Föstudagur, 04. ágúst 2006
Fokk. Ég vissi að ég átti að skrifa þetta niður strax í morgun.
Vaknaði í nótt við það að svefnherbergishurðin mín skelltist og svo skók vindurinn hana til og frá í falsinu með tilheyrandi hávaða. Ég var á milli svefns og vöku, ætlaði að standa upp og opna hurðina aftur en gat það ekki, fann fyrir lamandi hræðslu. Hvað ef það er einhver þarna? Hlustaði. Fannst ég heyra í einhverjum. Líklega voru það hljóðin í vindinum.
Glaðvakandi og skíthrædd. Hurðin djöflaðist í faginu og ég heyrði draugaleg hljóð frammi.
What to do?
Ég gerði ekkert. Ég lá þarna og hugsaði að ef það er einhver helvítis draugur frammi, fine. I don't care. I just don't care. Svo hnipraði ég mig saman þannig að verkurinn í kviðnum dofnaði aðeins og ég sofnaði. Í öllum hávaðanum í rokinu. Ég steinsofnaði.
Mig dreymdi hinsvegar draum sem ég man ekki núna, nema bits and pieces. Ég hefði viljað muna þennan draum. Hann var.. skrítinn. Held að ég hafi verið að reyna að segja mér eitthvað.
Ég er dauf. Skrítin. Þreytt. Samt svaf ég meira og minna í allt gærkvöld.
Undarlega róleg. Þögul.
Ég er ekki búin að vera án hormónalyfja í átta ár. Ég finn fyrir miklum breytingum á sjálfri mér þegar ég hætti að nota sykur, nikótín og koffein. Hvað gerist nú þegar ég er hætt að nota hormóna?
Kannski er líkami minn í sjokki og í kræsis að dæla í mig hormónum eða reyna að balansera ástandið. Ég virðist taka því furðu vel allavega.