Fimmtudagur, 17. ágúst 2006
Var í heimsóknum í gærkvöldi, m.a. hjá Huga. Hann er ágætis mælikvarði á hversu góð ég er að verða í húðinni. Þrisvar á meðan ég var þarna beindi hann eldhúsljósinu beint framan í mig og sagði "þú lítur alveg fáránlega vel út". Hann þekkti mig náttúrlega ekki áður en ég fékk þessa huggulegu hraun/bólu/áferð á andlitið.
Samt er ég ekki alveg orðin ég ennþá.
ÉG VERÐ SVO FÍN ÞEGAR ÞETTA ER BÚIÐ!
Inga sem vinnur með mér segist sjá mun á mér á hverjum degi, svo ég er ekki að grínast þegar ég segi að þetta sé að gerast hratt.
Um mánaðarmótin byrja ég í ræktinni aftur og hvað get ég sagt... ég get ekki beðið. Þrái alsæluna sem endorfín er, ég meinaða. Mig dreymir það á nóttunni - ásamt öðru.
Það veit sá sem allt veit að ég á skilið að losna við þetta helvíti, gæti ekki verið að borða hollari mat, drekk vatn eins og geðsjúklingur, tek vítamín, allan fokking pakkann. Ég er svo heilbrigð á sál og líkama að það hálfa væri nóg. Ég gubba af heilbrigði, hreinn viðbjóður sem þetta er.
Eftir ca tvo mánuði í ræktinni verð ég orðin nákvæmlega eins og ég vil vera.
Þegar læknirinn tók lykkjuna (á fimmtudegi) sagði hann mér að allar single konur sem láta taka lykkjuna verða ástfangnar um leið, það væri náttúrulögmál, og ég yrði orðin ástfangin á laugardeginum.
Náttúrulögmál my ass. Ég fell ekkert undir svoleiðis. Enda kom laugardagurinn og fór, og ég varð ekki ástfangin. Sagði honum líka að ég myndi ekki verða það.
Held líka að ég viti af hverju þetta gerist. Lykkjan minnkar áhuga á kynlífi, þ.e. hormónalykkjan. Þess vegna finna konur mann þegar þær hætta á henni.
Ég er hinsvegar búin að læra að halda mér í hurðakarma og annað naglfast þegar ég er gjörsamlega að klikkast og líkleg til að gera mjög heimskulega hluti.
Hjálpar að hafa neglur.
Oh.. ég vona að það verði gott veður á eftir svo ég geti haldið áfram að kenna Dodda að hjóla. Í dag ætla ég að þjálfa hann í að hafa vald á hvert hann er að fara og ef við erum mjög dugleg, þá ætla ég að kenna honum að bremsa líka.