Hafði helvítis kerlingin rétt fyrir sér?

Varð að setja þetta inn, þetta er í fyrsta skipti sem mér er gefið undir skálmina.

Engin smá dúlla.

Kem aftur á morgun.

Á laugardagskvöldið sat ég í sófa á hóteli úti á landi og horfði á MegaSukk þegar ég áttaði mig á því að þetta skiptir ekki máli. Ekkert af þessu. Þegar ég fattaði þetta hallaði ég mér aftur í sófanum og brosti á meðan Megas kveinaði einhverja ruddalega vísu óskýrmæltur í míkrafóninn. Hann ýtti gleraugunum upp á nefið á sér annað slagið, rétt áður en þau duttu af honum og mér fannst afrek útaf fyrir sig að maðurinn skyldi standa í fæturna.

Við hliðiná mér sat einn af vinum Ken, vel í glasi, og spurði mig annað slagið hvað maðurinn væri að syngja um. Ég brosti vingjarnlega og yppti öxlum, sagðist ekki vita það. Ég var ekki að ljúga. Ken stóð rétt hjá og starði illilegur á mennina á sviðinu, því næst veiddi hann síma upp úr jakkavasanum og hringdi einhvert í þann mund sem hann gekk út úr salnum. Seinna sagði hann mér að hann hafði ætlað að fá besta ljóðskáld Íslands til að performera fyrir okkur, og fannst hann hafa verið.. misinformed.

Um kvöldið höfðum við borðað mat sem verður að teljast á heimsmælikvarða, franskur kokkur og fylgdarlið hafði tekið yfir eldhús staðarins ásamt hóp af fólki og það var búið að dekra við okkur í mat og drykk frá því daginn áður. Þetta var eiginlega eins og orgía þarna við matarverðarborðið "mmmmm", "ohhh", "ahhhh", nema fyrrnefndur vinur Ken sagðist ekki geta stunið yfir mat. Það væri borgaraleg nautn og maður stynur ekki yfir svoleiðis. Ég glotti og þá sagði hann að þetta sem ég væri að hugsa um teldist ekki vera borgaralegt nautn og það væri í góðu lagi að stynja yfir því, lyfti glasi og skálaði. Ég fór að hlæja.

Innar á borðinu var vinkona hans sem finnst karlmenn vera hálfgerðar rolur og var að rökræða við mann sem hélt því fram að karlmenn væru andskotann engar rolur, þetta væri allt konum að kenna og því allt sem þær gera miðast við að "kastrera" karlmenn. Ég þorði ekki að blanda mér í rökræðurnar en þetta er náttúrlega augljóst mál. Konur kastrera karlmenn, þær gera það. Ég fékk það staðfest sólahring seinna.

En ég hafði áttað mig á því að þetta skiptir ekki máli. Ekkert af þessu. Vinir Ken, hótelið, franski kokkurinn, kastrerun karlmanna - in the larger scheme of things, þá skiptir þetta engu. Mig langaði bara að hafa Ken hjá mér í sófanum og halla mér uppað honum á meðan ég hafði hann hjá mér því ég veit að það endist ekkert. Ekkert endist í þessum heimi. Breytir engu hvort sambönd eru byggð á losta eða væntumþykju eða jafnvel bæði. Ekkert endist og fólk veit aldrei hvað það hefur í höndunum fyrr en það er búið að missa það frá sér. Þó ég viti hvað ég hef í Ken, þá veit ég ekki hvort hann veit hvað hann hefur í mér. Skiptir engu. Það eina sem skiptir máli er núna. Í dag. Og þennan dag hafði ég hann hjá mér.

Ken var kominn inn í salinn aftur ásamt tveimur mönnum sem ég hafði ekki séð áður. Þegar MegaSukk hafði klárað að spila vísuðu þessir menn hljómsveitarmeðlimum út og inní svörtu bifreiðina sem stóð fyrir utan hótelið. Þegar bifreiðinni var ekið í burtu virtist Ken hafa tekið gleði sína á ný.

Ken vakti mig snemma á föstudagsmorguninn. Á bílaplaninu var svartur Hummer.

Held að ég hafi látið hafa eftir mér, oftar en einu sinni, að mér finnst Hummer glataðir bílar, well... ég verð víst að taka það til baka allt saman.

Ég settist uppí bílinn og sagði Ken að mér fyndist nú ekkert spes að sitja í þessum sætum. Hann sagði mér að fikta í stillingunum sem eru hurðarmegin á sætinu. Holy motherfucking shit, það er hægt að stilla þetta útí hið óendanlega, grínlaust. Þegar ég var búin að stilla sætið langaði mig ekki að standa upp úr því aftur. Sure.. þetta eru ekki bílar sem þú ert að taka einhverjar handbremsubeygjur á, en við vorum ekki að fara að gera neitt þannig hvort sem er. Ég vissi reyndar ekkert hvert við vorum að fara en Ken virtist hafa allt á hreinu - eða staðsetningartækið í bílnum hafði allt á hreinu. Við keyrðum útúr bænum.

Eftir fimm klukkutíma keyrslu vorum við stödd fyrir framan lítið sveitahótel. Ég veit ekki nákvæmlega hvar við vorum á landinu. Ken lagði bílnum fyrir framan rauðan dregil sem lagður hafði verið yfir tröppurnar og útá plan. Virðulegur maður í butler galla opnaði fyrir mig hurðina og hélt í höndina á mér þegar ég steig útúr bílnum. Í sama mund fékk ég svakalegan verk í kviðinn þannig að ég hálf datt útúr bílnum en virðulegi maðurinn í mörgæsafötunum greip mig. Sætt af honum.

Þegar við komum inn mættu okkur.. vá eitthvað um þrjátíu manns. Ég fékk strax svona.. bad feeling, veit ekki af hverju og þegar ég var komin uppá herbergi áttaði ég mig á því að ég var byrjuð á blæðingum. Oh great.

Samt.. bólur vs blæðingar. Blæðingar vs bólur. Má ég þá biðja um blæðingar. Þarna vissi ég auðvitað ekki að þetta átti eftir að verða blóðbað. Ég hringdi niður í lobbí og fékk dömubindi send upp - ultra thin eitthvað. Það eina sem var til. Fine.

Þegar ég kom niður kynnti Ken mig fyrir alveg rosalega mörgum, ég náði ekki helmingnum af nöfnunum. Um kvöldið borðaði ég einn þann besta fiskrétt sem ég hef á ævinni smakkað og í eftirrétt var súkkulaðikaka sem bráðnaði uppí manni.

Mér fannst þetta allt saman hálf unreal. Ég var á Íslandi, á íslensku hóteli en það var ekki einn Íslendingur á hótelinu. Síðustu þrjátíu kílómetrana að hótelinu hafði ég ekki séð einn bíl, ekki eitt hús, ekki eitt umferðarskilti, ekki einu sinni eina fokking rollu og það var ekkert signal á gsm símanum mínum. Síðustu fimm kílómetrana að hótelinu höfðum við keyrt eftir einhverju sem gat tæplega kallast vegur og ég fór að skilja af hverju við vorum á Hummer. Hefðum aldrei komist þetta nema á svona skriðdreka. Fannst líka skrítið að allt þetta fólk virtist bera óttablandna virðingu fyrir Ken. Þar fyrir utan var ég að drepast úr verkjum og leið frekar illa. Þessi ultra thin dömubindi voru ekki að virka því það leit út fyrir að mér væri að blæða út, ég er ekki að ýkja. Eftir matinn færðum við okkur yfir í stórt bókasafn og þar leið ég útaf.

Ég rankaði við mér í rúmi uppi á herbergi. Hvíthærður maður, sem ég hafði séð við matarborðið fyrr um kvöldið, stóð yfir mér og brosti góðlega. Ken sat við rúmið og hélt í höndina á mér. Hvíthærði maðurinn sagði mér að ég ætti að taka því rólega um kvöldið, svo sprautaði hann einhverju í handlegginn á mér. Mér leið eins og heilinn á mér væri loðinn, fann að líkaminn slaknaði allur en Ken hélt ennþá fast utanum höndina á mér. Get svo svarið að ég heyrði í þyrlu fyrir utan áður en ég datt út.

Við matarborðið á föstudeginum hafði ég sagt sessunautum mínum að draumaprinsinn minn er illmenni. Svona aðal vondurinn eins og Lex Luthor - nema bara flottari. Einhver sem stefnir á heimsyfirráð og hefur bara einn veikleika: mig.

Ég hafði gaman að viðbrögðum viðmælenda minna. Þegar ég segi fólki þetta ætlast ég til þess að það átti sig á því að ég er að grínast. Ég hélt áfram og sagði þeim að maður sem þessi, maður sem býr yfir hvers kyns framandi illsku, - þannig maður - með konu eins og mig sér við hlið, mun sannarlega ná heimsyfirráðum.

Blasir við.

Ken sat mér á hægri hönd og sagði ekki eitt aukatekið orð, brosti bara. Maðurinn sem sat á móti mér hallaði sér hinsvegar fram á borðið og sagði að þetta væri mjög áhugavert og að hann hefði aldrei hitt konu eins og mig.

Duh.. auðvitað ekki. Það er bara til ein anna.is - í heiminum.

It's a fact.

Ég horfði því næst ástúðlega á Ken og sagði að þar sem svona alvöru kick ass illmenni væru ekki til í alvörunni, ekki svona vondukallar með secret lair og henchmen og herbergi sem breyttust í stjórnstöðvar og þannig, þá væri ég fullkomlega sátt við að hafa mann eins og Ken. Hinir fóru að hlæja en Ken brosti bara áfram. Held að hann sé hættur að taka mark á mér - sem þýðir að þetta gæti orðið mjög farsælt samband uppað vissu marki.

Ég vaknaði seint á laugardaginn með dúndrandi höfuðverk. Fór í heitt bað og leið töluvert mikið betur á eftir. Inná baði fann ég always MAXI dömubindi og tampax í tonnavís svo ég vissi að dagurinn yrði bærilegur. Fann Ken hinsvegar niðri í bókaherbergi og hann fór með mig í út í gamalt fjárhús sem búið var að breyta í rosa spa með lítilli sundlaug og heitum potti. Þar vorum við nudduð þangað til ég var farin að slefa úr nautn. Ég spurði Ken útí hvíthærða manninn frá kvöldinu áður en Ken eyddi því. Þegar ég var að klæða mig eftir nuddið tók ég hinsvegar eftir því að ég var með stunguför á báðum handleggjunum. Það er ekkert sem fær mann til að gleyma þannig smáatriðum eins og rosalega góður matur.

Við vöknuðum snemma á sunnudeginum og fórum í gönguferð þarna á svæðinu. Rétt hjá hótelinu fundum við nokkur mannlaus hús og þar hittum við tvo hrafna sem ég náði myndum af á vídeó. Ofboðslega mikil náttúrufegurð þarna og veðrið var alveg yndislegt. Þegar við komum aftur á hótelið spurði ég Ken hvort ég kæmist á netið. Hann náði í laptop fyrir mig en stóð yfir mér á meðan ég setti myndina inn á netið. Þetta var hálf óþægilegt satt að segja og þegar ég var búin teygði hann sig yfir öxlina á mér, lokaði vélinni og snéri mér í stólnum að sér. Hann settist á hækjur sér, tók í báðar hendurnar á mér og horfði lengi í augun á mér áður en hann sagði mér að það væri sérstök ástæða fyrir því að hann fór með mig þarna útí rassgat.

Ég fann hvernig hjartað í mér byrjaði að hamast. Hvað var Ken að fara að segja mér?

Nú má ekki gleyma þeirri staðreynd að ég er kona og sem slík reyni ég venjulega að..

a) ráða í ALLT sem karlmenn gera og segja
b) hef sjaldnast rétt fyrir mér.
c) Held samt áfram að reyna að skilja þessa dýrategund.
d) Orðið þráhyggja kemur í hugann.

Á split second datt mér í hug eftirfarandi:

a) Hann var að fara að biðja mín.
b) Hann er giftur og vill ekki fara frá konunni sinni.
c) Hann ætlar að setja á laggirnar lúxus hótel þarna útí rassgati og vill að ég flytji með honum þangað (sem ég mun ekki gera)
d) Hann er hommi
e) Hann er með ólæknandi sjúkdóm
f) Hann...

Ég var rétt að byrja að velta fyrir mér möguleikunum á því sem gæti verið að gerast þegar það gerðist - og þó ég hefði fengið nokkra mannsaldra til að velta fyrir mér hvað Ken var að fara að segja mér.. þá hefði ég ekki getað uppá því.

Ekki séns.

Ég man alltaf eftir því hvað ég varð sár sem barn þegar mér var sagt að Vampírur væru ekki til í alvörunni. Veit eiginlega ekki hvað ég myndi gera ef ég kæmist að því að það eru til alvöru Vampírur, má segja að ég hafi þroskast í aðra átt. Langar ekki að vera Vampíra í dag - a.m.k. ekki á Íslandi yfir sumartímann. Já.. ég hef velt þessu fyrir mér. Sumar á Íslandi fyrir vampíru yrði í besta falli kallað "svefninn langi". Aftur á móti er íslenskur vetur kjöraðstæður fyrir þessar verur. I'm not even gonna go there.

Maður bara sættir sig við að sumt er ekki til í alvörunni þó lífið væri vissulega miklu skemmtilegra ef sumt væri til. Eins og t.d. Gremlins, hundar og kettir sem valda ekki ofnæmi, alvöru illmenni sem vilja ná heimsyfirráðum, vampírur, varúlfar, Margeirar.. shit like that. Ég vildi óska þess að einhver hefði tekið svipinn á mér upp á vídeó þarna seinnipartinn á sunnudaginn í bókaherberginu á sveitahótelinu útí rassgati.

Á bak við Ken stóð stór bókahilla uppvið vegg með fullt af flottum bókum í. Gömlum bókum, virðulegum. Rykföllnum. Eiginlega úr takt við allt á hótelinu þegar ég hugsa útí það því það var allt þvegið og strokið allstaðar. Hvergi rykörðu að finna. Ken hafði ekki sagt orð en mannsaugað býr yfir þeim eiginleika að taka eftir hreyfingu og ég svissaði fókusnum af honum og yfir á bókahilluna þegar hún fór að sökkva hægt ofaní gólfið. Hún var ekki búin að sökkva nema ca hálfan meter ofaní gólfið þegar ég fékk líklega.. áfall.

Ég mátti nú eiginlega ekki við því.

Ég gerði heiðarlega tilraun til að tala og sagði "þrubb" eða eitthvað álíka innihaldsríkt svo hætti ég að reyna. Ken hélt ennþá um hendurnar á mér en ég var hætt að finna fyrir höndunum og fótunum. Ég er ekki einu sinni viss um að ég hafi blikkað augunum, ég var algjörlega og gjörsamlega lömuð, með galopin augu og munn á meðan ég fylgdist með bókahillunni sökkva hægt og rólega ofaní gólfið eins og ekkert væri eðlilegra. Á bak við hilluna var dauflega lýstur gangur. Ég heyrði kunnuglegt hljóð í fjarska sem magnaðist og svo fattaði ég.. þetta var þyrla! Ég leit snöggt útum gluggann og svo á Ken. Í augunum á honum var eitthvað sem ég hafði ekki séð áður. Ég var.. eiginlega pínu hrædd við hann.

Hann sleppti ekki takinu á höndunum á mér, stóð upp og ég stóð upp með honum. Því næst gengum við inn ganginn í veggnum. Við endan á honum var lyfta sem flutti okkur.. ég veit ekki hvað langt niður í jörðina. Ég var ennþá að vona að þetta væri e.k. grín en eftir því sem lyftan fór lengra ofaní jörðina fannst mér sá möguleiki verða langsóttari. Þegar lyftan opnaðist gengum við inn annan gang. Á hægri hönd var þykkur glerveggur og ég sá þyrlu lenda á man made þyrlupalli þarna með kalt bergið allt í kring. Út úr þyrlunni komu fimm menn sem hurfu skömmu síðar innan um rennihurð í fjallinu. Eftir örfáar mínútur staðnæmdist Ken við hurð og þegar hún rann til hliðar blasti við mér risastórt herbergi með stórum skjáum uppum alla veggi. Heimskort með allskonar ljósum á og skrítnum merkingum og þarna í miðjunni var stórt sporöskjulaga borð. Við þetta borð voru mennirnir úr þyrlunni að koma sér fyrir.

Ken brosti og hvíslaði í eyrað á mér: "be careful what you wish for", svo leiddi hann mig að borðinu og hóf fundinn með mönnunum fimm. Held að þetta hafi verið arabar - viss um að einn var laden maðurinn þarna kæda klanið. Þeir töluðu skelfilega lélega ensku en ef ég hef náð þessu rétt, með tilliti til að ég gat ekki tekið glósur, þá eru þeir að framleiða kjarnorkuvopn í færeyjum sem þeir ætla að nota til að núka bandaríkin, bretland, þýskaland, grænhöfðaeyjar og gott ef ekki rússland líka og í kjölfarið mun Ken stjórna heiminum í skjóli þessara fimm arabaríkja gegn því að heimurinn fari eftir kóraninum í einu og öllu. -Nema Kína og Japan. Þeir virðast ekki hafa nokkurn metnað til að gera neitt þar. Já og svo ætla þeir að eitra fyrir Jude Law, David Attenborough og einhverjum manni sem vinnur í kjötborðinu í Hagkaup - því þeir fara í taugarnar á Ken.

Í huganum heyrði ég skyndilega rödd móður minnar segja "hvaða helvítis aumingja ertu núna búin að draga upp Anna mín?"

Ken er auðvitað ekki aumingi. Maðurinn er fokking insane.

Verður maður ekki að slíta þessu?
Hef smá grun um að Ken sé maður sem tekur höfnun ekkert allt of vel.

I sure know how to pick 'em.

Samt.. þegar ég hugsa útí þetta.. meina, ég er orðin þrjátíu og fimm ára. Mér finnst hann ferlega sjarmerandi þegar ég lít framhjá þeirri staðreynd að hann er snargeðveikur, valdasjúkur, miskunnarlaus morðingi. Það er engin fullkominn og hver segir að þetta muni takast hjá honum? Það má líka alveg nota þetta hótel sem sumarbústað fyrir fjölskylduna. Svo er ekki eins og hann sé alslæmur, er t.d. mjög góður í mannlegum samskiptum, miklu betri en flestir karlmenn sem ég þekki, hann gengur reglulega vel um, kann að grilla og virðist óhræddur við skuldbindingu. Kannski er þetta bara as good as it gets þegar kemur að karlmönnum sem eru á mínum aldri og á lausu. Spurning um að gera gott úr þessu bara.

Kannski er mitt hlutverk að kastrera Ken svo honum mistakist ætlunarverk sitt og þá er ég búin að bjarga heiminum!

Mér finnst það soldið cool.

Já, förin á handleggjunum á mér. Hann lét draga úr mér blóð til að fá dna úr mér til að bera saman við sitt. Við komum til með að eignast alveg frábær börn saman - segir hann.

Mér finnst t.d. ákveðin kostur að vita það fyrirfram...

---

Þessi útúrdúr er skrifaður fyrir mann sem heldur því blákalt fram að nákvæmlega svona aðal vondukallar séu ekki til og segir að bloggið mitt sé fantasíuheimur sem snýst um leikarann Jude Law og ég skrifi aldrei um neitt sem gerist í alvörunni.

Ég hef nú ekki heyrt annað eins delúsjónal rugl síðan ég var á fundinum þarna í iðrum jarðar með Ken og öllum illa innrættu vinum hans. Iss.

Líkurnar á að Ken komist á grímuballið hafa stóraukist eftir að ég fékk svar við bréfinu sem ég sendi til Jude Law um daginn þar sem ég spurði hvort hann gæti komið á grímuball á sólon (Íslandi) þann 14. október næstkomandi sem kærasti minn og svarað nafninu Ken í eins og fjóra klukkutíma.

Honum finnst þetta "funny" og "original" og er að spá í að mæta sem The Punisher!

Hvernig þessi tvö mál tengjast (bréfið til Jude Law og hvort Ken kemur á grímuballið) er óljóst.

Ég fagna því að Danskt fyrirtæki hefur fundið út leið til að búa til olíu úr klóaki.

Það var löngu kominn tími á að menn færu að framleiða olíu og það var líka löngu kominn tími á að nýta klóak á uppbyggilegan hátt.

Kannski verður þetta þannig í framtíðinni að klósettið verður tengt við tæki sem skilar manni olíu sem maður getur sett á bílinn.

Þá myndi t.d. þessi setning öðlast alveg nýja merkingu:

"Þú verður að fara á klósettið NÚNA barn, annars förum við ekkert útúr bænum!"

Mér finnst þetta ógeðslega töff.

Var að koma heim úr líkamsrækt áðan. Í fyrsta skiptið síðan ég fór á þessi ógeðslegu lyf.

Ég er náttúrlega orðin líkamlegur aumingi. Móð og másandi eftir þrjár mínútur á skíðavélinni og hún flassaði í sífellu: "please slow down to reduce your heart rate". Hefði það nú ekki verið klassískt ef ég hefði bara drepist þarna?

Verð í tvo mánuði að komast í form.

Eða einn.

Fer eftir því hvað ég er dugleg að mæta.

Það vinnur með mér að ég fer þarna til að fá endorfín kikk. Ég þarf endorfín til að vega upp á móti því að ég fæ ekkert heróín sem maður fær þegar maður er ástfangin/geðfatlaður.

Meina.. give me a break! Ég þarf eitthvað fíkniefni!

Ég fór aftur í ræktina í morgun. Það er náttúrlega búið að breyta öllu þarna inni, þ.e. staðsetja tækin annarstaðar og það tók mig heillangan tíma að finna rassatónerinn og þegar ég fann vélina var einkaþjálfari að láta viðskiptavin sinn nota hana - bráðum. Hann var samt svo góður að leyfa mér að nota hana fyrst, enda sá hann sjálfsagt að ég er aumingi sem myndi ekki endast nema í þrjár mínútur að æfa rassinn.

Það var náttúrlega alveg rétt hjá honum. Eða næstum því, ég var þarna í fimm mín.

Eða sjö.

Nema.. svo kom hann til mín þar sem ég lá þarna með rassinn útí loftið og að lyfta lóðunum með fótunum og gaf mér tip um hvernig ég gæti náð betri árangri. Honum finnst rassinn á mér greinilega hafa potential.

Nei, en grínlaust þá fannst mér þetta ferlega sætt af honum.

Mér hefur verið sagt að Laugar séu heitasti pick-up staðurinn í dag. Það má vel vera en so far er þessi einkaþjálfari fyrsta manneskjan sem ég þekki ekki persónulega sem yrðir á mig þarna inni. Ekki kann ég að pikka upp menn á líkamsræktarstöðvum. Síðasta pikkup línan sem ég notaði var "áttu eld" og það var seint á síðustu öld. Sú lína gæti reyndar alveg virkað þarna inni. Viðkomandi myndi allavega pottþétt vita að það byggi eitthvað annað undir, ef hann hefur starfandi heila.

Nema ef ég er búin að stinga mig á.. einhverju og þarf að brenna fyrir æð.

hehehe

djöafurl e gðoógeðslega gamsan sð drdekkak áefengi

--

Svona myndi bloggið mitt líklega líta út, dag eftir dag, ef ég tæki þá ákvörðun að gerast atvinnuróni.

Nú er ég búin að koma mér fyrir hérna í baðkarinu, er að byrja að láta renna í það.

Bíðum aðeins, ætla að skrúfa frá krananum.

...

Ahh.. nice. Ég er með lítið kælibox hérna við baðið og þar sem ég hef fjárfest í þessari líka fínu fartölvu ætti þetta að vera vel geranlegt. Ég hef skorðað hilluefni á milli baðbrúnanna sem ég mun nota sem borð FOKK er að gleyma að setja froðu.

....

That was close. Já. Í kæliboxinu er coca cola - þetta eina sanna og hér á baðbrúninni er flaska af bacardi. Ég er líka með þrjá pakka af camel lights og tvo kveikjara. Ég er nefnilega gjörn á að tína kveikjurum.

Takmarkið er að drekka alla flöskuna og blogga reglulega á meðan ég er að því áður en þessi dagur er úti - án þess að drepast og drukkna í baðinu.

Ég mun að sjálfsögðu fara þess á leit að mín verði minnst í sögubókum sem fyrsta baðdrykkjubloggróna Íslands - ef þetta heppnast hjá mér.
Annars er það.. game over.

Skál í baðinu!

Ég ætla að stinga hausnum inní froðuna og athuga hvort ég geti andað.

var að búa mért il rónaboost. Það rfriggin ROKKAR!. UPpskrfitin er ca svonaa:

1/" grænt epli - niðurskorið og afhýhtt (kaupa plástur)
1/2 banani
2 dl skyrr
7 frosin jarðaber
3 dl bacardi

allt hrært saman í blanddaranum. Berid fram með camel lights og hreinum öskubakka.

Ég var búinað glleyma hvað ´mer finnst ógeðssleg a gaman að syngja þegar ég er í baði.

fimnst ekki ósennilegt a' ég sé mölfluga og get fært rökf yrir þív.

a) Flugur eiga vænti
b) Ég á vængi
c) Ég er fluga

a) borgarfólk býr á mölinni
b) ég er borgar fólk (margir)
c) ég er mölfluga

Ég held allaveg að mölflugur eigi sína vængi sja´lfar. Inní þetta eru ekki tekar flugur sem eru að leigja vængi eða kaupa á afborgunum. Það er öllum sama um þannig aumingjaflugur.

Annars hef ég verið að spá í efni og af hvermu við sjáum ekki allt efni nema efnið sé komið í samband við sjálft sig eða annað eins efni sem breytir samt eiginleikum þess. Erum við blint eða höfum við selective vision?

í gamla daga voru menn að spöklera í hvernig geislar sólarinnar kæmust til jarðarinnar og þessir menn ákváðu að geislarnir færu í gegnum óskilgreint efni sem kallast aether.

nú þykjast menn geta sannað að geimurinn er mest megnis tómur nema þegar þú ert komin niður í stærð sem er töluvert minni en atómið, þá kemur óreiðan í ljós.

Datt þetta í hug þegar ég sá hárið á mér í speglinum áðan. Held að ég sé búin að kæla baðið nóg og gott ef það er ekki runnið af mér. Best að hita upp í kolunum.

Ef súrefni er ósýnilegt og allt í kringum okkur, getur verið að fólk sem er blint sé ekki blint heldur sjái bara svo vel - að það sjái súrefnið.. þannig að allt verður svart?

Getur maður rekið sig í atóm og meitt sig? Ég hrapaði á gólfið áðan og meiddi mig. Þetta var töluvert fall, leggjahæð. Ég held að þegar fólk dettur þá sé það stundum að hrasa um súrefni eða önnur óskilgreind, ósýnileg efni eins og aether

Mér finnst þessi mál alls ekki fá nógu mikla umfjöllun í fjölmiðlum. Af hverju má bara tala um þegar einhver skýtur einhvern og meiðir hann en ekki þegar einhver dettur um atóm?

Mig langar líka að vita af hverju ég segi stundum bakarí þegar ´g meina apótek og öfugt.

Ég er eiginlega alveg viss um að þessi rammi sé skakkur. Er hann skakkur? eða er ég skökk? hvort er hann skakkari þegar ´g er drukkin eða ódrukkin? eða skiptir það ekki máli? brenglast innbygð skekkjumörk eistaklinga þgear þeir neyta áfengis í of miklum mælil sein og ég, eða er þetta einsatklings bundðð og takav erði inn ´ijöfnuna að sumir sjá allt skakkt alltaf.

Þá verður maður að giftast náttúrulega jafn skökkum einstaqkling og maður er sjálfur eða einhverjum sem hefur mikið umburðalyndi fyrir skökkum hlutum.

É gæ tla að prufa að nota máttinn ti lað laga þetta.

Fyrir nokkrum dögum síðan sat Hugi við eldhúsborðið hjá mér að spjalla.

Hugi hefur oft sagt við mig að ég ætti að finna mér góðan mann og þetta kvöld var engin undantekning. Ég þreytist hinsvegar ekki á að segja honum að ég vilji eiginlega bara vera ein auk þess sem ég finn bara engan sem kveikir í mér, nema í þetta skipti varð Hugi skrítinn á svipinn, leit niður og svo beint á mig á meðan hann sagði "Anna, þú veist að hljóð berast á milli hæða".

"ha?", svaraði ég

- svo skaust í hugann sú staðreynd að ég er búin að fara uppí tíu oftar en.. þrisvar. Jesús kristur í esjunni! Heyrir Hugi þegar ég fer uppí tíu! Mig langaði að deyja.

"h.. hvernig hljóð ertu að.. tala um?"

Huga leið greinilega ekkert betur en mér.

"Anna.. þetta er stundum neyðarlegt. Fólk sem er í heimsókn hjá mér hefur haft orð á þessu".

Ég er alveg rosalega hissa á að ég hafi ekki dáið e.k. skömmustudauða akkúrat þarna.

"Orð á hverju?"
Fokk. Af hverju þurfti ég nú að læra að fara uppí tíu, djöfull var þetta glatað, allir vinir hans Huga - og Hugi - hlusta á mig í víðóm þegar ég..

...

Hugi brosti þvinguðu brosi, "T.d. ískur í rúmi"

"Ískur í rúmi?" Vóhó, rólegur.. ég er ekki svona handsterk.
"Ískur í rúmi?" endurtók ég, "ertu viss?"

"Já", Huga brá þegar hann sá hvað mér brá.

"En það ískrar ekki í mínu rúmi þegar ég.. ertu viss um að þú sért að heyra þessi hljóð héðan?

Þegar við fórum að ræða þetta nánar varð ljóst að þessi hljóð gætu ekki komið frá minni íbúð. Bæði er þetta á öllum tímum sólarhrings, ég rugga mér aldrei í sófanum inní stofu og fæ aldrei fólk í heimsókn sem gerir það plús það ískrar aldrei í rúminu mínu - allavega hefur ekki ískrað í því mjöööööööög lengi.

Ég spái því samt að ég muni bíta í koddann næst þegar ég nálgast tíuna.

Ein með sjálfri mér.

Í gærkvöldi flippaði ég út þegar ég heyrði Family Guy raddirnar inní stofu og sagði börnunum að ég gæti þetta ekki lengur. Nú yrði slökkt á sjónvarpinu - í tvo daga.

"You're evil", sagði frumburðurinn.
"Hvað eigum við þá að gera?", spurði einkasonurinn.

"Þið getið talað saman - eða við mig", svaraði ég.

Ég hafði ákveðið að sauma blessaðan englakjólinn minn og gerði það. Á reyndar eftir að setja rennilásinn í og klára faldinn en var ótrúlega snögg að þessu. Einkasonurinn fylgdist með og hafði þungar áhyggjur af því að ég væri að sauma of hratt og myndi bræða úr vélinni. Það fór ekki svo.

Mig vantar hinsvegar skó, er búin að þræða skóbúðirnar helgi eftir helgi og finn ekkert.

Hvar finn ég fallega hvíta skó?

Möppudýr hafa komist að því hvernig seinni heimstyrjöldin byrjaði!

Eftirfarndi er haft er eftir Jónasi Guttormssyni, möppudýri, á blaðamannafundi í Brussel í dag:

"Já, Það lítur út fyrir að Hitler hafi verið að skila inn skattframtali, og í stað þess að skila inn RSK.106, "umsókn um bifreiðastyrk til handa foringja" skilaði hann inn RSK.116, "Umsókn um heimsstyrjöld". Það var of mikið ves fyrir fólkið í afgreiðslunni að leiðrétta mistökin."

Af hverju Hitler vildi telja fram á Íslandi er óljóst.

Ég vaknaði klukkan níu í morgun og nennti ekki frammúr. Fór aftur að sofa. Ég ætla að fara aftur að sofa þegar ég er búin að skrifa þetta.

Ekkert fleira hefur gerst so far í dag.

--

Vaknaði klukkan níu og byrjaði daginn á að fara í Laugar. Þegar ég kom heim gerði ég þrjár morðtilraunir sem mistókust allar og svo spilaði ég kana við börnin mín.

Eftir hádegi fórum við í Bónus og Mál og Menningu til að kaupa skólatösku fyrir frumburðinn.

Ekkert fleira hefur gerst so far í dag.

--

Vaknaði klukkan tvö með dúndrandi höfuðverk og mitt fyrsta verk var að æla inná baði. Þegar ég kom fram blöstu við mér bjórdósir og öskubakkar í stofunni og ég ákvað að ég myndi mögulega nenna að laga til þarna á morgun. Eða hinn. Ég veit ekki hver var dauður í sófanum en það var einhver.

Hann er allavega farinn núna. Ég fór aftur að sofa og var að vakna. Ætla að horfa á vídeó eða eitthvað.

Ekkert fleira hefur gerst so far í dag.

Líklega verður það mitt helvíti. Ég mun lifa of lengi.

Ég var sumsé uppí Hjartavernd að fá niðurstöður úr mælingum og blóðprufum. Ég gæti eiginlega ekki verið heilbrigðari. Líkurnar á kransæðasjúkdómi næstu tíu árin eru 0.1% og þar sem engin fær 0.0% líkur þá hlýt ég að vera sátt.

Vonda kólesterólið er ekki í miklu magni í æðunum og S-Þríglýseríðar, sem er efni sem bendir til offitutilhneigingu, var langt undir hættumörkum. Einnig er ég með einstaklega lágan blóðþrýsting, efri mörk eru 108 og neðri 62. Ég er greinilega ekkert að stressa mig á hlutunum - sem er rétt. Oftast.

Ég er líklega ekki nógu vel gefin til að fara ein að sækja svona niðurstöður því ég spyr svo asnalegra spurninga, eins og "er hægt að vera með of lítinn blóðþrýsting?" Læknirinn hummaði aðeins og sagði jú.. en það er oftast bara vandamál hjá fólki sem er mjög veikt og stendur ekki í lappirnar. Ég fór að hlæja. Þar sem ég stend alveg í lappirnar er ég líklega ekki í stórhættu. Ég fæ svona aðsvifstilfinningu stundum ef ég stend snöggt upp - sem gerist nánast aldrei því ég er svo róleg - en mér skilst að það sé bara eðlilegt og hið besta mál. Ég reyni að sitja sem mest bara.

Ég hef hinsvegar akkúrat lægsta "leyfilega" gildið í blóðmagni. Ég spurði hvort það væri slæmt og hann sagði.. jja.. nei alls ekki. Þú ert nú ekki mjög stór eða feit þannig að þetta er örugglega bara mjög normalt fyrir þig. Þá veit ég það. Staðfesting frá hlutlausum þriðja aðila: "ég er ekki stór og feit".

Ég er innan "æskilegra gilda" í öllum málaflokkum, langt innan hættumarka með allt ógeðið og með þyngdarstuðul 20,4 sem telst víst mjög gott þar sem hann á að vera lægri en 25.

Ég er með gott hjarta. Vissi það nú alveg.

Þegar ég var á leiðinni aftur í vinnuna varð mér hugsað til þess að á leiðinni niður í Hjartavernd keyrði í veg fyrir mig kona og ég rétt náði að nauðhemla. Hefði verið skondið að deyja í bílslysi á leiðinni að sækja gögn sem lofa nokkuð góðum lífslíkum næstu tíu árin. Í alvöru, ég hefði kunnað að meta húmorinn í því.

Innst inni er ég mjög þakklát. Finnst ég varla eiga svona niðurstöður skilið.

Ég hef það fyrir satt að þessi mynd sé í betri kantinum fyrir fólk sem er ekki hrætt við að hlæja að femínistum, dvergum, hommum, konum, karlmönnum, gyðingum og öllum hinum minnihlutahópunum sem ég gleymi að minnast á.

Þeir sem hafa ekki nú þegar kynnt sér sýnishornið ættu að gefa sér þrjár mínútur í það og þeim sem finnst það hressandi ættu að skoða official heimasíðu kvikmyndarinnar.

Með flottari heimasíðum sem ég hef séð á Internetinu.

Það er kannski ekkert undarlegt að ráðamenn í landinu Kazakhstan eru ekki alveg jafn hressir og allir hinir því þeir vilja meina að lífið í Kazakhstan sé bara alls ekki eins og Borat heldur fram og ef marka má fjölmiðla lítur út fyrir að þetta sé nú þegar orðið milliríkjaves.

Borat birtir ásakanirnar stjórnvalda Kazakhstan á heimasíðunni og svarar þeim í stuttum myndbút sem hægt er að skoða þarna.

Þessi bíómynd inniheldur ruddalegan húmor, það verður að viðurkennast.

Ég ætla nú samt sem áður að fara á hana í bíó.

Ef heimildir mínar eru réttar verður myndin sýnd í kvikmyndahúsum á Íslandi í byrjun nóvember.

Ég var að horfa á myndina The Hudsucker Proxy um daginn - eða hlusta öllu heldur. Heyrði ég ekki lagið úr Onedin skipafélaginu og fór að kanna málið. Það gat ekkert verið að lag úr sjónvarpsseríu væri notað sem megin uppistaðan í þessari bíómynd - meikaði ekkert sense to me.

Leitin að laginu bar þó ekki árangur fyrr en í kvöld, en þá var ég reyndar búin að komast að því að Onedin skipafélagslagið heitir í raun Overture og er úr ballettnum Spartacus eftir Aram Khachaturian.

Er að hlusta á annað tveggja laga sem ég fann sem eru útsett af Carter Burwell fyrir myndina The Hudsucker Proxy. Soundtrackið úr myndinni er einungis 30 mínútna langt total en ég ætla samt að kaupa mér það.

Carter Burwell útsetur lögin hans Khachaturian alveg stórkostlega vel.

Prologue og Epilogue

Já og svörin við síðustu tveimur getraunum eru hér og hér (sammála þessi var of létt). Til gamans langar mig að koma því áleiðis að getraunin sem er núna er bíómynd frá árinu 1983.

MÚHOHOHOHOHOHOHO

Það er til fólk sem heldur að daginn sem börn verða unglingar verði þau sjálfkrafa geðveik.

Ég hef hinsvegar komist að því, the hard way, að það er hægt að gera börn geðveik með því að..

a) draga allt sem þau segja í efa
b) væna þau um að gera hluti sem eru gjörsamlega útí hött
c) vera með stöðugt og yfirþyrmandi eftirlit
d) láta þau stöðugt finna að þú treystir þeim ekki

Þegar einhver kemur svona fram við þig þegar þú hefur ekkert gert til að eiga inni fyrir því er gjörsamlega og algjörlega óþolandi og ekki nokkurri manneskju bjóðandi að búa við það. Ég verð að viðurkenna að ég myndi gera uppreisn á þeim aldri sem ég er Í DAG gegn manneskju sem kæmi svona fram við mig. Mín uppreisn yrði einfaldlega að hætta að umgangast viðkomandi.

Börn hafa því miður ekki alltaf það frelsi.

Það gerðist líklega alveg óvart, og mögulega vegna þess að ég hef aldrei lesið bók um uppeldi, en ég ákvað að sýna börnunum mínum sömu virðingu og ég sýni öllu fólki. Ég treysti þeim þangað til þau gefa mér ástæðu til annars. Á meðan þau gefa mér enga ástæðu til að efast um heilindi þeirra gagnvart mér er engin ástæða til að efast. Á meðan þau standa við allt sem þau segja, er engin ástæða til að vantreysta þeim. Það er ekkert flóknara.

Mér finnst gróf móðgun við manneskju að koma fram við hana eins og afbrotamann - bara af því hún er unglingur og ef mín aðferð veldur því að barnið mitt verður geðveikt get ég allavega huggað mig við það að hin aðferðin hefði gert það líka.

Ég held samt að ég hafi séð einhverstaðar að vantraust aðferðin sé með 100% guarantee: your kid will go insane or you get your money back.

Með aldrinum virðist manni lærast að vinsa út rusl myndir í bíó. A.m.k. er orðið helv langt síðan ég sá lélega bíómynd í bíó - ég fer reyndar mjög sjaldan í bíó. Þegar ég sá auglýsingaplaggatið fyrir þessa mynd fyrir löngu í Sambíóunum, ákvað ég að þetta væri mynd sem ég ætlaði að sjá í bíó. Nú er ég búin að gera það.

Vá.

Þvílík upplifun. Vel gerð mynd.

Maður er eiginlega í hálfgerðu losti ennþá.

Mjög töff að vera með nánast óþekkta leikara í öllum hlutverkum - fyrir utan David Rasche auðvitað.

Stærðin á geitungunum sem voru heima hjá mér í hádeginu var slík, að þegar ég fór á klósettið læsti ég að mér.

Nú má alveg fara að frysta hressilega.

Ég var á google earth og sá að vatnsendalandið er allt hulið skýjum.

Þetta finnst mér verulega grunsamlegt.

Það er svo í öðrum fréttum að ég er ekki með ofsóknarbrjálæði, ég er bara dugleg að taka eftir.

..hope is a good thing.

Maybe the best of things. And no good thing ever dies.

I will be hoping that this letter finds you, and finds you well.

I hope that I can make it across the border.

I hope to see my friend, and shake his hand.

I hope the Pacific is as blue as it has been in my dreams.

I hope.

No name: ég er löngu hættur að reyna að kynnast fallegum konum, þær eru yfirleitt svo helvíti leiðinlegar, nenni þeim ekki.
Anna: já það er reyndar frekar algengt með fallega karlmenn líka. Samt eru alveg til undantekningar.

stutt þögn

No name: veistu, þegar ég hugsa útí það þá umgengst ég eiginlega bara ljótt fólk
Anna: er það virkilega?
No name: já, svei mér þá

önnur stutt þögn

No name: nema þig
Anna: var þetta nú ekki soldil skítaredding?
No name: þetta er satt!
Anna: aha

Ég hef áttað mig á því að ég fæ ekki hvíta skó og ég hef sætt mig við það.

Í staðinn ákvað ég að kaupa skó sem eru einhvernvegin á litinn og lita þá hvíta. Fór í Kringluna í dag eftir vinnu til að finna skó sem væru hentugir í þetta verkefni. Fann þá. Nema þeir voru til í brúnu og hlandgulu. Ég keypti brúnu vegna þess að mér fannst þeir fallegri. Þegar ég kom heim áttaði ég mig hinsvegar á því að mér finnst þeir actually mjög fallegir. Áhugavert annars hvernig þetta orð "falleg" breytist eftir því hvort þú bætir ri eða ir fyrir aftan.

Bygons.

Ég get ekki skemmt skó sem mér finnst fallegir. Það gengur þvert á allt sem ég trúi og er ekki í eðli mínu. Þetta þýðir að á morgun fer ég og kaupi hlandgulu skóna og skemmi þá. Enda eru þeir ógeðslega ljótir á litinn en mjög flottir í laginu.

Sem betur fer eru þessir skór á hálfvirði á útsölu.

Hlakka nú doldið til að reyna að galdra þessa hlandgulu hvíta. Þeir eru nefnilega.. loðnir.

Ég mun birta before and after myndir - sama hvernig til tekst. Í langversta falli klæði ég þá að utan með hvítum vinyl.

Reyndar gæti það komið helv vel út..

Ég var búin að lofa að birta before and after myndir af skónum - og ég laug. Þeir heita víst gylltir, þó mér finnst þeir hlandgulir. Einhver litblinda eða eitthvað.

Þetta eru skórnir eins og þeir voru þegar ég keypti þá í morgun.

Þetta eru skórnir eftir að ég málaði þá hvíta og setti smá silfurlitað duft ofaní.

Ég vissi það ekki þá, en þegar ég málaði skóna hvíta varð loðni parturinn eiginlega húðlitur, þetta sést aðeins á stóru myndinni. Átti ekki alveg von á því en útkoman.. ég gæti satt að segja ekki verið ánægðari. Þetta eru lang flottustu skór sem ég hef skemmt á ævinni og einnig þeir fyrstu.

Fékk nefnilega lánaða hvíta skó í gær, snjóhvíta, og þeir sökka. Ekki fallegt að vera í svona kókaínhvítum skóm - nema kannski innanundir brúðarkjól. Þeir eru nefnilega sjálflýsandi.

Þessir sem ég var að skemma/laga eru hinsvegar æðislegir því þeir eru ekki alveg hvítir og svo eru þeir munstraðir líka. Eða.. loðnir. Þetta getur samt varla kallast loðið lengur, meira.. kleprað. hehehe

Auka bónus er að þetta eru svo þægilegir að þeir munu varla krefjast þess að ég gangi þá til. Sem er alltaf gott þegar kemur að skóm.

Ég er reyndar ennþá að pæla í að spreyja hælinn silfraðann eða hvítann. Held að það gæti komið soldið vel út.

Meina.. mín version af þessum skóm er svo miklu flottari en sú upprunalega.. að það er painful.

Ég verð alltaf sáttari við þá ákvörðun hjá mér að hafa "gjafakassa" heima hjá mér með allskonar dóti sem hentar sem gjafir í barnaafmæli. Endalaust verið að liggja fyrir manni í launsátri með boð í barnaafmæli og oft fær maður ekki að vita af þessu nema með 24 klukkutíma fyrirvara - aðallega af því börnin mín eru ekkert að stressa sig við að segja mér frá svona boðum nema korteri áður en þau eiga að mæta.

Eigir þú svona gjafakassa og gjafapappír ertu ávalt viðbúin svona uppákomu og þarft aldrei að senda barnið þitt í barnaafmæli tómhent því það gleymdist að skreppa í hádeginu að kaupa eitthvað - og koma því svo niður í skóla.

Virkar.

Nú er ég búin að vanrækja song of the week í allt of langan tíma og í dag fékk ég formlega kvörtun frá stjórnvöldum í US - Bush er farið að leiðast þófið og krefur mig um efndir, setti þetta í varnarsamninginn, viðauka 231a. Alltaf sama sagan með þennan mann, maður má andskotann ekkert segja.

Var víst einhvertíma búin að lofa að koma með eitt lag á dag fram að grímuballi - en svo fór allur tími minn í að leita að skóm. Ég sem hélt að ég gæti hugsað um tvo hluti í einu - tómt rugl.

Þar sem ég hef búið til nothæfa skó mun ég leitast við að standa við stóru orðin og stefni að því að birta eitt lag á dag fram til 14. október.

Veit ekki hvort mér tekst þetta en það má reyna.

Lagið "Bad" með Jackson er búið að hanga þarna inni í einhverjar vikur núna og því við hæfi að byrja þennan lokasprett á öðru lagi með honum. Veit að the núverandi administration fílar Jackson og get lofað ykkur að það verður tjúttað í hvíta húsinu á morgun þegar þeir sjá þetta - og ég er ekki að tala um auglýsingastofuna.

Þetta lag virkar.

Síðast þegar ég fór á djammið í lok júlí var ég stödd á ónefndum veitingastað þegar ég ákvað að ganga uppað ákveðnum karlmanni og tala við hann.

Anna: "Hvað tekurðu fyrir kvöldið?"
Maður: hikar "Eh.. ég get ekki tekið minna en *censored*"
Anna: "Flott, má ég fá símann hjá þér?"
Maður: "heh, ég er bókaður alla helgina"
Anna: glottir "Ég þarf þig ekki um helgina, ég þarf þig í október"
Maður: "Ó.. ertu með blað og penna?"

Veit ekki af hverju ég gerði þetta. Ég deita ekki dj's (hef fordóma gegn þeim) og ég þarf ekki á honum að halda í október.

Kemur útá eitt - er búin að týna númerinu.

Ég viðurkenni að ég hef ímyndunarafl sem jaðrar við geðveiki en það er ekkert eins gaman og þegar fólk tekur vel í hugmyndirnar mínar og gefur grænt ljós á hluti sem mig langar að gera. Búin að fá samþykki á aðra af þeim hugmyndum sem ég fékk í dag, sem er góð þó ég segi sjálf frá, hin er náttúrlega nothing short of insane.

Ég er að vona að þeir aðilar sem þurfa að koma við sögu séu akkúrat það. Þeir eru að hugsa málið. Ég hef krosslagða fingur. Fæ svar á morgun.

Oh ég vona svo heitt að ég fái já.

Það yrði eiginlega.. snilld í sinni tærustu mynd.

Varð náttúrlega eitthvað ófyrirséð að gerast á þessu grímuballi. Segir sig sjálft.

Já.

Það er kannski rétt að taka fram strax að auðvitað kemur leikarinn Jude Law ekki á grímuballið. Jude hefur enga ástæðu til að koma þangað, ég er löngu búin að gera honum grein fyrir því að ég vil ekkert með hann hafa og myndi líklega láta henda honum út ef hann væri nógu vitlaus til að láta sjá sig.

Get ekki ímyndað mér annað en að hann sé upptekinn þessa dagana við að prómótera nýjustu mynd sína þar sem hann leikur Sean Penn í tætlur. Hann má nefnilega eiga það sem hann á, og hann er helvíti góður leikari eins og ég hef sagt frá upphafi.

Ken og Jude eru einfaldlega ekki sami maðurinn eins og ég hef ítrekað tekið fram. Ég hef ekki svo mikið sem talað við Jude Law síðan við hættum saman í fyrrasumar og það stendur ekki til að endurnýja kynni mín við hann.

Hann er bara.. of ruglaður fyrir minn smekk.

Ken er Jude reyndar málkunnugur enda eru þeir samlandar og eiga til að hanga með sama fólkinu. Það, að ég skuli hafa líkt þeim saman útlitslega hérna á síðunni er einkahúmor þar sem lagið "Hey Jude" er lagið okkar Ken, eiginlega fyrir kaldhæðni örlaganna. Allir vita að Jude Law er skírður í höfuðið á því annars ágæta lagi. Þeir sem vissu það ekki fyrir, vita það þá núna.

Þessir tveir menn eru ekki líkir í útliti.

Ég var að tala við Ken síðast í kvöld og hann ætlar auðvitað að gera hlé á alþjóðlegri hryðjuverkastarfsemi sinni og koma í partíið mitt. Meina.. mér fyndist verulega óeðlilegt ef maðurinn sem er búinn að vera að refsa mér sundur og saman undanfarna mánuði kæmi ekki í afmælið mitt og ég myndi jafnvel sjá ástæðu til að slíta sambandinu fyrir þær sakir.

Ástæðan fyrir því að ég hef ekki birt myndir af Ken á vefnum eins og hann lítur raunverulega út er að hann er eftirlýstur í 28 löndum fyrir glæpi bæði gegn mannkyninu og litlum nagdýrum. Staðreynd sem setur oft strik í hans ferðaplön. Ég neyðist til að sýna þessu skilning hvað varðar myndbirtingar. Blasir við.

Uppátækið sem mér datt í hug í dag er háð því að ég finni fyrirtæki sem getur gert þetta in time. Fékk bara leyfi frá Sólon fyrir þessu í dag.

Ef það klikkar skal ég bæta upp fyrir það með því að syngja fyrir Alan. Ég lofa.

Þetta er loforð sem ég mun reyna til hins ítrasta að þurfa ekki að standa við - samt hef ég ágætis söngrödd og held vel lagi. Ég er bara ekkert spennt fyrir að syngja á almannafæri.

Það sem ég kallaði "nothing short of insane" hér í færslunni á undan er hinsvegar eitthvað sem ég reikna ekki með að fá vilyrði fyrir. Því miður. Það hafði ekkert með leikarann Jude Law að gera. Það sem var á milli okkar Jude er einfaldlega búið. Hann verður að skilja það maðurinn.

NASA Finds Direct Proof of Dark Matter.

Þann 29. ágúst s.l. var blað brotið í heimssögunni þegar NASA náði í fyrsta skipti gervihnattamynd af tveimur klösum af ósýnilegum sólkerfum þegar þau rákust saman úti í geimnum. Ástæða þess að hægt var að mynda atburðinn er að við áreksturinn gáfu sólkerfin frá sér geisla sem hægt er að mynda, þó sólkerfin sjálf séu ósýnileg.

Þetta sannar tilvist þess sem vísindamenn kalla "dark matter".

Lítið fór fyrir þessum atburði í fjölmiðlum þar sem þennan sama dag varð Anna Helgadóttir, stundum köllum anna.is, þrjátíu og fimm ára og þótti fjölmiðlum það einfaldlega áhugaverðari frétt en einhver sólkerfi sem engin sér.

Eðlilega.

Aðrar tilkynningar:

anna.is óskar eftir karlkyns dverg til leigu. Hann þarf að ansa nafninu Margeir frá klukkan 21 til 23 þann 14. október næstkomandi. Æskilegt er að viðkomandi hafi ekki persónuleika, húmor né skoðanir af neinu tagi og tjái sig með gelti. Áhugasamir sendið umsóknir á anna [at] anna.is.

Ég er tilbúin til að borga allt að fimm hundruð krónur fyrir rétta dverginn.

No shit.

--

Ready for take off..

Það fór eins og mig grunaði og ég fékk nei. Kom ekki á óvart og ég verð eiginlega að viðurkenna að ég skil viðkomandi.

Samt ánægð að ég gave it a shot því það hefði verið ógeðslega gaman að gera þetta og ég er viss um að það hefði gengið upp - var ekki það mikið í aðstæðunum sem við hefðum ekki haft under control. Plús.. við hefðum haft backup.

Oh well.. maður getur ekki fengið allt.