Þriðjudagur, 13. júní 2006
Ég hef verið að reyna að finna útúr hvað ég eigi að gera við Margeir fyrst Lifur neitar að taka hann um helgar. Ég hef ekki þolinmæði í að hafa dverginn nálægt mér alla daga og ég þarf frí. Var bent á að Sólheimar gætu verið svarið svo ég skrapp þangað í morgun.
Gerði merkilega uppgötvun.
Þegar Ragnheiður var búin að sýna mér aðstöðuna bað hún mig að fylgja sér á skrifstofuna sína. Á leiðinni á skrifstofuna gengum við framhjá stórum, stórum sérstyrktum glugga. Forvitin sem ég er, kíkti ég innum gluggann og það sem ég sá var hafsjór af karlmönnum sem sátu að lesa blöðin eða horfa á sjónvarpið - og þeir virtust vera í fullkomnu lagi. Meirihluti þeirra voru menn sem ég get vel hugsað mér að halda sem refsiföngum heima hjá mér!
Ég gat ekki orða bundist, spurði Ragnheiði hvaða karlmenn þetta væru eiginlega - hvort karlkyns staffið á Sólheimum væri svona svakalega vænlegt til refsinga almennt.
Ég veit ekki hvort hún heyrði ekki í mér eða hvort hún ignoraði mig bara, hún sagði allavega ekkert.
Á skrifstofunni sagði hún mér að líklega væri Margeir allt í lagi en bara svona óhugnanlega leiðinlegur - það er til - og því miður væru Sólheimar ekki staður fyrir svoleiðis dverga.
Fine.
Eftir að við kvöddumst fór ég sömu leið út - nema ég stoppaði aftur við sérstyrkta gluggann og leit yfir akrana af karlmönnum sem sátu þarna fúllyndir. Shit. FLOTTIR KARLMENN ÞARNA INNI! Ég varð að vita meira, ég varð að vita hvort tilvonandi eiginmaður minn væri meðal þeirra - því mér fannst það mjög sennilegt.
Ég fór að opna allar hurðir sem ég fann - fimmta hurðin sem ég opnaði hleypti mér inní þennan allsnægtarsal. Fyrst stóð ég hreyfingarlaus þarna í dyragættinni og virti fyrir mér dásamlega geðvonskulegan mann sem var að skoða Moggann. Það fór um mig straumur, svo gekk ég inní herbergið.
Það var eins og ég væri ekki þarna - a.m.k. virtist engin þeirra taka eftir mér - þangað til einhver rauf þögnina og sagði "Nei, ekki hana aftur." Ég snéri mér við og horfði í augun á manni - sem er actually fyrrverandi kærastinn minn. Hann var í uppnámi og hélt áfram "láttu mig vera, farðu burt, HJÁLP!"
"Nei, Bjarni! Þú hér!", sagði ég og brosti - skildi nú ekkert hvað hann var að tala um en hann tók á rás, hljóp á vegg og steinrotaðist. Hinir karlmennirnir fóru að ókyrrast og innst í salnum stóð einhver upp og sagði "Jesús kristur, komið mér héðan, hún.. hún.. hún.. hún.. lét mig halda í höndina á sér þegar við vorum ein!"
Hann var soldið langt í burtu en ég er ekki frá því að ég hafi einu sinni verið með honum líka.
Wtf?
Karlmennirnir sem voru næst mér horfðu á mig með skelfingu í augunum og sumir voru farnir að gráta - þá heyrði ég frá þriðja manninum einhverstaðar úr salnum segja "Nei.. nei.. ekki aftur.. ég get ekki.. ég get ekki.. ég er ekki þannig maður.. ekki biðja mig um það.. " svo fór hann í fórsturstellingu og stakk uppí sig þumlinum.
Það varð basically allt vitlaust þarna inni. Nokkrir tóku fyrir eyrun og byrjuðu að syngja mjög hátt með augun kreist aftur - sumir höfðu staðið upp og lömdu höfðinu við vegginn, enn aðrir sátu og grétu.
Áður en ég vissi af fylltist allt af mönnum í hvítum sloppum sem reyndu að róa liðið. Einhver kippti harkalega í höndina á mér og dró mig út. Það var Ragnheiður. Hún útskýrði fyrir mér að þetta er tilfinninga-göngudeild Sólheima, fyrir kreppta karlmenn. Deilidin heitir "Aloof Neandertal Nervous Analysis"
Mér finnst þetta ekkert smá merkilegt, I'm definately on to something..
..ætli húsdýragarðurinn sé eitthvað fyrir Margeir?