Föstudagur, 11. ágúst 2006
Jæja. Nú er ég búin að kenna hinu barninu mínu að hjóla - eða - finna jafnvægið og detta.
Hann á eftir að læra að hafa betri stjórn á því hvert hann er að fara og bremsa. Miðað við hvað hann var fljótur að finna jafnvægið og læra að detta hef ég litlar áhyggjur af því dæmi. Mér finnst mikilvægara að kenna þeim að detta en að bremsa og þess vegna kenni ég þeim það fyrst. Þessar handbremsur eru líka svo skæðar að þau detta hvort sem er þegar þau byrja að nota þær - svo þá er ágætt að kunna að detta eins og pro.
Ég sakna þess þegar maður gat bremsað með fótunum.
Hann datt nokkrum sinnum þegar við vorum á leikvellinum við Melaskóla og ég var ekkert smá stolt af því hvað hann var fljótur að ná sér og viljugur að halda áfram. Hann er töff.
Á leiðinni niður á Ægissíðu útskýrði ég fyrir honum að þegar hann er búinn að læra að hjóla einu sinni.. þá kann hann það alltaf. "En ef ég hjóla ekki.. í.. í.. FIMM ÁR!" Ég brosti útí annað. Fimm ár er langur tími í hans augum. Augnarblik í mínum. "Neibb.. þó þú hjólir ekki í TÍU ÁR þá gleymir þú ekki hvernig það er gert." Honum fannst það quite impressive. "Really", sagði hann með spekingssvipnum sínum. "Really", sagði ég.
Good times.