Ég átti eftir hluta af fimmtu seríu og alla sjöttu seríu - vegna þess að ég sökka í að setjast niður á sama tíma í sömu viku til að horfa á sjónvarpið.

Ástæðan fyrir því að ég fylgdist svona vel með fram að miðri fimmtu seríu var sú að ég var gift manni sem vissi af þessum veikleika mínum og tók upp þættina, vitandi að á laugardegi gat ég allt í einu fattað að ég ætlaði að horfa á sex and the city á fimmtudagskvöldið.

Þegar ég skildi við hann datt ég að sjálfsögðu út úr öllu sjónvarpsglápi, enda var ég ekki með sjónvarp fyrstu vikurnar og eftir að ég fékk sjónvarp þá var nú oftast slökkt á því. Er enn.

Ég á tillitsama vini og kunningja sem sögðu mér ekki hvernig þetta endaði alltsaman. Af þeim sökum var ég í hálfgerðu sjokki þegar ég komst að því í gærkvöldi.

Næst síðasti þátturinn:

Miranda: "Go get our girl!"
Anna: NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEI
ÞETTA ÁTTI EKKI AÐ ENDA SVONA!

Síðasti þátturinn:

Anna: búhú.. snökt.. snýt.. oh.. hann er svo æðislegur.

Þessi Rússi var náttúrlega ömurð og það hefði verið glatað ef hún hefði endað með honum. Ef þetta hefðu verið raunveruleikaþættir hefði Mr. Big haldið áfram að vera stór krakki og aldrei áttað sig. Raunveruleikinn á til að vera þannig. Ég fattaði hinsvegar í gærkvöldi, þegar ég horfði tárvotum augum á síðasta þáttinn, að það er til leið til að fá það allt. Maður skrifar það bara.

Meina.. what do you think this is.. real life?

Yeah

Þetta var gjörsamlega frábær dagur. Í hádeginu fór ég með Ingu á Búlluna og við fengum okkur ljúffengan hamborgara. Á leiðinni til baka skruppum við á flóamarkaðinn þarna.. æ.. rétt hjá. Á venjulegum degi opnar flóamarkaðurinn ekki fyrr en klukkan eitt - en það var of heitt, sögðu þær, og ákváðu að opna fyrr.

That was a bit of luck.

Mér finnst alveg ferlega gaman að skoða fötin þarna, þó ég hafi lítinn áhuga á að dressa mig upp. Þegar ég var að fara sá ég hinsvegar hatt - og það var ást við fyrstu sýn. Við vitum öll hvað gerist þegar ég verð ástfangin af einhverju við fyrstu sýn - ég fæ ekki leið á því. Ég hef meira að segja vitni, Ingu. Ég sá hattinn, greip hann og setti á höfuðið á mér.. og það var augljóst á sama augnarbliki að þetta er og verður hatturinn minn. Hann er meira að segja nýr!

Þegar við löbbuðum uppí vinnu fannst mér.. ég veit það ekki. Ég er frjáls. Fullkomlega. Algjörlega. Alveg. Og þegar ég er með þennan hatt finnst mér eins og.. ég veit það ekki. Hann fær mig til að brosa. Kemur mér í gott skap. Það er eitthvað svo.. skemmtilegt við hann. Kannski hvernig ég lít út með hann. Kannski eitthvað annað. I don't give a shit. Ég elska hann. Nei. Betra. Ég elska mig með hann.

Var að lesa bók í dag sem er crap í hlutföllunum 70/30 - crap being 70. Ég mun aldrei gefa upp hvaða bók þetta er, af strategic ástæðum, en get gefið upp að hún er í ætt við Art Of War.. en meira svona eins og launsonur hennar sem fæddist vangefin.

Hence all the crap.

Ákvað ég að ég myndi grilla mér eitthvað alveg hrikalega gott þegar ég kæmi heim - kom við í Nóatúni eftir vinnu og keypti mér spjót með kjöti og grillaði það. Já, ég er btw búin að sigrast á gas hræðslu minni og hef fundið út að ég er ekki hrædd við gasgrill, ég er ekki hrædd við gas, nei. Ég er hrædd við kútana sem gasið er í. Stoopid, ég veit - en ég keypti mér svona einhvern rosa nasa certified kút sem mun ekki springa í eldsvoða heldur eitthvað annað. Breytast í fiðrildi og regnboga eða eitthvað skemmtilegt. Þetta er allavega voða nifty allt saman - ekki skemma þetta fyrir mér. Nú get ég sofið með þetta á svölunum, meina.. fyrst Ken er úti og ekki að sinna skyldustörfum sínum við að passa mig fyrir allskonar hræðilegum hlutum eins og gaskútum sem gætu ráðist á mig þegar ég á síst von á því...

Ég mun fara fram á dauðarefsingu þegar hann kemur heim aftur. Ég þarf ekkert minna.

Allavega.

Ég náði að svæfa Hörpu - literally - á meðan ég var að grilla. Hún lá í sólbaði á hinum enda línunnar og sofnaði ítrekað. Umlaði í eitt skiptið "það er svo gott að sofa hjá þér".

Þetta fer að verða spurning um branding.

Eftir máltíðina, sem var grrr.. slef góð - þó ég segi sjálf frá - settist ég inní stofu og spurði mig hvað mig langaði að gera. Auðvitað ætti ég að drullast með jóladótið niður í geymslu en.. vitiði það.. það er svo stutt til jóla að það tekur því ekki og mig langaði bara ekkert að takast á við geymsluna. Fékk brilliant hugmynd. Ég ákvað að horfa á Kill Bill Vol II, sem ég gerði. Í fyrsta skipti á ævinni.

Þegar ég var búin að horfa skilaði ég myndinni til blaðamannsins. Honum finnst hatturinn minn ógeðslega töff - sem hann er. Við vorum að tala um Kill Bill, Tarantino og blaðamaðurinn var að segja mér the inside story frá því þegar Tarantino var hérna - nema skyndilega, í annað skiptið á ævinni, fékk ég hugmynd að sögu. Byrjun, miðja og endir. Allur pakkinn með fokking slaufu. Ég sagði honum að sjálfsögðu frá hugmyndinni og það lifnaði yfir honum. Þetta er nefnilega different approach en samt algjör formúla. Formúlur eru góðar og.. þær virka.

Þess vegna eru þær til.

Á morgun mun ég klára þessa crap bók og þegar ég er búin að lesa hana mun ég panta tvö eintök sem ég ætla að gefa á staði þar sem hennar er þörf. Þegar ég er búin að því ætla ég að byrja uppá nýtt.. nema með áherslutúss og skoða nánar það efni sem ég þarf að leggja sérstaka áherslu á.

Ég er nefnilega loksins búin að fatta hvað það er sem ég er að gera rangt. Oh loksins! Það er svo fokking elementary að ég fæ aulahroll en.. sem betur fer er auðvelt að laga það. Ég var meira að segja on to it og byrjuð að shape me into form.

Á morgun mun ég fara með hattinn og sjöuna í golfkennslu.

Þetta er dagurinn sem ég fann hattinn minn, horfði á Kill Bill og fékk góða hugmynd. Verður ekki öllu betra. Þetta er prakkara hattur. Ég verð smá púki þegar ég er með hann en eins og ég hef alltaf sagt þá er life far too important to take seriously.

No, seriously.

heheheh

Gærkvöldið fór öðruvísi en áætlað var. Ég ætlaði í golfkennslu en varð að fresta henni. Ég fór nefnilega til læknis til að láta fjarlægja aðskotahlut og þegar því var lokið var ég ekki í ástandi til að spila golf.

Undir venjulegum kringumstæðum er þetta einföld aðgerð og tekur örfáar mínútur. Þegar læknirinn finnur ekki aðskotahlutinn vegna þess að þráðurinn hefur verið styttur.. trust me. Það er lífsreynsla sem ég vil ekki upplifa aftur.

Þvílíkur sársauki.

Slapp samt við innlögn, svæfingu og aðgerð - sem hefði beðið mín ef hann hefði ekki náð þessu. Það hefði nú verið ljóta ruglið. Ég gerði mér aldrei grein fyrir að þetta gæti orðið svona mikið mál.

Þegar ég kom heim leið mér illa. Fór í bað. Lagði mig. Vaknaði. Lá í móki. Fór fram. Aftur í bað. Aftur að sofa. Vaknaði við fuglakvak. James, nágranni minn sem er fugl, hafði sloppið út og var á svölum hjá mér. Ég fór með teppi útá svalir og reyndi að veiða hann. Mistókst. Lét vita að James væri á næstu svölum og honum var bjargað. Lagðist uppí rúm. Það var eins og ég væri hálf vönkuð eftir þetta, óglatt og mér er ennþá illt.

Lokaspretturinn á bólulyfjunum að hefjast. Ég er búin að vera í rúma fjóra mánuði á þessum lyfjum og á víst minnst tvo eftir. Það þýðir að ég er búin með tvo þriðju. Styttist í að ég geti farið að taka þátt í eðlilegu lífi aftur. Á þriðjudaginn fer ég til læknisins. Ég mun fara fram á stærri skammt og hann mun kanna hvort jesúbarnið sé á leiðinni. Hardly. Ég spái að ég verði löngu komin úr barneign áður en ég finn mann sem ég fell fyrir hvort sem er.

Af því ég hef góða aðlögunarhæfileika er ég hætt að finna fyrir þeim aukaverkunum sem ég verð fyrir af völdum þessara lyfja. Það er hreinlega eins og ég sé orðin ónæm, þó ég sé það auðvitað ekki, en aukaverkanirnar eru orðnar hluti af daglegu lífi og ég er hætt að taka eins mikið eftir þeim. Ef skammturinn er stækkaður má ég hinsvegar búast við meiri varaþurrk, meiri augnþurrk, meiri liðverkjum, meiri húðþurrk (það er nýjasta nýtt, þurrkublettir útum allan líkamann eins og exem). En ég er ekki þunglynd, ekki að missa hárið eða útlimi og all in all líður mér vel dags daglega. Ef læknirinn vill ekki stækka skammtinn, þá mun ég skipta um lækni. Það er ekkert flóknara en það. Ég nenni þessu ekki endalaust og nú er ég búin að láta fjarlægja það sem mig grunaði að væri orsakavaldurinn. Ég veit að ég á að vera á skotheldri getnaðarvörn á meðan ég er á þessum lyfjum og Dr. Acne var búin að banna mér að hætta á lykkjunni - en come on. Ég er á bestu getnaðarvörn sem völ er á og hún er 100% náttúruleg. Ég þarf ekkert að segja honum frá þessu.

Það tekur þrjár vikur fyrir áhrif lykkjunnar á líkamann að hverfa. Hvort sem hún er orsökin eða ekki þá er ágætt að ég lét taka hana núna. Því lengur sem ég hefði beðið, því meiri líkur á innlögn, svæfingu og aðgerð til að losna við hana.

Hef ansi takmarkaðan áhuga á því dæmi.

Ég viðurkenni að ég skammast mín alltaf smá þegar ég sé fólk sem er illa haldið af svona húðástandi, ég er ekki það slæm og það er ekki eins og þetta sé útum allan líkamann. Þegar ég hugsa útí það, þá eru þessar bólur líklega það skársta sem gat komið fyrir mig í stöðunni, þvinguðu mig í hálfgerða einangrun og ég þurfti eiginlega á því að halda.

Nú þarf ég á allt öðru að halda. Nú langar mig að verða aftur og eins og ég á að mér að vera. Sjáum hvað gerist - og hvort ég þekki líkama minn betur en læknarnir sem ég leita til.

Um daginn (einhverjar vikur síðan) sá ég viðtal við lækni einhverstaðar útí rassgati sem fussaði og sveiaði yfir því hvað búið væri að sjúkdómsvæða alla hluti. Alkóhólismi væri ekki sjúkdómur heldur aumingjaskapur og mikill meirihluti þeirra sem væru að bryðja þunglyndislyf hefðu ekkert við þau að gera. Ég er hjartanlega sammála þessum lækni.

Alkóhólismi eins og hann hefur birst mér er í grunninn flótti, ekki geðsjúkdómur. Hann getur hinsvegar getið af sér geðsjúkdóma af ýmsu tagi og gerir það iðulega þegar heilinn hefur legið marineraður í áfengisbaði árum saman.

Í þessu frábæra bananalýðveldi sem Ísland er fer pöpullinn til geðlækna ef honum líður illa vegna þess að sálfræðingar eru dýrir og þú færð þá ekki niðurgreidda hjá Tryggingarstofnun. Sáluhjálp kostar of mikið og þú færð hana ekki hjá Guði en sértu geðveikur færðu hjálp. Mikill meirihluti þeirra sem leita á náðir geðlækna eru hinsvegar bara ekkert geðveikir.

Ég er með fordóma gegn geðlæknum (þetta er fordómur nr 254 í bókinni Anna og fordómar hennar). Ég hef fordóma gegn þeim vegna þess að með lyfjum virðast margir ætla að laga mein sem ekki verður læknað með lyfjum. Þú getur hinsvegar slegið öllu á frest með þeim - tímabundið.

Nú er það vissulega oft þannig að fólk er svo langt leitt í vanlíðan sinni að það þarf hreinlega að fara á geðdeyfðarlyf til þess að geta vaknað á morgnanna, en hvað er það sem orsakar þunglyndi hjá fólki? Eins ofureinföld og ég er.. hef ég einfaldað málið alveg ískyggilega. Það eru tvö atriði sem valda þunglyndi.

Kemískt ójafnvægi uppí heila og utanaðkomandi aðstæður.

Hvað kemískt ójafnvægi varðar eru lyf mögulega lausn. Fyrir hina gera þau ekkert annað en að hjálpa viðkomandi á fætur í x langan tíma. Ef þú finnur ekki orsök þunglyndisins og vinnur í að lagfæra hana breytist ekkert.

Utanaðkomandi aðstæður geta nefnilega verið margvíslegar og það er hreinlega ekki hægt að lækna þær með lyfjum. Ég gæti t.d. trúað að fjármálavesen sé ein algeng ástæða þunglyndis, langvarandi veikindi sem herja á fólk orsaka oft þunglyndi en svo getur líka svolítið sem heitir tilfinningalíf og þá aðallega skortur á því valdið þugnlyndi.

Til að flýja þessi vandamál, gleyma þeim í stundarkorn - eða árum saman - þykir sumu fólki gott að fá sér áfengi og mikið af því.

Alkóhólistar eiga það undantekningarlaust sameiginlegt að þjást af stjórnleysi og þeir þjáðust af þessu áður en þeir urðu alkóhólistar. Þetta stjórnleysi má oftast finna á fleiri sviðum en drykkju hjá viðkomandi. Nú vita allir að fólk hefur mismunandi mikla stjórn á sér. Sumir fara að öskra við minnsta tilefni, aðrir taka þetta skrefinu lengra og brjóta hluti til að leggja áherslu á mál sitt, enn aðrir leggja hendur á aðra to make a point. Ég er ekki að segja að alkóhólistar gangi um öskrandi, brjótandi hluti eða lemjandi fólk... en þeir hafa svo sannarlega ekki stjórn á sjálfum sér og þegar þeir missa stjórn á sér er það alltaf einhverjum allt öðrum að kenna en þeim sjálfum - klassískt einkenni alkóhólistans, það er ekkert honum að kenna. Þeir eru í fullkominni afneitun og hún opnar fyrir þá flóttaleiðina. Réttlætir hana í raun og veru.

Áfengi virðist góð staðdeyfing. Áfengi hjálpar líka fólki sem á við samskiptaörðugleika að stríða eða er heft á einhvern hátt í mannlegum samskiptum. Við erum jú manneskjur og þurfum mannleg tengsl. Í staðin fyrir að leggja sig fram við að læra mannleg samskipti eða reyna að komast að því hvað orsakar félagslegu fælnina.. staðdeyfir fólk sig með áfengi og flýr þannig vandamálið tímabundið. Áfengi er líka þekkt fyrir að gefa fólki kjark til að eiga samskipti við annað fólk ef það skorti hann fyrir. Ef fólk þjáist af stjórnleysi drekkur það meira og oftar en það ætlaði sér og snilldin við alkóhól og líklega það sem er hvað duglegast að veiða fólk í netið er að þú ferð á niðurtúr eftir neyslu. Þú færð "blús". Sumir kalla það þynnkublús og segja að þetta sé vegna þess að þeir eru þreyttir og verkjar í magann. Staðreyndin er sú að áfengi eyðir ekki bara upp gráu sellunum í hausnum á þér, það eyðir líka efnunum í heilanum sem gera þig glaðann. Hence.. þú verður blue. Fyrir manneskju sem er með allt á hælunum á mörgum sviðum í lífi sínu breytist þetta hægt og hægt í þunglyndi. Hvernig er hægt að lækna það? Jú.. með meira áfengi.

Áfengi veitir fólki sem er á harða hlaupum í að flýja sjálft sig skjól. Sumir eyða ævinni í að hlaupa undan sjálfum sér.

Hvað er þetta fólk að flýja? Hvað er svona erfitt? Það er ekki fyrr en fólk drullast til að finna svarið við þeirri spurningu sem það er fyrst tilbúið að takast á við ástand sitt. Það eru hinsvegar fæstir sem actually gera það. Afneitun er alveg rosalega öflugt fyrirbæri og alkóhólistinn er gjörsamlega gegnsósa af henni.

Ég veit að fólk talar um alkóhólisma sem sjúkdóm og margir alkóhólistar berjast fyrir því að þetta fyrirbæri fái viðurkenningu sem sjúkdómur. Þetta er sjúklegt ástand, vissulega, en ég er sammála þessum lækni. Þetta ekki sjúkdómur. Þetta er sambland af stjórnleysi og flótta. Svolítið sem þú getur ekki lagað nema með því að horfa vel á sjálfan þig. Alkóhólistinn er algjörlega laus við að finnast hann þurfa að gera þetta vegna þess að í hans sjúka heila er allt sem gerist einhverjum öðrum að kenna og flestir í kringum hann eru fífl og fávitar. Ef alkóhólisti kemur og drullar á gólfið hjá þér, þá mun hann segja að það hafi verið þér að kenna - meina.. þú settir gólfið þarna.

Því fleiri brýr sem þetta fólk brennir og þess fleiri manneskjur sem það treður undir fótum.. þess erfiðara verður að horfast í augu við raunveruleikann.

Þegar alkóhólisti hefur skilgreint sjálfan sig sem alkóhólista þá hættir hann oft að vera manneskja. Hann verður alkóhólisti full time. Hann verður ekki maður eða kona, sonur eða dóttir, maki eða vinur. Hann er bara alkóhólisti. Allt sem hann gerir, eða gerir ekki á sér rætur að rekja í þessa staðreynd. Ég er alkóhólisti. Þess vegna er ég svona.

Kjaftæði.

Hvernig væri það nú að hætta að vera alkóhólisti? Prufa að breytast bara í manneskju aftur. Manneskju sem hefur stjórn á því sem hún getur haft stjórn á í sínu lífi. Sem er til dæmis.. hvort hún drekkur eða drekkur ekki áfengi.

Fokk. Ég vissi að ég átti að skrifa þetta niður strax í morgun.

Vaknaði í nótt við það að svefnherbergishurðin mín skelltist og svo skók vindurinn hana til og frá í falsinu með tilheyrandi hávaða. Ég var á milli svefns og vöku, ætlaði að standa upp og opna hurðina aftur en gat það ekki, fann fyrir lamandi hræðslu. Hvað ef það er einhver þarna? Hlustaði. Fannst ég heyra í einhverjum. Líklega voru það hljóðin í vindinum.

Glaðvakandi og skíthrædd. Hurðin djöflaðist í faginu og ég heyrði draugaleg hljóð frammi.

What to do?

Ég gerði ekkert. Ég lá þarna og hugsaði að ef það er einhver helvítis draugur frammi, fine. I don't care. I just don't care. Svo hnipraði ég mig saman þannig að verkurinn í kviðnum dofnaði aðeins og ég sofnaði. Í öllum hávaðanum í rokinu. Ég steinsofnaði.

Mig dreymdi hinsvegar draum sem ég man ekki núna, nema bits and pieces. Ég hefði viljað muna þennan draum. Hann var.. skrítinn. Held að ég hafi verið að reyna að segja mér eitthvað.

Ég er dauf. Skrítin. Þreytt. Samt svaf ég meira og minna í allt gærkvöld.

Undarlega róleg. Þögul.

Ég er ekki búin að vera án hormónalyfja í átta ár. Ég finn fyrir miklum breytingum á sjálfri mér þegar ég hætti að nota sykur, nikótín og koffein. Hvað gerist nú þegar ég er hætt að nota hormóna?

Kannski er líkami minn í sjokki og í kræsis að dæla í mig hormónum eða reyna að balansera ástandið. Ég virðist taka því furðu vel allavega.

Ég elska Reykjavík um verslunarmannahelgi. Fór í matarboð í gærkvöldi á hæðina fyrir neðan. Tók gasgrillið með mér og lærði að grilla nan brauð. Ég á eftir að búa til svoleiðis aftur.

Þetta var mjög gott matarboð, góður matur og skemmtilegur félagsskapur. Var samt orðin mjög þreytt í lokin og ég mér líður ennþá.. undarlega.

Mér hefur verið sagt að það taki líkamann ca tvær vikur að "balansera sig" eftir viðvarandi hormónagjöf. Skrítið samt að finna hvað þetta hefur mikið að segja.

Ég er hálf slösuð, finn til en all in all er ég... dead calm. Furðuleg værð yfir mér.

Sef mikið.

Þetta var hárrétt ákvörðun.

Krakkarnir komu heim í dag. Allt að komast í eðlilegt horf. Líka ég.

Einhvertíma bloggaði ég um að andlitið á mér lægi undir skemmdum. Nú verður fróðlegt að vita hversu vel ég slepp. Hef reyndar ekki miklar áhyggjur af því, er of upptekin að vera fegin og þakklát fyrir þær framfarir sem hafa átt sér stað síðan á fimmtudaginn.

Ég fór með krökkunum að sjá Superman í dag og fannst hún góð. Fékk alveg fiðring í magan í kynningunni. Finnst Gene Hackman betri Lex en Kevin Spacey, en mér fannst ekkert leiðinlegt að horfa á Spacey svosem, hann er bara orðinn of gamall. Annars hef ég alltaf heillast af "gömlum köllum". Þegar ég segi gamlir kallar er ég að tala um menn um fertugt. Þegar þú ert tólf ára er fjörutíu gamalt. Kærastar mínir hafa allir verið á sama reiki og ég sjálf, ég fíla ekki að fara mikið upp eða niður í aldri í þeirri deild. Tómt ves. Ég vil einhvern sem er á sama stað í lífinu og ég sjálf. Nú fer ég hinsvegar sjálf óðum að nálgast þennan aldur, aldurinn sem mér finnst karlmenn langflottastir.

Þeir sem hafa hugsað um sjálfa sig altso - og það er auðvitað minnihlutinn.

Ég hef þjáðst af áhugaleysi á karlmönnum í langan tíma sem er ekki skrítið. Skelltu mökk af bólum á andlitið á hvaða random konu sem er og spurðu hana hvort henni finnist hún vera sexy. Ég trúi varla þeim breytingum sem hafa orðið á húðinni á mér á þessum fjórum dögum síðan lykkan var tekin en það lítur allavega út fyrir að þetta ömurlega ástand sé að breytast til batnaðar - hratt.

Finally.

Ken er búinn að vera duglegur að hringja í mig um helgina. Ástandið á mömmu hans þarna úti er að verða stabílt og hann sér fram á að komast heim til mín jafnvel í næstu viku. Ég sakna hans svo mikið og ég hefði virkilega þurft á honum að halda um helgina. Ég er af einhverjum ástæðum ennþá undarlega þögul. Það er eins og eitthvað hafi komið fyrir mig, veit ekki hvað. Ég veit hinsvegar að hann kemur til með að bæta mér upp fjarveruna. Hann sagðist vera með eitthvað handa mér. Þar sem hann er ekki vangefin, my hopes are quite high.

Annars hef ég ákveðið að fara í forræðisdeilu við Lifur yfir Margeiri. Ég sakna Margeirs og það er alltaf allt í drasli hjá mér eftir að hann fór. Plús.. ég hef ekki haft neinn hérna til að skeyta skapi mínu á í langan tíma og ég þarf að fá útrás fyrir frústresjónir mínar á einhverjum.

Margeir er sá eini sem mér er nógu illa við.

Margeir er fluttur aftur inn og ég klára lyfjakúrinn 29. ágúst.

Stundum þegar norn fær áfall þarf hún að fá hjálp frá annarri norn. Ég er búin að fatta hvað kom fyrir mig, ég fékk áfall á fimmtudaginn. Ég fór á stað þar sem ég hef alltaf verið algjörlega örugg, eins og friggin dömubindi með vængjum - sem er einmitt orðið hluti af mínum reynsluheimi, og ég kom út meidd og sár, hissa og.. í áfalli. Þess vegna er ég búin að vera skrítin undanfarna daga. Það er gott að hitta aðra norn þegar manni líður svona.

Hún minnti mig á að ég er búin að vera með króníska fokking ljótu mánuðum saman. Hún lagði spil fyrir mig og þegar ég sá spilið sem sýnir líðanina mína var það svart. Mér fannst það fallegt. Fallegt munstur í því og mér finnst svart hlýlegt. Það var eins og spilið væri.. mjúkt. Plús.. ég er fallegust í myrkri. Ég hefði auðvitað átt að gerast vampíra í staðinn fyrir að snúa mér að skrifstofustörfum. Svona þreytist ég ekki á að taka rangar lifestyle ákvarðanir og algjörlega úr takt við það sem hjartað mitt segir.

Ég jafna mig auðvitað, geri það alltaf. Nú get ég t.d. talið niður dagana sem ég þarf að vera á þessum lyfjum og þetta hefði líka gerst ef ég hefði t.d. farið til tannlæknis sem ég væri búin að fara til árum saman, manns sem meiðir mig aldrei. Átt von á smávægilegum óþægindum þegar hann deyfir - en hann hefði sleppt deyfingunni og borað beint í taug í ca tíu mínútur.

Krrrrrrrrrrrrrryptonite!

Það er engin maður í spilunum. Bara hugmynd um mann.

Hún dæsti. Þetta gengur ekki svona með þig lengur! Er engin?
Ég hugsaði málið. Hallaði undir flatt.
Nei. Ég þekki engan mann sem lætur mig fá fiðrildi í magann. Ekki einn.

Hún valdi dag og ég er með mjög skýr fyrirmæli. Þennan föstudag á ég að hætta snemma í vinnunni, fara í dekur, vera búin að kaupa mér kjól og fara með henni út.

Við ætlum að skála.

Annars fékk ég tölvupóst í dag frá konu sem vildi ekki gefa upp nafnið sitt. Hún sagði mér hvar ég gæti fundið Margeir og sure enough.. ég fann hann í hádeginu á karókí slash stripp bar. Þegar ég kom þarna inn meikaði nafnleysi konunnar fullkomið sense. Aldrei myndi ég viðurkenna að ég hefði komið inn á svona stað, vissi ekki að svona óhugnaður væri til! Er ekki frá því að ég hafi fengið annað áfall. Sumt vill maður ekki sjá - eins og t.d. Margeir í of litlum g-streng að syngja Dancing Queen.

Nú er ég með þetta fokking lag á heilanum.

Allavega. Það fer vel um hann núna í ruslaskápnum í eldhúsinu og ég er búin að segja honum að það sé algjörlega undir honum komið hversu leku húsnæði og illa lyktandi hann býr í. Þessi skápur er ekki mitt vandamál. Lengur.

Having the time of your life.. úúúúúhúúú see that girl... watch that scene..
dig in the dancing queen..

Auðvitað fór ég í flottustu kjólabúðina á Íslandi (Coast í Smáralind) í hádeginu og vafraði þar í smá stund, staðnæmdist heilluð við þennan og spurði hvort ég mætti máta. Þegar ég var komin í hann var þetta bara orðin spurning um hvað hann kostaði, því mig langaði að kaupa hann - en ég þekki sjáfa mig og minn dýra smekk - vissi að ég hefði mjög líklega ekki efni á honum.

Anna: Hvað kostar hann?
Afgreiðslukona: "Hann kostaði upprunalega þrjátíu og níu og níu...

(Ef ég held áfram að fá svona áföll enda ég líklega á Kleppi eftir mánuðinn)

..en hann er kominn niður í ellefu þúsund."

Ellefu þúsund! Ég var skjótari en skugginn að rétta henni debetkortið.

Meina.. ég þarf ekki að senda Margeir að strippa nema í tvö kvöld til að eiga fyrir þessu!

Vinkona mín, þessi sem skipaði mér að kaupa mér kjól og fara með sér út þegar lyfin eru frá, fær líklega sjokk þegar hún sér mig í þessum - en aftur á móti sagðir hún að ég ætti að vera alveg ógeðslega flott og við grínumst ekki með svona mál hérna á anna.is.

This is serious and I am a professional.

Þá er bara að finna viðeigandi dekur..

Jæja. Nú er ég búin að kenna hinu barninu mínu að hjóla - eða - finna jafnvægið og detta.

Hann á eftir að læra að hafa betri stjórn á því hvert hann er að fara og bremsa. Miðað við hvað hann var fljótur að finna jafnvægið og læra að detta hef ég litlar áhyggjur af því dæmi. Mér finnst mikilvægara að kenna þeim að detta en að bremsa og þess vegna kenni ég þeim það fyrst. Þessar handbremsur eru líka svo skæðar að þau detta hvort sem er þegar þau byrja að nota þær - svo þá er ágætt að kunna að detta eins og pro.

Ég sakna þess þegar maður gat bremsað með fótunum.

Hann datt nokkrum sinnum þegar við vorum á leikvellinum við Melaskóla og ég var ekkert smá stolt af því hvað hann var fljótur að ná sér og viljugur að halda áfram. Hann er töff.

Á leiðinni niður á Ægissíðu útskýrði ég fyrir honum að þegar hann er búinn að læra að hjóla einu sinni.. þá kann hann það alltaf. "En ef ég hjóla ekki.. í.. í.. FIMM ÁR!" Ég brosti útí annað. Fimm ár er langur tími í hans augum. Augnarblik í mínum. "Neibb.. þó þú hjólir ekki í TÍU ÁR þá gleymir þú ekki hvernig það er gert." Honum fannst það quite impressive. "Really", sagði hann með spekingssvipnum sínum. "Really", sagði ég.

Good times.

Doddi: "Manstu þegar ég hélt að hann væri ugla.. hahaha.. now I know he's a pigeon."

...

"Noh.. áttu svona golfhanska? Ég ætlaði alltaf að fá mér svona golfhanska áður en Michael Jackson kom þarna með sinn, veifandi alltaf eins og fáviti. Hann skemmdi þetta allt fyrir mér. Michael Jackson cramped my style."

Þegar fólk hættir að blogga gerist það yfirleitt fyrirvaralaust. Fyrst fer fólk að blogga stopult, svo verður ein færslan bara sú síðasta.

Það verður ekki þannig hér.

Eins og í öllum góðum ævintýrum mun þetta blogg enda á þriggja daga veislu og orðunum "og hún lifði hamingjusöm til æviloka". Viku eftir að sú færsla birtist mun bloggið hverfa af yfirborði jarðar.

It's the only way to go.

Ó.. og don't worry - ég er ekki að mjólka "ekki hætta" viðbrögð, langt því frá.
I always plan ahead - that's why I never do anything right now.
Þeir sem þekkja mig vel vita hvað ég plana langt fram í tímann - sem minnir mig á. Það verður grímuball þann 14. október næstkomandi á Sólon.

Ég var farin að hallast að því að fresta afmælinu mínu fyrst það leit út fyrir að ég myndi vera hálf fötluð ennþá útaf lyfjunum - en þar sem ég er öll að verða ég aftur, þá er engin ástæða til að fresta neinu. Eins gott að þeir sendi mér þessa fokking vængi. Oh well.. ef ég fæ ekki vængina verð ég bara.. eitthvað annað en engill.

Er búin að vera í 80's nostalgíu alla helgina að rifja upp og setja inn myndir og dót.

James hefur reyndar vængi.

Bygons.

Um daginn var ég spurð hvort ég ætlaði ekki að sjá the chippendales.

Eh.. nei. Þá var mér sagt að sumir þeirra séu að leita sér að eiginkonu!

Já! Ég er einmitt manneskja sem fer að sjá the chippendales með það að markmiði að eignast eiginmann..

SEM ER FATAFELLA.

Ég er of upptekin til að taka þátt í svona rugli.
Þarf að lakka á mér táneglurnar og horfa á lakkið þorna.

Var í heimsóknum í gærkvöldi, m.a. hjá Huga. Hann er ágætis mælikvarði á hversu góð ég er að verða í húðinni. Þrisvar á meðan ég var þarna beindi hann eldhúsljósinu beint framan í mig og sagði "þú lítur alveg fáránlega vel út". Hann þekkti mig náttúrlega ekki áður en ég fékk þessa huggulegu hraun/bólu/áferð á andlitið.

Samt er ég ekki alveg orðin ég ennþá.

ÉG VERÐ SVO FÍN ÞEGAR ÞETTA ER BÚIÐ!

Inga sem vinnur með mér segist sjá mun á mér á hverjum degi, svo ég er ekki að grínast þegar ég segi að þetta sé að gerast hratt.

Um mánaðarmótin byrja ég í ræktinni aftur og hvað get ég sagt... ég get ekki beðið. Þrái alsæluna sem endorfín er, ég meinaða. Mig dreymir það á nóttunni - ásamt öðru.

Það veit sá sem allt veit að ég á skilið að losna við þetta helvíti, gæti ekki verið að borða hollari mat, drekk vatn eins og geðsjúklingur, tek vítamín, allan fokking pakkann. Ég er svo heilbrigð á sál og líkama að það hálfa væri nóg. Ég gubba af heilbrigði, hreinn viðbjóður sem þetta er.

Eftir ca tvo mánuði í ræktinni verð ég orðin nákvæmlega eins og ég vil vera.

Þegar læknirinn tók lykkjuna (á fimmtudegi) sagði hann mér að allar single konur sem láta taka lykkjuna verða ástfangnar um leið, það væri náttúrulögmál, og ég yrði orðin ástfangin á laugardeginum.

Náttúrulögmál my ass. Ég fell ekkert undir svoleiðis. Enda kom laugardagurinn og fór, og ég varð ekki ástfangin. Sagði honum líka að ég myndi ekki verða það.

Held líka að ég viti af hverju þetta gerist. Lykkjan minnkar áhuga á kynlífi, þ.e. hormónalykkjan. Þess vegna finna konur mann þegar þær hætta á henni.

Ég er hinsvegar búin að læra að halda mér í hurðakarma og annað naglfast þegar ég er gjörsamlega að klikkast og líkleg til að gera mjög heimskulega hluti.

Hjálpar að hafa neglur.

Oh.. ég vona að það verði gott veður á eftir svo ég geti haldið áfram að kenna Dodda að hjóla. Í dag ætla ég að þjálfa hann í að hafa vald á hvert hann er að fara og ef við erum mjög dugleg, þá ætla ég að kenna honum að bremsa líka.

Vita í alvöru svona fáir úr hvaða bíómynd myndin á forsíðu er???

Come on! Þetta er given!

Hann fer aftur út annað kvöld..

Settist niður með börnunum í kvöld eftir að hafa eldað splúnkunýjan rétt.

Einkasonurinn settist við borðið og sagði "this bacon looks raw to me" og einkadóttirin sagði "ohh þú finnur alltaf eitthvað að matnum sem mamma eldar, af hverju gerirðu þetta?"

Hann gerir þetta í alvöru. Hann finnur alltaf eitthvað að matnum, líka þegar honum finnst hann góður.

Ég er orðin svolítið þreytt á þessu hjá drengnum svo ég sagði honum sögu:

Einu sinni var maður sem átti konu sem eldaði fyrr hann á hverju kvöldi. - Og á hverju kvöldi kvartaði maðurinn yfir matnum. Honum fannst maturinn ekki nógu saltur, sósan ekki nógu þykk. Alltaf fann hann eitthvað. Svona gekk þetta viku eftir viku, mánuð eftir mánuð, ár eftir ár. Þegar þau höfðu verið gift í þrjátíu ár kom maðurinn heim og sá að konan var farin frá honum. Á eldhúsborðinu var cheerios pakki og miði. Á miðanum stóð "vonandi er mjólkin nógu köld fyrir þig."

Eftir smá þögn sagði einkasonur minn: "þetta var nú lame story".

Ég fór að hlæja. Hann finnur meira að segja að sögunum mínum! - enda var þessi lame. Ekki get ég þrætt fyrir það.

Honum fannst maturinn hinsvegar mjög góður.

Kalli heldur að það sé gaman þegar ókunnugir eru að taka af manni myndir í tíma og ótíma. Ég bað einn af fávitunum öðlingunum sem voru að taka myndir af okkur Ken um helgina að senda mér afrit fyrir heimasíðuna mína.

Ken hatar þegar fólk gerir þetta, en ég elska hvað hann verður illilegur. Ég get ekkert að þessu gert og mér finnst ákveðin kostur að vera með manni sem svona margir geta reitt til reiði - þá þarf ég ekki að gera það.

Mér brá svo mikið þegar ljóshærð kona stökk uppúr runna í Hljómskálagarðinum að ég missteig mig. Ég er samt ekkert hrædd við ljóshærðar konur, þessi var bara mjög ýg. Hún fór að gráta þegar við útskýrðum fyrir henni að Ken er ekki Jude Law.

Takk fyrir myndirnar Gunni.

Á leiðinni heim af flugvellinum áttaði ég mig á því að Ken veitir mér lang mestu gleðina í lífi mínu um þessar mundir.

Þetta segir meira en þúsund orð um mitt líf.

veistu hvað ég held að maður þurfi að gera til að verða óhamingjusamur?

nei

ekki neitt
það er alveg nóg

--

Í dag fékk ég tilkynningu frá póstinum um að vængirnir mínir væru komnir til landsins.

JIBBÍ!

Annað. Lítill fugl hvíslaði að mér að tveir heitustu mennirnir í fatabransanum séu að fara að opna grímubúningaleigu. Skilst að hún verði búin að opna þegar grímuballið skellur á. Þetta eru reyndar óstaðfestar fréttir en koma frá góðum sors. Meira um þetta þegar ég veit meira.

Ef brjóstin á mér myndu allt sem karlmenn eru búnir að segja við þau, gætu þau stofnað eigin pr stofu.

Um helgina ætla ég að fara í smá leik. Hann heitir "að eyða engu". Er hægt að lifa heila helgi án þess að eyða krónu í neitt?

Leikurinn byrjar... núna.

Ég held að fyrsti klukkutíminn sé verstur. Mig er búið að langa að eyða alveg rosalega mikið af peningum - í tómt rugl - síðan ég ákvað að eyða engum peningum yfir eina helgi.

Fór heim í hádeginu og borðaði vínber og ost, eins og Rómverskur keisari, nema ég var ekki í laki. Þegar ég var búin með ostin og vínberin leit ég í skápana í eldhúsinu og sá strax eftir að hafa farið í þennan leik. Fann ekkert sem mig langaði að borða og ég klikkaði á að versla mér hráefni í boost yfir helgina áður en leikurinn byrjaði.

DOH!

En ég vil ekki tapa leiknum á innan við klukkutíma svo ég fékk mér bara tyggjó og fór að græja galdradúkkur fyrir Nornabúðina. Á leiðinni í vinnuna kviknaði bensínljósið á bílnum og nú verður spennandi að vita hvar ég verð bensínlaus um helgina því ég er boðin í mat á laugardagskvöldið í heimahús sem er staðsett annarstaðar en í mínu póstnúmeri. Ég ætla ekki að kaupa bensín á bílinn.

Ég á hinsvegar nóg af klósettpappír. Var að tékka. Hjúkk alveg.

Í kvöld ætla ég að þrífa íbúðina eins og ég geri alltaf þegar börnin fara til pabba síns yfir helgi og leggja lokahönd á nokkrar galdradúkkur líka. Ég spái því að ég muni poppa í kvöld og kvöldmaturinn verður líklega... egg.

Eða pasta.

Ég sá líka niðursoðin túnfisk þarna.

Ein af reglunum í leiknum er að það má ekki betla. Ég þarf auk þess að gera allskonar þrautir til að vinna mér inn.. stig.. svo ég fái.. að eyða peningum AFTUR EINHVERTÍMA! JÁ!

Höfum það þannig.

Um helgina á ég að þrífa í íbúðinni og finna til pappíra og gera galdradúkkur. Já og sinna eðlilegu viðhaldi á sjálfri mér. Ef ég geri þetta ekki fæ ég aldrei að eyða peningum aftur! Vúhú! Og dey úr hungri!

Ég er svöng. Var eiginlega að vonast til þess að það myndi ekki gerast - óhófleg bjartsýni, veit.

Ég er ekki búin að vera heima nema í rétt rúman klukkutíma og strax búin að losa mig við kassa sem hafa verið hérna mánuðum saman. Já, ég er að reyna að gleyma hvað ég er svöng því mig langar ekki í neitt af því sem ég á til að borða. En hversu svöng er ég þá? Það er nefnilega spurningin. Ef ég bíð aðeins.. þá verður þessi heinz niðursuðudós full af bökuðum baunum örugglega miklu lystugri.

Ætla að þrífa inná baði núna, fæ alveg mökk af stigum fyrir það - örugglega.

Ég ákvað að gera svolítið annað í kvöld en að þrífa. Ég ákvað að lesa. Ég þarf andskotann ekkert að þrifa hérna, það er allt hreint.

Ég settist inní stofu með bók og las. Á meðan ég las æfði ég mig að hnykkla ekki augabrúnirnar og píra ekki augun. Held að ég þurfi sterkari gleraugu. Ég æfði mig í að slaka á í öxlunum og ég æfði mig í að vera með ekkert tyggjó, hvorki nikótín né extra. Ég æfði mig að anda. Æfði mig í að "let go".

Ég borðaði bölvað rusl í kvöldmatinn. Brauð með ferskum mozarella osti og basil infused olíu. Mér fannst þetta gott, en ég verð að hætta þessu.

Í gær hitti ég mann sem þykir vænt um mig. Hann sagði það sem ég er búin að vita lengi. Ég á að vera ein. Hann skilur hvað ég er að gera. Fattar hvað það er mikilvægt. Hann veit að ég er ekki tilbúin að finna mann strax. Þess vegna finn ég engan.

Fyrr í kvöld sat ég eirðarlaus við tölvuna og spurði mig hvað ég ætti að gera. Svarið svo augljóst.

Það er eitt sem ég þarf að breyta við sjálfa mig. Ég þarf að hætta að bíða - og ég er byrjuð á því. Þarf samt að ná því on default.

Vaknaði fyrst klukkan sex í morgun. Líklega þarf ég bara sex tíma svefn en trúi því aldrei, svo ég fór að sofa aftur. Vaknaði klukkan hálf níu og fannst klukkan hljóta að vera hálf tvö eða eitthvað.

Eftir tvo klukkutíma verð ég búin með einn sólarhring í leiknum mínum og ég er búin að standast ÓTRÚLEGUSTU freistingar. Klukkan ellefu á mánudagsmorgun verður eyðslubanninu aflétt - nei bara, for the record.

Alan Hudson stakk uppá því að lesendur myndu skjóta saman í pizzu fyrir mig. Ekkert vera að því. Auk þess virkar bjallan heima hjá mér ekki og pizzusendillinn myndi bara fara að gráta.

Fékk mér skyr í morgunmat. Óblandað. Þegar mér datt í hug að gera þetta var ég fyrst að velta fyrir mér að hella mökk af sykri útá til að gera lífsreynsluna bærilega en mér til mikillar furðu fannst mér skyrið ekkert vont. Eitt og sér. Finnst samt glatað að eiga ekki trönuberjadjús því Husk í vatn er viðbjóður. Ætla samt að láta mig hafa það. Annars fæ ég hægðartregðu og þá get ég ekki notað allan þennan klósettpappír!

Klukkan ellefu í fyrramálið er ég búin að eyða engu s.l. þrjá sólarhringa.

Ég undirbjó mig ekki sérstaklega og átti af þeim sökum ekkert gott að borða, ekkert gott að drekka, ekkert nammi og ekkert bensín - eða.. lítið bensín. Nágranni minn bauð mér í hádegismat lau og sun og ég fór í matarboð á laugardeginum. Bensínið dugði. Ég drakk vatn alla helgina, sem ég geri hvort sem er.. fyrir utan þegar ég drekk trönuberjasafa og borðaði skyr og eggjaköku. Ef ég ætti ekki börn gæti ég haldið áfram í leiknum út mánuðinn án þess að eyða krónu, ég á hinsvegar ekkert hollt í nesti handa þeim svo það gengur ekki upp. Auk þess á ég afmæli á þriðjudaginn og ég mun halda uppá það á hátt sem ég get ekki gefið upp. Ken kemur við sögu og ég veit eiginlega ekki sjálf hvað mun gerast.

Um helgina kláraði ég að búa til Galdradúkkur svo Nornabúðin verður komin með svoleiðis þegar hún opnar á mánudaginn og ég sneið kjólinn sem ég ætla að vera í á grímuballinu. Djöfull er ég búin að vera ógeðslega dugleg - já.. og síðast en EKKI síst.. ég gekk frá fokking jóladótinu niður í geymslu.

Það er ekkert hægt að toppa svona productivity.

Þetta var pís of fokking keik og ógeðslega gaman eiginlega. Ég er búin að fá svona "ÉG VERÐ AÐ KAUPA MÉR "eitthvað random thing" NÚNA!" En ég stóðst freistinguna every time. Það er ótrúlega góð tilfinning að hafa stjórn á sjálfum sér. Með fimmþúsund kall í vasanum alla helgina sem ég gerði nákvæmlega ekkert við.

Neglurnar á mér hafa sjaldan verið flottari. Reglulegir lesendur vita hvað það þýðir.

Lufsaðist til að uppfæra movie hall of fame í gær, setti inn svörin við síðustu tveimur getraunum - auk þess setti ég upp nýja getraun á forsíðu. Hef ákveðið að reyna að hafa alltaf nýja mynd á mánudögum.

Þetta sem er núna virðist kannski kvikindislegt við fyrstu sýn, en þeir sem þekkja myndina þekkja þetta um leið. Ég er allavega þegar farin að fá rétt svör frá þeim snillingum sem lesa anna.is.

Ég er hinsvegar búin að vinna leikinn minn og ætla að fara að eyða peningum í hádeginu.

MÚHOHOHOHOHOHOHOHOHO

Ég er búin að fá vængina mína! Ég gæti ekki verið ánægðari.

Ég hafði high hopes varðandi þessa vængi og þegar ég hef high hopes verð ég nánast undantekningarlaust fyrir vonbrigðum. En ekki í þetta sinn. Þeir eru eiginlega gersemi þessir vængir. Hverrar krónu virði.

Annars var ég að koma heim úr badminton með Huga. Þetta er í fyrsta sinn sem ég spila badminton með spaða sem er það góður að flugan festist ekki í honum - hálf mongo badminton sem maður spilar með þannig spaða, prufaði það í Króatíu. Hugi sagði að hann trúði varla að ég hefði aldrei spilað badminton áður.. fyrst Ken í golfinu.. svo Hugi í badmintoninu.. hvað ætli Ken segi þegar ég fer með honum í skvass?

Ég hef aldrei snert skvass spaða.

En já.. ég lofa góðu virðist vera í öllu sem ég tek mér fyrir hendur á íþróttasviðinu. Ég hef reyndar góða samhæfingu en mér finnst ég sökka feitt í þessu öllu saman, geri óraunhæfar kröfur á sjálfa mig, og hef þessa karlmenn grunaða um að segja þetta bara til að ég fari ekki að gráta. Little do they know.. ég fer ekki að gráta.

Ég var búin að gleyma því að þegar ég byrja að hreyfa mig.. þá get ég orðið relentless. Get haldið áfram endalaust. Ég yrði ekkert hissa þótt hægri handleggurinn á mér detti af á morgun. Ég skelf svo mikið að ég get ekki haldið á glasi með hægri.

Í gærkvöldi fékk ég eftirfarandi sent á msn:

"3 billion human lives ended on August 29th, 1997. The survivors of the nuclear fire called the war Judgment Day. "
(mér fannst cool að heyra þetta í bíó á sínum tíma - sue me)

"Old age is creeping up on you my friend"

Ah.. so what? Í mínu tilfelli hefur lífið farið skánandi so far og það er ennþá töluvert svigrúm fyrir meiri svona "skánandi" hluti. Ég er búin að eiga blátt áfram ömurlegt ár hvernig sem á það er litið, búin að vera hálfgerður sjúklingur á ógeðs lyfjum, hef ekki mátt vera í sól og bla bla bla. Nenni ekki að telja upp þessar SKELFILEGU HÖRMUNGAR sem eru nú á enda. Oh.. ég fæ verk í allar tilfinningarnar mínar og má helst ekki hugsa útí þetta án þess að vera með klínex á staðnum. Bygons.

Í kvöld er ég að fara út að borða.

Í gær djöflaðist ég í klukkutíma í badminton. Í morgun bjóst ég við að handleggurinn á mér myndi detta af, en nei. Ekki til strengir í þessum handlegg.

Old age.. iss.

Fékk hrukku rétt áðan.

Í hádeginu kom actual non fiction maður að sækja mig. Ég hafði beðið hann um að eyða hádeginu með mér á afmælisdaginn fyrst Ken er ekki ennþá komin (helvítis.. MORON sem hann er) og þessi maður stakk uppá að hann myndi koma með mat og keyra með mig eitthvað þar sem við gætum borðað í friði.

Og hvað haldiði að maðurinn hafi keypt handa mér að borða.

Þegar hann stöðvaði bílinn horfði hann rannsakandi á mig og spurði: ertu nokkuð matvönd? Neibb, sagði ég. Dró hann ekki upp poka með mat frá Grænum kosti. Ég trúði varla mínum eigin augum. Ef ég hefði valið sjálf, þá hefði ég valið að fara á Grænan kost í hádeginu! Það var ekki nokkur leið fyrir hann að vita það. Ég hef aldrei sagt honum að mér finnist gott að borða þar. Held að ég hafi aldrei skrifað um það heldur.

Þetta var óvænt ánægja. Maður sem veit hvað ég vil án þess að vita það. Very nice.

Ég var varla mætt aftur í vinnuna þegar mamma hringdi með fréttir úr gardínunum. Þær segja að eftir fimm ár verði ég komin með lítinn dreng sem ég eignast með alveg ógurlega góðum manni.

Aha. Yeah.

So far er þetta allavega búinn að vera yndislegur afmælisdagur.

Þetta var einn skemmtilegasti afmælisdagur sem ég hef upplifað. Fékk æðislegar gjafir, m.a. pútter!

Á leiðinni á veitingastaðinn sagði ég "and there will be no singing".

Little did I know.

Ég get lofað ykkur að fólkið sem var á Tapas barnum í kvöld kemur ekki til með að gleyma þessu í bráð. Meira seinna. Ég verð að vera í stuði þegar ég lýsi þessu og ég er eiginlega örmagna úr þreytu.

Takk fyrir daginn. Takk, takk, takk!

Þessa bíómynd er hægt að afgreiða í einni setningu: Barfly er betri.

Matt sagði mér að þetta væri mega mongo að þurfa að standa uppá sviði fyrir sýninguna, veifa og segja tvær setningar. Ég sagðist "feel his pain". Hann grét. Við áttum svona móment. Ken var ekki skemmt.

Eftir myndina fórum við á Rex og ég byrjaði á að fara á salernið. Það var skelfileg lífsreynsla. Þegar ég kom inn mættu mér þrjár konur sem virtust vera að mála sig í akkorði. Ég gerði þau reginmistök að taka í hurðahúninn á einni hurðinni af þremur og hurðarhúnninn var blautur og slepjulegur. Ég sleppti rólega takinu og leit á fingurna á mér og lófann. Mig langaði ekki að vita hvað þetta var og ekki heldur hvað þetta var að gera á hurðahúninum in the first place. Ég lét þetta nú samt ekki alveg brjóta mig niður, ég brotnaði hinsvegar niður þegar ég sá klósettið. Líklega hefur einhver töfrandi drottning farið að pissa, ekki nennt að nota klósettpappír, time is money, og þurrkað sér bara í klósettsetuna. Svona.. dregið sig.. já.. eftir henni þarna.. að framan. Ég held að ég hafi fengið áfall.

Við þessa sýn hætti ég eiginlega að þurfa á klósettið. Sat nú samt uppi með blauta hönd sem ég vildi helst sótthreinsa sem fyrst. Ég notaði menguðu höndina til að opna hurðina, vildi ekki menga hina. Þessar þrjár stelpur voru ennþá að, komnar útí augnskugga og gloss. Ég gekk að sápuskammtara og ýtti með ómenguðu höndinni á takkann. Ekkert gerðist. Ég leit á næsta sápuskammtara og þar var ekki einu sinni takki, bara hola sem gaf til kynna að það væri engin sápubrúsi þarna inni. Ég fann að ég var að fá taugaáfall, með mengaða hönd og enga sápu. Varð mér ekki litið á borðið þar sem brúsi af fljótandi LUX sápu stóð lítill og einmana innan um allskonar klósettpappír með meiki og öðru í þeim dúr. Ég greip um flöskuna og pumpaði úr henni í menguðu höndina. Fylltust þá vit mín af viðbjóðslegustu sápulykt sem til er í heiminum.

Ég stakk höndunum undir kranann en alveg sama hvað ég nuddaði, helvítis LUX sápulyktin fór ekki af. Ég ákvað að gefast upp, þurrka mér bara í handþurrkunni og get the hell out of there. Stakk LUX-stybbu höndunum inn í handþurrkuna og sjá.. ekkert gerðist. Ég horfði örvæntingarfullum augum á kynsystur mínar sem voru óðum að nálgast súpermódel lúkkið. "Æ.. það virkar ekkert hérna, þú verður að nota klósettpappír til að þurrka þér", sagði ein sem var öllum hnútum kunnug.

Ég ýtti við einni hurðinni með fætinum og tókst að ná mér í klósettpappír til að þurrka mér. Það sem eftir lifði kvöldsins fann ég LUX-stybbu af höndunum á mér í hvert skipti sem ég fékk mér sopa af vatninu sem ég var með og ég meinaða.. ef þetta læknar fólk ekki af áfengissýki.. því maður bara hættir að drekka. Langar að höggva af sér hendurnar. Þetta er ekkert smá vond lykt.

Þegar ég sagði Ken frá þessu fannst honum sagan "cute" og hélt svo áfram að tala við alla frægu vini sína. Ég skildi hann eftir niðrí bæ. Meikaði ekki að vera þarna lengur og það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom heim var að pissa og þvo mér um hendurnar.

Á morgun fæ ég mér áfallahjálp.