á landinu núna, kom í gær, og ég má ekkert vera að því að blogga á meðan...

Takk fyrir okkur Eiríkur!

annie are you ok? are you ok annie?

annie are you ok? so, annie are you ok? are you ok annie?
annie are you ok? so, annie are you ok? are you ok annie?
annie are you ok? so, annie are you ok? are you ok annie?

Ljóta helvítis ruglið sem fylgir þessum karlmönnum alla tíð, ég meinaða. Af hverju nenni ég þessu?

Ég var sæl og kát í minni eymd og ástarsorg og sannfærð um að ég ætti að láta alla karlmenn í friði framvegis. Neeeeei. Þarf ég þá ekki að falla fyrir manni sem er ekki bara geðveikur, hann ætlar að vera geðveikastur af öllum í heiminum.

Ég á ekki að segja svona - en ég er bara FOKKING FÚL NÚNA og þarf að fá útrás fyrir það.

Af hverju get ég aldrei farið eftir minni innstu sannfæringu?

Eftir að börnin fóru til pabba síns í kvöld áttum við Ken mjög notalegt kvöld inní herbergi með kertum og fíneríi. Hann sá um mest alla vinnuna, ég sá um að ákalla jesú og englana - þangað til ég snerti andlit guðs og féll afturfyrir mig á koddann. Það var ekki fyrr en rúmum tveimur klukkutímum síðar sem eitthvað óvenjulegt gerðist.

Ég vaknaði.

Spes því ég vakna aldrei á nóttunni - nema ef ég er illa haldin og þarna var búið að refsa mér þannig að ég hefði ekkert átt að vakna. En líklega hefur kvennlegt innsæi mitt fundið fyrir einhverju auka testosteróni í herberginu því þegar ég opnaði augun sá ég mann við endan á rúminu. Ég leit á koddann við hliðiná mér og þar lá Ken hrjótandi. Hann var reyndar ekkert hrjótandi í alvörunni - en mér finnst betra að segja að hann hafi verið að hrjóta, leggur áherslu á HVERSU LÍTIÐ HANN VAR AÐ GERA Í MÁLINU Á ÞESSARI STUNDU.

Karlmenn.

Þar sem það var myrkur í herberginu og maðurinn með lambúshettu gat ég ekki alveg séð hver þetta var en skynsemin sagði mér að þetta væri líklega ekki jólasveinninn, enda ekki einu sinni Ikea komið í jólaskap og svo held ég að hann komi ekkert aftur eftir að ég áreitti hann kynferðislega þarna í hittifyrra. Hef setið uppi með að gefa börnunum sjálf dót í skóinn síðan. Tómt rugl. Ég treysti mér heldur ekki til að fæla hann í burtu með ljótu orðbragði. Ég var náttúrlega stark naked og datt í hug hvort ég gæti kannski flassað missíðu brjóstunum mínum framan í hann, en ég hef bara aldrei hrætt lifandi mann með þeim, ekki einu sinni þegar ég geri þetta í bónus til að minnka raðirnar á kassanum. Ekki reyna, það virkar í alvörunni ekki.

Á meðan ég var að hugsa þetta var hann að róta í skúffunum mínum, sem mér fannst ekki mjög gaman. Ég geymi fullt af dóti þarna sem ég vil ekkert að ókunnugir menn með lambúshettu séu að skoða, t.d. reipisbúta - sem ég nota í sultugerð, andrésblöð á dönsku og fleiri hluti af þeim toga. OG ÞAÐ KEMUR ENGUM VIÐ.

Við skulum átta okkur á því að á meðan þetta gekk á lá ókrýndur einvaldur veraldar þarna HRJÓTANDI við hliðiná mér. Ég man nú bara ekki hvenær ég var svona frústreruð síðast. Þá heyrði ég að það var annar maður frammi og hann var svo ósvífin að KALLA Á ÞENNAN SEM VAR INNI HJÁ OKKUR:

"Found one"

Vanvitinn sem var inni hjá okkur fór fram og ég byrjaði að hrista Ken - sem umlaði bara "not now honey". Þá veit ég það. Fimm skipti og maðurinn er ónýtur. Það er eins með karlmenn og heimilistæki. Löngu hætt að framleiða eitthvað sem alvöru ending er í. Ég hélt áfram að hrista hann þangað til hann fór að sýna merki um vitrænt líf og þegar ég var búin að hvísla að honum, logandi hrædd, að það væru MENN í íbúðinni sem hefðu FUNDIÐ EITTHVAÐ og að nú væru þeir frammi.. ókey. Ég varð smá impressed þegar hann stökk eins og hlébarði á fætur og fór að fálma eftir nærbuxum - en þar sem ég hef kennt honum að það sé gay að ganga frá þeim á stólinn við rúmið, tók það soldinn tíma og bar engan árangur.

Þá mundi ég að við klæddum okkur ekkert úr inní svefnherbergi. Við klæddum okkur smá úr í eldhúsinu, stofunni, á ganginum, inná baði og svo enduðum við inní svefnherbergi. Þegar ég fer að hugsa útí það.. gæti ég trúað að mínar nærbuxur séu útá svölum. Þetta þýddi bara eitt. Það voru engin föt á Ken inní svefnherbergi. Frammi voru kumpánarnir að skoða innihald vínskápssins og ég heyrði ekki betur en að þeir væru að velja sér tegundir. Maður á bara ekki til eitt einasta orð!

Ég var búin að klæða mig í bol og greip náttbuxurnar mínar og henti í Ken. Þær eru bleikar og þó þær séu þægilega lausar á mér, þá eru þær.. já vægast sagt þröngar á Ken. Eiginlega gay þröngar - og Ken með situation sem hann hefði þurft að ganga úr sér. "Not now honey" -hvað? Ekkert að marka það sem hann segir. Það þýðir samt ekkert að láta svona smáatriði brjóta sig niður - þetta veit Ken, en ég sá samt að hann hikaði og þegar hann sá sig í speglinum við hurðina gretti hann sig - því hann leit vissulega út eins og flaming homosexual. Samt fannst mér hann alveg slatta illilegur frá mitti og upp.

Hann var búinn að hvæsa á mig að nú væri gott að hafa skotvopn til að grípa í - en satt að segja er ég hálf fegin að ég þvinga hann til að geyma byssurnar sínar í bílnum - ég geymi nefnilega fávitafæluna undir rúmi og Ken leið aðeins meira eins og karlmanni þegar ég rétti honum hana. Þetta er engin smá fæla. Myndin gerir henni eiginlega ekki justice.

Ken stóð við hurðagættina í örfáar sekúntur með kylfuna reidda, áður en hann gekk fram. Ég var smá hissa - enda er ég ekki karlmaður. Ef ég hefði verið hann hefði ég hlaupið öskrandi fram. En þess vegna er ég líklega kona. Ég hef ekki rænu á að ráðast rétt á menn. Come to think of it.. kannski er það rót allra minna vandamála - ég kann ekki að ráðast á menn. Hvað veit ég..

Hann gekk rólega fram og ég heyrði ekkert í smá stund, þangað til ég heyrði að kylfan skall í eitthvað hart og svo heyrði ég brothljóð. Því næst heyrði ég einhvern reka upp öskur og svo heyrði ég hurð skellt, annað öskur og svo sagði Ken eitthvað, sem ég heyrði ekki, og svo heyrði ég bara endalaust brothljóð. Lengi. Held að þarna í lokin hafi ég verið hætt að anda á meðan ég hlustaði á þetta. Hafði ekki áhyggjur af Ken, ég hafði áhyggjur af þessum brothljóðum - enda átti eftir að koma í ljós að ég hafði ríkulega ástæðu til þess.

Eftir ca tíu mínútur var ljósið kveikt frammi í stofu en ég þorði ekki fram. Stuttu síðar kom Ken inní herbergi og í birtunni frá stofunni sá ég að náttbuxurnar mínar voru allar útí blóði. Classic. Ég hélt uppá þessar náttbuxur. Ken þurrkaði blóðslettur framanúr sér, gerði nú eiginlega ekkert annað en að smyrja blóðinu eftir kinninni og svo sagði hann að þetta væri búið, ég þyrfti ekki að vera hrædd lengur.

Nei. Það er nefnilega svo EÐLILEGT að vera EKKERT HRÆDD þegar maðurinn sem þú elskar heldur á hafnarboltakylfu, allur útí blóði og þar eru góðar líkur á að það sé LÍK af manni sem KÆRASTINN ÞINN DRAP í STOFUNNI ÞINNI.

Neinei, ég var ekkert hrædd lengur. Ekki til.

Karlmenn.

Það eru ekki ýkjur þegar ég segi að íbúðin mín er ónýt. Ég skil það nú ekki alveg. Þetta var heill maður sem Ken var að lemja og meira að segja stór maður. Það leit samt meira út eins og Ken hefði verið að veiða flugu, það er ekkert óbrotið hérna - nema tölvan mín. Ég þurfti samt að ná í skjáinn úr herbergi krakkanna því Ken barði skjáinn minn í buff. Ég er fyrir það fyrsta ógeðslega fúl útí þessa fávita sem voru hérna og ég er líka fúl útí Ken fyrir að hafa ekki bara rotað þennan mann. Held að Ken hafi mikla innbyrgða reiði sem hann þarf að finna farveg fyrir.

Ken ætlaði að fara að kalla út eitthvað lið til að losa okkur við líkið en ég sagði honum bara að henda því frammaf svölunum. Það sem eftir er af búslóðinni minni verður hent á eftir honum og það tekur einhvern tíma fyrir kallinn á jarðhæðinni að grafa sig niður úr haugnum. Harðviðarhúsgögn. Þessi innbrotsþjófur verður orðin að áburði áður en það gerist.

Sem ég segi. Konur eru svo miklu betur settar án karlmanns og ef ég væri ekki svona hrædd við Ken núna myndi ég pottþétt segja honum að við þurfum að tala saman.

Það er búið að stela kjólnum mínum með vængjunum og öðrum skónum sem ég var í á grímuballinu!

Djöfull er ég ógeðslega reið. Já ég var að ýkja í morgun, smá, en það var bara því ég var svo fúl útí Ken og innbrotsþjófana. Hann drap ekki manninn í morgun, hann bara kýldi hann og svona, danglaði aðeins í hann með kylfunni. Þess vegna kom blóð og smá heili á buxurnar mínar, við settum manninn í bað og hann er allur að hressast. Missti bara minnið og mér finnst það gott á hann.

Vona að hann eigi elskandi fjölskyldu einhverstaðar sem hann er búinn að gleyma OG FINNUR ALDREI AFTUR.

PAKK!

Hinn fávitinn TÓK KJÓLINN MINN OG VÆNGINA! Og einn skóinn. Vissi alltaf að það borgaði sig að geyma þá í sitthvoru lagi - þetta er ekki vegna þess að ég sparkaði þeim af mér frammi og veit ekkert hvar þeir lentu, þetta var allt með ráðum gert. Lögreglan kom hingað áðan og tók skýrslu og Ken borgaði þeim fullt af peningum þannig að þetta verður sett í forgang. Létum þá taka hitt fíflið með sér. Já og ég var aðeins að ýkja, íbúðin er ekki alveg ónýt. Ken braut glas sem var á stofuborðinu - EN ÞAÐ VAR SAMT ALGJÖR ÓÞARFI!

Djöfull er ég svakalega reið. Ég saumaði þennan kjól sjálf sérstaklega fyrir þetta grímuball og vængirnir voru sér innfluttir frá Bandaríkjunum. Kostuðu MORÐFÉ! -eða.. tíu þúsund - ÞAÐ ER SLATTI!

Ken finnst ég ekki taka þessu vel og vænir mig um að vera með drama.

DRAMA JÁ!

Var það nú ekki típískt? Alltaf sama sagan, maður má ekki segja neitt, þá er það orðið drama. Ég var hrædd við hann í morgun og þið væruð það líka ef þið hefðuð séð hann í þessum náttbuxum. Alveg klárt mál.

Ég er ekki með drama, þetta ER drama og ég er bara að benda á hið augljósa. ÞAÐ ER DRAMA ÞEGAR ÞAÐ KOMA MENN HEIM TIL ÞÍN ÞEGAR ÞÚ ERT SOFANDI OG STELA KJÓLNUM ÞÍNUM OG VÆNGJUNUM. Þetta hafa verið klæðskiptingar - well. . the joke is on them, þeir komast aldrei í þennan kjól - aldrei - og ekki þessa vængi heldur og ekki skóna heldur. ÞETTA VAR HANDMÁLAÐUR SKÓR - ÉG BJÓ HANN NÆSTUM ÞVÍ TIL FRÁ GRUNNI!

Drama hvað. Ken ætti að fá medalíu núna, hann er að hegða sér eins og klassískur karlmaður af verstu sort. Drama endalaust, tautandi. Hann forðaði sér áðan OG ÉG VONA AÐ HANN KOMI ALDREI AFTUR!

Hann er svo mikil dúlla þessi maður. Haldiði að hann hafi ekki komið með blóm handa mér.

Ég er búin að fyrirgefa honum allt og ætla að baka smákökur.

Ég er alveg rosalega sár yfir því að hafa tapað kjólnum og vængjunum. Held að Ken hafi verið að reyna að hughreysta mig áðan þegar hann benti á að það stóð nú aldrei til að ég færi að nota þetta dags daglega. Það er alveg sama, mig langaði að eiga þetta. Ég skil samt af hverju karlmaður myndi ekki skilja þetta, því ég skil karlmenn smá. Skilurðu? Fór samt að gráta - til öryggis. Af hverju geta karlmenn bara ekki samþykkt það sem maður segir og sýnt hluttekningu?

"Anna. You are unreservedly right and I agree with you wholeheartedly. There is no doubt, this might even be more tragic than Ishtar."

Af hverju skipta hlutir mann svona miklu máli?

Hinn fávitinn sem lögreglan tók, hann slapp úr haldi lögreglu og er horfinn. Líkurnar á því að ég fái þetta dót til baka eru null. Fyrst var ég rosalega reið, svo fór ég í afneitun og núna er ég komin í sorg.

Veit ekki hvað ég á að gera við hinn hvíta skóinn. Langar ekki að henda honum.

Annars er ég alveg rosalega vonlaus í skapinu þessa dagana, veit ekki hver fjandinn er að mér.

Ef einhver verður var við hvítan kjól með vængjum eins og þann sem ég var í á grímuballinu, bið ég um að hann hafi samband og láti mig vita. Það eru fundarlaun í boði.

Þá er ég að fara á aðalfund hjá félagi dauður þar sem ég mun taka við stjórn. Til að tryggja að þetta valdarán fari friðsamlega fram mun ég hafa með mér fjórtán vopnaða menn með sólgleraugu og ógeðslega flottar húfur.

You gotta be prepared.

Annars á ég von á að þetta fari allt friðsamlega fram, þó þetta séu mest konur þarna. Að sjálfsögðu munum við halda áfram því góða starfi sem félagið hefur stundað hingað til en einnig hef ég ákveðið að í minni stjórnartíð verði sett upp nothæf heimasíða fyrir félagið. Ég segi nothæf því notendaviðmótið á þessari er svo vonlaust að það gerir hvaða einustu manneskju gráhærða.

Má ekki við þannig rugli.

Þá erum við Ken búin á hjónabandsnámskeiðinu sem við höfum verið á s.l. tvö kvöld. Presturinn kallaði okkur "ábyrg hjónaefni". Ég hef náttúrlega reynslu. Ken náði samt helvíti góðu skori í prófunum, enda er hann úrvals mannsefni. Færi ekki að giftast einhverjum fávita.

Á námskeiðinu sagði leiðbeinandinn okkur að það sem skiptir mestu máli í hjónabandi er að setja sér sameiginleg markmið og vinna saman að því að ná þeim. Presturinn skammaði mig smá fyrir að standa ekki nógu vel við bakið á Ken og sýna áhugamálum hans ekki nógu mikinn áhuga en hrósaði Ken hinsvegar fyrir hvað hann er duglegur að styðja mig í mínum áhugamálum.

Ég sagði prestinum að mér fyndist þetta skrítin fullyrðing í ljósi þess að ég er ennþá að fá á hreint hver mín áhugamál eru - nei - honum fannst það bara all the greater accomplishment - hjá Ken.

Ekki sá hann ástæðu til að bakka mig upp þegar ég kvartaði yfir því að Ken notar eldhúsáhöldin mín undir sýklavopn, slítur reimar úr skóm fjölskyldumeðlima þegar hann vantar kveikiþráð og skilur allskonar helvítis drasl eftir útum alla íbúð. Neinei, þar á ég að sýna skilning og ást og hlýju. Virða hvað Ken sýnir mikla einurð við að ná takmarki sínu. Jájá. Ég hef bara takamarkaðan áhuga á að ná heimsyfirráðum. Finnst það spes og var eiginlega að vonast til að Ken myndi fá annað áhugamál, t.d. fluguhnýtingar.

Eitt sagði presturinn sem ég stökk á eins og köttur með allar klær úti - sagði að það mikilvægasta af öllu í hjónabandi væri að við gætum treyst hvoru öðru.

Nú vill svo skemmtilega til að ég er búin að vera við það að tapa mér síðustu daga. Dr. Kjarnverk þreytist ekki á að ryksuga ganginn, teppið er komið niður í striga á sumum stöðum og ég spái því að húsfélagið fari í mál fyrir rest - en - Ken fann lausn á þessu og gengur nú um með eyrnatappa og heyrir nákvæmlega ekki neitt. Það var nú líka ekkert venjulegt hvernig hann hagaði sér þegar hann heyrði í ryksugunni þarna frammi. Eitt skiptið stökk hann uppúr stól í eldhúsinu og hljóp beint á vegg. Fékk skurð á ennið og blóðnasir. Þegar við vorum búin að stinga bómull uppí nefið á honum fór hann að gráta. Sagði að hann væri að fara á taugum og að honum væri "illt í öllum tilfinningunum sínum".

Ég elska þennan mann, en það eru takmörk fyrir hvaða rugli ég tek þátt í - og þessu nenni ég ekki. Það er nógu erfitt að fá karlmann til að hlusta á mig án eyrnatappa. Ég sagði Ken að hann yrði að segja mér hvað varð til þess að hann fékk þessa ryksugufælni svo við gætum fundið lausn á þessu, og á endanum gerði hann það.

Það tók smá tíma, en þegar ég sagði honum að mögulega gæti sagan hans hjálpað öðrum sem eiga við þessa fælni að stríða gaf hann mér leyfi til að segja frá þessu á síðunni minni en tók fram að ég yrði að gera það þannig að það væri ekki séns að vita um hvern ræðir, því hann skammast sín pínu. Mér finnst það sætt og auðvitað myndi ég aldrei fara að segja frá þessu hérna án þess að fela vel um hvað ég er að tala, fyrst hann vill ekki láta bendla sig við þetta.

Hann getur treyst mér. Við erum eitt.

Einu sinni var lítill Breti sem hét Jónas.

Jónas átti tvö miklu eldri systkini sem fóru bæði í taugarnar á honum, enda þóttust þau vitrari en hann sökum aldurs. Jónas fullyrðir að svo hafi ekki verið, segir þau heimsk og ófríð bæði tvö. Systir hans innskeif og bróðir kiðfættur. Reglulega illa af Guði gerð. Söguritari hefur ákveðið að trúa Jónasi, þar sem hann á myndir þessu til staðfestingar. Dag einn var Jónas úti einn á ferð þegar hann rak augun í músarunga sem var að gæða sér á samloku hinumegin við veginn. Honum tókst að handsama músina og lauma henni í jakkavasann.

Nokkrum dögum síðar laug Jónas að móður sinni að hann hafi keypt músina í nýju gæludýraversluninni í verslunarmiðstöðinni, og fyrst þetta var "þannig" mús fékk hann leyfi fyrir að eiga hana. Jónas skírði músina Edgar. Hún var grá og mjúk og með langt skott og á stuttum tíma varð hún besti vinur Jónasar. Hann tók hana með hvert sem hann fór og sagði fólki að hún kynni að tala en bara hann skildi hvað Edgar sagði.

Frá unga aldri hafði Jónasi dreymt um að stjórna öllu í heiminum. Þetta kom fyrst í ljós þegar hann reyndi að kyrkja pabba sinn í tveggja ára afmælisveislunni, þegar hann sagði Jónasi að blása á kertin á kökunni. Jónas var greindur misþroska og með athyglisbrest. Þessi greining reyndist ekki rétt en var þó aldrei leiðrétt þar sem læknirinn sem sá um greininguna greindist sjálfur með dauða stuttu síðar. Miklu seinna leiddi önnur greining í ljós að þetta reyndist eðlileg árásarhneigð sem vill fylgja mönnum sem hafa yfirburðagreind og/eða snert af mikilmennskubrjálæði.

Jónas var mikill námsmaður en þegar hann var ekki með nefið ofaní námsbókunum var hann að skipuleggja árásir á nágrannalönd og finna heppilegar leiðir til að koma saman her. Edgar var alltaf hafður með í ráðum, annaðhvort á öxlinni hans eða í litlu hamstrahjóli sem Jónas geymdi á skrifborðinu sínu.

Það var ekki fyrr en á ellefta aldursári sem Jónas sá afleiðingar fellibyls í fréttum í sjónvarpi. Hann áttaði sig strax á að þetta var góð leið til að skapa einmitt þá ringulreið sem hann þyrfti til að ná völdum í heimalandi sínu. Hann ákvað að reyna að búa til fellibyl, fyllti eldhúsvaskinn af vatni, náði í ryksuguna og prufaði að setja hana í gang. Hann ætlaði að soga vatnið með ryksugunni uppúr vaskinum og framkalla fellibyl í eldhúsinu.

Það tókst ekki.

Á meðan á tilrauninni stóð vildi hinsvegar svo hræðilega til að Edgar, sem sat á öxl Jónasar, datt ofaní vaskinn. Edgar hvarf nær samstundis innum opið á ryksugurörinu. Það tók Jónas einungis nokkrar sekúndur að slökkva á ryksugunni og opna en krufning, sem fór fram löngu seinna þegar Jónas var í framhaldsskóla, leiddi í ljós að Edgar lést úr áfalli, löngu áður en litli líkaminn lenti í mjúku rykinu.

Jónas hefur hvorki getað komið nálægt ryksugu né hlustað á þær síðan.

----

This story is fiction. Any resemblance of the events, names, personalities, places, or organizations in this story to actual names or events is purely coincidence.

Á morgun mun ég endursenda gjöfina sem ég fann í póstkassanum mínum í dag - aldrei, aldrei senda mér neitt þessu líkt aftur. Þetta er ekkert smá óviðeigandi.

Ég er ekki þín, ég hef aldrei verið það og ég verð það aldrei.

Prufaðu að distansa sjálfan þig örlítið og reyna að horfa hlutlausum augum á það sem þú ert að gera. Þú hlýtur að sjá að þetta er komið út fyrir allt norm. Back off. Mér er fúlasta alvara, ég vil þig ekki. End of story.

Næsta gjöf sem þú sendir verður endursend heim til þín.

Kyle: Hey Stan, did you see that rainbow this morning?
Stan: Yeah, it was huge.
Cartman: Eh. I hate those things.
Kyle: Nobody hates rainbows.
Stan: Yeah. What's there to hate about rainbows?
Cartman: Well, you know. You'll just be sitting there, minding your own business, and they'll come marching in, and crawl up your leg, and start biting the inside of your ass, and you'll be all like, "Hey! Get out of my ass you stupid rainbows!"

Stan: Cartman, what the hell are you talking about?
Cartman: I'm talking about rainbows. I hate those friggin' things!
Kyle: Rainbows are those little arches of color that show up after a rainstorm.
Cartman: Oh. RainBOWS. Yeah, I like those. Those are cool.
Stan: What were you talking about?
Cartman: Huh? Oh nothing. Forget it.
Kyle: No. What marches in, crawls up your leg---
Cartman: Nothing.
Kyle: ---and starts biting the inside of your ass?
Cartman: NOTHING!

The right answer is:

Magnolia (1999)

Því miður þá gleymdist að flytja netfangið sem ég nota á kvikmyndagetraunina þannig að allur póstur varðandi þessa getraun hefur glatast.

Þetta er hinsvegar komið í lag núna - og ný getraun á forsíðu.

..makes Jack a dull boy.

Þetta vita allir.

Færri vita hinsvegar að ég er búin að taka vinnutörn DAUÐANS síðustu daga, búin að vera svo dugleg að það er... það er RUGL og gengur ekkert endalaust svo ég er farin til útlanda, nánar tiltekið.. Law land.

Stundum rokkar það svo feitt að vera ég - það er ekki fyndið. Getur stundum verið boring, en ég reyni að leiða það hjá mér.

Ef ég drepst í þessu ferðalagi - sem er hreint ekki ólíklegt - þá finnst mér rétt að taka fram, að all in all fannst mér þessi jarðvist bara helvíti skemmtileg og ég myndi kaupa ef þetta væri kynning. Auk þess - og þetta eigið þið að vita - ung og hraust manneskja eins og ég, myndi ná mér á korteri.

Í ljósi þess hvers eðlis bloggið mitt er finnst mér viðeigandi að lokaorðin í þessari færslu séu...

"It's been real.."

Finnst ykkur þeir ekki ÆÐISLEGIR?

Finnst merkilegt hvað ég virðist eiga auðvelt með að vanrækja bloggið í seinni tíð, hvað ég er fljót að svissa algjörlega yfir í blogglausa tilveru. Get ekki svissað yfir í tölvupóstlausa tilveru, ég virðist háð tölvupósti en ekki bloggi.

Kemur á óvart.

Kannski er bloggið fyrir mér eins og kynlíf er fyrir rottu - bara means to an end.
-but what is it? Where is the end?

Means to an end.. ætli ég sé komin þangað? The end? Af hverju langar mig ekki að skrifa? Ég er ekki einu sinni í stuði til að skrifa það sem ég var búin að lofa að skrifa - um Ken. Backstage. Hef byrjað að skrifa um það tvisvar en mér finnst það boring. Langar ekki að skrifa það lengur. Mig langar ekki að skrifa um neitt hér þessa dagana.

The hell is wrong with me?

Ég veit auðvitað hvað er að mér og ef ég segði ykkur, kæru lesendur, hvað er að mér þá myndu þið í fyrsta lagi ekki trúa mér og í öðru lagi..

...ég þarf ekki annað lag, því fyrsta lagið er svo frábært.

Ken var að senda mér myndir úr ferðinni.

Hótelið sem við gistum á var magnað, hef aldrei verið á svona fínu hóteli né í svona stórri svítu og kvöldið sem þessar myndir voru teknar var æðislegt. Maturinn var svo góður að hann bókstaflega bráðnaði uppí manni, ég hélt að svona góður matur væri ekki til í Bretlandi. Hef aldrei áður upplifað að það standi þjónn við borðið þitt allt kvöldið - eins og heiðursvörð.

Ógeðslega töff.

Ken kom með mér heim til Íslands á þriðjudaginn en fór út aftur á mið. Hann veit að ég er smá flughrædd og vildi ekki senda mig "eina" heim - ef hægt er að kalla það að vera einn með fimm lífverði og flugáhöfn. Þessar myndir eru teknar seint s.l. laugardagskvöld rétt áður en við fórum uppá svítu. Ég var svo hamingjusöm þetta kvöld að fæturnir á mér snertu varla jörðina. Um nóttina gerðist hinsvegar svolítið sem setti töluvert strik í reikninginn. Ég veit að Ken er ekki.. góður strákur - þó hann sé góður við mig og af því hann er svo góður við mig hef ég ekkert þurft að.. horfast í augu við hver hann er í raun og veru.

Þessa nótt sá ég hinsvegar hluti sem mér var aldrei ætlað að sjá. Ég er búin að vera í hálfgerðu rusli síðan, þó ég hafi reynt að hugsa um annað - eins og skó. Ég er varla búin að ná utanum það sem gerðist. Ég veit eitt. Ég get ekki verið með manni sem ber svona litla virðingu fyrir mannslífum. Gerði mér ekki nokkra einustu grein fyrir hversu hættulega aðstöðu ég er búin að koma mér í.

Ég vildi óska að ég hefði ekki vaknað þessa nótt.

Vildi líka óska að ég vissi hvernig ég á að enda þetta.

Djöfull fer ástin illa með mig.

Ég sagði fyrir nokkru að mig langaði í karlmann sem væri eins og Mustang - í eins og tólf klukkutíma. Having said that.. karlmaður sem er eins og bíllinn á neðstu myndinni.. það er maður sem ég gæti hugsað mér að eyða ævinni með.

Mig vantar make and model á svarta, getur einhver hjálpað mér?

Ken á þennan gráa - obviously.

Af hverju tala ég um "félagi dauður" í stað þess að segja Félagið Auður?

Það eru nokkrar staðreyndir í því máli.

Dag einn sat Anna í þægilega stólnum sínum á skrifstofunni þegar faxvélin spýtti út úr sér einni blaðsíðu.

Á þessari blaðsíðu var umsókn um lénið "felagidaudur.is"

Anna tók upp umsóknina og sá að það var einhver einstaklingur að sækja um þetta lén, lénið felagidaudur.is. Önnu fannst þetta undarlegt. Ekki gat þetta verið minningarsíða fyrir einhvern látin félaga, því þú talar ekki um að félaginn sé "dauður" - nema þú sért smá skrítin í höfðinu. Anna vildi nú samt ekki útiloka að mögulega væri hún skrítin í höfðinu sem olli því að hún sá bara "Félagi dauður" út úr þessu léni. Hún fékk því álit annarra starfsmanna, en allir sem Anna spurði voru sammála um að þarna væri einhver að stofna lénið Félagi dauður. Punktur is.

Fólki fannst þetta spes.

Klukkutíma eftir að umsóknin barst hringdi síminn. Kona á hinni línunni spurði Önnu hvort hún hefði móttekið umsókn um lén fyrir Félagið Auður.

Nú kom sér vel hvað Anna er dugleg og fljót að hugsa, og hún sagði já - en benti konunni jafnframt á að hún ætti kannski aðeins að endurskoða nafnið þar sem það væri ekki nokkur einasta leið að átta sig á að þarna væri á ferðinni Félagið auður - allir sem sjá þetta lesa "félagi dauður".

No kidding.

felagidaudur.is

Eftir stutta þögn fór konan að skellihlæja og bað Önnu að bíða aðeins með að úthluta léninu.

Seinna um daginn spýtti faxvélin útúr sér annarri blaðsíðu - umsókn um lénið felagid-audur.is.

Nú hafa örlögin hagað því þannig til að Anna er orðin formaður í félaginu og hennar fyrsta verk var að setja upp nothæfa heimasíðu fyrir félagið - í CSS, mind you.

Það er ironic, en margir félagsmenn virðast dauðir miðað við fundarsókn. Líklega er það vegna þess að félagsmenn eru konur sem eru flestar að reka fyrirtæki og kjósa því oft að eyða þeim litla frítíma sem þær eiga í að hugsa um börn og eiginmenn - sem er auðvitað tómt rugl. Áhersla nýrrar stjórnar verður að vekja félagsmenn til lífsins aftur - hvernig stjórnin fer að þessu er óljóst en í janúar munum við bjóða uppá námskeið í fyrstu hjálp hjá Rauða krossinum.

Nei smá grín en á fyrsta stjórnarfundinum með nýrri stjórn missti ég mig gjörsamlega úr hlátri þegar við vorum að ákveða hvaða athafnakonur við ætluðum að fá til að kynna starfsemi sína í vetur því ein úr hópnum talaði um konu á Selfossi - sem framleiðir hnakka.

Maður eins og Bob Moran er maðurinn fyrir mig. Núna.

Ég var að fatta þetta í dag.

Þegar ég var unglingur las ég Bob Moran hvar sem ég komst í þær bækur. Var ekkert of mikið af þeim til á bókasafninu en þær bækur sem ég fann um Bob Moran las ég spjaldanna á milli. Fyrir þá sem vita ekki hver Bob Moran er, þá er hann ógeðslega flottur ævintýramaður (flottari en Indiana Jones) sem kann að berjast með einhverri svona *spling* kungfú tækni og hann er bara ÆÐISLEGUR. Oh.. hávaxinn.. dökkhærður.. illa rakaður.. oft allur útí mold og drullu (ó jesús).. með breiðar axlir.. og dásamlega sterkbyggða upphandleggi sem...

Vó. Þessi upptalning.. ég verð að hætta núna, þarf að sinna börnum og svona - en you get the picture. Bob Moran er ógeðslega flottur og ógeðslega klár.

Bob Moran kann að fljúga flugvél og hann kann ógeðslega mörg tungumál og hann fer til framandi landa til að gera allskonar og hann á aðal-vondukallaóvin sem heitir "Guli skugginn", eða Ming - sem er alveg ógeðslega mikið vondur og klár, mér fannst hann ógeðslega töff líka þó mig langaði ekki að stofna með honum fjölskyldu. Aldrei, og ég las slatta af bókum um Bob Moran, aldrei nokkurtíma var Bob Moran með konu. Hann var duglegur að bjarga konum en hann var ekki með þeim. Hann bjargaði þeim bara, hélt utanum þær með sterku handleggjunum.

Hann var ekki með karlmönnum heldur - ég myndi muna það, mér finnst það svo.. icky. In fact.. ef hann hefði gert það væri ég líklega scarred for life.

Málið er að ég hélt að svona Bob Moran menn væru ekki til, því ég hef aldrei hitt þannig mann - þar til ég fór til London.

Hann bað mig að vera ekki hrædda ef hann myndi taka utanum mig í svefni, hann ætti það til. Ég velti fyrir mér hvort það hefðu verið mistök að vera saman í herbergi, þó þetta væri risa stórt rúm.

Fyrstu nóttina dró hann mig til sín stuttu eftir að hann sofnaði og hélt utanum mig steinsofandi. Ég vissi fyrst ekki alveg hvað ég ætti að gera, hvort ég ætti að losa mig og ýta honum í burtu, eða leyfa mér að liggja þarna umvafin þessum sterku handleggjum því mér fannst það gott og af því ég fann að það var ekkert kynferðislegt á bak við, frekar en hjá Bob Moran, fannst mér það eiginlega meira en gott. Mér fannst það liberating.

Næsta kvöld gerði hann þetta aftur - og aftur, ekkert meira. Bara sterku handleggirnir hans utanum mig. Mér leið eins og ég væri algjörlega safe og það gæti ekkert komið fyrir mig. Og það var rétt.

Þriðja nóttin gekk eins fyrir sig og sú fjórða líka.

Þessar fjórar nætur voru eins og hydrocortisone áburður fyrir brotna hjartað mitt og þó ég hafi ekki komið heim frá London með al heilt hjarta þá er það ekki jafn illa farið og áður en ég fór. Það má segja að þessi maður hafi - bjargað mér smá. Bob Moran style.

Það má líka segja að hann hafi gefið mér a taste of honey og núna vil ég meira - en með Bob Moran kind'a guy.

Manni sem bjargar mér - og ekkert meira.

Annars hef ég komist að því hvernig ég enda þetta með Ken. Ég þarf að jarða hann. Til þess að ég geti jarðað hann successfully þarf ég fyrst að myrða Franklin Stein, austurríska lækninn - svo hann lífgi Ken ekki við aftur.

Að sjálfsögðu mun ég lýsa þessum morðum í smáatriðum hérna á síðunni, lesendum til skemmtunar. Ég er sannfærð um að þetta muni ganga vel hjá mér og að það verði engir eftirmálar eins og ákæra og fangelsisvist - en ég er líka bjartsýn manneskja að eðlisfari.

Þegar Ken er undir grænni torfu get ég farið að svipast um eftir Bob Moran.

Kerfisstjórinn minn kom hingað eftir hádegi á mánudaginn með hrikalega djúsí hamborgara, settist við skrifborðið hjá mér og borðaði hann fyrir framan mig.

Ég sat í stólnum mínum með hálf opinn munninn, slefaði og sagði "ah.. grr..". Hann gaf mér reyndar einn bita og nokkrar franskar, enda hefði ég sjálfsagt myrt hann ef hann hefði ekki gert það - en svo lét ég hann lofa mér að fara í hádeginu í dag og við myndum kaupa hamborgara.

Oh.. OH! Nú er ég að fara yfirum. Ég gat ekkert sofið í nótt því ég hætti ekki að hugsa um.. safaríkann borgara sem bráðnar uppí manni.

OG MIG LANGAR Í SVOLEIÐIS NÚNA!

Var að hringja í kerfisstjórann minn:

Anna: Hæ. Hvar ertu?
Kerfisstj: Ég er á bensínstöð?
Anna: ég gat ekkert sofið í nótt, hugsaði bara um hamborgara - ertu ekki bara til í að kaupa hamborgarana núna og koma með þá?
Kerfisstj: Hafðu hemil á þér kona, við förum saman í hádeginu og kaupum hamborgara.
Anna: Hafa hemil á mér? Ég hef hemil, hann er bara á öðrum stað en þessum og ég get ekkert svissað því, það væri disaster!
Kerfisstj: hehe við förum í hádeginu.
Anna: ohhhhhh..

Ég held að mig hafi aldrei langað svona mikið í hamborgara á ævinni. Er ekki viss um að ég meiki það fram að hádegi.

Á stjórnarfundi anna.is seinnipartinn í dag var ákveðið að hrinda í framkvæmd fyrsta lið í gagngerum skipulagsbreytingum, en svo segir í fundargerð:

"Vegna tímaskorts og áhugaleysis hefur stjórnin ákveðið að hætta að halda úti liðnum "song of the week". Verður tengillinn ásamt öllu efni fjarlægður innan 24 klukkustunda".

Kliður fór um sali Alþingis þegar fréttist af þessu máli spurðust út, en "song of the week" var fyrsti alvöru efnisþáttur síðunnar og birtist á þeim tíma sem anna.is var birt undir nafninu badabing.is. Song of the week er því eini liðurinn sem hefur verið á anna.is frá upphafi. Talsmaður Sameinuðu þjóðanna sagðist harma þessar fréttir og hefur mælst til þess að fólk sýni samstöðu og hafi fimm klukkutíma þögn á laugardaginn frá klukkan fimm um morguinn í minningu "song of the week".

Þýtt af vef Reuters.

John says: good evening
Anna says: good evening
Anna says: uh
Anna says: you gotta see this
John says: ?
Anna says: you might be right
John says: about what?
Anna says: http://findmycelebritylookalike.com/
Anna says: i might be hot
John says: lol
John says: yeah, good call
John says: i want to do that now!
Anna says: send me a picture
John says: hm, i don't really have any...
John says: ah no, wait

-----------censored link-----------

Anna says: ok it's scanning

-----------censored link-----------

Anna says: can you see this?
John says: no
John says: oh I see it now
Anna says: YOU SEE IT?
Anna says: YOU LOOK LIKE GEORGE CLOONEY
Anna says: can I like..
John says: george clooney!
John says: I rock
Anna says: ..touch you or somehting
Anna says: ?
John says: yeah you can touch me...
John says:
Anna says: i bet
Anna says: hehe
John says: hehe
Anna says: you look like george clooney!
John says: i look like george clooney
John just sent you a Nudge!
Anna says: wow..
John says: though, you look like julia roberts
John says: WOW!!
John says: it's ocean's 11
Anna says: MY GOD
Anna says: John
Anna says: we were meant to be
Anna says: it's clear to me now
John says: call me danny
Anna says: danny?
John says: danny ocean
Anna says: oh
Anna says: danny
Anna says: call me tess
John says: that can be your next movie thing
John says: on your weblog
Anna says: yes
Anna says: me and george clooney
John says: hehe
Tess says: we have to get married
danny says: looks that way

-----------censored (but it's not what you think)-----------

John says: i gotta go to bed
John says: you stay away from that hotel owner guy
John says: the casino fella
Tess says: i will darling
Tess says: promise
John says: night tess
Tess says: night danny
John says: (sendir rós)
Tess says: awwww

--

Eins og George Clooney. Er hægt að biðja um meira?
Annars er ekkert að marka þetta dót, Julia Roberts? I don't think so.
John er hinsvegar ekki ósvipaður George Clooney. It's a magical thing.