Mánudagur, 26. júní 2006
Ég veit ekki hvað ég er búin að vera lengi á roaccutan og ég nenni ekki að fletta því upp.
Þær aukaverkanir sem ég finn fyrir núna eru:
a) Varaþurrkur
b) Augnþurrkur - á kvöldin
c) Liðverkir - vægir
d) Endalaus, helvitis, þreyta
e) Slen
Á móti kemur að það er mjög lítið eftir af bólum framaní mér. Það er þessi eina þarna ógeðslega á hægri kinn - þessi sem hann tók ekki síðast og ég mun láta fjarlægja næst - hún er af þannig stærðargráðu og ekkert á leiðinni að koma út. Svo eru þær búnar að safnast saman nokkrar í hóp á hökunni á mér. Mér skilst að þetta sé eðlilegt, hakan er síðasta vígið hjá flestum.
Liðverkirnir eru verstir í hnjánum. Fæ samt stundum svona verkjasyrpu eins og ég sé undirlögð af beinverkjum í öllum líkamanum og held að ég sé að verða veik, en það líður oftast mjög fljótt hjá.
Mér líður eins og ég sé í limbói. Sé í hillingum daginn sem ég hætti að taka þessi lyf og fæ að verða ég aftur, eftir ca einn og hálfan mánuð. Þó ég megi reyndar ekki vera í sól í heilt ár eftir að lyfjakúrnum lýkur.
Ég sé ekki eftir að hafa farið á þessi lyf, þó ég geti ekki beðið eftir að þetta sé búið.
Það hjálpar að hafa einhvern eins og Ken, sem hugsar um mig þegar mér líður sem verst og verkirnir eru að gera mig geðveika. Þá minnir hann mig á að þetta verði búið áður en ég veit af. Hjálpar líka þegar hann kemur heim úr vinnunni með dót fyrir mig til að hressa mig við. Í dag kom hann snemma heim með ógeðslega töff Silvíu Nótt blöðru handa mér. Hann veit hvað ég hef gaman að henni.

Kom líka með varasalva og verkjalyf.
Hann er svo góður við mig.