Föstudagur, 16. júní 2006
Ég veit ekki hvað ég er búin að skrifa oft setningu á bloggið sem er einhvernvegin svona:
"Ég finn ekki mann sem er góður við mig."
Þessi setning inniheldur hinsvegar staðreyndarvillu og ef ég væri að skrifa fyrir fréttamiðil væri búið að reka mig.
Mér stendur alveg til boða menn sem eru góðir við mig. Þeim þykir raunverulega vænt um mig, finnst mikið í mig varið. Þeir eru tilbúnir að gera hvað sem er fyrir mig og ef þeir gætu, myndu þeir leggja heiminn að fótum mér.
Þetta er ég.
Það vantar eitthvað í mig.
Án staðreyndarvillunnar lítur setningin svona út.
"Ég finn ekki mann sem er góður við mig - sem ég fell fyrir."
Einhverra hluta vegna fór ég að hugsa svo mikið í hádeginu, rann eiginlega upp fyrir mér ljós. Ég er vond að gera grín að mönnum sem geta ekki tjáð tilfinningar sínar, hrekja alla í burtu frá sér og enda einir. Það er ekki gaman fyrir þá og það er ljótt að gera grín að veikleikum annarra.
Ég á líka ekkert að gera grín að mönnum sem elska mig ekki til baka.
Þeir geta ekkert að því gert.
Ekkert frekar en ég get ekkert gert að því þó ég falli ekki fyrir réttu mönnunum.
Í hádeginu komst ég að því að líklega ætti ég að lay low fram að fertugu og fara þá að skoða hvort ég fyndi mann.
Ég sé núna að það er allt of snemmt.
45 er málið.