Fimmtudagur, 12. október 2006
Manninum sem sagði mér að hysja upp um mig buxurnar í morgun er fyrirgefið allt, í nútíð, fortíð og framtíð. Ég var reyndar aldrei fúl útí hann in the first place þó ég hafi orðið HRÆÐILEGA SÁR OG SVEKKT OG SÉ NIÐURBROTIN eftir samtal okkar í háeginu.
(nei,nei,nei - ég er ekki að reyna að láta þig fá samviskubit sko.. ekkert þannig hehe mátt ekki taka þessu alvarlega - no, really)
Hann sagði nefnilega líka "þrjátíu og fimm? Ég hélt þú værir tuttugu og fimm"
Stundum þarf bara ekki meira til að hafa mig ánægða. Meina.. ég var nývöknuð og illa sofin! Með hárið útí allar áttir eins og ég hafi verið nýbúin að fá raflost - eða.. ég fæ mér oft raflost á morgnanna, hef bara ekkert verið að tala mikið um það. Fólk hefur oft engan skilning á þannig málum. Bygons.
Kannski ætti ég að hætta að sofa og vera sem oftast nývöknuð. Gæti orðið trikkí en ég læt það ekki brjóta mig niður.
Auðvitað mun ég taka klassískan konu vinkil á málið og trúa að hann hafi bara sagt þetta til að vera sætur við mig - út af buxnamálinu.
En þegar ég sá hann.. það var alveg magnað, því hann er nákvæmlega og algjörlega eins og..
..en ég er ekkert búin að gefast upp og hef ákveðið að hysja ekki upp um mig fyrr en í fulla hnefana. Nema hvað landslög varðar. Skal hysja uppum mig alveg þar, renna og hneppa og allur pakkinn. Belti og læti.
That's a promise.