ravings of a lunatic: Óþolandi

Óþolandi

Laugardagur, 10. júní 2006

Var að fá símtal frá yfirlækninum á gjörgæslunni. Spurði mig hvað ég vil gera. Ég sagði að ég vissi það ekki. Læknirinn flippaði ekkert þetta litla út, hálf öskraði á mig að það væri ekkert annað en yfirgangur og frekja að taka heilt rúm á gjörgæslu fyrir fictional karakter þegar það væri alvöru fólk sem væri veikt og þyrftu aðhlynningu.

Ég sagði honum að mér væri bara slétt sama og ég væri bara ekki búin að ákveða hvað gerist með Ken og mér fyndist þægilegt að hafa hann uppá gjörgæslu á meðan ég væri að hugsa málið. Þá heimtaði hann að fá að leggja hann inná almenna deild, ég þyrfti bara að skrifa hann úr lífshættu. Ég benti honum á þá augljósu staðreynd að þá þarf ég að vera fara að heimsækja hann öllum stundum, tala við hann og svona ves.. og ég má ekki vera að því. Þá sagði hann að ég væri sálarlaus helvítis tík - og ég spurði hvort hann væri alltaf fyrstur með fréttirnar.

Hann skellti á.

Fáviti.

Eins og staðan er hentar mér að hafa Ken á gjörgæslu. Hann er vel geymdur þar og á meðan hann er meðvitundarlaus þarf ég ekki að pæla í honum, ég er upptekin við hugsa um aðra hluti.

Hann lifir það af.

Þangað til ég ákveð annað.

Ég þarf að fá einhvern botn í þessa fjarbúð því ég er farin að hata Margeir af innlifun. Þegar við erum að borða horfi ég á hann og finn hatrið streyma í gegnum æðarnar á mér. Ég þoli ekki hvernig hann hreyfir sig, hvernig hann sker matinn og ég þoli ekki hvernig hann grettir sig örlítið þegar hann opnar munninn til að stinga uppí sig bita. Ég hata hljóðin sem hann gefur frá sér þegar hann tyggur, þó það heyri þau engin nema ég - og ef þetta heldur svona áfram þá dey ég úr hor því ég get ekkert borðað nálægt gerpinu. Þegar ég er nálægt Margeiri missi ég alla matarlyst og finn áður óþekkta þörf fyrir að hrinda gömlum konum fyrir bíl.

Hann er svo komplexaður að þegar hann þarf að kúka fer hann inná bað og skrúfar frá krananum svo engin heyri þegar kúkurinn dettur í vatnið. Ég þoli það ekki. Sérstaklega ekki þegar hann er með skitu og er þarna inni nánast allan sólarhringinn. Hann prumpar líka eins og hann sé á launum við það. Skítafýlu sem gæti drepið mannýgt naut. Við sitjum stundum hérna öll í gasskýi og í gær komu menn frá delta unit sem höfðu áhuga á að nota hann sem sýklavopn. Þeir ætla að koma með gagntilboð á morgun.

Síðast en ekki síst hata ég hljóðið sem hann gefur frá sér þegar hann andar. Ég á það til að sitja í stólnum í stofunni og fylgjast með honum anda og láta það fara í mig. Ég gjörsamlega þoli það ekki og með golfkylfur á heimilinu er nokkuð augljóst að sjá hvert stefnir.

Lifur þarf að koma helvíti sterkur inn ef þessi fjarbúð á að ganga því ég veit ekki hversu lengi ég endist með þetta litla ljóta gimp hérna í kringum mig og þessi viðbjóðs fnykur er farin að festast í fötunum mínum.

| anna | 15:43 |