Ég skil

Hvað skilurðu?

jamm!

Bara, þetta allt. Ég hef verið að velta þessu fyrir mér sjálf. "ég er of skemmtileg, of fjölhæf, *censored*, of klár og þar af leiðandi.. verða þeir skíthræddir við mig." segir þú. Þetta hefur verið sagt við mig líka.. að ég sé þetta. Reyndar lítur þú örugglega mikið betur út en ég, en það er nóg eftir fyrir karlmann til að vera hræddur við hjá mér. Þeir fá bara minnimáttarkennd. Kona verður að vera aum og ýta undir sjálfsálitið hjá kallinum svo hann verði ekki hræddur. Ég er bara of sjálfstæð og þar sem ég nenni ekki að vera mamma fyrir jafnaldra karlmann, þá ýti ég hvorki undir egóið hjá kallinum né geri honum lífið auðveldara svona hvað varðar húsverk og þannig. Til hvers þá að vera með mér?

En það sem ég yrði hrædd við ef ég hitti svona karlmann er að hjartað mitt yrði brotið aftur. Ég vil sjálfstæðan mann. Ég vil mann sem er öruggur með sjálfan sig.

Mér finnst þetta kostir. Ég held að það séu alveg til menn sem finnst þetta kostur, að konan sé sjálfstæð og örugg. Ég held bara að þeir séu flestir hamingjusamlega giftir. Sjálfsöruggum konum.

Það er þetta með Norsku könnunina. Ætli maður endi bara ekki á jarðarfararvaktinni.. þegar maður verður orðinn leiður á að vera barn guðs..

Já og til hvers að vera með þér?

Til að fá ást, væntumþykju og partner í lífinu?

Er ég algjörlega delusional?

Ef þið teljið upp helstu áhrifamenn í samfélaginu í huganum, reynið þá að giska á hversu hátt hlutfall þeirra er í hjónabandi með jafningja sínum; viðskiptajöfrar, stjórnmálamenn, what not. Það er ekki alger klisja að forstjórarnir vilji helst kvænast einkaritaranum og ég man eftir dæmum um menn sem einmitt yfirgáfu fyrri konu, sem gekk með þeim gegnum súrt og sætt, nám og barneignir o.fl. fyrir ... einkaritarann, held að ég hafi meira að segja rekist á könnun þar sem þetta kom fram, að forstjórar sæktust eftir slíku kvonfangi.
Anna, ég held að þú hafir hitt á eitthvað hérna. Ég þekki margar konur sem virðast láta karlmenn, að minnsta kosti karlmennina sem þær velja finna til vanmetakenndar. Svo kannski er það málið, að konur af þessu tagi, sterkar og klárar og fallegar og allt það, eru sér ekki endilega meðvitandi um hæfileika sína og styrk velja sér óafvitandi menn sem standa þeim ekki jafnfætis. Þar komum við kannski að vanmetakennd kvenna, sem oft virðist vera eðlislæg og kannski uppeldi. Ég veit ekki. Ég er ábyggilega á einhverju jarðsprengjusvæði í kynjaumræðunni hér. Svo hefur líka verið sýnt fram á að vellauðugir athafnamenn, t.d., séu knúnir áfram af minnimáttarkennd og þörf fyrir að sýna umheiminum hvers þeir séu megnugir, las meira að segja langa og ítarlega grein í bresku dagblaði um sálfræði milljarðamæringa, það er hvers vegna þeir finna sig knúna til þess að eiga svo margfalt meira en þeir þurfa til að lifa af, eða þægilegu lífi. Svo ég er ekki að segja að konur einar vanmeti sjálfar sig.
Svo þar fyrir utan hefur verið sýnt fram á að nútímakarlmenn eiga margir erfitt með að fóta sig í samfélaginu með nútímakonum sem geta vel séð um sig sjálfar að öllu leyti. En það er gaman að velta þessu fyrir sér.

Held það sé ýmislegt til í því sem Gestur er að telja upp. Hins vegar verð ég bara að taka mér bessaleyfi og lýsa hér formlega yfir að það eru ekkert allir karlmenn hræddir við ykkur !
Það að vera sambandshæfur en hafa ekki áhuga á sambandi við e-ja er ekki það sama og að vera hræddur. Hvers vegna ætti maður að vera hræddur ? Það eina sem maður gæti hugsanlega verið hræddur við væri höfnun. Ef þið konur gefið frá ykkur þannig víbra að maður geti reiknað með fullkominni niðurlægingu og höfnun ef maður nágast ykkur, þá bara heldur maður sig í hæfilegri fjarlægð. Ég held þið gerið of mikið úr hræðsu við andlega yfirburði. Haldið þið að það séu engir karlmenn jafnokar ykkar á þessu sviði ? Sjálfstæðar konur eru ekkert hættulegri en sjálfstæðir karlmenn. Sjálfstætt fólk er nú almennt ekkert hættulegra en annað fólk. Ég vil ekki meina að maður þurfi að vera háður einhverjum til þess að geta tengst viðkomandi. Og öfugt, maður þurfi heldur ekki að hafa viðkomandi undir hælnum. Hvað varð um sambönd á jafnræðisgrundvelli ? Er það bara ómögulegt ? Og Anna, eru ekki báðir aðilar að taka sömu áhættuna ? Bólur hafa bara ekkert með þetta að gera ...

Er ekki alveg tilbúin að kvitta undir að ég sé svona svakalega flókin og að það sé svona erfitt að finna hvað þú þarft að gera til að gera mig ánægða. Það þarf eiginlega bara að koma því áleiðis, á einhvern hátt, að þér þyki vænt um mig, það atriði skiptir mig máli - eins og flest allar aðrar manneskjur á þessum hnetti.

Ertu nú alveg viss?

Tökum lítið dæmi.

Segjum svo að maður vilji gleðja þig og hrósi síðunni þinni sem óumdeilanlega er frábær. Hann kemur því á framfæri á einfaldan hátt t.d. með því að segja;

"síðan þín er frábær".

Þá kemur í ljós að þú hefur fyrirvara á því að taka við þessu hrósi af sögulegum ástæðum. Maðurinn finnur það og verður hissa og hræddur og hugsar.

"afhverju ætli hún taki ekki hrósinu sem einföldu hrósi. ætli hún sé voðalega flókin og erfið, þessi anna"

Það er nefnilega svo að sumar konur (og örugglega menn líka) meta það sem sagt er við þær/þá, ekki út frá því sem sagt er á ákveðnu augnabliki heldur út frá viðbrögðum allt annarra einstaklinga sem sögðu eitthvað á allt öðrum tíma.

Eins og ein kona sagði um daginn;

Kannski var konan að meta þig útfrá viðbrögðum einhvers annars.

Ég fæ stundum að heyra það að fólk sé hrætt við mig
. Ég skil það ekki því ég hef ennþá ekki bitið neinn.

Og þó, gæti verið ein ástæða. Ég veit yfirleitt hvað ég er að tala um, sérstaklega í starfinu, og þegar einhver reynir að bullshitta þá endar hann venjulega úti í horni.

Enda á enginn að komast upp með bullshit. Að mínu mati.

Að lokum.

Gestur. Þú þarft í þessu samhengi að skilgreina betur "áhrifamenn". Ég held hreinlega að þetta sé ekki rétt heldur klisja. Klisjan verður til því í hvert skipti (bæði skiptin) sem svokallaður "áhrifamaður" skiptir út konunni fyrir einkaritara kemur það í blöðunum. Þá fær hinn almenni borgari það á tilfinninguna að "áhrifamenn skipti almennt út konum sínum fyrir einkaritara.

Þú segist þekkja konur sem láta menn sína finna til vanmetakenndar. Það má skilja það að þú meinir að það séu sterkar konur. Mitt mat er að það eru þvert á móti konur með vanmetakennd.

Fólk (menn eða konur) sem þarf að láta annað fólk finna til vanmetakenndar myndi aldrei flokkast undir sterka einstaklinga. Sjálfstæðar og sterkar konur ættu ekki að þurfa að gera þetta.

Þú segir, "konur af þessu tagi, sterkar, klárar og fallegar..."

Er þetta uppskrift að eiginleikum hjá sjálfstæðri konu?

Igor:

Konur af þessu tagi var vísun í Önnu, færsluna hennar og samtalið við Júlíu, upptalningin endaði á allt það og var því ekki tæmandi á neinn hátt. Mín skilgreining á sjálfstæðri konu er kona sem stendur á eigin fótum.
Skilgreiningin á konu sem virðist ógna karlmönnum felst í pistli Önnu.

Þetta að láta finna til vanmetakenndar hefði átt að vera vekja vanmetakennd, því ég átti við að vanmetakenndin væri viðbrögð, ekki að umrædd manneskja væri af ásettu ráði að reyna að vekja hana.

Vangavelturnar eru þær hvers vegna oft sé sagt við konur eins og Önnu og aðrar af hennar tagi að þær geri karlmenn hrædda. Því ég hef heyrt þetta oftar en einu sinni og oftar en tvisvar og oftar en þrisvar, etc.

Varðandi áhrifamenn, er ég að meina karla sem hafa völd af einhverju tagi, hvers eðlis sem þau kunna að vera og það stóð reyndar að forstjórinn og einkaritarinn væri ekki bara klisja. Reyndar var erlend könnun sem leiddi þetta í ljós í fréttum í vetur.

Eitt sem ég fattaði eftir að ég birti færsluna. Ég er ekki viss um að ég verði hrædd við karlmann aftur eins og ég átti til að verða.

Þessi setning sem þú kvótar:

Er ekki alveg tilbúin að kvitta undir að ég sé svona svakalega flókin og að það sé svona erfitt að finna hvað þú þarft að gera til að gera mig ánægða. Það þarf eiginlega bara að koma því áleiðis, á einhvern hátt, að þér þyki vænt um mig, það atriði skiptir mig máli - eins og flest allar aðrar manneskjur á þessum hnetti.

-er kjaftæði. Ég er að fatta það akkúrat núna. Það er ekki nóg að koma því til skila að viðkomandi þyki vænt um mig. Hann þarf að vera jafn duglegur að því og ég.

Sbr. það er ekki nóg að fá á msn-i á þriggja mánaða fresti eitthvað eins og "mér þykir smá vænt um þig".

Það er einfaldlega ekki nóg - ef það er það eina sem viðkomandi býður uppá.

Ég þarf athygli en ég þarf líka frið. Ég þarf hrós og viðurkenningu. Ég þarf ást og ég þarf umhyggju. Jebb. Ég er ekki freðin ýsa - þó ég kjósi að vera það akkúrat núna. Ég kæri mig ekki um samband þar sem fólk "ríður" til að fá útrás fyrir frústration og stress eftir vinnuvikuna. Mér finnst það ömurlegt og bara þetta orð "ríða" er eitt stærsta turn off sem ég veit um. Það er reyndar sögulegt og áunnin andúð.

Ég vil alvöru intimacy. Ég gef mér að aðrir vilji það líka.

Ég held að öryggi einstaklings felist fyrst og fremst í að vera sáttur við sjálfan sig og þora að vera maður sjálfur. Að geta staðið á eigin fótum fjárhagslega stuðlar að því að fólk sé sátt við sjálft sig og geti verið það sjálft - held ég. Hangir allt á sömu spítunni.

Ég er ekki frá því að sú staðreynd að ég get skipt um dekk á bíl og borað í vegg sé fráhrindandi fyrir karlmenn sem finnst skipta máli að vera "karlmaðurinn" á heimilinu. Ég er alls ekki að segja að það séu allir karlmenn - langt því frá - og satt að segja þá væri það himnasending fyrir mig að finna karlmann sem nennti að gera þessa hluti á heimilinu - svo ég þyrfti þess ekki.

Stundum dreymir mig um að lifa lífi þar sem ég set á mig svuntu á morgnanna, þríf og baka og sé um heimilið - en ég er ekki það deluded að ég viti ekki að þannig líf myndi gera mig geðveika á nokkrum mánuðum. Ég hef rosalega mikla sköpunarþörf og þarf að fá útrás fyrir hana. Ég hef líka félagsþörf sem væri ekki fullnægt ef ég væri ein eða með börnin mín innan veggja heimilisins. Í svona sambandi myndi ég deyja andlegum dauðdaga. En hvað vil ég þá? Ég spyr mig stundum að þessu. Ég vil basically einhvern sem ég get leikið við þangað til ég drepst. Einhvern sem ég get talað við, rifist við í öruggu umhverfi, elskað og stefnt að einhverjum takmörkum með. Einhvern sem hefur sama húmor og ég, og einhvern sem ég get treyst fyrir mér.

Eins og fyrrverandi maðurinn minn sagði: finndu mann sem vinnur með þér og þú verður ósigrandi.

Það er ekkert algilt í þessu og Hugz. Ég væri ekki að segja að karlmenn væru hræddir við mig ef þeir væru ekki a) búnir að segja mér það og b) búnir að láta mig finna það. Eitt dæmi er strákur sem ég var með sem varð reiður ef ég málaði mig (maskari og varalitur) því þá fannst honum sér ógnað því ég fékk meiri athygli frá karlmönnum en ella. Hann var hræddur um að ég myndi finna einhvern annan. Guess what. Ég fann einhvern annan. Ekki af því ég fékk svona mikla athygli þegar ég var máluð - ég fékk bara nóg af þessum manni og óörygginu í honum. Hann var á móti því að ég klæddi mig í falleg föt líka og leið best ef ég var í snjáðum jogging galla.

Ég var líka með strák einu sinni sem leit á mig sem einhvern sýningargrip og fór helst ekki með mér í bíltúr nema ég væri stífmáluð eins og fyrir fokking gala ball (við erum að tala way back hérna, þegar ég var MJÖG óöruggur unglingur). Ólíkt hinum fékk þessi eitthvað verulega mikið útúr því að aðrir karlmenn horfðu á mig. .

Kannski erum við einmitt að tala um menn sem eru ósambandshæfir eða einmitt - hafa ekki áhuga á sambandi. Good for them. Ég er komin á þá skoðun að maður eigi ekki að settla - fara í samband af því að það gæti kannski, mögulega, líklega verið rétta manneskjan. Þú veist að það er rétta manneskjan þegar þú finnur hana og þú veist það mjög fljótlega. Kemistrí annaðhvort er - eða er ekki.

Þetta með valdamenn og einkaritarana. Ég hef ekki gagnagrunn til að tjá mig um það mál - veit ekkert um það. Mér finnst þetta hinsvegar ekki ólíklegt, einfaldlega vegna þess að líklega eyða þessir karlmenn töluvert meiri tíma í návist einkaritarans og með árunum fjarlægjast þeir eiginkonur sínar og mynda tengst við manneskjuna sem er með þeim öllum stundum.

Ég veit að ef þú ræktar ekki samband - þá deyr það. Menn sem eru alltaf í vinnunni rækta engin sambönd - nema mögulega við einkaritara sinn.

Gestur. Ég hef verið í samböndum þar sem karlmenn reyna systematískt að vekja og viðhalda vanmáttarkennd. Kannski finnst karlmönnum eitthvað sem ég geri vera gert til að vekja vanmáttarkennd. Þó ég meini það ekki þannig.

What the fuck.. ég ætla að láta "Gay porn" söguna flakka þar sem þetta er komment og lítil hætta á að viðkomandi lesi þetta. Ég bloggaði ekki um þetta á sínum tíma af tillitssemi við viðkomandi mann. Því ég fann.. að ég lét honum líða illa, ég ætlaði samt ekki að gera það.

Hann bauð mér heim til sín í mat, er enskumælandi og þegar ég mætti á svæðið var hann að elda. Eldhúsið og stofan voru eitt "rými". Hann bauð mér sæti í sófanum og sagði mér að finna sjónvarpsefni sem mér líkaði við. Ég tók fjarstýringuna sem var e.k. gervihnattafjarstýring - hann hefur ekki ísl stöðvar - og ég byrjaði að fikta. Skyndilega heyri ég hann segja "You like gay porn?" Ég leit upp og á risastóra sjónvarpsskjánum var allt að gerast - gay porn á fullu.

Hann var að grínast í mér því hann vissi að ég kynni ekki á fjarstýringuna - ég sagði það um leið og ég sá hana að ég kynni ekkert á þetta. Hann var að grínast en um leið að koma mér í vandræðalega aðstöðu. Ég snéri því hinsvegar við þegar ég sagði "You have gay porn?"

Hann fór í vörn og sagði mér að þetta væru auglýsingar, margar stöðvar, sattelite diskur og lengthy útskýringar.

Fine. En þetta var ekki búið. Hann er hættur að reykja og ég veit það. Eftir mat sagði hann "ahh.. I still think about having a fag after meals" Ég sagði ekkert en brosti örlítið og hallaði undir flatt - hann náði því og brosti vandræðalega. Ég hefði hinsvegar alveg getað látið þetta í friði.

Ókey. Allt í góðu. Ég hef sagt hér á blogginu að ég sé padda. Ég er það. Og ég er padda með húmor. Stundum þá koma upp aðstæður og maður bara GETUR EKKI látið það í friði, því það er bara of fyndið. En ekki illa meint.

Eftir matinn settumst við inní stofuna, ég á sófann, hann á stóran baunapoka eða hvað sem þetta er kallað á íslensku. Hann fékk sér sæti, kom sér fyrir og svo spurði hann mig hvort ég vissi hvað þetta kallaðist. Ég svaraði "beanbag?" Hann sagði "no it's called a puff".

Næsta setning sem kom frá mér var "Oh.. I see. You like to sit on your puff while you watch your gay porn then?".

Það var ekkert annað hægt. Hann hló - en ekki af mikilli innlifun. Ég fann greinilega að honum fannst EKKI gaman að þessu og ég skipti um umræðuefni.

Það sem gerði útslagið þetta kvöld var þegar hann var kominn yfir í sófann til mín. Hárið á honum var broddaklippt og ég, forvitin sem ég er, mig langaði að vita hvort hárið væri alveg hart - eins og það leit út fyrir að vera - svo ég færði höndina í áttina að hárinu á honum til að strjúka það - tek fram að það var ekkert action í gangi á milli okkar. Ég var líka forvitin að vita hvað myndi gerast ef ég myndi actually SNERTA manninn. Hann sagði "don't. I have shit in my hair."

Hann var ekki búinn að sleppa orðinu þegar hann fattaði og svipurinn á honum. Priceless.. og ég fór að hlæja. En ég sver.. ég hló ekki svona kvikindishlátri - ég sver ég gerði það ekki.

Ég veiddi hann ekki í þessa brandara og setti þá ekki upp. Hann sá um það alveg sjálfur. Með því að pikka upp grínið veit ég að ég tók hann líklega á taugum þetta kvöld og honum leið líklega ekkert rosalega manly. EN. Einn variant verður að taka með inní reikninginn. Það varð alveg augljóst á fyrstu fimm mínútunum þarna inni að ég var on guard gagnvart honum og hann var on guard gagnvart mér - og ég er að tala um óeðlilega mikið. Hvorugt okkar var í raun í stakk búið - tilfinningalega - til að vera á þessu stefnumóti. Og við vissum það bæði. Hvorugt gat losað um þetta - hvað sem það var - sem aftraði okkur frá því að vera einlæg. Og við fórum ekki á fleiri stefnumót saman.

En hvernig ætli hann hafi upplifað þetta? Ég efast um að honum finnist ég neitt annað en kaldhæðin tík sem geri lítið úr öðrum. Mér fannst þetta hinsvegar bara fyndið og hann hefði getað drepið þetta hvenær sem er með því að hlæja og gera grín að sjálfum sér. Vera einlægur.

Veit ekki af hverju mér fannst þessi saga viðeigandi. Kannski af því mér finnst hún dæmi um að stundum upplifir fólk sig niðurlægt þó meiningin sé ekki að niðurlægja. Af því ég hef ákveðin húmor - þá fannst mér þetta hillarious. Mér hefði hinsvegar ekki fundist hillarious hefði ég hamrað á þessu allt kvöldið.

Veit ekki hvort ég er að koma þessu point across.

Karlmenn sem gera grín að mér setja hinsvegar brandarana upp sjálfir most of the time. Ég hef húmor fyrir sjálfri mér og ég get vel hlegið ef ég kem sjálfri mér í svona rugl situation.

Karlmenn vita of ekki hvenær brandarinn er löngu dauður og allir orðnir þreyttir á honum.

Ég er komin way off topic en allavega... það er ekki ólíklegt að sumir karlmenn myndu kvitta undir að ég sé bölvuð tík sem nýt þess að niðurlægja menn.

Það er nú nokkuð greinilegt bara út frá byrjuninni á þessari sögu að þið voruð allt of mikið á verði gagnvart hvort öðru og hann (mis)notaði þarna tækifæri til að reyna að gera lítið úr þér við að tala um gay porn. Þannig deit er nú fyrirfram dæmt til að misheppnast.
Ef þú hefðir verið að deyja úr minnimáttarkennd og ljúf og góð og allt það, þá hefðirðu kannski ekki svarað í sömu mynt og þetta hefði allt farið á annan veg. Pældíðí, kannski ættirðu þá broddaklipptan mann núna með "shit" í hárinu

Ég ætla ekki að samþykkja að það sé mín vanmetakennd sem fær mig til að sækja í karlmenn sem finnst ég svo niðurlægja þá. Þeir sjá alfarið um það sjálfir. Hins vegar hef ég ekki passað nægilega vel upp á sjálfa mig og leyft karlmönnum sem ekki voru þess virði að haga sér eins og fífl gagnvart mér, því ég vildi jú gefa þeim séns. Ég er hætt að gefa þannig sénsa. Og þar sem ég vil jú jafningja, þá bara bíð ég róleg. Ég nenni ekki fleiri mönnum sem ásaka mig um að vera hörð og að ég líti niður á þá. Ég get vel verið ljúf og blíð og góð og allt það, en það þýðir ekki að ég ætli að ýta undir egóið hjá hvaða aumingja sem er.

Afbrýðisemi er ákaflega hvimleið, og ef karlmaður er afbrýðisamur gagnvart mér, þá er hann að segja mér að honum finnist hann ekki nægilega góður handa mér fyrst hann er hræddur um að annar karlmaður gæti tekið mig frá sér. Afbrýðisemi er í rauninni ágæt mælistika á það hvort ÉG get borið virðingu fyrir karlmanni. Því ef hann gerir það ekki sjálfur, þá sé ég ekki alveg af hverju ég ætti að bera virðingu fyrir honum. Æ, það er svo mikið bull í gangi þarna úti.

Það er eitt sem ekki hefur verið nefnt sem hræðir karlmenn alveg óskaplega í fari kvenna, og ég gæti best trúað að eigi við um þig. En það eru konur sem eiga mikið af karlkyns vinum ! Veit ekki hvort ég geti komið þessu skiljanlega frá mér... en ég ætla að reyna.
Á unglingsárunum átti ég góða vinkonu, og restin af vinahópnum var svo strákar. Við sáum ekkert athugavert við þetta og skemmtum okkur yfirleitt konunglega. Merkilega við þetta var þó það að við dömurnar, þrátt fyrir að hafa ekki verið neitt sérstaklega fráhrindandi í útliti og karakter (held ég), vorum við ALDREI í neinum samböndum. Fyrir það fyrsta, ef einhver sýndi okkur áhuga, kynntist okkur aðeins og sá svo strákana, þá urðu þeir hræddir og fóru að haga sér eins og aumingjar, algjört turn off fyrir okkur.
Þar sem við vorum góðir vinir strákanna, þá þekktum við bæði þeirra góðu og slæmu hliðar, og að sjálfsögðu litum ekki við mönnum sem hugsanlega gætu lumað á einhverjum af slæmu hliðunum sem strákar sýna yfirleitt ekki stelpum.
Ef kona á auðvelt með að vera bara vinkona karlmanna, þá yfirleitt kynnist hún þeim á annan hátt en kona sem ekki kann að vera vinkona karlmanna án þess að "lesa" of mikið í allt sem þeir segja og gera. Eftir að karlmaður er stimplaður sem vinur, þá er oft erfitt að búa til rómantík úr því, eða amk finnst mér það, allir mínir vinir, sama hversu yndislegir þeir eru, búa allir yfir einhverjum "kostum/ókostum" sem myndu gera það að verkum að ég myndi aldrei getað fallið fyrir þeim.
Æ þetta hljómar sjálfsagt ruglingslega, en in short, það sem ég er að reyna að segja er að konur sem almennt geta verið vinkonur karlmanna gera sjálfsagt meiri kröfur til þeirra sem þær falla fyrir og það hræðir menn burt !

Gestur.

Almennt kaupi ég ekki svona alhæfingar. Þó þær komi frá útlöndum

anna.

Þú ert nákvæmlega on topic. Nákvæmlega.

og btw, mér finnst gaman að svona húmor ef maður missir einhverja vitleysu út úr sér og einhver grípur og sendir til baka. Bara gaman að því. En eflaust skiptir máli hver það er og hvort einhver bakgrunnur/fortíð geri það að verkum að túlkunin verði víðtækari en lagt var upp með.

Igor. Þú kaupir bara það sem þú hefur ráð á.
No, more. No, less.

Útifrík. Það er málið. Þegar ég spinnaði brandaranum yfir á hann - gerði ég í raun út um kvöldið. Ég fann það um leið og ég var búin að því. He did not see that coming og honum fannst það ekki gaman.

"Réttu" viðbrögðin, hefði ég haft áhuga á þessum manni og viljað gera allt til að ná honum, hefðu verið eitthvað svipað því sem þú leggur til. Við virðumst vera á sömu blaðsíðunni í þessu máli.

Sigga. Ég hef alltaf átt strákavini og fáar vinkonur. Hef aðeins einu sinni sofið hjá vini mínum og afleiðingarnar af því voru tvö börn, hjónaband og nánast gjaldþrot - bæði fjárhaglegt og tilfinningalegt.

Það geri ég ekki aftur. (komin off topic aftur)

Ég hef þrjár reglur. Ég sef ekki hjá vinum mínum, ég sef ekki hjá vinum kærasta minna og ég sef ekki hjá samstarfsfélaga. Þegar ég sagði Huga frá þessu benti hann mér á hvað ég er heppin að hafa aldrei verið kærastan hans - því þá gæti ég ekki sofið hjá neinum framar - því hann þekkir alla. Og hann þekkir í alvöru alla.

Fyrri regluna hef ég brotið einu sinni, ekki hinar. Vinir manna sem ég er með geta gleymt því og menn sem vinna með mér eða í sama húsi - geta gleymt því líka. You don't shit where you eat og miðað við dólgsháttinn sem karlmenn sýna af sér þegar maður endar samband og þeir eru ekki sáttir.. ég myndi ekki nenna að vinna við þannig aðstæður.

Þetta er samt mjög líklega ekkert þægilegt og ég hef fullan skilning á því að mönnum finnist ekki þægilegt að deita konu sem á karlmanns-vini í hrönnum. En. Ég hef einfaldlega eitt viðmið - ef ég er með manni sem á vinkonur - sem ég má ekki hitta - það er off. Þeir mega eiga vinkonur hægri vinstri mín vegna ef þær eru ekki eitthvað leyndarmál.

Ég veit samt ekki hvort ég geri meiri kröfur á karlmenn sem ég fell fyrir - en kannski geri ég sömu kröfur.. því ég get átt einlægar og góðar samræður við karlmenn og ég vil að sjálfsögðu eiga þannig samræður við manninn sem ég hleypi inn í hjarta mitt - og fleiri afvikna staði.

Ég er nákvæmlega on topic? Þú ert þá að meina að karlmenn reikni með að ég sé tík sem leiki mér að því að niðurlægja menn? Sérðu? Ég hef ekki hugmynd um hvað þú ert að meina hahaha

Mér finnst einmitt líka gaman að húmor þar sem einhver bara walks right into it. Ég geri þetta nefnilega sjálf, svoleiðis set sjálfa mig upp að það hálfa væri nóg og ég hef húmor fyrir því.

Að lokum. Ef fólk myndi almennt bara kaupa það sem það hefði efni á þá værum við ekki að sigla inní kreppu

Ef þetta var til mín, þá var ég ekki að meina að karlmenn reikni með að þú sért tík
Það sem ég er að reyna að koma út úr mér er eitthvað á þá leið, að um leið og þú átt marga karlkyns vini þá sérðu karlmenn með öðrum augum, prófaðu bara að tala við einhverja sem á engan karlkyns vin, þá skilur þú hvað ég meina.
Endilega svarið nú karlmenn hér, finnst ykkur auðveldara að deita stelpu sem á 90% stráka vini eða 90% stelpuvini eða skiptir það ekki máli ? mínar hávísindalegu rannsóknir hafa leitt í ljós að þeir eru hræddari við strákavinkonurnar.

En alveg sammála þér, sofa hjá vini er OFF. Sofa hjá manni vinkonu eða vinnufélaga.... well... aldrei einu sinni hugsað svo langt til að koma því á OFF listann, en þegar þú nefnir það, þá er það komið þangað !

Ég var bara unglingur þegar ég sá svona vinnustaðarómans back-fire-a og tók þá ákvörðun right there and then.

Þegar ég var unglingur vissi ég að stelpu sem gekk á milli manna í ákveðnum vinahóp og á endanum var hún búin að afgreiða þá alla. Ég sé ekki vini kærasta minna. Þeir eru ekki kynverur í mínum huga.

Þetta var ekki meint til þín, þetta var meint til Igor
Tók ekki því sem þú sagðir sem ég væri tík, alls ekki. En ég held að þetta með strákavinina skipti máli.

Hinsvegar.. það hringja ekki margir í mig, er ekki á þannig leveli með mörgum og þeir gefa mér mikið personal space - so to speak. Eða kannski er það ég.. og hleypi fólki ekki of nálægt mér. Veit það ekki.

Það myndi fara rosalega í taugarnar á mér að vera með manni og síminn stoppaði ekki með símtöl frá vinkonunum.

Nú t.d. tel ég fyrrverandi eiginmann til vina minna. Það eru mjög hrein og bein samskipti okkar á milli og ég er ekki að fela það fyrir neinum. Ég er oft spurð hvort við ætlum bara ekki að taka upp þráðinn aftur, en það er ekki þannig. Þegar hlutirnir eru fullreyndir - þá eru þeir fullreyndir og sumar tilfinningar er ekki hægt að vekja frá dauðum.

Ég er ekki með brjálaðann fyrrverandi eiginmann á bakinu sem hringir í mig fullur á næturna og gerir mér lífið leitt. Allt varðandi börnin er gert í samkomulagi og það eru í raun engin vandamál í okkar samskiptum. Ég hefði haldið að þetta væri kostur þegar ég fer aftur í samband.

Ég er alls ekki viss um að allir myndu líta á það sem kost - að maður eigi gott samband við sinn fyrrverandi.

Allir með vit í kollinum ættu að telja það sem mikinn kost að geta verið vinur barnsföðurs, lætin sem eru á milli sumra foreldra eru hreinlega mannskemmandi.

Þetta er svona líka hjá mér, gott á milli þótt það hafi ekki alltaf verið þannig. Ég bý erlendis í augnablikinu og barnsfaðir minn skrapp hingað í helgarferð. Við tókum ekki annað í mál en hann væri bara hér hjá okkur, ég og maðurinn minn héldum okkur bara svo aðeins til hlés svo að börnin fengju pabba sinn 100%. Mörgum þótti þetta fremur undarleg staða, en börnin óskaplega ánægð með þetta, sem er jú allt sem skiptir máli.

Akkúrat. Ég segi fyrir mitt leyti - ég nenni ekki að vera með manni sem er með svona vesen pakka á bakinu. Ég stræka algjörlega á það, nenni ekki að eyða ævinni í svoleiðis rugl því það hefur áhrif á allt.

En ég myndi hinsvegar ekki heldur nenna að vera með manni sem er hringjandi í sína fyrrverandi öllum stundum - af því þau eru svo góðir vinir.

Ég er mjög fylgjandi öllu sem er innan skynsamlegra marka og mér finnst, eins og þér, ekkert eðlilegra en að hann hafi verið hjá ykkur ef sambandið er gott á milli ykkar. Var líka ekki ágætt að fá "frí" frá börnunum og geta eytt tíma með þínum heittelskaða?

Jú, þetta var algjört dekur fyrir okkur
En alveg sammála þér að þetta má ekki fara út í öfgar heldur, fólk verður að fá að lifa sínu lífi í friði fyrir fyrrverandi mökum þótt það sé enn gott á milli.

En þessar aðstæður sem þú ert að lýsa eru aðstæður þar sem allir græða og engin tapar.

Ég skil ekki af hverju fólk virðist oft ekki sjá að þetta er hægt. Það geta allir unnið.