Þriðjudagur, 27. júní 2006
Í gærkvöldi fylgdist ég með Ken klæða sig úr buxunum, hann leggur þær bara casually frá sér og það fer ekki í mig, en næst komu helvítis sokkarnir, brotnir saman eftir kúnstarinnar reglum og svoleiðis dúllað við þá þangað til allt er jafnt.
Kræst!
Næst fór hann úr nærbuxunum og þegar hann fór að undirbúa sig undir að dusta þær og laga, missti ég mig og sagði: "You know i really hate it when you do that", svo stóð ég bara við rúmið og horfði á hann. Hann hætti að dusta helvítis andskotans nærbuxnadrusluna og horfði á mig til baka og ég held að á því augnarbliki hafi hann fattað hvað þetta er ógeðslega.. girlie - en hann var pissed off.
Leyfið mér að útskýra eitt fyrir ykkur.
Karlmaður sem er pissed off af því honum finnst vegið að karlmennsku sinni og er eitt það fallegasta sem til er í veröldinni. Ég veit ekki hvað það er, líklega magnið af karlhormónunum sem spýtast útí blóðið, skila sér útí augnarráðið, röddina og allar hreyfingar.
Hrein unun að fylgjast með þessu gerast.
Við stóðum þarna í nokkrar augnarblik og horfðumst í augu, þangað til ég lyfti annarri brúninni örlítið, eins og til að spyrja "get it?" Hann leit á stólinn - á helvítis sokkana - og glotti smá. Leit aftur á mig, ennþá með testosterone svoleiðis úsing úr augnarráðinu, pissed off. Næst kuðlaði hann þessum helvítis nærbuxum sínum upp í annarri krumlunni og grýtti þeim með snöggri hreyfingu útí vegg án þess að taka augun af mér. Þessu næst gekk hann föstum skrefum þétt upp að mér, tók um úlniðina mína og lyfti handleggjunum hægt upp fyrir höfuðið á mér, loks þrýsti hann mér upp að veggnum við rúmið.
Svo sagði hann ofur rólega með djúpu, flottu, ákveðnu röddinni sinni með breska hreimnum:
"Two years of boarding school baby, nothing that can't be fixed".
Nú veit ég hvernig það er að bókstaflega kikna í hnjáliðunum.