já, þetta var nú aldeilis....áhugaverð....saga..vona að sonur þinn hafi lært sína lexíu

Láttu ekki svona Baun, þessi saga er tær snilld. Hefur allt sem góðar sögur þurfa að hafa: byrjun, miðju og endi.

hehehehe

Hef stundum áhyggjur af því að enskumælandi sonur þinn sem þú rændir í Kringlunni sé utaná einhverri mjólkurfernunni í útlöndum

Þarft kannski að fara að kenna honum íslensku og lita á honum hárið - eða setja hann í kjól - bara svona upp á framtíðina - alltaf fleiri útlendingar að koma inn í landið og svona....

Seríós, já

Úff, ekki setja hann í kjól... ég fer bara að heyra lagið I'm a Boy með The Who þegar ég les svona...

It's a boy, Mrs. Walker, it's a boy.
It's a boy, Mrs. Walker, it's a boy!
A son! A son! A son!
Hear the joyful celebrations in the street!
It's a boy born on this first day of peace!
We've won! A son! We've won!

Þetta var ég með á heilanum í gærkvöldi þegar ég var að reyna að sofna. Svona fer þegar maður leggst í bloggsíður.

Pointið í þessari sögu... þá verandi.... Kerlingin hlustaði ekki á hann þegar hann var að ráðleggja henni með matargerð, eða henni var skítsama hvernig manninum þótti maturinn á bragðið.

Ég veit sannlega ekki hvort konan var sorglegri að hanga hjá þessum durgi í 30 ár eða hann að troða ofaní sig eitthverju sulli í 30 ár!

Ég held að þemað í sögunni sé miklu frekar að maðurinn var vanþakklátur og hafði ekki vaxið upp úr matvendni bernskuáranna.

Þetta þekkist víst í alvörunni með fullorðna menn.

Ég á við annað vandamál að stríða. Ég er of ánægður með mat konunnar minnar. Málið er að hún eldar svo góðan mat, alltaf, að ég er alltaf ánægður með hann.

Henni er núna farið að þykja þetta gruggugt og heldur að ég segi þetta bara til að halda henni ánægðri.

Nú, þá ætti hún bara að prófa að sleppa saltinu einu sinni eða eitthvað í þeim dúr og gá hvort þú ert líka ánægður þá. Ef þú fattar það ekki þegar það gerist, þá ertu ekki í góðum málum.