 |
|
|
|
 |
Strung out
Sunnudagur, 09. júlí 2006
Ég byrjaði daginn á því að læsa mig úti. Þurfti að fara í apótekið og þegar ég kom heim áttaði ég mig á því að ég hafði tekið rangt par af lyklum. Þetta er í fyrsta skipti - ever - sem ég fer útúr húsi án þess að hafa gsm símann minn með og þar sem bjallan er biluð var ekki um margt að ræða, svo ég dreif mig til fyrrverandi eiginmanns míns í morgunkaffi til að ná í lyklana hjá börnunum. Þar sem börnin eru búin að vera hjá honum - og verða hjá honum næsta mánuðinn settist ég inn og fór að spjalla. Endaði á að spjalla í þrjá klukkutíma. Ég gerði hinsvegar þau afdrifaríku mistök - að fá mér kaffi. Drakk þrjá litla bolla af því og þegar ég kom heim var ég in high spirits, fór í bað og hafði það gott - nema þegar ég var búin í baði leið mér alls ekki vel. Mér leið.. eiginlega eins og ég væri að fá taugaáfall. Þar sem Ken var ennþá sofandi og ekki séns að vekja hann, fór ég niður til Huga. Þegar hann sá mig varð hann hálf hræddur því hann hefur aldrei séð mig svona strung out áður. Ég leit líklega út eins og mjög dópaður amfetamínfíkill. Ég útskýrði fyrir honum að ég hefði hreinlega verið búin að gleyma hversu hræðilegar afleiðingar kaffi hefur á mig og ég væri bara að nippa, spurði hvort hann kynni einhver ráð. Hendurnar á mér skulfu. Hugi byrjaði actually á að spyrja hvort hann ætti að hringja á sjúkrabíl, en ég vildi það ekki. Þá stakk hann uppá göngutúr. Við gengum einn hring í hverfinu og mér leið aðeins betur við að ganga og fá ferskt loft. Þegar ég kom heim skreið ég uppí rúm, lá þar í state of panic og svitnaði köldum svita þangað til ég náði aðeins að slaka á og festa svefn. Ken hjálpaði mér smá, hann strauk mér um hárið. Róaði mig töluvert. Þegar Hugi kom að tékka á mér, þremur klukkutímum eftir að ég hafði drukkið kaffið, tók hann púlsinn á mér og hann var 140 slög á mínútu. Ég býð hreinlega ekki í hvað hann var þegar ég fór niður til hans fyrst. Ég giska á... nálægt 200 - og ég er ekki að grínast. Fimm klukkutímum eftir kaffið var ég komin niður í 120 og ellefu klukkutímum eftir að ég hafði drukkið kaffið var ég loksins komin niður í 85. Þá var ég búin að halda matarboð, í mjög annarlegu ástandi, svimaði þegar ég stóð upp frá ofninum og þurfti ítrekað að styðja mig við húsgögn til að detta hreinlega ekki í gólfið. Það er basically þetta sem gerist.. þegar ég drekk kaffi. Ég hef bara ekki drukkið kaffi í svo rosalega mörg ár að ég var búin að gleyma hvað þetta gerir mér. Þrír litlir kaffibollar á þremur klukkutímum og þetta er útkoman. Ég hef líklega kaffi óþol. Rifjaðist upp fyrir mér í kvöld þegar ég var að ná mér, skipti þegar ég drakk einn kaffibolla og varð nákvæmlega svona, þá var ég á kaffihúsi með vini mínum sem var að leita til mín með smá ves, og við sátum á kaffihúsinu, spjölluðum, og ég drakk kaffið á meðan. Ég var ekki í ástandi til að keyra heim á eftir, varð að skilja bílinn eftir. Matargestirnir komu til okkar og við sátum öll í rólegheitunum í kvöld að spjalla og svo ákvað vinkona mín að nú skyldi ég fara útá lífið. Hinir nenntu ekki, Ken var eitthvað slappur - enda eitraði ég matinn hans. Nú er ég búin að keyra vinkonu mína heim en ég verð að skrifa - því þetta var gjörsamlega frábært kvöld og boy.. þegar Ken sagði að hann vildi að ég færi að hitta fólk.. þá vissi hann ekki hvað hann var að kalla yfir sig. No sir. Í kvöld hitti ég Mr. President og.. þegar hann bauð mér í glas, sagði ég já. Coca cola. Við skulum átta okkur á því að ég hef ekki þegið glas af ókunnugum karlmanni í hátt í tuttugu ár. Ég hef reyndar hitt Mr. President áður. Það var í vinnunni og í það skiptið horfði hann líka svona á mig. Ég mundi meira að segja eftir honum en way back then var ég svo ástfangin af Mr. Big að ég gerði ekkert þegar Mr. President sendi mér tölvupóst daginn eftir. Mr. Big finnst hinsvegar bara gaman að "bögga mig" þegar honum leiðist í vinnunni, svo það dó. Í kjölfarið dó ég og hef verið dáin síðan. Þegar ég horfði í augun á Mr. President áðan fékk ég hinsvegar púls aftur Ég er með púls og ég er ekki strung out. Feels great. | anna | 5:04 |
comments
Og ég sem flaug alla leið til Króatíu í fyrra til að bjóða þér kaffibolla. Já, svona ertu þá. Um leið og þú sérð einhvern nýjan og álitlegan þá eitrarðu fyrir núverandi. Ert ekkert að draga það að koma honum fyrir katternef. Segi það nú, eins og að það sé eitthvað gefið?? Ókunnugur karlmaður? Auðvitað kom þessi virkni blásýrunnar þér í opna skjöldu. Hvernig læt ég. Nr. 6 | posted by: igor | 9.07.2006 | 15:06:08 | [+] |Já, ég man eftir þvi að þú afþakkaðir kaffið og fékkst þér kakó. En þú útskýrðir ekki ástæðuna þá. Að bjóða þér kaffibolla er eins og að bjóða þér eiturlyf.
Í eldhúsinu hjá Önnu. Igor: ANNA! Afhverju stakstu eldhúshnífnum í bakið á mér? Anna: Ég var bara að stríða þér. MUHAHAHAHA.
Nákvæmlega. Að bjóða mér kaffi er eins og að bjóða mér eiturlyf. Þetta var mjög fyndið, eftirá. Ken hefur hinsvegar engan húmor. Hann byrjaði á að froðufella þannig að ég varð að senda hann frá matarborðinu svo hinir misstu ekki lyst, þá datt hann í gólfið með krampakenndum hreyfingum og slefaði á gólfið - sem ég var nýbúin að skúra. Sumir karlmenn eru svo athyglissjúkir. Þetta var ekkert smá hallærislegt. Svo gat hann ekki einu sinni vaskað upp á meðan við fórum á djammið! Ég refsaði honum þegar ég kom heim. Nr. 9 | posted by: anna | 9.07.2006 | 15:27:45 | [+] |post a comment
|
A.m.k. þekkti ég ekki þessa kaffihlið á þér.
