C'mon Barbie - let's go party..
Þriðjudagur, 06. júní 2006
Ég er svo hamingjusöm að ég á erfitt með að tala. Fór niður áðan að segja Huga að ég væri búin að hitta mann sem er æðislegur og frábær og góður við mig og ætlaði að biðja hann afsökunnar ef svo ólíklega myndi vilja til að hann hefði heyrt í okkur en ég gat ekki talað skýrt. Nú heldur hann að ég sé skrítin. Ég útskýri þetta seinna fyrir honum. Ég skil ekki af hverju karlmenn eru hræddir við mig, meina eins og áðan.. Hugi var skíthræddur. Beyond me, ég sem er svo hamingjusöm. Hvernig er þetta hægt?
Karlmenn eru furðulegir.
Ken kom og sótti mig í ljótasta bleika Yaris sem ég hef á ævinni séð - bílaleigubíl. Þegar ég kom út var hann búinn að hala niður rúðuna, horfði á mig yfir sólgleraugun og sagði "Hi Bitter Barbie" og ég tók á öllu sem ég átti til að segja á skiljanlegan hátt: "Hi Ken" og hann sagði "You wanna go for a ride?" og ég sagði "Sure Ken" og hann fór að hlæja. Hann hefur flottan hlátur. Smitandi. Einlægur.
Mér finnst alltaf jafn fyndið að hitta fólk í fyrsta sinn sem les mig en þekkir mig ekkert þar fyrir utan.
Hann fór með mig á ónefndan veitingastað þar sem við hittum vini hans, þessa sem sáu um að plata hann til mín. Stemmingin við borðið var.. spes. Þau horfðu á mig eins og ég væri geimvera og svöruðu bara í já-um og nei-um til að byrja með þangað til Ken spurði þau wtf was going on. Þá spurði hún hvort ég myndi skrifa um kvöldið á síðunni minni. Ég sagði að ég myndi örugglega gera það. Þá spurði maðurinn hennar hvort ég myndi skrifa um það sem þau töluðu um. Ég spurði til baka hvort þau hefðu ekki lesið síðuna mína - jújú, þau gera það en samt voru þau skíthrædd um að tala um nokkurn skapaðann hlut nálægt mér.
Ég sagði þeim að hafa engar áhyggjur, ég hefði það fyrir sið að ýkja og bæta svo hressilega við að það væri ekki fræðilegur möguleiki fyrir fólk að sjá hvað er satt og logið eða með hverjum ég hefði verið með - eins og þau ættu nú eiginlega að vita.
Hér er 463 síðna viðauki. Handrit af kvöldinu þar sem hvert einasta talaða orð er tekið fram, klukkan hvað það var sagt og hver sagði það - fyrir þá sem hafa áhuga á að vita meira.
Þau slöppuðu ágætlega af og við borðuðum ofboðslega góðan mat. Ég hafði soldið gaman af því hvað Ken var duglegur að koma við mig - á subtle hátt. Hann tók utanum stólinn sem ég sat í - ekki mig, hann snerti öxlina á mér tvisvar þegar hann var að segja eitthvað, strauk yfir hárið á mér á einum stað en mér líkaði best við þegar hann setti höndina á lærið á mér undir borði. Í hvert einasta skipti sem hann snerti mig fékk ég aukinn hjartslátt og fannst pínu erfitt að tala.
Það fokking rúlar.
Við pöntuðum hvorugt eftirrétt - því okkur lá á að komast heim til að lesa andrésblöð á dönsku - sem engin skilur - og við vorum bæði pirruð og örg á meðan við biðum eftir því að þau hjónin kláruðu eftirréttinn. Um leið og Svenni setti síðasta bitann af kökunni uppí sig hóaði Ken í þjón og bað um reikninginn. Við hin fórum að hlæja, þetta var bara of augljóst.
Á leiðinni heim keyrði hann.. já frekar greitt miðað við Yaris og við vorum ekki komin innum seinni hurðina í blokkinni þegar hann hreinlega réðist á mig og kyssti mig. Oh.. jesús.. Þetta er að gera kraftaverk fyrir kransæðarnar. Fyndið... mér finnst jafn gaman að maður sem ég er hrifin af kyssi mig svona eins og mér finnst verulega ógeðslegt þegar maður sem ég er ekki hrifin af gerir þetta - og það hefur gerst. Menn misreikna stundum stórkostlega stöðu sína í lífinu.
Allavega.. það tók okkur held ég hátt í korter að komast inní íbúðina - því við þurftum að stoppa á hverjum stigapalli og svona.. kanna stöðuna og stundum meira að segja í miðjum stiganum líka. Hann er svo forvitinn. Sem er kostur.
Eftirá segir hann alltaf að ég sé að ganga frá honum, tótal rugl - skil ekki hvað maðurinn er að tala um. Gerði ekkert sem hann stakk ekki uppá að við myndum gera og mér líkar hvað hann er duglegur að gera handavinnu og hvað hann er útsjónasamur og.. já.. mikill uppfinningamaður. Hann sefur eins og ungabarn núna, hrýtur pínu en mér finnst það sætt. Veit samt að ég á líklega eftir að eipa á hann fyrir að gera það einn daginn - en það er ekki dagurinn í dag.
En nú vitiði það. Það er tótally safe að fara með mér út að borða. Ég myndi aldrei segja frá swing-klúbbnum ykkar með gamla fólkinu og þessu með skiptinemann. Ekki nokkrum lifandi manni. Það væri ekki hægt að ná því uppúr mér með logandi tögum. No way. Maður segir ekki frá svona hlutum.
Það er RUGL!
Meina.. svona viðbjóðs úrkynjun og sori á ekkert erindi á Internetið.
Annars er ég búin að sjá ljósið. Blind date og date menning er fokking rugl og ég neita að taka þátt í henni. Fattaði það um leið og ég sá Ken þarna fyrir utan hurðina hjá mér. Deit ganga útá að hitta fólk til að sjá
a) hvort þér líkar við það
b) hvort það er kemistrí í gangi.
Til þess að komast að þessum hlutum þarf ekki deit til. Þú finnur það á innan við tveimur mínútum hvort það er kemistrí og á innan við korteri hvort viðkomandi er eitthvað fyrir þig.
Það hefur ekkert með viðmælanda þinn að gera. Sumir bara hafa það sem þarf - aðrir ekki, hefur ekkert með vitsmuni að gera og er ekki personal. Þetta er pjúra animalískt. Spyrjið ykkur hvað þið þekkið marga sem eru í hagkvæmnis-samböndum. Hvorugur aðilinn er beinlínis hamingjusamur, þetta er meira svona bara til að hafa einhvern til að sækja börnin á móti sér í skólann. Hvað eru margir out there sem hafa farið á 2. deit til að "sjá" hvort eitthvað gerist? Það er rugl. Ef fólk á saman, gerist það á fyrsta deiti. Þú bara finnur ef það er rétt. Ef fólk hefur þessa líkamlegu þrá sem gerir mann húkkt og lætur manni líða eins og fávita - bara að fá að snerta viðkomandi sendir straum uppí stöðvar sem þú vissir ekki að þú hafðir.. that's jackpot.
Þegar fólk hefur þessa líkamlegu hrifningu og finnur líka fyrir mental væntumþykju er hægt að laga allt sem kemur upp - ef viljinn er fyrir hendi. Ef væntumþykjuna vantar er hinsvegar ekkert til að laga - blasir við.
Í kvöld strauk Ken á mér bakið þangað til ég byrjaði að mala. Hann er svo góður við mig. Þegar hann er svona góður við mig þá fyllist ég löngun til að gera eitthvað alveg rosalega gott fyrir hann í staðinn. Honum fannst það ekki leiðinlegt. Merkilegt hvað margir karlmenn skilja ekki þetta element. Þegar þú finnur að einhver gerir eitthvað fyrir þig af því hann vill það sjálfur og ætlast ekki til þess að þú gerir neitt í staðinn - er akkúrat mómentið sem þig langar hvað mest að gera eitthvað í staðinn. Þetta er svo beisik og hann virðist hafa það á hreinu.
Elska að dekra þennan mann.
Mér fannst alveg rosalega sætt þegar hann lá þarna við hliðiná mér og sagði allt í einu að hann vissi að þetta væri sudden and all, en hann vildi vera með mér - alltaf og spurði mig hvort mér liði eins.
Ég sagði já.
Ég er með lang bestu ástæðu sem til er í heiminum fyrir að fara aldrei á deit framar. Ég er búin að finna þennan rétta fyrir mig.
Já! Oh.. hann kom með band!
Þessi maður.. hann er sem hugur minn.
Ah - Ah - Ah yeah..