Mánudagur, 28. ágúst 2006
Ég er búin að fá vængina mína! Ég gæti ekki verið ánægðari.
Ég hafði high hopes varðandi þessa vængi og þegar ég hef high hopes verð ég nánast undantekningarlaust fyrir vonbrigðum. En ekki í þetta sinn. Þeir eru eiginlega gersemi þessir vængir. Hverrar krónu virði.
Annars var ég að koma heim úr badminton með Huga. Þetta er í fyrsta sinn sem ég spila badminton með spaða sem er það góður að flugan festist ekki í honum - hálf mongo badminton sem maður spilar með þannig spaða, prufaði það í Króatíu. Hugi sagði að hann trúði varla að ég hefði aldrei spilað badminton áður.. fyrst Ken í golfinu.. svo Hugi í badmintoninu.. hvað ætli Ken segi þegar ég fer með honum í skvass?
Ég hef aldrei snert skvass spaða.
En já.. ég lofa góðu virðist vera í öllu sem ég tek mér fyrir hendur á íþróttasviðinu. Ég hef reyndar góða samhæfingu en mér finnst ég sökka feitt í þessu öllu saman, geri óraunhæfar kröfur á sjálfa mig, og hef þessa karlmenn grunaða um að segja þetta bara til að ég fari ekki að gráta. Little do they know.. ég fer ekki að gráta.
Ég var búin að gleyma því að þegar ég byrja að hreyfa mig.. þá get ég orðið relentless. Get haldið áfram endalaust. Ég yrði ekkert hissa þótt hægri handleggurinn á mér detti af á morgun. Ég skelf svo mikið að ég get ekki haldið á glasi með hægri.