Föstudagur, 28. júlí 2006
Ég hef komist að því að það er jafn flókið að spila golf og að dansa við lagið "we are the robots".
Þegar kennarinn var búinn að kenna mér gripið og stöðuna sagði hann: "sveiflan er mjög góð miðað við að þú veist ekki neitt". Ég fór að hlæja.
Ég fattaði þegar hann var að kenna mér gripið að það hefði verið banalt að byrja án þess að læra að gera þetta rétt. Ken var búinn að segja mér það, sagði að ég yrði að ná undirstöðunni - annars myndi ég finna út leið til að gera þetta sem væri röng og eyða miklum tíma seinna í að leiðrétta vitleysuna sem ég væri búin að venja mig á. Þetta var æðislega gaman og ég fékk eiginlega móral yfir því að ég væri að skemmta mér svona vel á meðan Ken er að gera allt annað en að skemmta sér.
Hann hringdi seint í gærkvöldi og við töluðum saman í klukkutíma. Sagði mér m.a. að hann saknaði mín. Ég er svo þakklát að vera hrifin af manni sem getur sagt það við mig. Hann er drop dead gorgeous og ég veit alveg að hann á fullt af sénsum hér og þar. Hann gæti haldið mér í stöðugri óvissu með hvar ég stend. Gæti sleppt því að segja mér að hann sakni mín. Sleppt því að segja mér að ég skipti hann máli. Sent mér allskonar misvísandi skilaboð, verið flaky. "Gleymt" að hringja í mig eða sagt eitthvað "fyndið" eins og að ég sé hálf undarleg og að hann hafi nú bara hringt af því honum leiddist.
Af því hann gerir það ekki þykir mér meira vænt um hann, finnst meira í hann varið og er sannfærðari um að þetta sé rétt.
Sumir kunna þetta bara.
En..
Hvað ef ég kann ekki að taka á móti og þiggja svona væntumþykju. Hvað ef ég er skjálfandi á beinunum og langar að beila? Af hverju er það? Af því það er auðveldara? Er það auðveldara? Hvaða öryggi hlýst af því að vera í stöðugri óvissu sem varnar því að maður hafi væntingar? Er það vörn gegn vonbrigðum? Byggi ég þetta á fyrri reynslu? Þegar ég ákvað að taka sénsinn en varð fyrir vonbrigðum?
Hvað þetta væri einfalt ef maður gæti lært grip, stöðu og sveiflu og lifað hamingjusamur til æviloka.
Robots.