Fimmtudagur, 26. október 2006
Á meðan ég þrammaði um hlemm og nágrenni í kvöld, að leita að helvítinu honum Margeiri, helltist yfir mig þvílíkur efi og ég er viðþolslaus núna. Hvað ef þetta er tómt rugl? Ég hef oft sagt að ég sé á móti cross cultural samböndum, nenni ekki öllu veseninu sem því fylgir. Af hverju nenni ég því þá með Ken?
Af því hann er spennandi?
Það er samt ekkert rosalega spennandi að lifa einhverju spennufíklalífi for the rest of your life. Nenni ég því? Vera í stöðugri lífshættu og komast ekki í bónus nema með lífverði. Hvaða rugl er það eiginlega? Hvað gerðist eiginlega? Síðast þegar ég vissi langaði mig bara í lítið hús með gróðurhúsi og litlum garði og hvítu grindverki!
Hvað hefur komið fyrir mig? Þetta er rosalega ólíkt mér. Sure, ég hef verið að leita að öryggi, komist nálægt því og blekkt sjálfa mig með því að halda að ég hafi fundið það, en í hvert sinn reyndist það vera.. innantóm þvæla.
Hvað ef Ken er líka innantóm þvæla? Hvað ef ekkert sem hann segir gengur eftir? Hvað ef hann er.. bara eins og hinir?? ÉG ER AÐ GEÐBILAST OG ÉG FINN EKKI MARGEIR!
Kræst ef Ken er eins og restin þá er ég bara hætt. Ég nenni þessu ekki lengur. Fokk. Ég get ekki bakkað útúr þessu núna og samt er ég skíthrædd við að taka skrefið til fulls. Gifta mig aftur? HVAÐ ER ÉG AÐ PÆLA? En af hverju er ég svona hrædd við það? Er ég svona hrædd við að vera í alvörunni hamingjusöm? Er ég hrædd við að ég gæti hafa fundið mann sem er for real og þá get ég ekki höndlað það?
Ég er eins lost og hægt er að vera.
THE FUCK IS WRONG WITH ME!
Rosalega eru lesendur mínir duglegir að raka sig, ég þarf að taka mig á!
--
Anna átti til að hugsa mikið án þess að komast að vitrænni niðurstöðu.
Anna er kona.