Föstudagur, 25. ágúst 2006
Ég ákvað að gera svolítið annað í kvöld en að þrífa. Ég ákvað að lesa. Ég þarf andskotann ekkert að þrifa hérna, það er allt hreint.
Ég settist inní stofu með bók og las. Á meðan ég las æfði ég mig að hnykkla ekki augabrúnirnar og píra ekki augun. Held að ég þurfi sterkari gleraugu. Ég æfði mig í að slaka á í öxlunum og ég æfði mig í að vera með ekkert tyggjó, hvorki nikótín né extra. Ég æfði mig að anda. Æfði mig í að "let go".
Ég borðaði bölvað rusl í kvöldmatinn. Brauð með ferskum mozarella osti og basil infused olíu. Mér fannst þetta gott, en ég verð að hætta þessu.
Í gær hitti ég mann sem þykir vænt um mig. Hann sagði það sem ég er búin að vita lengi. Ég á að vera ein. Hann skilur hvað ég er að gera. Fattar hvað það er mikilvægt. Hann veit að ég er ekki tilbúin að finna mann strax. Þess vegna finn ég engan.
Fyrr í kvöld sat ég eirðarlaus við tölvuna og spurði mig hvað ég ætti að gera. Svarið svo augljóst.
Það er eitt sem ég þarf að breyta við sjálfa mig. Ég þarf að hætta að bíða - og ég er byrjuð á því. Þarf samt að ná því on default.