 |
|
|
|
 |
Franklín Steinn
Fimmtudagur, 22. júní 2006
Ég fékk undarlegt símtal áðan frá Landspítalanum. Hringdi í mig einhver læknir sem spurði hvort ég gæti komið því hann ætti við mig brýnt erindi. Þar sem ég er forvitnari en andskotinn - og finnst margir læknar sætir - ákvað ég að fara á staðinn. Átti hvort sem er eftir að kvitta á einhver eyðublöð útaf Ken, hef ekki treyst mér í það mál - er ennþá að gráta mig í svefn yfir því dæmi. Ken og ég hefðum verið svo góð saman. Ég er ennþá með myndina af honum undir koddanum mínum, sakna hans. Þegar ég kom á staðinn beið læknirinn eftir mér fyrir utan. Ljótasti maður Íslands. Ég er ekki að ýkja. Ég hef aldrei séð svona ljótan mann, dauðbrá þegar hann snéri sér við, hrópaði uppyfir mig og tók skref til baka. Hann brosti því ljótasta brosi sem ég hef ævinni séð en samt var hann svo.. góðlegur - á svona.. krúttulegan fjöldamorðingja hátt. Var náttúrlega að deita einn svoleiðis einu sinni - en hann var ekki svona svakalega ljótur. Bygons. Hann kynnti sig, sagðist heita Franklín Steinn og þakkaði mér fyrir að koma. Ég brosti stirðnuðu brosi, fór með honum inn um aðalinnganginn en þaðan lá leið okkar niður á við. Við fórum í lyftu í einhvern kjallara og svo tóku við endalausir gangar með hurðum á því sem virtist vera fimm kílómetra fresti. Var eiginlega skíthrædd orðin. Að lokum komum við að lokaðri hurð og hann tók sér stöðu við hana, spurði hvort ég væri tilbúin.. ég.. brosti stirðlega aftur og tautaði "jájá", og hann opnaði herbergið. Herbergið virtist frekar stórt, með hillur uppum alla veggi, fullar af allskonar spítaladrasli. E.k. tækjageymsla fyrir úreld tæki líklega. Hann gaf mér til kynna með rólegri handahreyfinu að ég ætti að fara á undan honum inn, sem ég gerði - þó ég væri viss um að hann ætlaði að hluta mig í sundur og selja mig í varahluti. Af hverju geri ég svona lagað? Þegar ég kom inn sá ég að herbergið var miklu stærra en ég hafði gert mér grein fyrir og á bak við hillur útá miðju gólfi var undarleg græn birta. Ég leit á ljóta manninn og hann nikkaði í áttina að græna ljósinu og brosti eftirvæntingarfullur. Ég hikaði og hugsaði um hvað ég væri eiginlega að gera þarna, langaði mest að fara heim, en hann greip þéttingsfast um handlegginn á mér og sagði ofur rólega að ég yrði að sjá þetta. Hann hálf dró mig eftir gólfinu í áttina að græna ljósinu og ég sá í rúm á bak við hilluna, í rúminu lá maður. Þessi maður var Kenneth Bentley. Ég fraus gjörsamlega þegar ég áttaði mig á því að þetta var hann. Með smá ör á enninu en annars eins og nýr! Ég hélt niðrí mér andanum og gekk hægum skrefum að rúminu, leit á ljóta manninn sem ljómaði í framan og kinkaði kolli í sífellu. Ég rétti út höndina til að snerta.. og Ken.. opnaði augun. FRANKLÍN STEINN LAGAÐI HANN FYRIR MIG! -- Come on. Þetta er allavega frumlegra en Dallas og ég get ekkert lifað án Ken, blasir við. Á meðan ég er Bitter Barbie ætla ég að hafa hann hjá mér. | anna | 23:35 |
comments
Uh... en í sögunni um Franklin Stein... ehh... Frankenstein... þá var það Dr. Frankenstein sem fékk dömuna ( þeas alveg þangað til uppvakningurinn hans drap hana ). Ég er ekkert svo viss um að það sé sniðugt að vera með uppvakning inni á heimilinu Ef þetta ör á enninu plagar þig eitthvað þá er ég viss um að þú getur selt hann á eBay (bara lista hann "as is") og svo færðu þér bara nýjan Anna: jújú, ég er alveg ágætlega hress En pældu íðí... allar sögur af uppvakningum ( ef við tökum non-horror, þá er ekki mikið eftir annað en death becomes her ) gera ráð fyrir því að fyrr eða síðar deyr vitið innra með og við tekur einhver zombie-style "must kill" monologue. Creepy if you ask me Var ekki gamall bófi hér á landi sem hét Franklin Steiner? Ekki vissi ég að hann hefði farið í læknanám og breytt nafninu sínu! Nr. 9 | posted by: igor | 23.06.2006 | 2:07:33 | [+] |post a comment
|
