Föstudagur, 07. júlí 2006
Í gær lét Internettengingin mín lífið. Þetta gerðist um klukkan átta mínútur yfir fjögur, a.m.k. kom síðasti tölvupósturinn inn þá.
Þegar ég kom heim fékk ég vægt taugaáfall og þegar ég var búin að ná mér reyndi ég að gera þetta venjulega, sem er að sparka í rúterinn. Það bar ekki árangur.
Ég ákvað að ég nennti þessu ekki og ég hlyti að geta lifað án nettengingar. Lagðist í garðvinnu, slátt og kantskurð. Reytti arfa líka. Fúavarði tréverkið.
Þegar ég var búin að þessu tékkaði ég aftur á netinu. Ekkert. Nix. Nada.
Allt í einu fannst mér ég vera ein í heiminum og langaði að fara að gráta. Það var á þessu augnarbliki sem Ken vogaði sér að segja "I think you might be addicted to the Internet".
ADDICTED TO THE INTERNET!
Ég útskýrði fyrir honum að megnið af mínu félagslífi fer fram á Internetinu og að sjálfsögðu get ég ekkert án þess verið! Nei. Hann segir að það sé "insane" og vill að ég fari að HITTA FÓLK!
Hitta fólk. Þvílík endemis andskotans vitleysa. Hvað er AÐ karlmönnum? Ha? HITTA FÓLK? Veit hann hvað svoleiðis hefur í för með sér? Veit hann ekki að ef ég hitti fólk, þá þarf ég að fara að TALA við fólk líka? Ekki oft sem ég verð gjörsamlega orðlaus. Veit hann ekki að ef ég hitti fólk, þá þarf ég að vera í FÖTUM! Veit hann ekki að það kostar allskonar peninga að hitta fólk! Veit hann ekki að þá þarf ég að GANGA! Veit hann ekki að ef ég fer að hitta fólk þá hitti ég allskonar KARLMENN!
Þarna áttaði hann sig á því að það er miklu betra að vera með Internettengingu en að hitta fólk og viðurkenndi að hann hefði rangt fyrir sér. Ég væri ekkert háð Internetinu, ekki til, og í morgun fór hann strax að leita ráða hvernig hægt væri að laga ástandið.