Á laugardagskvöldið sat ég í sófa á hóteli úti á landi og horfði á MegaSukk þegar ég áttaði mig á því að þetta skiptir ekki máli. Ekkert af þessu. Þegar ég fattaði þetta hallaði ég mér aftur í sófanum og brosti á meðan Megas kveinaði einhverja ruddalega vísu óskýrmæltur í míkrafóninn. Hann ýtti gleraugunum upp á nefið á sér annað slagið, rétt áður en þau duttu af honum og mér fannst afrek útaf fyrir sig að maðurinn skyldi standa í fæturna.

Við hliðiná mér sat einn af vinum Ken, vel í glasi, og spurði mig annað slagið hvað maðurinn væri að syngja um. Ég brosti vingjarnlega og yppti öxlum, sagðist ekki vita það. Ég var ekki að ljúga. Ken stóð rétt hjá og starði illilegur á mennina á sviðinu, því næst veiddi hann síma upp úr jakkavasanum og hringdi einhvert í þann mund sem hann gekk út úr salnum. Seinna sagði hann mér að hann hafði ætlað að fá besta ljóðskáld Íslands til að performera fyrir okkur, og fannst hann hafa verið.. misinformed.

Um kvöldið höfðum við borðað mat sem verður að teljast á heimsmælikvarða, franskur kokkur og fylgdarlið hafði tekið yfir eldhús staðarins ásamt hóp af fólki og það var búið að dekra við okkur í mat og drykk frá því daginn áður. Þetta var eiginlega eins og orgía þarna við matarverðarborðið "mmmmm", "ohhh", "ahhhh", nema fyrrnefndur vinur Ken sagðist ekki geta stunið yfir mat. Það væri borgaraleg nautn og maður stynur ekki yfir svoleiðis. Ég glotti og þá sagði hann að þetta sem ég væri að hugsa um teldist ekki vera borgaralegt nautn og það væri í góðu lagi að stynja yfir því, lyfti glasi og skálaði. Ég fór að hlæja.

Innar á borðinu var vinkona hans sem finnst karlmenn vera hálfgerðar rolur og var að rökræða við mann sem hélt því fram að karlmenn væru andskotann engar rolur, þetta væri allt konum að kenna og því allt sem þær gera miðast við að "kastrera" karlmenn. Ég þorði ekki að blanda mér í rökræðurnar en þetta er náttúrlega augljóst mál. Konur kastrera karlmenn, þær gera það. Ég fékk það staðfest sólahring seinna.

En ég hafði áttað mig á því að þetta skiptir ekki máli. Ekkert af þessu. Vinir Ken, hótelið, franski kokkurinn, kastrerun karlmanna - in the larger scheme of things, þá skiptir þetta engu. Mig langaði bara að hafa Ken hjá mér í sófanum og halla mér uppað honum á meðan ég hafði hann hjá mér því ég veit að það endist ekkert. Ekkert endist í þessum heimi. Breytir engu hvort sambönd eru byggð á losta eða væntumþykju eða jafnvel bæði. Ekkert endist og fólk veit aldrei hvað það hefur í höndunum fyrr en það er búið að missa það frá sér. Þó ég viti hvað ég hef í Ken, þá veit ég ekki hvort hann veit hvað hann hefur í mér. Skiptir engu. Það eina sem skiptir máli er núna. Í dag. Og þennan dag hafði ég hann hjá mér.

Ken var kominn inn í salinn aftur ásamt tveimur mönnum sem ég hafði ekki séð áður. Þegar MegaSukk hafði klárað að spila vísuðu þessir menn hljómsveitarmeðlimum út og inní svörtu bifreiðina sem stóð fyrir utan hótelið. Þegar bifreiðinni var ekið í burtu virtist Ken hafa tekið gleði sína á ný.

| anna | 8:52 |

comments

gott, satt og ....doldið pómó?

Nr. 1 | posted by: baun | 4.09.2006 | 10:22:39 | [+] |

post a comment

Muna upplýsingar?

Name:


Email Address:


URL:

Comments:



Do you hate spam?

Tell me, yes or no.