Ég held að Toto hafi misskilið þetta algjörlega.
Hermaðurinn stóð þarna, rain or shine, shit or no shit, í 99 daga og 99 nætur. Alltaf kom prinsessan út á svalir til að athuga hvort hann væri ekki örugglega að passa sitt.
Væri ég hermaðurinn, þá hefði ég fattað það í allra síðasta lagi eftir 2 sólarhringa, að þetta kvendi væri algjört bitsj, og ekki þess virði að púkka upp á hana. Ég er viss um að hann fattaði það líka. Ástarbríminn rann af honum nokkrum klukkutímum, giska ég á, eftir að hann kom sér fyrir undir svölunum atarna. En þetta var þrjóskur andskoti. Miklu þrjóskari en ég, meira að segja. Og hann ákvað að kenna henni lexíu ...
And the moral of this story is: Það þýðir ekkert að kenna einhverjum prinsessum einhverja lexíu. Þær yppa bara öxlum, þegar maður lætur sig hverfa eftir 99 daga, fá sér kampavínsglas og hringja í vinkonu sína: Djísús, mar, hvað ég hitti steiktan gæja um daginn...
Og ég verð að segja, að miðað við steikingu gæjans, sem stóð þarna eins og fáviti í 99 daga bara til að gefa henni fokkmerki sem hún skildi ekki, þá var hún heppin að þurfa ekki að finna einhverja afsökun til að koma sér undan loforðinu sem hún gaf honum í einhverju bríaríi, bara til að sjá hversu langt hún gæti teymt svona vitleysinga á sínum asnaeyrum...

Þú hefur varla séð myndina. Þetta svar er algert anticlimax.

Tumi. Þú hefur greinilega aldrei verið svona ástfangin.

Skondið að reyna að túlka svona Ég held að maður verði að hafa markmið til að lifa góðu lífi. Ef dátinn hefði forðað sér eftir tvo daga, þá hefði hann orðið að finna sér annað markmið. Með þessu móti hafði hann markmið í 99 daga. Skiptir þá öllu máli hvað kom út úr þessu á endanum? Held ekki. Bara eins og veiðimaðurinn, hann nennir ekki að standa dag út og dag inn við á sem gefur stóran lax í hverju einasta kasti. Nei, maður verður að hafa fyrir hlutunum. Stundum skiptir leiðin hreinlega meira máli en sjálfur áfangastaðurinn.

Mér finnst þetta fín saga.

Alveg er ég sammála þér með að hafa markmið í lífinu. Án markmiða skiptir engu máli hvað þú gerir. Ekki satt?

Ég er ekki sammála þér með útkomuna hinsvegar. Vissulega er gaman að þurfa að hafa fyrir hlutunum, því þá kann maður betur að meta þá þegar maður fær þá. Það er nákvæmlega ekkert gaman að setja sér markmið og vinna að því hörðum höndum ef maður uppsker ekki neitt í lokin. Dátinn treysti sér ekki til að höndla útkomuna ef hún var honum í óhag. Hann er í raun eins og hvaða random manneskja á okkar aldri í dag. Þorði ekki að treysta að þetta væri for real, vissi að það myndi ganga frá honum. Walked away áður en það gat gerst.

Þetta er það sem vísindamennirnir tóku ekki með inní reikninginn. Öll gömlu vonbrigði fólksins sem þeir voru að reyna að para saman. Allt vantraustið og varnarmúrana sem fólkið hefur byggt í gegnum tíðina til að hlífa sjálfu sér.

Allir dæma útfrá einhverju.. sem einhver gerði.. einhvertíma.