Skruppum á Laugarvatn seinnipartinn í gær.

Þetta er dásamlegur bústaður, yndislegt umhverfi og golfvöllurinn er helv flottur þó ástin mín sé ekkert slefandi yfir honum. Hann er náttúrlega góðu vanur, enda hefur hann víst stundað þetta eitthvað. Fannst samt gaman. Ég sökka feitt í golfi, en það er bara betra. Mér finnst gaman þegar hann er að kenna mér.

Í hádeginu brast á með þvílíkri blíðu í tvo tíma.

Yndislegt útsýni.

Komum við í Hveragerði á leiðinni heim og fengum okkur ís sem mér fannst actually vondur. Nú erum við hinsvegar komin í bæinn og það má rigna FROSKUM mín vegna.

Er ekki með svona góðar svalir í bænum.

Fórum í matarboð á laugardagskvöldið, fengum alveg ofboðslega góðan mat og ég held að hinum strákunum hafi bara líkað ágætlega við Ken. A.m.k. virtist fara vel á með þeim þegar þeir fóru að tala um allskonar tæki. Hann er smá græjugæji. Ég fíla það.

Ég er.. after all.. smá græjustelpa.

Í morgun var ég næstum því byrjuð að búa mér til morgunmat þegar Ken minnti mig á að ég var að fara í enn eina blóðprufuna, svo ég fór með gaulandi garnir uppá heilsugæslustöð og lét draga úr mér blóð. Hitti lækninn minn líka sem svoleiðis beygði og sveigði á mér fótinnn og hnoðaði á mér hnéð - verð orðin góð á korteri - sagði hann.

Korteri síðar var ég orðin góð í hnénu.

Líklega veit þessi læknir hvað ég er auðtrúa og treystir á að í hvert skipti sem hann segir mér að ég verði orðin góð á korteri gerist það sama og þegar "kraftaverk" gerast - heilinn trúir fullkomlega öllu sem hann segir og í framhaldi lagar sjálfvirkt endurnýjunarkerfi líkamans hvað sem það er sem var að mér.

Annaðhvort það.. eða ég drullast alltaf til læknis korteri áður en ég læknast.

Anyway..

Þegar ég kom heim aftur var Ken búinn að græja allt sem þurfti fyrir morgunmat. Eftir að þessi KitchenAid blandari varð partur af okkar lífi hefur matarræði mitt breyst, enn á ný. Eða.. það gerðist eiginlega eftir kvöldið sem ég sýndi Ken myndir. Hann var mjög hrifin af myndunum af mér síðan ég var í Króatíu, þá var ég líka búin að vera í líkamsrækt í smá tíma, og þegar ég fór að barma mér yfir því hvað ég var flott þá sagði hann að það væri engin ástæða fyrir því að ég gæti ekki orðið svona flott aftur.

Síðan þá erum við hætt að fara í bakarí á morgnanna, nú fáum við okkur boost. Erum gjörsamlega orðin húkkt á þessu. Minn morgunmatur er oftar en ekki banani, grænt epli, skyr (gamla góða) og frosin hindber. Mjög gott. Með þessu tek ég 1 rófukött, 1 multivitamin, 1 skeið af sesamolíu (fyrir kransæðarnar) og drekk svo eitt glas af trönuberjadjús með trefjum útí. Hljómar viðbjóðslegt, en það er meira svona.. vont en það venst. Allavega er það vel þess virði.

Í morgun tók ég fyrstu töfluna í fjórða skammtinum af rófukettinum. Ég er samt farin að reikna með að þurfa að vera lengur á lyfinu. Kemur í ljós 12. þessa mánaðar. Ég er orðin svo fín í húðinni þar sem þetta er farið, get ekki beðið eftir að þetta sé búið.

Í þessari viku fara krakkarnir til pabba síns og verða í mánuð. Mjög sætt, allstaðar þar sem við förum halda allir að Ken sé pabbi hans Dodda. Hann hefur svo gaman að þessu. Við vorum að segja þeim frá þessu í matarboðinu og þeim fannst þetta ekkert skrítið, segja að þeir séu ótrúlega líkir.

Ég get ekki útilokað neitt, enda öll mín börn stolin úr Kringlunni.

Annars sagði Ken mér í gær að börnin mín væru með "advanced humor". Í gær bað Doddi hann að hjálpa sér að setja sýróp á vöfflu, og þegar Ken drekkti vöfflunni óvart í sýrópi þannig að hún var óæt sagði Doddi við hann: "thanks, you could have given me help - but you've given me so much more."

Doddi hefur nefnilega advanced húmor - og tungumálakunnáttu til að koma honum til skila jafnvel Ken er annars vegar.

Vissi alltaf að það myndi skila sér einn daginn að banna talsett sjónvarpsefni efni á mínu heimili.

Um daginn þurfti ég að fara í Ikea að kaupa litla pönnu. Kostar 290 kall, og ég hef gert þetta fjórum sinnum áður. Það liggur við að þetta séu einnota pönnur en mér finnst gott að eiga svona litla pönnu - nema..

Þegar ég kom inná planið hjá Ikea sá ég endalausan hafsjó af bílum, samt var ég snemma á ferðinni, rétt um hádegið. Ég sat í bílnum mínum og dæsti - hugsaði: "Ég nenni þessu ekki. Nenni ekki þarna inn til að kaupa eina skitna pönnu."

En mig vantaði pönnu og ég er búin að lifa án svona pönnu lengi núna því síðasta panna sem ég keypti var gölluð og það festist allt við hana. Hvað gerði ég? Jú. Ég fór í Bræðurna Ormsson og fullnægði öllum mínum pönnuþörfum út ævina.

Svona á að fara að þessu!

Finnst ykkur þær ekki guðdómlega fallegar? Ég hef ekki skápapláss fyrir þær, á svo mikið af eldhúsdóti, svo ég hengdi þær bara upp fyrir ofan eldavélina. Málið dautt. Mjög þægilegt að hafa þær þarna reyndar, miklu þægilegra en að hafa þær uppí skáp.

Annars finnst mér merkilegt hvað lítil áhöld sem virðast hálf ómerkileg geta gert gæfumuninn í lífinu. Þannig hef ég t.d. komist að því að ég get ekkert lifað án þess að eiga litla sleikju eins og þessa sem er á meðfylgjandi mynd með blendernum. Ég fékk þessa sleikju í jólagjöf og þó ég hafi ekki notað hana mikið fyrst breyttist það all verulega eftir að ég keypti mér blenderinn. Þetta er akkúrat rétta áhaldið fyrir boost framleiðslu.

Það munar bókstaflega öllu að eigan viðeigandi tæki þegar maður er að elda. Nú er ég búin að elda slatta á þessum pönnum og ég ber það ekki saman við að elda á gömlu stál pönnunni (eva trio rándýr stál panna) og Ikea pönnunni. Enda ekkert sambærilegt. Hlakka til að búa til eggjaköku á þessari litlu.

Það er svo gaman að elda þegar maður á réttu græjurnar.

Var að spá í hvað mig vantaði í eldhúsið núna og mér dettur ekkert í hug. Datt í hug örbylgjuofn, en satt að segja þá notaði ég aldrei örbylgjuofninn sem ég átti á meðan ég var gift og hef aldrei saknað hans. Ég poppa nefnilega í sér popp potti sem býr til alveg ofboðslega gott poppkorn. Ég fékk þann pott þegar pabbi og mamma skildu, enda löngu búin að eyðileggja hann með því að vera alltaf að poppa í honum.

Örbylgjupopp hefur nefnilega alltaf farið frekar illa í mig og það versnaði eftir að ég stal fyrsta barninu mínu úr Kringlunni. Þegar ég er búin að borða örbylgjupopp fæ ég bjúg og líður almennt mjög illa. Á námskeiði hjá næringarfræðingi sem ég fór á fyrir einhverjum árum síðan var okkur sýnd mynd af innihaldi popppakkans. Það sér nefnilega engin innihaldið með berum augum fyrr en það er búið að poppast, hafiði pælt í því?

Það sem er inní popppakkanum áður en þú opnar rjúkandi heitt og ljúffengt poppkorn er basically lítill smjörlíkisklumpur með maís. Samt var þetta mynd af pakka með "light" poppi. Svo er þetta brimsalt og ég þoli salt ekki vel, nema Maldon. Nota samt mest Herbamere saltið þegar ég er að salta mat. Krakkarnir kjósa það orðið framyfir hefðbundið salt. Nota samt Maldon þegar ég er að elda.

Merkilegt að það virðast allir eiga örbylgjuofn í dag. Ég þekki fólk sem segist ekki geta verið án örbylgjuofnsins. Er fólk mikið að nota þetta til að afþýða eða svoleiðis? Meinaða.. ég átti örbylgjuofn í fimm ár og afþýddi aldrei nokkurn skapaðan hlut í honum.

Það eina sem ég sakna úr eldhúsinu frá því ég skildi er mínútugrillið. Bjó til killer samlokur í því og nei, ég vil ekki fá samloku grill. Þau eru nefnilega ekki eins góð og mínútugrill. Kremja oft brauðið í köku og setja eitthvað mongo munstur í það. Fyrrverandi maðurinn minn hélt því fram að ég væri rugluð þegar við fengum á sínum tíma samlokugrill í jólagjöf og ég tók ekki annað í mál en að skipta því í mínútugrill. Við þurftum að borga sem samsvaraði öðru samlokugrilli á milli en ég hélt fram, að það væru betri kaup, þegar til lengri tíma er litið.

Það eina sem hann óskaði sérstaklega eftir að fá úr eldhúsinu þegar við skildum var þetta ákveðna mínútugrill. Enda er hann löngu búinn að komast að því að ég hafði rétt fyrir mér, samlokur úr samlokugrilli og samlokur úr mínútugrilli eru sitthvor hluturinn. Hljómar ótrúlega, en þetta er satt.

Já. Næsta græja sem ég kaupi í eldhúsið verður akkúrat svoleiðis græja. Ég spái því að krakkarnir verði mjög kátir. Þau elska samlokurnar sem ég geri í þannig grilli. Verður gaman að sjá hvort Ken mun elska það líka..

Nope.. ég díla í saltpillum.

Ken keypti mökk af saltpillum í fríhöfninni og ég tók þær í mína vörslu.

As we speak er Doddi að ganga frá í elshúsinu eftir matinn. Þetta innfelur í sér eftirfarandi atriði:

a) Tæma skál í ruslið og setja í uppþvottavélina.
b) Setja 1 disk í uppþvottavélina.
c) Setja 1 glas í uppþvottavélina.
d) Þurrka af borðinu.

Fyrir þetta fær hann fjórar saltpillur.

Reyndar fór hann fram á að fá átta, því hann vill að frumburðurinn fái jafn mikið og hann. Ég samþykkti það tilboð. Við skrifuðum undir samningana áðan.

Ég er að draga upp annan samning sem Ken er frekar spenntur að samþykkja. Hann innifelur eftirfarandi atriði:

a) Refsa Önnu í kvöld.
b) Nudda á Önnu axlirnar.
c) Refsa Önnu í fyrramálið.
d) Refsa Önnu í hádeginu á morgun.

Fyrir þetta fær Ken fjórar saltpillur.

Hann segist alveg sáttur þó hann fái engar - sem þýðir að hann fær fjórar saltpillur og ég borða þær.

MÚHOHOHOHOHOHOHOHOHOHO

Alfredo: Just for you, Toto, I'll tell you a story. Let's sit down for a while.

Once upon a time, a king gave a feast for the loveliest princesses in the realm. Now, a soldier who was standing guard saw the king's daughter go by. She was the most beautiful of all and he instantly fell in love. But what is a simple soldier next to the daughter of a king? Well, at last he succeeded in meeting her and told her he could no longer live without her. The princess was so taken by the depth of his feeling that she said to the soldier "If you can wait for 100 days and 100 nights under my balcony at the end I shall be yours."

With that, the soldier went and waited one day, two days, then ten, then twenty. Each evening the princess looked out and he never moved. In rain, in wind, in snow, he was always there. Birds shit on his head, bees stung him but he didn't budge. At the end of 90 nights he had become all dry, all white. Tears streamed form his eyes. He couldn't hold them back. He didn't even have the strength to sleep. All that time, the princess watched him. At long last it was the 99th night.. and the soldier stood up, took his chair, and left.

Toto: What? After all that?
Alfredo: Yes. After all that. And don't ask what it means. I don't know. If you understand it, you tell me.

Mig langaði alltaf að vita hvort ég skildi hvað Alfredo var að fara. Í kvöld horfði ég á Cinema Paradiso, lengri útgáfuna. Uncut, if you will.

Það sem kom aldrei fram í upprunalegu útgáfunni:

Ári seinna - í bíómyndinni.

Toto: Do you remember the story about the soldier and the princess?
Alfredo: Yes.
Toto: Now I know why the soldier left after all that time. Yes. One more night and the princess would be his. But she might have broken her promise and that would have been terrible. It would have killed him. This way, at least, for 99 nights he had lived with the illusion that she was waiting for him.

Ég skil.

Mér finnst upprunalega útgáfan betri, og mun horfa á hana næst. En ég gleymi aldrei því sem ég sá í þessari útgáfu og hún svarar mörgum spurningum. Sem kannski hefði ekkert átt að vera að svara.

Í þættinum í ríkissjónvarpinu í gær komust hálærðir menn að sömu niðurstöðu og ég hef komist að með mínum sjálfstæðu rannsóknum.

Þú þarft ekki langan tíma til að komast að því hvort viðkomandi er fyrir þig og kemistrí verður að vera til staðar til þess að fólk láti á það reyna. Jafnvel par sem var perfect "vísindalegt" match að öllu leyti náði ekki saman - þrátt fyrir að þau gáfu því séns.

Reyndar.. ef ég myndi veðja, þá myndi ég veðja mínum peningum á að Beth pipri, en það er önnur saga.

Þessir hálærðu menn komust líka að því að karlmenn kjósa helst stundarglasa vaxtarlag.

Menn kjósa þetta vaxtarlag, þ.e. stundarglasið, vegna þess að vísindin hafa komist að því að konur sem eru svona vaxnar eru frjósamari en aðrar og þessi þekking virðist innbyggð í karlmenn. Basic instinct.

Getur alveg passað, blaðamaðurinn þurfti varla að horfa á mig eftir ég hætti á pillunni - stuttu síðar var ég búin að stela barni í Kringlunni. Skulum ekki gleyma að ég hreinlega þjáist af egglosi ef ég er nálægt manni sem kann að kveikja í mér. Ég virðist í réttum hlutföllum og það skýrir kannski af hverju karlmenn laðast að mér. Ég stóð einu sinni í þeirri meiningu að það væri my charming personality - áður en ég komst að því að þeir heyra ekkert af því sem ég segi.

Kom líka í ljós að konur gera ákveðnar kröfur um líkamsbyggingu en láta það svo lönd og leið þegar á hólminn er komið og horfa bara á hversu hávaxinn maðurinn er.

Ken er 1.84 og ég þarf að standa á tánum til að kyssa hann. Mér finnst það æðislegt og fæ hreinlega kikk útúr því sem gerir kossinn töluvert ástríðufyllri. Mér finnst minna spennandi þegar ég þarf að ná mér í tröppu til að ná upp svo ég kvitta ekki undir "því hærra, því betra" , en ég vil þurfa að fara uppá tær. Það er mitt basic instinct.

Ég kvitta ekki heldur uppá "því stærra, því betra". Ég hef actually bakkað útúr þannig situationi, flúði eiginlega. Það var nú líka stærð sem má líkja við fötlun. Eins og ég hef sagt áður er stærð afstæð þegar kemur að þessum málum. Ef þið trúið mér ekki, droppið inn á stelpukvöld eftir ca tíu áfenga drykki. Stærð er MJÖG afstæð. Það sem einni konu finnst stórt, finnst annarri lítið.

Mér finnst áhugavert að þrátt fyrir allar þessar mælingar og spekúleringar geta vísindin ekki fundið út hvað kveikir í fólki. Lausnin á þessu deiting dæmi, endalausu leit einstaklinga að einhverjum til að eyða ævinni með er líklega ekki fólgin í vísindum. Ég er mikið á vísindalínunni og trúi að þau geti útskýrt nánast hvað sem er. Þó mig hafi langað að trúa að þetta væri actually hægt, að finna einhvern sem passar við þig með mælingum og persónuleikaprófum, leyfði ég mér samt að stórefa það. Það eru svo margir aðrir þættir sem spila inní og fyrir utan kemistrí. Fólk á mínum aldri þorir t.d. oft ekki lengur að treysta því að einhver sé for real - vegna þess að einhver annar var það ekki.

En já bladíbla. Again sannast að ég hef rétt fyrir mér svo ég held bara áfram að bíða eftir kemistrí með manni sem reynist worth my while.

Það leynir sér náttúrlega ekkert þegar það er kemistrí í gangi. Af því ég er ekki tík held ég að margir karlmenn mislesi almenna kurteisi og velvilja sem brjálaða hrifningu og fine, það verður þá bara að vera þannig.

Þeir sem hinsvegar hafa séð mig í því sjúklega ástandi sem ástin er, geta kvittað undir að það fer ekki framhjá lifandi sálu þegar þannig er fyrir mér komið.

Síst af öllum þeim.. sem ég er ástfangin af.

Doddi var að taka myndir í gærkvöldi og hér er stækkuð mynd af mér. Ken var sko að hnykla fyrir mig vöðvana.

Annars var ég, rétt í þessu, að festa kaup á vængjum..

Nú þarf ég bara að ákveða hvernig engill ég verð. Ætla ég að vera góður engill eða vondur engill? (Vinyl búningur eða silki)

Ég held að ég verði góður engill sem er smá óþekkur.

Stundum.

Anna og Lifur hafa slitið fjarbúðinni!

Fyndið annars með þetta orð "drama". Karlmenn nota það yfir allt sem konur segja sem þeim finnst leiðinlegt að heyra. Konur nota það yfir drama.

Auðvitað voru þetta ekki dramatísk sambandsslit, við Lifur eru agaðir einstaklingar og fullorðið fólk, eins og margoft hefur komið í ljós á öldu þessara ljósvaka. Við elskum hvort annað, og reyndum.. en það gekk ekki upp. Lífið var einfaldlega of erfitt og þjóðfélagið í heild vann að því hörðum höndum að stía okkur í sundur en ég mun aldrei gleyma því síðasta sem Lifur sagði mér:

"ég mun drippla honum Margeiri eftir hellulagðri innkeyrslunni á hverjum morgni í þinni minningu!"

Mun hvísla þetta í hvert sinn sem ég er döpur.

Fyrstu viðbrögð Hörpu:

Harpa says: eru þið skilin í alvörunni?
Anna says: já
Harpa says: æji af hverju?
Harpa says: á ekkert að lappa uppá þetta?
Anna says: lol
Harpa says: þið eruð svo óþroskaðir einstaklingar
Harpa says: venjulegt fólk vinnur í sínum málum
Harpa says: fólk er alveg hætt að tala saman í dag, það er ekki von að þetta endist ekki

Harpa hefur fordóma.

Nánari fréttir væntanlegar.

Braut nögl rétt í þessu!

Var minnt á að hún er sérfræðingur í naglaviðgerðum.

Close call samt.

Fyrstu viðbrögð Ken við æsifrétt dagsins voru þau að hann tók þrefalt heljarstökk í stofunni og lenti á hausnum á stofuborðinu.

Búið er að henda borðinu niður af svölunum.

Ken er með hausverk.

Hann jafnar sig.

Allavega er eitthvað hvítt aftaná hausnum á honum.

Þetta var annað.

Hafiði ekki heyrt um fólk sem kynntist undir kringumstæðum sem gerði það fokreitt útí hvort annað og endaði á að gifta sig og lifa hamingjusöm til æviloka?

Ég hef heyrt þannig. Hef líka upplifað að þola ekki einhvern við fyrstu kynni og verða svo hrifin viðkomandi. Það gekk samt ekki upp.

Ætli þetta sé tengt því hversu ofsafengnar tilfinningar viðkomandi getur vakið hjá þér? Meina virkar það both ways?

Ef viðkomandi getur gert þig rosalega reiðann, getur hann þá gert þig rosalega hamingjusamann líka?

Nei.. bara að spöklera.

Gerði Ken alveg ofboðslega reiðan í morgun. Hann er reyndar ekkert með sjálfum sér, búin að dreifa sokkum út um alla íbúð og er hættur að ganga frá eftir sig. Orðið erfitt að vekja hann líka.

Líklega er hann að breytast í fávita. Ég þarf eiginlega að hafa samband við BBC.

Í gær lét Internettengingin mín lífið. Þetta gerðist um klukkan átta mínútur yfir fjögur, a.m.k. kom síðasti tölvupósturinn inn þá.

Þegar ég kom heim fékk ég vægt taugaáfall og þegar ég var búin að ná mér reyndi ég að gera þetta venjulega, sem er að sparka í rúterinn. Það bar ekki árangur.

Ég ákvað að ég nennti þessu ekki og ég hlyti að geta lifað án nettengingar. Lagðist í garðvinnu, slátt og kantskurð. Reytti arfa líka. Fúavarði tréverkið.

Þegar ég var búin að þessu tékkaði ég aftur á netinu. Ekkert. Nix. Nada.

Allt í einu fannst mér ég vera ein í heiminum og langaði að fara að gráta. Það var á þessu augnarbliki sem Ken vogaði sér að segja "I think you might be addicted to the Internet".

ADDICTED TO THE INTERNET!

Ég útskýrði fyrir honum að megnið af mínu félagslífi fer fram á Internetinu og að sjálfsögðu get ég ekkert án þess verið! Nei. Hann segir að það sé "insane" og vill að ég fari að HITTA FÓLK!

Hitta fólk. Þvílík endemis andskotans vitleysa. Hvað er AÐ karlmönnum? Ha? HITTA FÓLK? Veit hann hvað svoleiðis hefur í för með sér? Veit hann ekki að ef ég hitti fólk, þá þarf ég að fara að TALA við fólk líka? Ekki oft sem ég verð gjörsamlega orðlaus. Veit hann ekki að ef ég hitti fólk, þá þarf ég að vera í FÖTUM! Veit hann ekki að það kostar allskonar peninga að hitta fólk! Veit hann ekki að þá þarf ég að GANGA! Veit hann ekki að ef ég fer að hitta fólk þá hitti ég allskonar KARLMENN!

Þarna áttaði hann sig á því að það er miklu betra að vera með Internettengingu en að hitta fólk og viðurkenndi að hann hefði rangt fyrir sér. Ég væri ekkert háð Internetinu, ekki til, og í morgun fór hann strax að leita ráða hvernig hægt væri að laga ástandið.

Hvað er það? Er það að eiga nóg af peningum? Er það að eiga góða fjölskyldu? Er það að vera hamingjusamur?

Hvað er að vera hamingjusamur? Hvað gerir fólk hamingjusamt? Er það mismunandi eftir hverjum og einum eða er til hamingjustaðall?

Af hverju er það þannig að sumt fólk hefur nóg af IQ, fullt af peningum en er samt ekki successful í að finna hamingju?

Það er oft talað um að ignorance sé bliss.. en hvað ef það er ekki ignorance. Hvað ef það er hæfileiki sem menn hafa bara ekkert verið að skoða mikið, þangað til nýlega. Hvað ef fólkið sem er hamingjusamt hefur meiri hæfileika til að filtera úr hluti sem það þarf að pæla í og þarf ekki að pæla í og er svo ekkert að velta sér uppúr hinu?

Hvernig skilgreinir þú velgengni í lífinu?

Nýjasta fíknin mín kostar ca 460 krónur á dag og veldur því að ég er nánast hætt að elda.

Í staðinn fæ ég mér boost fjórum sinnum á dag. Ég fæ mér boost þegar ég vakna, og finn hvernig ég hreinlega lifna öll við orkuinnspýtinguna. Þetta er áhrifaríkara en koffein.

Fæ mér aftur boost þegar ég kem heim í hádeginu, og fæ mér boost þegar ég kem heim úr vinnunni. Fæ mér reyndar stundum kvöldmat - en oftar boost. Ég er fljótari að búa til boost-ið.

Reiknaði út að eitt skammtur kostar mig 115 krónur. Þetta þýðir að ég er líklega búin að borga upp þennan rándýra, dásamlega blandara. Ekkert smá ánægð að hafa keypt mér þessa græju. Þessi blandari er runner up sem bestu kaup ársins árið 2006.

Venjulegt skyr og ávextir. Þetta er eiginlega eins og að breyta vatni í vín. Nema mér finnst vatn ekki vont. Mér finnst skyr, eitt og sér, hinsvegar viðbjóður. Ég nota gamaldags skyr.

Engin sykur. Ekkert rugl.

Online heima hjá mér aftur. Ken kom sterkur inn, en sterkastur inn kom þó maðurinn sem kvaddur var á staðinn frá Símanum. Bilanavaldurinn var lygilegur en ég segi nánar frá þessu öllu seinna.

Ég verð að rjúka í matarboð með Ken.

Á morgun kemur fólk til okkar í mat.

Á sunnudaginn erum við að fara í matarboð.

Á mánudaginn er matarboð.

Ég mun hitta fullt af fólki.

Segið svo að ég komi aldrei til móts við Ken.

HAH!

Ég byrjaði daginn á því að læsa mig úti. Þurfti að fara í apótekið og þegar ég kom heim áttaði ég mig á því að ég hafði tekið rangt par af lyklum. Þetta er í fyrsta skipti - ever - sem ég fer útúr húsi án þess að hafa gsm símann minn með og þar sem bjallan er biluð var ekki um margt að ræða, svo ég dreif mig til fyrrverandi eiginmanns míns í morgunkaffi til að ná í lyklana hjá börnunum. Þar sem börnin eru búin að vera hjá honum - og verða hjá honum næsta mánuðinn settist ég inn og fór að spjalla. Endaði á að spjalla í þrjá klukkutíma.

Ég gerði hinsvegar þau afdrifaríku mistök - að fá mér kaffi.

Drakk þrjá litla bolla af því og þegar ég kom heim var ég in high spirits, fór í bað og hafði það gott - nema þegar ég var búin í baði leið mér alls ekki vel. Mér leið.. eiginlega eins og ég væri að fá taugaáfall. Þar sem Ken var ennþá sofandi og ekki séns að vekja hann, fór ég niður til Huga. Þegar hann sá mig varð hann hálf hræddur því hann hefur aldrei séð mig svona strung out áður. Ég leit líklega út eins og mjög dópaður amfetamínfíkill. Ég útskýrði fyrir honum að ég hefði hreinlega verið búin að gleyma hversu hræðilegar afleiðingar kaffi hefur á mig og ég væri bara að nippa, spurði hvort hann kynni einhver ráð. Hendurnar á mér skulfu.

Hugi byrjaði actually á að spyrja hvort hann ætti að hringja á sjúkrabíl, en ég vildi það ekki. Þá stakk hann uppá göngutúr. Við gengum einn hring í hverfinu og mér leið aðeins betur við að ganga og fá ferskt loft. Þegar ég kom heim skreið ég uppí rúm, lá þar í state of panic og svitnaði köldum svita þangað til ég náði aðeins að slaka á og festa svefn. Ken hjálpaði mér smá, hann strauk mér um hárið. Róaði mig töluvert.

Þegar Hugi kom að tékka á mér, þremur klukkutímum eftir að ég hafði drukkið kaffið, tók hann púlsinn á mér og hann var 140 slög á mínútu. Ég býð hreinlega ekki í hvað hann var þegar ég fór niður til hans fyrst. Ég giska á... nálægt 200 - og ég er ekki að grínast. Fimm klukkutímum eftir kaffið var ég komin niður í 120 og ellefu klukkutímum eftir að ég hafði drukkið kaffið var ég loksins komin niður í 85.

Þá var ég búin að halda matarboð, í mjög annarlegu ástandi, svimaði þegar ég stóð upp frá ofninum og þurfti ítrekað að styðja mig við húsgögn til að detta hreinlega ekki í gólfið.

Það er basically þetta sem gerist.. þegar ég drekk kaffi. Ég hef bara ekki drukkið kaffi í svo rosalega mörg ár að ég var búin að gleyma hvað þetta gerir mér. Þrír litlir kaffibollar á þremur klukkutímum og þetta er útkoman. Ég hef líklega kaffi óþol. Rifjaðist upp fyrir mér í kvöld þegar ég var að ná mér, skipti þegar ég drakk einn kaffibolla og varð nákvæmlega svona, þá var ég á kaffihúsi með vini mínum sem var að leita til mín með smá ves, og við sátum á kaffihúsinu, spjölluðum, og ég drakk kaffið á meðan. Ég var ekki í ástandi til að keyra heim á eftir, varð að skilja bílinn eftir.

Matargestirnir komu til okkar og við sátum öll í rólegheitunum í kvöld að spjalla og svo ákvað vinkona mín að nú skyldi ég fara útá lífið. Hinir nenntu ekki, Ken var eitthvað slappur - enda eitraði ég matinn hans.

Nú er ég búin að keyra vinkonu mína heim en ég verð að skrifa - því þetta var gjörsamlega frábært kvöld og boy.. þegar Ken sagði að hann vildi að ég færi að hitta fólk.. þá vissi hann ekki hvað hann var að kalla yfir sig.

No sir.

Í kvöld hitti ég Mr. President og.. þegar hann bauð mér í glas, sagði ég já.

Coca cola.

Við skulum átta okkur á því að ég hef ekki þegið glas af ókunnugum karlmanni í hátt í tuttugu ár.

Ég hef reyndar hitt Mr. President áður. Það var í vinnunni og í það skiptið horfði hann líka svona á mig. Ég mundi meira að segja eftir honum en way back then var ég svo ástfangin af Mr. Big að ég gerði ekkert þegar Mr. President sendi mér tölvupóst daginn eftir.

Mr. Big finnst hinsvegar bara gaman að "bögga mig" þegar honum leiðist í vinnunni, svo það dó. Í kjölfarið dó ég og hef verið dáin síðan.

Þegar ég horfði í augun á Mr. President áðan fékk ég hinsvegar púls aftur
- but.. in a good way.

Ég er með púls og ég er ekki strung out.

Feels great.

"Hey, does this rag smell like chloroform to you?"

Ég átti tvær góðar setningar - ljósku setningar - á djamminu á laugardaginn.

Sú fyrsta kom þegar ég ætlaði að kaupa "round" á barnum og spurði Elínu
"segi ég bara "einn bjór og kók?"

Vissi ekki hvort hún vildi einhvern sérstakan bjór.. en þetta kom meira út eins og ég væri verulega greindarskert.

Öllu verri setning var þegar Mr. President spurði mig hvort ég væri upptekin á mánudagskvöldið og ég sagði "já, ég er að horfa á sjónvarpið þá".

Veit ekki alveg hvað er AÐ mér.

Some people play hard to get. I play hard to want.

Hitti þennan fisk í dag. Ekkert líf í honum.

Ég kann að velja þá.

Við fórum í afmæli í gærkvöldi og það endaði sem sing star partý. Ken vann. Söng "Love me tender" af mikilli innlifun -eins og sést.

Enda fékk maðurinn standing ovation.

Þegar hann var búinn að syngja settist hann hjá mér og hvíslaði að mér þremur litlum orðum sem allar konur vilja heyra frá manninum sem þær elska. Já nema þetta voru fjögur orð. Síðasta orðið var "baby". Þegar ég náði andanum, svaraði ég honum og notaði líka fjögur orð. Síðasta orðið mitt var "too", svo beit ég í neðri vörina og horfði dreymin í augun á honum og fannst ég vera á skýji. Ég er í vímu, hættuleg sjálfri mér og öðrum. Sérstaklega í umferðinni. Bíllinn minn mátti nú eiginlega ekki við öðru ástarævintýri, ef ég á að segja alveg eins og er.

Ég er að sjá núna að hann hefði átt að hneppa skyrtunni uppí háls. Var smá gaman hjá okkur um daginn og við gleymdum að við erum orðin fullorðin og fullorðið fólk gerir ekki svona lagað. Skil það samt ekki, þetta er ógeðslega gott. OH! Ég fæ alveg sæluhroll þegar ég skrifa þetta.

Eftir miklar pælingar ákváðum við að kaupa kommóðu undir fötin hans. Ég er búin að vera á fullu að endurskipuleggja inní herbergi, enda er þetta töluverð þraut. Ekkert pláss þarna inni.

Ken er hættur að nenna að setja klósettsetuna niður. Þegar ég kem inná bað og sé setuna uppi brosi ég. Ég veit alveg að einn daginn mun ég nippa og krefjast þess að hann loki klósettinu, en það er ekki dagurinn í dag. Núna finnst mér þetta bara krúttlegt og augljóst merki um að ég bý ekki ein lengur. Hann er líka hættur að hitta á stólinn þegar hann fer úr fötunum, enda er ég oft að hjálpa honum úr og ég er alveg svakalega fjarlægðarskert - enda kona. Hitti aldrei á stólinn og ég ætti eiginlega að færa hann frá glugganum eða fara að hafa gluggann lokaðann. Honum finnst gaman að horfa á sjónvarpið og liggur makindalega í sófanum heilu og hálfu kvöldin. Ég verð að viðurkenna að mér finnst ekkert eins heimilislegt og að hafa karlmann í sófanum mínum, gott að geta gengið að manninum sínum á vísum stað alltaf. Ég þreytist ekki á að dást að honum liggja þarna, hann tekur sig svo vel út, þannig að þetta er að virka. Hann horfir á sjónvarpið og ég horfi á hann.

Yndislegt líf. Yndislegt.

Já svo erum við búin að fjárfesta í gasgrilli því Ken kann að grilla!

Er hægt að biðja um meira?

Held ekki.

Ég var hjá Dr. Acne.

a) Ég er ekki ófrísk (skrítið)
b) Ég á minnst TVO mánuði eftir á lyfjunum (say what?)

Einnig var rætt um að stækka lyfjaskammtinn. Ég er mjög hlynnt þeirri stefnu.

Þegar ég kom út hafði ég nokkra valkosti í stöðunni.

a) Fara að gráta.
b) Hengja mig.
c) Kaupa nýja tösku.

Ég keypti nýja tösku. Er alvarlega að spá í að fara að kaupa mér aðra tösku til að hressa uppá mig - eða jafnvel bara töskuBÚÐ. Kræst. Ef þetta heldur svona áfram neyðist ég til að skipta yfir í naglalakk.

Tveir mánuðir í viðbót. TVEIR!

come on..

Ein af skyldum mínum sem nýbakaður óðalseigandi er að fylgjast með eigninni og ég hef ekki mátt vera að því undanfarið.

Virðist hafa fylgt þessu setri eitthvað staff sem hringir í mig daglega og spyr hvort ég ætli ekki að fara að koma. Ég er bara svo upptekin manneskja, má ekkert vera að þessu. Í dag erum við Ken t.d. að fara í heimsreisu um Ísland, nánar tiltekið á Blönduós. Þar er nefnilega ákveðin Harpa sem ég þarf að finna til að geta haft hana með mér á grímuballið.

Það er lélegur engill sem ekki hefur Hörpu.

Hún ætlar að láta okkur Ken eftir rúmið sitt því ég er svo pjöttuð og veðurhrædd að ég vil ekki vera í tjaldi. Ætla meira að segja að taka nýja gasgrillið inn af svölunum því mér skilst að það sé óveður í nánd.

Þegar við erum búin í heimsreisunni gæti farið svo að við skellum okkur aftur á óðalið í nokkra daga til að chilla.

Ken langar í golf.

Mig langar í Ken.

We're outta here.

Það er búið að vera æðislega gaman hjá okkur hérna í sveitinni. Ekki skemmdi fyrir þegar aðþrengdar (fyrrverandi) eiginkonur stormuðu á svæðið og gerðu allt vitlaust í singstar og á Stuðmannaballinu. Við vorum mætt snemma og fengum besta borðið á svæðinu - við dansgólfið. Kom reyndar upp smá ves á ballinu. Ken skrapp á barinn og ég sat með stelpunum við borðið þegar ungur maður með hatt kom uppað mér. Hann byrjaði á að horfa á mig og svo strauk hann hárið frá andlitinu, tók gleraugun og færði þau upp - eins og sólgleraugu.

Málið með þessi gleraugu er að ég fæ ekkert action þegar ég er með þau, þessvegna fer ég með þau út. Grínlaust. Mr. President er einn af fáum karlmönnum - eh.. fáum myndarlegum karlmönnum sem sýnir mér áhuga þegar ég er með gleraugu. Yfirleitt er ég látin mest megnis í friði þegar ég er með þau. Þessi strákur sá hinsvegar í gegnum þau, fyrst setti hann þau uppá haus á mér, svo tók hann þau hreinlega af mér og gaf í skyn að hann langaði að dansa við mig.

Ég fór að dansa við hann. Ég var ekki búin að dansa við hann í tvær mínútur þegar maðurinn hreinlega tætti sig úr að ofan. Stelpurnar ærðust úr hlátri svo ég hef vitni. Ég sagði ekki orð við manninn, hann bara tætti sig úr. Þegar Ken kom aftur varð hann frekar fúll, dustaði bera manninum í burtu og dró mig afsíðis og spurði hvað þetta ætti allt saman að þýða. Ég útskýrði fyrir honum að ég var bara að dansa. SEM ER SATT! Ég er alltaf að lenda í svona rugli. Blásaklaus en allt lítur voða vafasamt út. Stelpurnar voru ennþá í kasti. Ein þeirra spurði mig hvernig ég færi eiginlega að þessu.

Ég er náttúrlega smá göldrótt og hann var soldið flottur svona ber að ofan. tíhíhí.

Ken rauk út af ballinu og ég ákvað að leyfa honum að cool off. Enda var ég þarna sem aðþrengd (fyrrverandi) eiginkona, ekki sem aðþrengd refsigyðja. Þegar ég kom heim var Ken inní eldhúsi í fýlu og þegar stelpurnar voru búnar að útskýra fyrir honum að ég gerði ekkert - ÞVÍ ÉG GERÐI EKKERT - þá hætti hann í fýlu.

Hann refsaði mér samt soldið. tíhíhí

Vá hvað þetta var skemmtileg helgi. Sveitaball og alles í frábærum félagsskap! Vissi alltaf að ég átti að geyma þetta til fullorðinsáranna. Harpa sagði mér að fólk myndi mæta á svæðið með áfengi í kaupfélagspoka - yeah RIGHT - hugsaði ég. Trúði henni ekki - fyrr en ég stóð í miðasölubiðröðinni með fólki sem var allt með kaupfélagspoka fullan af áfengi. Wtf?

Ég var að sjálfsögðu í gallabuxunum sem ég keypti í kaupfélaginu fyrr um daginn. Ógeðslega töff kaupfélagsbuxur - eins og sjást á myndinni.

Harpa hafði líka áhyggjur af því að ég myndi drepast úr leiðindum því ég var sú eina sem var ekki að drekka en ég held að hún muni ekki hafa áhyggjur af því í framtíðinni. Ég var búin að reyna að segja henni að ég þyrfti ekki áfengi til að skemmta mér. Ég er pínu gamaldags og hefði fengið kikk útúr því að sjá Röggu á sviðinu, er ekki alveg að fíla Birgittu en Glanni Glæpur var svo magnaður að ég var alveg að kaupa hann. Þvílíkur stuðbolti þessi maður, það hálfa væri nóg. Heyrðist svo lítið í Birgittu, held að Ragga sé með sterkari rödd en hún. Annars veit ég ekkert um það og var svosem ekkert að velta þessu mikið fyrir mér, þetta var of gaman til að láta svona smáatriði fara í taugarnar á sér.

Ég var auðvitað bílstjórin á svæðinu - enda mitt fyrsta verk þegar ég kom í sveitina að senda Ken á ruslahaugana til að henda drasli úr bílnum. Ég er búin að kaupa svo mikið af heimilistækjum og það var svo mikið drasl í skottinu að við urðum að setja umbúðirnar af gasgrillinu í aftursætið! Þetta er allt komið á haugana og búið að bóna bílinn minn!

Í kvöld héldum við Harpa og Ken áfram í singstar, Ken er alveg furðu góður í þessu og ég fékk alveg fiðrildi í magann þegar hann tók "ain't no sunshine" áðan. tíhíhí

KARLMENN ERU DÁSAMLEGIR ÞEGAR KARLMENN ERU KEN!

Harpa á lazy boy sófa og fartölvu. Ég hef komist að því að ég á ekki að eiga fartölvu. Þá fyrst myndi ég vera.. gone. Það fer svo vel um okkur í þessum sófa. Hann er dásamlegur.

Þegar Ken er sofnaður á kvöldin læðist ég yfir til Hörpu og sinni netfíkn minni. Hún sefur nefnilega með vélina uppí hjá sér. Í gærkvöldi sagði Harpa "Oh.. við verðum að lenda saman á elliheimili". Það verður ekkert smá gaman hjá okkur þar. Gamlar og ruglaðar með alsheimer, komnar á spjallþræðina með sitthvora skoðunina á fimm mínútna fresti.

Hún fór reyndar fram á að ég yrði að vera búin að kaupa mér fartölvu þá. Ekki málið! Tveir lazyboy stólar og tvær gamlar kellingar með fartölvur.

Getur ekki tapað.

Í gærkvöldi átti ég eitt skemmtilegasta sumarbústaðarkvöld sem ég hef upplifað. Harpa og systir hennar komu með mér á óðalið og um kvöldið höfðum við það notarlegt í sveitinni. Í morgun röltum við útá golfvöll í brjálaðri blíðu. Rassgat að vera svona sólarfatlaður.

Harpa er sammála mér, þetta er paradís á jörð. Klikkaður sumarbústaður. Gróin skógur allt í kring, lækur, leiktæki fyrir börnin, sundlaug, golf, kaupfélag og killer gott veður. Harpa er brunarúst eftir daginn. Ég sat náttúrlega inní tjaldi eða úti í jakka. Hitinn að drepa mig. Það var of gott veður á óðalinu og spáð áframhaldandi hlýjindum svo ég ákvað að fara í bæinn. Það gengur ekki upp að mega ekki vera í sól og sitja inní tjaldi í 25 stiga hita í skugga. Ég þarf að fara að galdra fram rigningu aftur, þetta er rugl.

Djöfull er ég samt sátt við þetta óðal. Ken sló enn einu sinni í gegn á grillinu, gamla kolagrillinu sem var ónotað á svölunum hjá mér - það er nú komið á óðalið.

Oh.. OH!

Good times!

Það munaði hársbreidd að ég lenti í hörðum árekstri í morgun.

Ég hefði verið í rétti en það breytir litlu ef maður slasast fyrir lífstíð.

Þegar ég kom heim gekk ég frá vörunum sem ég hafði keypt, svo stóð ég við eldhúsborðið í losti. Þó ég hafi náð að sveigja frá, þá situr maður samt uppi með sjokkið lengi á eftir. Það leyndi sér auðvitað ekki að það var eitthvað að og Ken spurði hvað gerðist. Þegar ég var búin að segja honum það, tók hann utanum mig og hélt svo fast. Þegar maður er svona hræddur þarf maður að finna að það er einhver þarna fyrir mann sem er ekki sama. Ég held ég hafi aldrei haldið svona fast utanum hann áður.

Ég ætla aldrei að sleppa honum.

Aldrei.

Byrjaði daginn í dag á að fara í golf með Ken rétt fyrir hádegi. Fórum á æfingarvöllinn á Korpúlfsstöðum. Mikið hrikalega var þetta gaman.

Tókum níu holu æfingarvöllinn, hann tók völlinn á þremur yfir pari, ég tók hann á 7923. Nei ég er að ljúga þessu. Hann varð mjög impressed yfir hvað mér gekk vel, sagði að ég væri natural. Veit nú ekki hvort ég trúi því alveg, hann veit hver refsiramminn er fyrir að segja mér að ég sökki í einhverju.

Það er allt í lagi þó ég sökki í golfi. Það skiptir líka greinilega engu máli og Ken sagði að ég virðist hafa mjög gott lundarfar til að spila golf því þó ég væri að slá vindhögg hingað og þangað eða púttaði framhjá holunni þá tók ég því með einstöku jafnaðargeði - ólíkt Ken sem hoppaði upp og niður og reytti hár sitt og skegg þegar hann missti marks. Mér fannst það nú bara sætt. Eitt það skemmtilegasta við þetta sport er að standa fyrir aftan Ken þegar hann er að fara að sveifla kylfunni.

Killer behind á manninum.

Skutlaði Ken til vinar síns til að klára að klæða þetta loft og náði svo í Hörpu. Fórum í Ikea (legg það helvíti ekki á manninn sem ég elska) og keyptum bókaskápa sem ég hef verið á leiðinni að kaupa lengi. Blaðamaðurinn kom með Dodda í heimsókn og eldaði fyrir mig á meðan ég var að stússa í að koma skápunum fyrir. Ken kom heim þegar við vorum að borða og dauðbrá, en jafnaði sig fljótt og komst að því að blaðamaðurinn er helvíti skemmtilegur, ég var reyndar búin að segja honum það. Á meðan þeir voru shooting the breeze byrjaði ég að raða bókum í nýju hillurnar, þeir hjálpuðu mér aðeins að koma skápunum fyrir áður en þeir fóru aftur. Blaðamaðurinn til síns heima með Dodda og Ken að klæða þetta friggin loft. Ekki amalegt samt að vera umkringd karlmönnum sem vilja hjálpa - sem minnir mig á laugardagskvöldið.

Ken var reyndar ekki heima allan laugardaginn, var að hjálpa vini sínum að klæða loftið á efri hæðinni á raðhúsinu sem hann var að kaupa. Ég bauð hinsvegar Huga og Hörpu í grill áður en við fórum að kveðja Elínu. Hugi og Harpa eru sammála um að ég hefði ekki átt að kaupa mér grill, þar sem ég er haldin sjúklegri gas-hræðslu. Af þeim sökum var aðkoma Huga töluverð þegar átti að kveikja á grillinu og vera nálægt því og svona. Ég var alltaf á klósettinu að pissa, eins og fólk gerir sem er mjög hrætt. Hugi hefur sagt mér að yfirleitt er hægt að finna skýringu á allri svona hræðslu, og þegar málin eru skoðuð af vandvirkni kemur oftar en ekki í ljós að viðkomandi var laminn sem barn með því sem hann er hræddur við. Ég hef sumsé líklega verið lamin með gasi. Gasgrilli jafnvel. Kannast nú reyndar ekki við það, en öllu óhugnarlegri finnst mér hræðsla Huga við dverga.

Þetta var reyndar MJÖG spes því iðnaðarmennirnir eru komnir aftur utaná húsið og á meðan við vorum að grilla var einn maður að mála gluggana og annar í e.k. lyftu utaná húsinu. Ég fékk hálfgerðan móral yfir því að vera að grilla með þá þarna og ef ég hefði haft meiri mat hefði ég boðið þeim að borða með okkur. En þeir fóru bara að hlæja þegar ég sagði þeim að þetta væri náttúrlega rugl og viðurkenndu að hafa velt því fyrir sér að ræna matnum og fara með hann niður í lyftunni. Létu sig hverfa rétt á meðan við borðuðum og komu svo aftur á svalirnar og hlustuðu á okkur spjalla saman þangað til við fórum í partíið.

Vonandi leiddist þeim ekki mikið.

Á eftir fórum við að kveðja Elínu, sem er mikill höfðingi heim að sækja. Hún svoleiðis bar í fólk drykkina að halda mætti að hún sé búin að vera að birgja sig upp árum saman til að halda þetta partý. Mjög vel heppnað verð ég að segja og í geðveikislega flottum garði á bak við húsið sem hún býr í með vinkonu sinni og ketti - sem varð þess valdandi að ég fór snemma heim. Fékk að sjálfsögðu ofnæmi og hlustaði ekki á Kalla sem sagði mér að tékka á hvort Elín ætti ofnæmislyf, ég fattaði ekki að það yrði kalt í garðinum og partíið myndi flytjast aftur inn.

My badd.

Við Ken ætlum að kanna þetta golf dæmi meira í vikunni. Ég ætlaði að hitta fullt af öðru fólki um helgina en hún bara hvarf, svo ég mun láta í mér heyra á næstu dögum. Þetta er búið að vera gott frí.

En nú er Ken komin heim. Sveittur.

Við vitum öll.. hvað það þýðir.

Eitthvað undarlegt er að koma fyrir mig sem hefur aldrei komið fyrir mig áður. Líklega er sveltið farið að segja til sín en.. basically I'm getting turned on..
by a car!

Ef þetta væri Jagúar yrði ég ekkert hissa, þó Jagúar hafi nú aldrei beinlínis haft nein feremónísk áhrif á mig þó mér finnist þeir mjög fallegir, en þetta er ekki Jagúar. Þetta er bíll sem mér fannst einu sinni alveg ógeðslega ljótur. Þetta er Ford Mustang.

Já. Ég er að tala um nákvæmlega ÞETTA.

Ford Mustang 2005 og meira segja fokking silfur grár!

What the fuck is happening to me?

Um daginn var ég að keyra inná Miklubraut og sá einn af þessum bílum á rauðu ljósi fyrir aftan mig. Ég hægði actually á mér og keyrði þannig að þegar kom grænt ljós tók þessi bíll framúr mér - og ég.. ég fékk hraðan hjartslátt, fann fyrir fiðringi í maganum og gott ef ég varð ekki *censored* líka, þrátt fyrir að vera á lyfjum sem eiga að ná að þurrka alla slímhúð líkamans upp!

Getur verið, meina.. getur það í alvöru verið.. að ég sé bílkynhneigð?

Þetta væri ekki vandamál ef ég sæi ekki svona bíl í hvert einasta helvítis sinn sem ég fer út úr húsi og málið er að þegar ég skoða myndir af bílnum á netinu (já ég er actually það langt leidd).. þá er það ekki beinlínis bíllinn sem ég er hrifin af. Mig langar t.d. ekki að eiga svona bíl, nei, mig langar að eiga MANN SEM HEFUR SÖMU EIGINLEIKA OG ÞESSI BÍLL - í minnst tólf klukkutíma.

Og hvað segir það ykkur?

Vitiði hvað þetta eru kraftmiklir bílar?

Vitiði hvað það er stór vél í þessu? Ha?

ha?

ha?

ha?

SJÁIÐI HVAÐ ÞETTA ER ILLSKULEGUR BÍLL!!!???

Testersterone-ið hreinlega lekur af honum.

Magnað. Það eru actually til hlutir sem kveikja í mér - en ekki karlmenn.

Nema Ken auðvitað, hvernig læt ég.. hehehe sjís!

Ken er farinn frá mér.

Kom soldið upp og hann þurfti að fara út, kemur eftir viku. Í gærkvöldi sat hann í sófanum með mér og hélt utanum mig á meðan hann talaði við mig um hitt og þetta, með höndina utanum mittið á mér. Ég lá með höfuðið á öxlinni á honum og drakk í mig daufa svitalykt eftir daginn. Intoxicating.

Ég fékk á tilfinninguna í örfáar mínútur að við myndum aldrei gera þetta aftur en ýtti þessari tilfinningu til hliðar. Langaði frekar að njóta þess að hafa hann hjá mér - á meðan ég hef hann.

Eru það mistökin?

Ég spurði hvort honum liði vel. Hann brosti og sagði já, svo þagði hann í smá stund og sagði að hann hefði aldrei skilið af hverju fólk sæktist eftir að vera í samböndum. Allir sem hann þekkir, eintóm vandræði. Svo leit hann á mig og spurði af hverju það væri aldrei neitt vandamál með mér.

-Af því þú gerir allt rétt.

Ég lá á öxlinni hans og hugsaði um hvort ég væri að gera allt rétt eins og hann, því ég veit það ekki. Ég er ekki að gera neitt sem mig langar ekki að gera, ekki að segja neitt sem mig langar ekki að segja. Hvernig getur það verið rétt?

-Þú gerir líka allt rétt.

Stundum finn ég hvernig heilinn á mér framleiðir heróín þegar hann segir svona.

Ég finn samt oft hvernig honum líður. Þegar hann er fúll af því það gekk ekki vel í vinnunni, þá tala ég við hann. Leyfi honum að blow off steam. Hann veit alveg að það er í lagi og hann gerir það og líður betur á eftir. Stundum gerir hann það á meðan við erum að elda. Þá rétti ég honum stundum hníf og eitthvað til að skera á meðan hann er að tala. Hann fattar oft ekki fyrr en eftirá hvað það er gott að fá útrás á gúrku og salatið er með óvenju fínt sökuðum gúrkubitum þegar hann er mjög frústreraður útí einhverja fjárfesta eða clueless morons sem gera ekki eins og hann segir þeim að gera. Stundum tekur hann utanum mig þegar hann er búinn að tala, eins og til að þakka mér fyrir. Hvílir höfuðið á öxlinni á mér, bara í smá stund. Ég skil hvað hann er að segja.

Þegar ég finn að hann er þreyttur nudda ég stundum á honum axlirnar, eða strýk honum um hárið. Alveg eins og þegar hann finnur þegar ég er þreytt og uppgefin, þá tekur hann utanum mig, eins og til að hughreysta mig, eða dregur mig til sín í sófanum og strýkur mér um hárið.

Hann vill vera hjá mér og skipuleggur tíma sinn þannig að við getum verið sem mest saman. Hann vill hafa mig með í því sem hann er að gera. Það lætur mér líða eins og ég skipti hann raunverulegu máli. Hann segir mjög sjaldan hluti við mig eins og að honum finnist ég falleg eða skemmtileg. Hann lætur mig finna það með þessum hætti. Þegar ég er með honum líður mér eins og ég sé fallegasta konan á jörðinni. Hann segir það samt líka og hann gerir það alltaf á hárréttu augnarbliki.

Samt kom þessi tilfinning, að þetta væri búið, aftur.. þegar ég kvaddi hann útá flugvelli.

Eins og ég myndi aldrei sjá hann aftur.

--

Greind stúlka sem er öllum kostum búin til að ná árangri, en tekur oftast rangar ákvarðanir.

Í gærkvöldi gekk ég eftir Ægissíðunni í yndislegu veðri. Internetið hefur yfirgefið mig aftur og ég er netlaus heima.

Eftir að Ken fór hef ég verið hálf dofin. Það er smátt og smátt að renna upp fyrir mér að ég get ekki haldið þetta grímuball - eða - mig langar ekki til þess eins og stefnir í að ég líti út á þeim tíma. Ég er með sár í báðum munnvikunum og má helst ekki hlæja, þá rifna þau upp. Samt er ég með öll mökuð í kremi á vörunum og langt útfyrir. Eins og fáviti. Er komin með sár á efri vörina og ef ég rek mig harkalega í fæ ég ekki marblett, ég fæ núningssár, húðin er orðin svo viðkvæm.

Þegar ég tók síðasta hylkið af roacutan í gær horfði ég á það áður en ég stakk því upp í mig og gleypti það. Ég er byrjuð að léttast aftur þó mig langi ekki til að léttast og þó ég sé búin að vera í endalausum matarboðum að kýla mig út. Er alvarlega að velta fyrir mér að byrja að lifa alfarið á súkkulaðibitakökum.

Súkkulaðibitaköku og ís-boost. Núna þegar ég hef skrifað þetta veit ég.. að ég mun prófa að búa þetta til.

Systir mín var búin að segja mér að ég myndi horast niður í ekkert á þessum lyfjum. Ég er orðin þreytt. Sakna Ken.

Þegar ég kom heim úr göngutúrnum fór ég úr buxunum og hettupeysunni og gekk um á nærbuxunum og bol heima hjá mér. Fannst það notalegt. Mér finnst ég hafa flottan rass, sá hann í speglinum þegar ég gekk framhjá. Stoppaði, hallaði undir flatt og lyfti annarri brúninni. "Not that bad".

Ef ég á að vera alveg on the level, þá blasir við að ég á ca tvo mánuði eftir á lyfjunum á stærri skammti en ég hef verið á. Líklega breytist ég í algjört flak á þeim tíma og ég spái því að ég verði í minnst tvo mánuði að verða ég aftur. Og mér er eiginlega sama. Þetta ástand minnir mig eiginlega á þegar ég var í fæðingarhríðum. Sársaukinn var svo mikill að á endanum komst ég á það stig að ég missti tímaskynið. Þó ég sé ekki að upplifa þannig sársauka þá hef ég misst tímaskynið. Þá á ég við, að ég er hætt að vita hvenær þessu lýkur og ég er hætt að gera mér vonir um að þessu ljúki einhvertíma.

Mér er sama þó ég fresti grímuballinu. Mér er sama þó ég verði áfram á lyfjunum. Og mér er sama þó ég líti út eins og monster.

Það er hinsvegar afar einmanalegt eftir að Ken fór, og þegar ég er ekki með neina Internettengingu.

En mér er sama um það líka.

Það eru veikindi í fjölskyldunni hans og hann hringdi í mig seint í gærkvöldi til að segja mér að þetta væri alvarlegra en hann reiknaði með. Ég vildi óska þess að ég væri hjá honum. Ég heyrði hvað honum leið illa.

Ég fann þetta á mér og ég vissi að hann myndi ekki koma aftur eftir viku. Hann veit það líka. Í gærkvöldi var hann að undirbúa það - sagði það ekki - en við vitum það bæði.

Ég veit hvorki hvað ég verð lengi á þessum lyfjum né hvenær Ken kemur aftur.

Kannski er mér ekki sama. Kannski þarf ég að skrifa mig aftur til mín. Kannski var Ken aldrei til hvort sem er. Kannski er hann ekki til.

Ég veit það ekki.

Þegar ég kem heim á eftir, í nöturlega, netlausa tilveru mína, ætla ég að búa mér til boost, nema ég ætla að hafa súkkulaði í því.

úúúúú

Vandamálið leynist í línunni sjálfri útí götu svo það eru örlög mín að vera netlaus í minnst sólarhring í viðbót.

Ekki misskilja, þetta er ekkert drama. Ef ég verð netlaus um helgina - það er drama. Það eina sem ég get gert þá er að fara að hringja í fyrrverandi kærasta og falbjóða mig gegn því að fá að nota Internetið heima hjá þeim.

Yeah.. right.

Ég er nú ekki aaaaalveg svo illa haldin. (takið eftir því klukkan hvað þessi færsla er publishuð, mínum vinnudegi lýkur venjulega klukkan fimm)

Ég er ekkert búin að heyra frá Ken í dag og ég hef áhyggjur af honum og fjölskyldunni hans. Vil samt ekki vera að hringja, veit að hann er á fundum með læknum og þessháttar. Hann hringir í kvöld.

Er annars að fara í golf í kvöld. Einhver alveg magnaður golfpro sem ætlar að kenna mér sveifluna. Ken ætlaði að koma með mér en hann getur það auðvitaða ekki úr því sem komið er. Þori að veðja að ég fái sms frá honum á eftir þar sem hann biður mig að passa mig á þessum helvítis golfkennurum, þeir eru víst ekki allir þar sem þeir eru séðir.

Hann þarf ekki að hafa miklar áhyggjur. Ég er með bringuna á honum svoleiðis brennda inní sinnið á mér og þefa af skyrtunum sem hann skildi eftir á kvöldin áður en ég fer að sofa.

Ég er svo animalísk.

Ef ég væri dýr, annað en manneskja, hvaða dýr væri ég?

Ég hef komist að því að það er jafn flókið að spila golf og að dansa við lagið "we are the robots".

Þegar kennarinn var búinn að kenna mér gripið og stöðuna sagði hann: "sveiflan er mjög góð miðað við að þú veist ekki neitt". Ég fór að hlæja.

Ég fattaði þegar hann var að kenna mér gripið að það hefði verið banalt að byrja án þess að læra að gera þetta rétt. Ken var búinn að segja mér það, sagði að ég yrði að ná undirstöðunni - annars myndi ég finna út leið til að gera þetta sem væri röng og eyða miklum tíma seinna í að leiðrétta vitleysuna sem ég væri búin að venja mig á. Þetta var æðislega gaman og ég fékk eiginlega móral yfir því að ég væri að skemmta mér svona vel á meðan Ken er að gera allt annað en að skemmta sér.

Hann hringdi seint í gærkvöldi og við töluðum saman í klukkutíma. Sagði mér m.a. að hann saknaði mín. Ég er svo þakklát að vera hrifin af manni sem getur sagt það við mig. Hann er drop dead gorgeous og ég veit alveg að hann á fullt af sénsum hér og þar. Hann gæti haldið mér í stöðugri óvissu með hvar ég stend. Gæti sleppt því að segja mér að hann sakni mín. Sleppt því að segja mér að ég skipti hann máli. Sent mér allskonar misvísandi skilaboð, verið flaky. "Gleymt" að hringja í mig eða sagt eitthvað "fyndið" eins og að ég sé hálf undarleg og að hann hafi nú bara hringt af því honum leiddist.

Af því hann gerir það ekki þykir mér meira vænt um hann, finnst meira í hann varið og er sannfærðari um að þetta sé rétt.

Sumir kunna þetta bara.

En..

Hvað ef ég kann ekki að taka á móti og þiggja svona væntumþykju. Hvað ef ég er skjálfandi á beinunum og langar að beila? Af hverju er það? Af því það er auðveldara? Er það auðveldara? Hvaða öryggi hlýst af því að vera í stöðugri óvissu sem varnar því að maður hafi væntingar? Er það vörn gegn vonbrigðum? Byggi ég þetta á fyrri reynslu? Þegar ég ákvað að taka sénsinn en varð fyrir vonbrigðum?

Hvað þetta væri einfalt ef maður gæti lært grip, stöðu og sveiflu og lifað hamingjusamur til æviloka.

Robots.

Ég var að koma af myndinni Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest. Þetta er alveg fimm geispa mynd. Á milli þess sem ég beið eftir því að eitthvað gerðist, annaðhvort fyndið eða töff, varð mér hugsað til þess hvernig handritið af þessari mynd varð til. Ég sé fyrir mér fjóra menn í herbergi.

Maður eitt: En strákar, hvern eigum við að hafa sem aðal vondukallinn?
Maður tvö: Réttu mér jónuna, sko. Ég segi ennþá að við eigum að hafa það hákarl.
Maður þrjú: (hættir að halda niður í sér andanum og blæs frá sér reyk) No man, that's so fucking jaws man. I don't think the bikini had been invented at this time in history.
Maður fjögur (AA maður): I think we should use God.
Maður eitt, tvö og þrjú: christ!
Maður fjöguru: Not Christ, God.
Maður tvö: This God thing is getting fucking old man. Get over yourself.
Maður eitt: Have a fucking fag or something man.
Maður tvö: I don't think they had invented fags then either.
Maður eitt: have a sushi. Now. What about... AN OCTOPUSS!
Maður tvö: You think?
Maður eitt: Yes! And it could be a big one! You know Jerry loves big shit.
Maður fjögur: I've seen an octopuss. No, really.
Maður eitt: Go find your higher power or something man, I think we're on to something. An Octopuss. As the arch villain. That might work. Industrial Light and Magic is on board on this one, right?
Maður tvö: What do you think? Ofcourse. Jerry's wouldn't produce a fart without 'em. Get's off on that shit - roll another blunt - look. If we make it big enough.. it might work.
Maður eitt: Just how big are we talking?
Maður þrjú: I KNOW! LET'S MAKE THE ARCH VILLAIN AN OCTOPUSS SO BIG - IT CAN EAT SHIPS!
Maður eitt: Terry, you're a fucking GENIUS!
Maður þrjú: relax man.. shit.. don't you brush?
Maður eitt: hell man, the octopuss can have bad breath if it will make you feel any better.

Allir mennirnir hlæja eins og vitlausir.

Maður fjögur: What about the other, smaller, villains?

Þeir sitja hljóðir og horfa á sushi og sjávarréttarhlaðborðið fyrir framan sig.

Restin er history.

Þessi mynd staðfesti það sem ég hef alltaf vitað. Fólk á ekki að nota eiturlyf. Nothing good can come of that.

En. Hún á vissulega Bruckheimer spretti. Það er margt rosalega stórt og það hreyfist og það eru menn ofaná því að skylmast. Vííííí

Allir uppáhalds karakterarnir komu fram eftir því sem myndin skreið áfram en vænst þótti mér um þann sem birtist á síðustu mínútu myndarinnar og varð svo fegin að ég sagði, ofurlágt "jöss!" Því þetta er besti leikarinn í fyrri myndinni og hann gefur mér von og trú á að næsta mynd, sem er líklega búið að skjóta (þetta er iðnaður börnin mín góð, þessar myndir eru teknar back to back) verði töluvert skárri en þessi viðbjóður sem ég var að horfa á áðan.

Auk þessa finn ég mig knúna að skrifa harðorðt bréf til allra aðalleikara þessarar myndar, fyrir utan Jack Davenport, sem var serious, professional OG illilegur. Hann var minn maður í þessari mynd. Hinir virtust ekki vera að leika - heldur leika sér. Efast ekki um að það hafi verið mjög gaman hjá þeim. Captain Jack Sparrow var langt frá því að vera eins góður og hann var í þeirri fyrri, þó hann hafi vissulega alveg átt nokkrar góðar setningar. Johnny Depp var hinsvegar ekki að delivera þær af sama kaliber og áður. Að lokum. Ég held að það hafi verið eitt gott atriði sem ekki er sýnt í sýnishorninu.

Annars fór ég á djammið í gær. Ég er "túristi" á djamminu. Bæði halda karlmenn að ég sé útlendingur - og - ég kann ekki á djammið á Íslandi. Húkkaði upp með fyrrverandi eiginmanni mínum sem bauðst til að kenna mér á málið. Við gengum á milli staða og fundum ekkert, nema á Prikinu. Þar var áhugaverður maður sem gaf mér "dóm" um nokkra skemmtistaði í Reykjavík:

"Á Ölstofunni eru kellingar sem ríða fréttamönnum hjá NFS." hahahaha
"Thorvaldsen er orðið hið nýja Kaffi Reykjavík." No thanx.
"Á Óliver finnurðu fólk sem hugsar ekki." Eftir stuttan rannsóknarleiðangur virtist þessi fullyrðing hárrétt.
"Á Næsta bar finnurðu fólk sem elskar að hlusta á sjálft sig tala." Jahérna.

Ég spurði hann af hverju hann væri á Prikinu og þetta var svarið:
"Ég hef þá reglu að halda mig þar sem menntaskólastelpurnar eru."

Ég vona að hann hafi náð að negla þessa sem horfði hatursaugum á mig allan tímann sem ég var að tala við hann.

hehehe

Ég er farin í fertugsafmæli. Gengur ekki að ég sé í vinnunni á laugardegi vegna netfíknar minnar.

Það er rugl.

Rétt áðan kom grímuklæddur Símamaður to the rescue. Sveiflaði sér fimlega uppá svalirnar, braut svalahurðina (hún var ekki sterk fyrir), vippaði sér inná gólf og tilkynnti mér með tilþrifum að það væri búið að laga leigulínuna mína.

Hún var slitinn inní skáp. Dunhaga megin.

Vúbbdífokking-dú!

Til að halda uppá þetta kraftaverk hef ég ákveðið að gera eftirfarandi í kvöld:

a) grilla í góðu kompaníi
b) horfa á sex and the city áður en ég fer að sofa
c) *censored*

Segið svo að ég kunni ekki að gera mér dagamun.