Fimmtudagur, 27. júlí 2006
Þegar ég kem heim á eftir, í nöturlega, netlausa tilveru mína, ætla ég að búa mér til boost, nema ég ætla að hafa súkkulaði í því.
úúúúú
Vandamálið leynist í línunni sjálfri útí götu svo það eru örlög mín að vera netlaus í minnst sólarhring í viðbót.
Ekki misskilja, þetta er ekkert drama. Ef ég verð netlaus um helgina - það er drama. Það eina sem ég get gert þá er að fara að hringja í fyrrverandi kærasta og falbjóða mig gegn því að fá að nota Internetið heima hjá þeim.
Yeah.. right.
Ég er nú ekki aaaaalveg svo illa haldin. (takið eftir því klukkan hvað þessi færsla er publishuð, mínum vinnudegi lýkur venjulega klukkan fimm)
Ég er ekkert búin að heyra frá Ken í dag og ég hef áhyggjur af honum og fjölskyldunni hans. Vil samt ekki vera að hringja, veit að hann er á fundum með læknum og þessháttar. Hann hringir í kvöld.
Er annars að fara í golf í kvöld. Einhver alveg magnaður golfpro sem ætlar að kenna mér sveifluna. Ken ætlaði að koma með mér en hann getur það auðvitaða ekki úr því sem komið er. Þori að veðja að ég fái sms frá honum á eftir þar sem hann biður mig að passa mig á þessum helvítis golfkennurum, þeir eru víst ekki allir þar sem þeir eru séðir.
Hann þarf ekki að hafa miklar áhyggjur. Ég er með bringuna á honum svoleiðis brennda inní sinnið á mér og þefa af skyrtunum sem hann skildi eftir á kvöldin áður en ég fer að sofa.
Ég er svo animalísk.
Ef ég væri dýr, annað en manneskja, hvaða dýr væri ég?