Þriðjudagur, 05. september 2006
Ég man alltaf eftir því hvað ég varð sár sem barn þegar mér var sagt að Vampírur væru ekki til í alvörunni. Veit eiginlega ekki hvað ég myndi gera ef ég kæmist að því að það eru til alvöru Vampírur, má segja að ég hafi þroskast í aðra átt. Langar ekki að vera Vampíra í dag - a.m.k. ekki á Íslandi yfir sumartímann. Já.. ég hef velt þessu fyrir mér. Sumar á Íslandi fyrir vampíru yrði í besta falli kallað "svefninn langi". Aftur á móti er íslenskur vetur kjöraðstæður fyrir þessar verur. I'm not even gonna go there.
Maður bara sættir sig við að sumt er ekki til í alvörunni þó lífið væri vissulega miklu skemmtilegra ef sumt væri til. Eins og t.d. Gremlins, hundar og kettir sem valda ekki ofnæmi, alvöru illmenni sem vilja ná heimsyfirráðum, vampírur, varúlfar, Margeirar.. shit like that. Ég vildi óska þess að einhver hefði tekið svipinn á mér upp á vídeó þarna seinnipartinn á sunnudaginn í bókaherberginu á sveitahótelinu útí rassgati.
Á bak við Ken stóð stór bókahilla uppvið vegg með fullt af flottum bókum í. Gömlum bókum, virðulegum. Rykföllnum. Eiginlega úr takt við allt á hótelinu þegar ég hugsa útí það því það var allt þvegið og strokið allstaðar. Hvergi rykörðu að finna. Ken hafði ekki sagt orð en mannsaugað býr yfir þeim eiginleika að taka eftir hreyfingu og ég svissaði fókusnum af honum og yfir á bókahilluna þegar hún fór að sökkva hægt ofaní gólfið. Hún var ekki búin að sökkva nema ca hálfan meter ofaní gólfið þegar ég fékk líklega.. áfall.
Ég mátti nú eiginlega ekki við því.
Ég gerði heiðarlega tilraun til að tala og sagði "þrubb" eða eitthvað álíka innihaldsríkt svo hætti ég að reyna. Ken hélt ennþá um hendurnar á mér en ég var hætt að finna fyrir höndunum og fótunum. Ég er ekki einu sinni viss um að ég hafi blikkað augunum, ég var algjörlega og gjörsamlega lömuð, með galopin augu og munn á meðan ég fylgdist með bókahillunni sökkva hægt og rólega ofaní gólfið eins og ekkert væri eðlilegra. Á bak við hilluna var dauflega lýstur gangur. Ég heyrði kunnuglegt hljóð í fjarska sem magnaðist og svo fattaði ég.. þetta var þyrla! Ég leit snöggt útum gluggann og svo á Ken. Í augunum á honum var eitthvað sem ég hafði ekki séð áður. Ég var.. eiginlega pínu hrædd við hann.
Hann sleppti ekki takinu á höndunum á mér, stóð upp og ég stóð upp með honum. Því næst gengum við inn ganginn í veggnum. Við endan á honum var lyfta sem flutti okkur.. ég veit ekki hvað langt niður í jörðina. Ég var ennþá að vona að þetta væri e.k. grín en eftir því sem lyftan fór lengra ofaní jörðina fannst mér sá möguleiki verða langsóttari. Þegar lyftan opnaðist gengum við inn annan gang. Á hægri hönd var þykkur glerveggur og ég sá þyrlu lenda á man made þyrlupalli þarna með kalt bergið allt í kring. Út úr þyrlunni komu fimm menn sem hurfu skömmu síðar innan um rennihurð í fjallinu. Eftir örfáar mínútur staðnæmdist Ken við hurð og þegar hún rann til hliðar blasti við mér risastórt herbergi með stórum skjáum uppum alla veggi. Heimskort með allskonar ljósum á og skrítnum merkingum og þarna í miðjunni var stórt sporöskjulaga borð. Við þetta borð voru mennirnir úr þyrlunni að koma sér fyrir.
Ken brosti og hvíslaði í eyrað á mér: "be careful what you wish for", svo leiddi hann mig að borðinu og hóf fundinn með mönnunum fimm. Held að þetta hafi verið arabar - viss um að einn var laden maðurinn þarna kæda klanið. Þeir töluðu skelfilega lélega ensku en ef ég hef náð þessu rétt, með tilliti til að ég gat ekki tekið glósur, þá eru þeir að framleiða kjarnorkuvopn í færeyjum sem þeir ætla að nota til að núka bandaríkin, bretland, þýskaland, grænhöfðaeyjar og gott ef ekki rússland líka og í kjölfarið mun Ken stjórna heiminum í skjóli þessara fimm arabaríkja gegn því að heimurinn fari eftir kóraninum í einu og öllu. -Nema Kína og Japan. Þeir virðast ekki hafa nokkurn metnað til að gera neitt þar. Já og svo ætla þeir að eitra fyrir Jude Law, David Attenborough og einhverjum manni sem vinnur í kjötborðinu í Hagkaup - því þeir fara í taugarnar á Ken.
Í huganum heyrði ég skyndilega rödd móður minnar segja "hvaða helvítis aumingja ertu núna búin að draga upp Anna mín?"
Ken er auðvitað ekki aumingi. Maðurinn er fokking insane.
Verður maður ekki að slíta þessu?
Hef smá grun um að Ken sé maður sem tekur höfnun ekkert allt of vel.
I sure know how to pick 'em.
Samt.. þegar ég hugsa útí þetta.. meina, ég er orðin þrjátíu og fimm ára. Mér finnst hann ferlega sjarmerandi þegar ég lít framhjá þeirri staðreynd að hann er snargeðveikur, valdasjúkur, miskunnarlaus morðingi. Það er engin fullkominn og hver segir að þetta muni takast hjá honum? Það má líka alveg nota þetta hótel sem sumarbústað fyrir fjölskylduna. Svo er ekki eins og hann sé alslæmur, er t.d. mjög góður í mannlegum samskiptum, miklu betri en flestir karlmenn sem ég þekki, hann gengur reglulega vel um, kann að grilla og virðist óhræddur við skuldbindingu. Kannski er þetta bara as good as it gets þegar kemur að karlmönnum sem eru á mínum aldri og á lausu. Spurning um að gera gott úr þessu bara.
Kannski er mitt hlutverk að kastrera Ken svo honum mistakist ætlunarverk sitt og þá er ég búin að bjarga heiminum!
Mér finnst það soldið cool.
Já, förin á handleggjunum á mér. Hann lét draga úr mér blóð til að fá dna úr mér til að bera saman við sitt. Við komum til með að eignast alveg frábær börn saman - segir hann.
Mér finnst t.d. ákveðin kostur að vita það fyrirfram...
---
Þessi útúrdúr er skrifaður fyrir mann sem heldur því blákalt fram að nákvæmlega svona aðal vondukallar séu ekki til og segir að bloggið mitt sé fantasíuheimur sem snýst um leikarann Jude Law og ég skrifi aldrei um neitt sem gerist í alvörunni.
Ég hef nú ekki heyrt annað eins delúsjónal rugl síðan ég var á fundinum þarna í iðrum jarðar með Ken og öllum illa innrættu vinum hans. Iss.