 |
|
|
|
 |
Sama
Fimmtudagur, 27. júlí 2006
Í gærkvöldi gekk ég eftir Ægissíðunni í yndislegu veðri. Internetið hefur yfirgefið mig aftur og ég er netlaus heima. Eftir að Ken fór hef ég verið hálf dofin. Það er smátt og smátt að renna upp fyrir mér að ég get ekki haldið þetta grímuball - eða - mig langar ekki til þess eins og stefnir í að ég líti út á þeim tíma. Ég er með sár í báðum munnvikunum og má helst ekki hlæja, þá rifna þau upp. Samt er ég með öll mökuð í kremi á vörunum og langt útfyrir. Eins og fáviti. Er komin með sár á efri vörina og ef ég rek mig harkalega í fæ ég ekki marblett, ég fæ núningssár, húðin er orðin svo viðkvæm. Þegar ég tók síðasta hylkið af roacutan í gær horfði ég á það áður en ég stakk því upp í mig og gleypti það. Ég er byrjuð að léttast aftur þó mig langi ekki til að léttast og þó ég sé búin að vera í endalausum matarboðum að kýla mig út. Er alvarlega að velta fyrir mér að byrja að lifa alfarið á súkkulaðibitakökum. Súkkulaðibitaköku og ís-boost. Núna þegar ég hef skrifað þetta veit ég.. að ég mun prófa að búa þetta til. Systir mín var búin að segja mér að ég myndi horast niður í ekkert á þessum lyfjum. Ég er orðin þreytt. Sakna Ken. Þegar ég kom heim úr göngutúrnum fór ég úr buxunum og hettupeysunni og gekk um á nærbuxunum og bol heima hjá mér. Fannst það notalegt. Mér finnst ég hafa flottan rass, sá hann í speglinum þegar ég gekk framhjá. Stoppaði, hallaði undir flatt og lyfti annarri brúninni. "Not that bad". Ef ég á að vera alveg on the level, þá blasir við að ég á ca tvo mánuði eftir á lyfjunum á stærri skammti en ég hef verið á. Líklega breytist ég í algjört flak á þeim tíma og ég spái því að ég verði í minnst tvo mánuði að verða ég aftur. Og mér er eiginlega sama. Þetta ástand minnir mig eiginlega á þegar ég var í fæðingarhríðum. Sársaukinn var svo mikill að á endanum komst ég á það stig að ég missti tímaskynið. Þó ég sé ekki að upplifa þannig sársauka þá hef ég misst tímaskynið. Þá á ég við, að ég er hætt að vita hvenær þessu lýkur og ég er hætt að gera mér vonir um að þessu ljúki einhvertíma. Mér er sama þó ég fresti grímuballinu. Mér er sama þó ég verði áfram á lyfjunum. Og mér er sama þó ég líti út eins og monster. Það er hinsvegar afar einmanalegt eftir að Ken fór, og þegar ég er ekki með neina Internettengingu. En mér er sama um það líka. Það eru veikindi í fjölskyldunni hans og hann hringdi í mig seint í gærkvöldi til að segja mér að þetta væri alvarlegra en hann reiknaði með. Ég vildi óska þess að ég væri hjá honum. Ég heyrði hvað honum leið illa. Ég fann þetta á mér og ég vissi að hann myndi ekki koma aftur eftir viku. Hann veit það líka. Í gærkvöldi var hann að undirbúa það - sagði það ekki - en við vitum það bæði. Ég veit hvorki hvað ég verð lengi á þessum lyfjum né hvenær Ken kemur aftur. Kannski er mér ekki sama. Kannski þarf ég að skrifa mig aftur til mín. Kannski var Ken aldrei til hvort sem er. Kannski er hann ekki til. Ég veit það ekki. | anna | 12:04 |
comments
Ekki láta þetta draga þig niður. Þú ert með hugsanasystem sem að svínvirkar og ekki hætta því og verða eins og "við hin" Þessi andsk.... tekur enda eins og allt annað og þá muntu rísa upp eins og Fönix úr öskutónni. Vertu bara fegin að þú ert ekki á lyfjum sem gera þig að feitum fíl með hárlos og beineyðingu post a comment
|
