Þriðjudagur, 04. júlí 2006
Í þættinum í ríkissjónvarpinu í gær komust hálærðir menn að sömu niðurstöðu og ég hef komist að með mínum sjálfstæðu rannsóknum.
Þú þarft ekki langan tíma til að komast að því hvort viðkomandi er fyrir þig og kemistrí verður að vera til staðar til þess að fólk láti á það reyna. Jafnvel par sem var perfect "vísindalegt" match að öllu leyti náði ekki saman - þrátt fyrir að þau gáfu því séns.
Reyndar.. ef ég myndi veðja, þá myndi ég veðja mínum peningum á að Beth pipri, en það er önnur saga.
Þessir hálærðu menn komust líka að því að karlmenn kjósa helst stundarglasa vaxtarlag.
Menn kjósa þetta vaxtarlag, þ.e. stundarglasið, vegna þess að vísindin hafa komist að því að konur sem eru svona vaxnar eru frjósamari en aðrar og þessi þekking virðist innbyggð í karlmenn. Basic instinct.
Getur alveg passað, blaðamaðurinn þurfti varla að horfa á mig eftir ég hætti á pillunni - stuttu síðar var ég búin að stela barni í Kringlunni. Skulum ekki gleyma að ég hreinlega þjáist af egglosi ef ég er nálægt manni sem kann að kveikja í mér. Ég virðist í réttum hlutföllum og það skýrir kannski af hverju karlmenn laðast að mér. Ég stóð einu sinni í þeirri meiningu að það væri my charming personality - áður en ég komst að því að þeir heyra ekkert af því sem ég segi.
Kom líka í ljós að konur gera ákveðnar kröfur um líkamsbyggingu en láta það svo lönd og leið þegar á hólminn er komið og horfa bara á hversu hávaxinn maðurinn er.
Ken er 1.84 og ég þarf að standa á tánum til að kyssa hann. Mér finnst það æðislegt og fæ hreinlega kikk útúr því sem gerir kossinn töluvert ástríðufyllri. Mér finnst minna spennandi þegar ég þarf að ná mér í tröppu til að ná upp svo ég kvitta ekki undir "því hærra, því betra" , en ég vil þurfa að fara uppá tær. Það er mitt basic instinct.
Ég kvitta ekki heldur uppá "því stærra, því betra". Ég hef actually bakkað útúr þannig situationi, flúði eiginlega. Það var nú líka stærð sem má líkja við fötlun. Eins og ég hef sagt áður er stærð afstæð þegar kemur að þessum málum. Ef þið trúið mér ekki, droppið inn á stelpukvöld eftir ca tíu áfenga drykki. Stærð er MJÖG afstæð. Það sem einni konu finnst stórt, finnst annarri lítið.
Mér finnst áhugavert að þrátt fyrir allar þessar mælingar og spekúleringar geta vísindin ekki fundið út hvað kveikir í fólki. Lausnin á þessu deiting dæmi, endalausu leit einstaklinga að einhverjum til að eyða ævinni með er líklega ekki fólgin í vísindum. Ég er mikið á vísindalínunni og trúi að þau geti útskýrt nánast hvað sem er. Þó mig hafi langað að trúa að þetta væri actually hægt, að finna einhvern sem passar við þig með mælingum og persónuleikaprófum, leyfði ég mér samt að stórefa það. Það eru svo margir aðrir þættir sem spila inní og fyrir utan kemistrí. Fólk á mínum aldri þorir t.d. oft ekki lengur að treysta því að einhver sé for real - vegna þess að einhver annar var það ekki.
En já bladíbla. Again sannast að ég hef rétt fyrir mér svo ég held bara áfram að bíða eftir kemistrí með manni sem reynist worth my while.
Það leynir sér náttúrlega ekkert þegar það er kemistrí í gangi. Af því ég er ekki tík held ég að margir karlmenn mislesi almenna kurteisi og velvilja sem brjálaða hrifningu og fine, það verður þá bara að vera þannig.
Þeir sem hinsvegar hafa séð mig í því sjúklega ástandi sem ástin er, geta kvittað undir að það fer ekki framhjá lifandi sálu þegar þannig er fyrir mér komið.
Síst af öllum þeim.. sem ég er ástfangin af.