Ég er alin upp af alka sem hefur verið óvirkur alki með hjálp AA-samtakanna í einhver 20 ár. Kannast EKKERT við það sem þú ert að tala um. Bjó með honum virkum og óvirkum. Þvílíkar fullyrðingar. Hann er og var pabbi, fyrirvinna, fyrirmynd, þjóðfélagsþegn og eðlileg og mikil manneskja, minn besti vinur. Alki var hann bara líka. Punktur.

Ég er alveg sammála þér með alkana og alkóhólismaiðnaðinn en ekki alveg með þunglyndið. Útskýri betur síðar.

Að sjálfsögðu eru til dæmi um fólk sem hefur fundið lífi sínu farveg með hjálp AA-samtakanna. Annað væri verulega undarlegt miðað við fjölda félagsmanna. Ég hef hinsvegar kynnst mikið fólki sem fann lífi sínu ekki farveg þar. Á þetta fólk þá engan séns í baráttunni við alkóhólismann?

Ég vil meina að það séu til aðrar skýringar og aðrar lausnir á vandamálinu.

Þó allt hafi gengið upp hjá pabba þínum, þá þýðir það ekki að það gangi upp hjá öllum öðrum.

Hlakka til að fá betri útskýringar síðar Hugz.

Ég er líka alkabarn og kannast við flest það sem þú nefnir. Ég held að það sé nokkuð ljóst að líkamleg áhrif áfengis á menn eru misjöfn. En sjálfsvorkunnin og afneitunin virðast vera sameiginleg þeim sem neyta áfengis sér til óbóta árum og áratugum saman.

Það eru örugglega einhverjir sem hafa í sér áfengisfíknar-genið en hafa það sterkan karakter að þeir taka á því fljótt og hætta að drekka.

Það eru líka einhverjir sem hafa bara aumingjaég-genið en verða alkar af því að þeir drekka til að flýja raunveruleikann og eru svo "góðir" við sjálfan sig að þeir hafa sig aldrei til að hætta.

- -

Þunglyndið er líka flókið fyrirbæri og getur verið bæði meðfætt og áunnið og það er alveg víst að áfengisneysla gerir menn þunglynda - meira eða minna - fyrr eða síðar

Æjjjj, nú verð ég að koma með komment...

Allir hafa skoðun á alkahólisma, þunglyndi og öðrum geðrænum sjúkdómum og oftast nær er þessi skoðun byggð á persónulegri reynslu/skoðun og ætla ég ekki að fara út í þá sálma (hef mína persónulegu reynslu og skoðun - hver sem hún er).

Mér finnst það samt alltaf merkilegt hvernig hægt er að velja og hafna - það er, nú er WHO stofnun sem að vestrænar þjóðir fara eftir í meginatriðum er kemur að heilbrigðismálum. Við hlustum á hvað þeir segja um brjóstagjöf, flensuvarnir og þar fram eftir götunum. En þegar það kemur að alkahólisma þá virðist fólk samt sem áður ætla að velja og hafna hvort að þetta sé sjúkdómur eða ekki.
Nú hefur WHO skilgreint alkahólisma sem sjúkdóm, staðsett hann (í framheila) og með fleiri skilgreind sjúkdómseinkenni en t.d. þunglyndi (sem er jú viðurkenndur geðsjúkdómur) - hvað veldur?

Málið er, að alkahólismi, þunglyndi og aðrir geðrænir sjúkdómar leggjast ekki bara á sjúklinginn heldur líka fjölskylduna og þar liggur kötturinn grafinn. Hver þekkir ekki einhvern sem er alkahólisti, maki, foreldri, systkini, frændi, frænka... og þar byggist okkar reynsla og skoðun.

Ég var einu sinni sömu skoðunar og þú Anna, en ekki lengur, ákvað að kynna mér málið. Ég er fullorðið barn alkahólista.

Kv.
E.G.

Ég hef lítil kynni haft af alkóhólisma (sem betur fer) en varðandi þunglyndið, þá er ég að mörgu leyti sammála þér. Þunglyndislyf geta hjálpað sumum og þá sérstaklega til skamms tíma, en ef fólk er þunglynt vegna áfalla eða utanaðkomandi atburða, þá duga þunglyndislyfin ekki ein og sér.

Lyfin geta hjálpað fólki að fara á fætur og fara að vinna í sínum málum, en ef menn taka bara lyfin verður þetta vítahringur sem erfitt er að komast úr. Því miður eru allt of margir geðlæknar sem gera ekki annað en að skrifa upp á geðlyf út í hið óendanlega. Svo er það auðvitað GLATAÐ að sálfræðiþjónusta skuli ekki vera niðurgreidd í okkar heilbrigðiskerfi á sama hátt og geðlæknisþjónusta.

Þetta fyrirkomulag beinlínis ýtir fólki í átt að geðlyfjunum og svo kvarta menn yfir of háum lyfjakostnaði!

Ég var nú sem betur fer alinn upp hjá reglusömu fólki en hef engu að síður smá innsýn inn í heim barna sem alast upp við áfengismisnotkun. Góður vinur minn bjó á svona heimili. Hins vegar kannast ég nú ekki við að WHO hafi samþykkt "alkahólisma" sem sjúkdóm eins og íslenska heibrigðiskerfið, en þeir kalla þetta fyrirbæri "alcohol dependence syndrome" sem er ekki sami skilningur og hjá alkaiðnaðinum á Íslandi.
Þunglyndi er hins vegar viðurkenndur sjúkdómur sem talið er að 121 milljón manna um heim allan þjáist af á einum eða öðrum tíma. Misnotkun alkahóls og annarra deyfandi eða örvandi efna er oft tengd þunglyndi. Bæði veldur langvarandi misnotkun sumra efna (t.d. alkahóls) þunglyndi og eins er misnotkun oft fylgifiskur þunglyndis. Þetta er svona hænan-eggið dilemma.
Lyf geta þó gert talsvert gagn við meðhöndlun þunglyndis, sérstaklega ef það er meðfætt eða genatískt. Það er sannað að skortur á ákveðnum boðefnum í heila veldur þunglyndi og viss tegund lyfja kemur í veg fyrir þann skort og stoppar þar með "þunglyndisvaldinn". Hins vegar eru læknar ansi gjarnir á að ávísa á þessi lyf án þess að hafa neitt í höndunum um orsakir þunglyndis hjá sjúklingum. Ég er líka sammála því að meðferð hjá sálfræðingum eigi að vera niðurgreidd. Samtalsmeðferð dugar mjög mörgum. Á Íslandi er hins vegar það undarlega ástand að meintir "alkahólistar" fá mun betri meðferð en fólk sem þjáist af þunglyndi eða öðrum geðsjúkdómum. Ef maður er virkilega langt niðri og blúsaður er miklu nær að fara á einhverja af hinum mörgu "meðferðastofnunum alkahólista" en t.d. á geðdeild Landsspítalans. Þjónusta við geðsjúka á Íslandi er í algjöru lágmarki en hins vegar greiðir ríkið fyrir "sjúklinga" sem "leggjast inn" á einkasjúkrahús sem bjóða upp á "alhliða meðferðarþjónustu fyrir áfengis- og vímuefnasjúklinga" eins og þar stendur.
Þunglyndissjúklingar hafa ekki þessa valkosti.

Alkóhólismi er sjúkdómur í framheila. Gott og vel, ég viðurkenni hann sem sjúkdóm í framheila, þ.e.a.s. viðurkenni að viðkomandi sé haldinn einhverjum kvilla sem veldur því að hann getur ekki lært að "drekka eins og maður". Ég trúi því að eina vonin til þess að hann hafi stjórn á lífi sínu sé sú að hann haldi sig frá vímuefnaneyslu.

Þetta er hinsvegar VILJASTÝRÐUR sjúkdómur, sem þýðir að ef viðkomandi fer á fyllirí, vitandi að með því er hann að klúðra lífi sínu og annarra, þá er ÞAÐ aumingjaskapur.

Á svipaðan hátt er "aðstæðubundið þunglyndi" sjúklegt ástand sem hægt er að hafa stjórn á, með því að breyta aðstæðum sínum eða afstöðu sinni til þeirra. Það er eðlilegt að verða þunglyndur ef maður býr í Líbanon og vaknar með enga handleggi og líkamsparta af fjölskyldunni dreifða yfir rústirnar af heimili sínu. En það er VAL að liggja í þunglyndi yfir nokkrum aukakílóum sem væri hægt að ná af sér með því að éta aðeins minna.

Ég er alveg sammála þér Eva. Ég hef stundum spáð í hvort ekki sé hægt að greina t.d. boðefnaskort í heila með einhverju prófi og meta þörf á lyfjum þannig. Í dag er þetta bara mat geðlæknis (eða jafnvel bara heimilislæknis) hvort viðkomandi á að fá lyf eða ekki.
Kári klikk er með dyggum stuðningi alkaiðnaðarins að reyna að finna "alkagenið". Ég held að ef eitthvað gen finnist sem er öðruvísi í ölkum þá sé þetta bara gamla góða skapgerðarviljastyrks-genið. Þegar þeir finna það munu þeir hins vegar örugglega kalla það lækningu við alkahólisma og framleiða viljastyrkspillur fyrir geðlækna og Þórarinn Tyrfingsson til að ávísa á og okkur skattgreiðendur til að fjármagna ...

Gæti ekki verið meira sammála ykkur Farfugl, Eva og Hugz.

Í hvert sinn sem ég fer útá bensínstöð hef ég val. Oft dauðlangar mig að kaupa sígarettur. Ég vel að gera það ekki. Það er ekki minn æðri máttur sem gerir það fyrir mig. Það er ég sjálf.

Reykingar eru btw ekki skilgreindar sem sjúkdómur jafnvel þó líkaminn verði háður nikótíni. Þetta er kallað fíkn. Ég var að tala við fyrrverandi eiginmann minn í gær sem er sammála mér. Áfengissýki er félagslegt fyrirbæri og það er ekki fyrr en eftir mikla neyslu sem líkaminn verður háður og fer að kalla á meira alkóhól - þó sumir verði líkamlega háðir fyrr en aðrir. Ef við notum sömu stiku á áfengi og reykingar - er áfengissýki ekki sjúkdómur jafnvel þó líkaminn sé háður.

Af því fólk getur keyrt bíl og stundað vinnu þó það reyki að staðaldri skapast ekki þetta óheilbrigða fjölskyldumunstur sem E.G. kemur inná sem snýst um að kóa og fela ástandið. Ég veit meira um það mál en ég kæri mig um að gefa upp hér (enda er ég að skrifa undir nafni). Ég veit vel að öll fjölskyldan lærir dysfunctinal hegðunarmynstur en ég veit líka að það er hægt læra nýtt munstur ef þú ert meðvitaður um þetta. Þú gerir það hinsvegar ekki með því að taka lyf.

Við eigum meira sameiginlegt en þú veist E.G. Og ég er á þeirri skoðun að í grunninn er þetta skortur á viðeigandi hjálp við allt öðru en áfengissýki. Öll hegðun sem kallar á þetta dysfunctinal munstur: þunglyndi, spilafíkn, eiturlyfjafíkn, áfengismisnotkun, vinnufíkn - kallar á sömu sama dysfunctinal hegðunarmynstrið og þetta er í raun allt sama tóbakið: flótti.

Ég var t.d. farin að taka eftir að ég borðaði rosalega mikið ef ég var leið eða einmana. Þegar ég áttaði mig á að ég hafði þennan tendens fór ég að skoða af hverju ég gerði þetta. Ef ég fann að mig langaði að borða en var ekkert endilega svöng, greindi ég af hverju ég var leið, gerði ráðstafanir til að laga ástandið og í kjölfarið hætti ég þessu. Ég þurfti ekki lyf til að gera þetta. Ég hefði getað farið aðra leið, lokað augunum fyrir orsökinni og reynt að drekkja því hvernig mér leið í kleinuhringjum með glassúr. Ég valdi að gera annað til að vinna á leiðanum.

Áhugaverð könnun var gerð af vísindamönnum sem vildu finna út fíknisgenið. Sextán rottur voru settar í litla bása. Í hverjum bás var næringarríkt fæði í boði annarsvegar og hinsvegar eiturlyfjablanda. Allar rotturnar sextán drápu sig á mjög stuttum tíma með ofnotkun eiturlyfja.

Annar vísindamaður bjó til rottu paradís, stað þar sem rotturnar höfðu nóg að gera og gátu hreyft sig. Þeim var boðið uppá næringarríkt fæði annarsvegar og eiturlyf í sætri upplausn hinsvegar. Rottur sækja venjulega í sætindi.

Engin af rottunum í rottuparadísinni leit við eiturlyfjunum - alveg sama hvað vísindamennirnir gerðu blönduna sæta. Þessar rottur höfðu ekkert til að flýja. Þeim leið vel og þurftu því ekki á eiturlyfjunum að halda.

Ég held að Hugz sé right on the money, Kári klikk mun í besta falli finna viljastyrkspillu. Þegar hann gerir það mun fljótlega koma í ljós að hún gerir ekkert gagn ein og sér. Til að ná alvöru árangri þarf að skoða félags-dysfunctinal-þáttinn og kona honum í lag. Í þeirri deild er lítið hald í að ávísa þunglyndislyfjum.

Það er ekki til "fixitol" pilla og ég leyfi mér að efast um að hún verði fundin upp.

Ég var nýlega að sjá athyglisverða grein í New York Times sem varpað gæti ljósi á þetta.
Svo virðist sem Bandaríkjamenn séu á leið með að skilgreina alkóhólisma sem sjúkdóm á sama hátt og Íslendingar.

http://www.nytimes.com/2006/06/25/magazine/25addiction.html