Þriðjudagur, 01. ágúst 2006
Ég átti eftir hluta af fimmtu seríu og alla sjöttu seríu - vegna þess að ég sökka í að setjast niður á sama tíma í sömu viku til að horfa á sjónvarpið.
Ástæðan fyrir því að ég fylgdist svona vel með fram að miðri fimmtu seríu var sú að ég var gift manni sem vissi af þessum veikleika mínum og tók upp þættina, vitandi að á laugardegi gat ég allt í einu fattað að ég ætlaði að horfa á sex and the city á fimmtudagskvöldið.
Þegar ég skildi við hann datt ég að sjálfsögðu út úr öllu sjónvarpsglápi, enda var ég ekki með sjónvarp fyrstu vikurnar og eftir að ég fékk sjónvarp þá var nú oftast slökkt á því. Er enn.
Ég á tillitsama vini og kunningja sem sögðu mér ekki hvernig þetta endaði alltsaman. Af þeim sökum var ég í hálfgerðu sjokki þegar ég komst að því í gærkvöldi.
Næst síðasti þátturinn:
Miranda: "Go get our girl!"
Anna: NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEI
ÞETTA ÁTTI EKKI AÐ ENDA SVONA!
Síðasti þátturinn:
Anna: búhú.. snökt.. snýt.. oh.. hann er svo æðislegur.
Þessi Rússi var náttúrlega ömurð og það hefði verið glatað ef hún hefði endað með honum. Ef þetta hefðu verið raunveruleikaþættir hefði Mr. Big haldið áfram að vera stór krakki og aldrei áttað sig. Raunveruleikinn á til að vera þannig. Ég fattaði hinsvegar í gærkvöldi, þegar ég horfði tárvotum augum á síðasta þáttinn, að það er til leið til að fá það allt. Maður skrifar það bara.
Meina.. what do you think this is.. real life?