ravings of a lunatic í júní 2006

Scared shitless

Laugardagur, 03. júní 2006

Ég átti áhugavert samtal við fyrrverandi eiginmann minn í gærkvöldi. Hann sagði mér af hverju hann heldur að karlmenn séu hræddir við mig.

Hann vill meina að það sem er "að" mér, er að ég er eitthvað sem er "of gott til að vera satt".

Hann sagði líka, og þarna fór ég að skellihlæja, að "allir karlmenn sem "lenda í" að falla fyrir mér fái Íkarus komplex - og deyja". Því ég hugsa of mikið eins og karlmaður, það er of auðvelt að tala við mig, ég er of skemmtileg, of fjölhæf, *censored*, of klár og þar af leiðandi.. verða þeir skíthræddir við mig.

Ha? Það er einmitt þetta atriði sem ég skil ekki - og takið eftir að ég gef mér að hann sé að segja mér satt, greinilegt hvert ég hringi næst þegar ég þarf egó búst - ef ég gef mér að þetta sé satt sem hann er að segja.. væri þá ekki eftirsóknarvert að hafa einhvern sem er svona.. með sér í liði?

Reyndar segja flestir karlmenn sem ég þekki að þeir geti umgengist mig eins og karlmanns vini sína. Og einn sagði að hann myndi hreinlega vera lost ef hann væri romantically involved - því hann myndi ekki hafa hugmynd um hvað hann ætti að gera - til að.. gleðja mig.

Vitiði...

Ég er ekki karlmaður.

Samt. Það eru alveg menn þarna úti sem eru góðir við mig - mökkur alveg. Menn sem vilja mér alveg ótrúlega vel. Ég vil þeim meira að segja vel líka - og þessvegna vil ég ekki fara í ástlaust samband með þeim.

Tóti sagði líka annað. Hann sagði að ég væri high maintenance en á sama tíma low maintenance, því ég væri auðveld í umgengni. Hann sagði hinsvegar.. að það væri erfitt að fatta hversu auðveld ég er í umgengni. (ha?) Endaði á að segja að ég væri "Rebekka" og "femme fatale" og að engum manni myndi hvort sem er takast að halda í mig, því það tæki mörg ár að læra að "höndla" mig, og þá væru menn búnir að fokka svo mörgu upp, að ég væri farin frá þeim hvort sem er.

Ég spurði að sjálfsögðu hvort hann væri að segja að ég færi illa með karlmenn og fengi útúr því að niðurlægja þá (Rebekka) og hvort ég væri undirförul tík sem reyndi að fá menn til að drepa fyrir mig (femme fatale). Þá sagði hann að ég horfði alltaf á það versta í öllum hans samlíkingum. Hann vissi vel að ég var að grínast og að ég veit alveg hvað hann var að meina. Tók samt fram að ég væri að grínast - just in case.

Er ekki alveg tilbúin að kvitta undir að ég sé svona svakalega flókin og að það sé svona erfitt að finna hvað þú þarft að gera til að gera mig ánægða. Það þarf eiginlega bara að koma því áleiðis, á einhvern hátt, að þér þyki vænt um mig, það atriði skiptir mig máli - eins og flest allar aðrar manneskjur á þessum hnetti.

Ég bar þetta sem hann sagði undir hana systur mína áðan og hún sagði. "Ókey. Segjum að þú hittir mann sem þér finnst myndarlegur, vel vaxinn, rosalega skemmtilegur, fyndinn, klár, góður elskhugi og þegar þú ert nálægt honum líður þér eins og þú sért í vímu." Svo horfði hún bara á mig.

Það var þá sem ég fattaði þetta. Ég myndi líklega skíta á mig úr hræðslu. Hver getur fengið og haldið þannig manni? Ég myndi taka til fótanna strax. Ekki gleyma - ég hef verið í þessari aðstöðu, tók ekki til fótanna og went down in flames.

Only problem is.. mér finnst ég bara ekki vera það æðisleg að það sé ástæða til að vera hræddur við mig. Satt að segja finnst mér ég vera hálf shabby most of the time. Það gera bólurnar - og mér finnst ég vera ofur venjuleg manneskja. Kannski þjáist ég af ranghugmyndum. Kannski er ég of sjálfmiðuð og reikna með því að allir séu eins og ég.

Júlía fullyrðir að þegar ég er laus við bólurnar muni mér finnast ég the best thing since sliced bread og þá muni ég finna mann drauma minna um leið. Það kom allavega fyrir hana þegar hún losnaði við sínar bólur og varð ánægð með sig.

Holy motherfucking shit! Mér finnst Júlía ein heppnasta manneskja sem ég þekki eftir að hún kynntist Gulla!

Helvítis bólur.

Talandi um þær. Rófukötturinn kláraðist í fyrradag og ég á ekki tíma hjá lækninum fyrr en 8. júní n.k. Hann var búinn að segja mér að hringja og hann myndi símsenda recept fyrir mig ef ég kláraði lyfin áður en ég fengi tíma hjá honum næst. Þegar ég hringdi þá kom í ljós að hann er í fríi, kemur ekki fyrr en sjöunda og þau vildu ekkert fyrir mig gera á læknastöðinni. Ég ætla ekki að segja frá því hvernig ég gerði það, en ég fékk lyfið. Ég þurfti ekki að stela því og ég þurfti ekki að brjóta lög. Og ég fékk það ekki í gegnum húðlæknastöðina og ég reifst ekki við einn einasta mann í ferlinu við að fá lyfið afhent.

Ég er nefnilega þannig.. að þegar ég ætla mér eitthvað.. þá stoppar mig ekkert. Ég trúi á "where there is a will - there is a way". Þegar ég er nógu motivated, þá finn ég leið.

Og ég er motivated. Fyndið samt að ég skuli berjast fyrir því að fá að eitra líkama minn á þennan hátt. En við skulum átta okkur á að það er stórt payoff. Því þegar bólurnar eru farnar... þá veit ég.. að verð ánægð með sjálfa mig. Mun líklega halda áfram að hræða karlmenn og skilja ekkert af hverju - hvort sem þetta er ástæðan eða eitthvað annað.

Oh well. There are worse things.

Já og svo þarf ég að finna karlmann sem ég er skíthrædd við og giftast honum. Það gæti reyndar orðið soooooldið erfitt. Langt síðan ég hef hitt karlmann sem ég hræðist.

Mjög langt.

Unbefuckingleaveable

Sunnudagur, 04. júní 2006

Hvað er ég búin að segja oft að ég fer ekki útúr húsi? Hvað er ég búin að spyrja oft hvaða líkur eru á því að það komi hingað maður sem mér líst vel á - að selja harðfisk?

Gulli var steggjaður í gær. Júlía eyddi deginum með mér og ég sagði henni hvað Gulli myndi gera, því ég vissi það. Bróðir hans er veislustjóri með mér og hann var búinn að segja mér frá plani dagsins. Um kvöldið hringdi síminn hjá Júlíu og Gulli sagði henni að þeir væru að fara út að borða og spurði hvort hún vildi ekki koma eftir matinn.

Júlía dró mig með, sagði að það væri ekkert gaman að vera eina stelpan.

Ég var komin heim um klukkan tvö, svaraði kommentum og skrifaði þangað til ég var orðin svo þreytt að ég fór að sofa.

Ég hef greinilega verið mjög þreytt því ég rotaðist gjörsamlega. Vaknaði um klukkan þrjú í dag við það að einhver var að berja á hurðina mína. Við skulum átta okkur á því að hingað kemur aldrei neinn og mér brá svakalega og var viss um að það væri kviknað í húsinu. Ég var í náttkjólnum mínum einum fata, stökk frammúr og reif upp útihurðina.

Jesús kristur og allir englarnir í himnaríki. María mey og allir dýrðlingarnir. Fyrir framan mig stóð sá illskulegasti maður sem ég hef á ævinni séð OG HANN LEIT ÚT ALVEG EINS OG JUDE LAW!

Ég lamaðist. Hann hreytti í mig einhverju á þá leið að það myndi náttúrlega ekki þýða að bjóða mér rækjur, frekar en öðrum Íslendingum en svo leit hann í augun á mér og þá svona.. hann hélt áfram að hreyfa varirnar en það komu engin hljóð. Svo hætti hann að hreyfa varirnar og við stóðum þarna fyrir framan hvort annað í smá stund. Þegar ég fattaði að ég var með opinn munninn og var byrjuð að slefa örlítið lokaði ég honum hægt og svo bara tók einhver ósjálfráð hegðun yfir. Enda var ég ekkert með sjálfri mér.

Lyktin af manninum var viðbjóður. Svona eins og rotnandi úrgangur en eitthvað sagði mér að það gæti líka verið innihald kassans sem hann hélt á. Án nokkurra orða tók ég kassann úr höndunum á honum, setti á gólfið á ganginum og svo leiddi hann inní íbúðina og lokaði á eftir okkur. Fór með hann inná bað þar sem ég kveikti á sturtunni og svo fór ég í sturtu með honum.

Ég veit ekkert sem er eins.. hressandi.. og Jude Law replica sem horfir girndar augum á mig í gegnum vatn sem lekur niður úr hárinu á honum, niður á kinnar.. á bringuna og..

oh jesús.

Þegar við vorum búin í sturtu náði ég í jogging galla sem ég átti hérna, hann klæddi sig í og svo fór með hann niður í hjólageymslu og fann skóflu. Svo leiddi ég hann útí garð og sagði "Búðu til fyrir mig stóra, stóra holu og svo kem ég og sæki þig". Ég er búin að sitja útí glugga að horfa á hann vinna, og það er.. ahhh.. úff. Ef það er góð lykt af honum þegar hann er búinn að reyna soldið á sig - þá hef ég ákveðið.. að ég ætla að eiga hann.

Hann hefur ekki sagt eitt orð við mig síðan hann missti málið áðan. Mér finnst það í raun kostur. Miðað við í hvað ég mun nota hann á heimilinu..

True blue

Sunnudagur, 04. júní 2006

Þegar ég fór út að ná í rækjusölumanninn áðan gekk ég hægt uppað honum og þvílík sjón. Hann var búinn að tæta sig úr að ofan og svitinn rann niður bakið á honum og bjó til tærar rákir í drulluna. Ég held að þessi maður hljóti að vera sendur til mín frá Guði, hann er svo fallega vaxinn. Hann er svo sterkur, pínu svona.. mjúkur líka og mér finnst það kostur. Hann er ekki massaður, ekki feitur... þrekinn. Held að hann hafi verið soldið fegin að sjá mig, sýndist hann vera orðin soldið þreyttur - og hræddur því lögreglan var komin með menn frá byggingareftirlitinu og voru að spyrja hann einhverra spurninga. Rosalega fljótur að grafa þessi maður, mætti byggja lítið fjölbýlishús í garðinum núna. Hann virðist missa málið þegar hann sér mig og ég sagði löggunni og blýantanagaranum að hann væri vangefinn - þetta væri allt mér að kenna því hann má ekki komast í skóflur, þá fer hann að grafa. Málið var dautt.

Þegar löggann fór þá fór ég alveg uppað honum og byrjaði að lykta af honum. Fyrst lyktaði ég af bringunni, svo af handleggjunum, svo af hárinu og jesús kristur.. ég fékk tár í augun. Og egglos. Ég þarf ekkert að fjölyrða hvað ég gerði næst - og það hafði afleiðingar.

Þessi rúmgafl var nú orðin soldið þreyttur hvort sem er og mátti alveg fjúka ofanaf svölum. Í raun vantaði mig bara einhvern til að bera hann útá svalir og henda honum frammaf fyrir mig. Ekki verra þegar búið var að brjóta hann í spað fyrst, því hann er/var soldið stór. Hugi gæti verið soldið fúll útí mig, því það var tíu all over the place og allt gler í íbúðinni er brotið.

Hann er sofandi núna en ég get ekki sofið. Fyrst lá ég í faðmi hans og drakk í mig þessa dásamlegu lykt þangað til mér leið eins og ég væri drukkin, þá opnaði ég augun og horfði á hann. Hann er svo flottur þessi maður, ég hef aldrei á ævinni séð fallegri einstakling. Finnst eins og ég geti horft inní sálina á honum þegar ég horfi í augun á honum. Og hann er sterkur. Hann er svo sterkur. Þegar hann heldur utanum mig líður mér eins og ekkert slæmt geti komið fyrir mig.

Ég er farin að finna allskonar rugl langanir - langar að búa til marengs með ávaxtafyllingu og færa honum. Langar að búa til vöfflur, læra að búa til alveg hrikalega gott kaffi sem ég get fært honum á morgnanna, langar að kaupa nærbuxur á hann sem honum finnst þægilegar og nærbuxur á mig sem honum finnst gaman að tæta mig úr. Mig langar að hrópa HALLELÚJA OG ÞAÐ VAR SATT! HANN VAR FRELSARINN OG HANN VAR STÓRKOSTLEGUR!

Mig langar að geta með honum börn. Mig langar að flytja með honum einhvert útí rassgat þar sem ég get átt hann alveg ein. Mig langar að renna höndunum í gegnum svitastorkið hárið hans og mig langar að horfa í augun á honum og segja honum að ég elski hann með hjartanu mínu. Mig langar að hlekkja hann við rúmið mitt og handmata hann.

Mig langar að nudda á honum fæturna eins og ég gerði áðan, hann lá í rúminu og ég byrjaði á að nudda ilina og tærnar og færði mig svo upp.. og það var svo dásamlegt því þessi lykt gerir hluti við mig sem ég bara skil ekki, þetta er víma, og hann brosti svo fallega til mín og svo settist hann upp og dró mig til sín og kyssti mig á meðan hann hélt fast utanum mig með þessu sterku, sterku handleggjum sem.. sem.. oh..

Og mig langar að gefa honum hluti sem honum finnst gaman að eiga og mig langar að leyfa honum að hvíla sig núna aðeins þangað til ég vek hann á eftir til að refsa mér meira fyrir hvað ég var vond að láta hann grafa holu svo að hann varð allur sveittur og skítugur - í framan.. jesús og..

..og mig langar að vita hvað hann heitir.

Mórall

Mánudagur, 05. júní 2006

Eins og sést á myndinni hér að ofan er ég með smá móral útaf Lifur núna.

En ég meina.. það er ekki eins og ég hafi planað þetta og Lifur er búin að vera að dúlla með þessum rækjum þarna í færeyjum - ég veit það. Lifur hefur yfirgefið mig og öll ógetnu börnin okkar. Ef ég væri ekki svona hrifin af þessum Jude Law lookalike og hvernig hann svoleiðis refsar mér eins og endalok heimsins séu í nánd - þá myndi ég pottþétt upplifa rosalega mikla höfnun.

Margeir er í losti.

Mér finnst það gott á hann.

Ég er búin að kalla þennan yndislega mann "Jesús, Guð, Fastar, Hraðar, Já, Meira, Ástin, Aftur, Neðar, Svona, Akkúrat svona, Já, Já, Já, Já, Jesús" en áðan fékk hann skyndilega málið þegar hann hvíslaði: "Jesus" - við skemmtilegt tækifæri, og ég komst að því að hann talar ensku, svo fékk ég uppúr honum að hann heitir Kenneth Bentley. Kallaður KEN.

Ég sagði honum að ég væri kölluð Bitter Barbie og hann fór að hlæja. HANN HEFUR HÚMOR LÍKA! Ég er ekki búin að ná utanum að hann heitir Bentley. OG MIG HEFUR ALLTAF LANGAR Í SVOLEIÐIS! Ég hafði bara ekki hugmynd um að það yrði svona svakalega.. fullnægjandi lífsreynsla fyrir mig að eignast einn!

Kannski dó ég í gær og veit ekki af því. Mér finnst það ekkert ósennilegt.

Hann er sofnaður aftur. Örmagnaðist. Ég get ekki sofið. Ég bara get það ekki. Hvernig á ég að geta það? Kannski yrði hann farinn þegar ég vaknaði aftur. Það hefur svo oft verið þannig og ég vil ekki að hann fari í burtu frá mér. Ekki gera það - ég trúi ekki að hann geri það. Honum finnst nefnilega líka alveg rosalega góð lykt af mér - ég spurði hann - og svo finnur hann líka eitthvað skrítið í maganum og höfðinu þegar hann horfir í augun á mér - alveg eins og ég. Eins og að fá heróín í æð og það neistar á milli augnanna okkar. Það er eins og við séum á öðru segulsviði þegar við horfumst í augu og ég get varla slitið mig frá honum til að fara á klósettið!

Ekki þarf ég að borða - hef misst alla lyst. Þessi tilfinning sem ég fæ í magan þegar ég horfi á hann, hún er alveg rosalega seðjandi.

Hei! Ég get handjárnað hann við ofninn!

Best ég geri það, verð að fara að fá einhvern svefn.

Ég ætla að eiga hann.

This time..

Mánudagur, 05. júní 2006

Ég vaknaði ein í rúminu mínu í morgun.

Það fyrsta sem ég hugsaði var að þetta hefði bara verið draumur eða ímyndun eða.. en ég vissi að ég var ekkert að ímynda mér. Fór fram og ég leitaði.

Kallaði.

Sagði "this isn't funny".

Mjög hátt.

Svo fór ég að gráta.

Af hverju? Ég skildi það ekki. Ekki einu sinni bless. Hvernig er hægt að feika svona? Hvernig er hægt að feika hvernig honum leið í gær?

Hvernig fara karlmenn að þessu.

Ég handjárnaði hann auðvitað ekkert í alvörunni svo ekki var það að hann væri hræddur við mig - ekki útaf því allavega. Af hverju mátti ég ekki eiga hann? Af hverju fara allir? Ég veit að honum fannst jafn gott að vera hjá mér og mér fannst að vera hjá honum og ég náði - ekki - utanum.. vonbrigðin. Ég var svo sár og þó ég ég gæfi ekki frá mér eitt einasta hljóð hættu tárin ekki að streyma niður kinnarnar á mér.

Settist við tölvuna og skrifaði og skrifaði. Skrifaði um hvað karlmenn eru miklir fávitar. Skrifaði um hvað ég er mikill fáviti. Aftur geri ég sömu mistökin og reikna með því að einhver, einhver sem mér finnst svona æðislegur vilji vera með mér. Af hverju geta þeir þá bara ekki sagt mér hvað er að mér? Ha? Hvað ég er að gera rangt. Hvað verður til þess að þeir sjá enga ástæðu til að hafa mig nálægt sér - þó þeim líði vel þegar ég er hjá þeim. Þetta meikar ekkert sense!

Þegar ég heyrði lykli snúið í skránni hljóp ég inná bað, því ég vildi ekki að krakkarnir sæu mig því ég var að gráta. Fór að þvo mér í framan. Allt eins, þau áttu ekki að koma heim fyrr en seinnipartinn. Ég stóð við vaskinn að þurrka mér þegar ég sá hann í speglinum.

Vá hvað mér brá. Hann brosti en þegar hann sá mig hætti hann að brosa og spurði mig hvort ég hefði verið að gráta. Ég fór eiginlega að gráta aftur - æ ég bara gat ekkert að því gert! Ég var svo fegin og hissa að sjá hann aftur og það gaf mér smá von um að það væru ekki allir karlmenn vangefnir eða að leika eitthvað rugl og spila með tilfinningarnar mínar og ég tók utanum hálsinn á honum og hélt fast utanum hann og blurtaði út í einni romsu að ég væri svo hrifin af honum og ég var einu sinni gift manni sem fór og kom einhvertíma og einhvertíma heim og stundum kom hann bara alls ekki.. og svo fann ég mann sem vildi aldrei vera hjá mér og fór alltaf og skildi mig eftir og ég er búin að vera svo einmana og svo rifjaðist upp fyrir mér hvað það er gott að hafa einhvern sem heldur utanum sig og hvað það er gott að leyfa sér að þykja alvörunni vænt um einhvern og þora að treysta að honum þyki kannski pínulítið - mikið - vænt um þig líka og trúa að það sé ekki af því ég er svona eða hinsegin heldur bara af því ég er eins og ég er og af því það er svo gott og þegar hann bara fór í burtu þá hélt ég að hann myndi aldrei koma aftur og þá varð ég svo leið og svo sár því ég hélt í alvöru að honum liði eins - þó við værum bara nýbúin að hittast og..

(þetta kom í alvöru miklu betur út á ensku)

Hér sagði hann "Anna", og ég hætti að tala.

(hann sagði Anna)

Þegar hann var búinn að segja "Anna" þá sagði hann mér að á þessum þrjátíu og sjö árum sem hann væri búinn að vera á lífi væri hann búinn að ferðast mikið vegna vinnu sinnar (hann vinnur ekki við rækjusölu) og hann væri búinn að hitta margar konur útum allan heim. Hann væri búinn að sofa hjá nokkrum þeirra en aldrei, ekki í eitt skipti, leið honum eins og hann væri í vímu á meðan. Aldrei hafi hann hitt konu sem honum leið svona vel með og aldrei hafði hann hitt konu sem fór í sturtu með honum áður en hún sagði svo mikið sem eitt orð við hann. Hann sagði mér að á þessum sólarhring sem hann væri búinn að þekkja mig, væri ég búin að kynna hann fyrir alveg nýrri tilfinningu. Honum leið eins og hann væri kominn heim.

(ég - ennþá að gráta)

Hann sagði mér að um morguninn hafi hann hringt í vin sinn (íslenskur strákur) til að láta vita af sér - sama mann og sendi hann að selja þessar helvítis rækjur fyrir sig og þessi vinur hans sagði honum að hann og konan hans - og allir fokking vinir þeirra eru búin að liggja á refresh á anna.is frá því hann fór því ég er bloggari (sem Ken vissi ekki) og þau vita hvað ég mér finnst Jude Law sætur og þeim fannst óborganlega fyndið að senda hann til mín að selja færeyskar rækjur (útaf Lifur) og vildu vita hvað ég myndi skrifa - því allir sem þekkja Ken vita að hann er rosalega líkur Jude Law. Ken benti mér á að það væri reyndar ekki hann sem væri líkur Jude Law, hann er eldri en Jude svo Jude er sá sem líkist honum - þetta atriði virðist skipta hann máli.

(ég - hætt að gráta)

Svo horfði hann í augun á mér og sagði að ef mér liði eins og honum þá langaði hann virkilega að kynnast mér miklu betur því honum líkaði við allt so far og ef ég gæti eldað líka væri hann líklega dáinn og farinn til himna.

(hann var að grínast)

Þegar hann var búinn að segja allt þetta við mig.. fór hann með mig inní eldhús þar sem ég sá poka úr bakaríi og miða á borðinu - sem ég tók ekki eftir þegar ég var að leita að honum. Á miðanum stóð að hann ætlaði að skreppa útí bakarí og hann kæmi strax aftur. Og ég elska það. Ég elska að hann hafi látið mig vita. Ég elska að hann hafi ekki bara farið og skilið mig eina eftir. Ég elska að hann kom aftur. Ég elska hvernig mér líður. Ég elska hvaða áhrif hann hefur á mig. Ég elska lyktina af honum. Ég elska röddina hans. Elska hvernig orð hann notar. Elska hvernig hann heldur fast utanum mig eins og hann vilji ekki sleppa mér.

Við erum búin að eyða deginum uppí rúmi - að tala. HANN TALAR VIÐ MIG! Hann fílar Woody Allen ekkert aaalveg eins og ég en finnst hann "all right" og honum finnst diskó pínu gay - sem er allt í lagi því hann fílar funk og jazz og blues og hann fílar að halda utanum mig því honum finnst það gott og honum finnst ég mjúk og honum finnst góð lykt af hárinu mínu og.. og.. hann drekkur sjaldan og finnst léttvín vond (eins og mér) og á mömmu sem er á lífi en pabbi hans dó fyrir nokkrum árum og hann á tvö systkini sem búa bæði í Bretlandi og eru eldri en hann og hann fílar Bottom og honum finnst ekkert rosalega gaman að veiða silung því hann fílar lax og hann spilar golf og vill kenna mér að spila og honum finnist rassinn minn alveg rosalega flottur og honum finnst ég hafa fallegustu augu sem hann hefur séð og honum finnst hnetu m&m best - eins og mér og hann elskar lasanja og sushi og hann á engin börn af því hann hefur aldrei fundið konu sem hann langaði að eignast þau með. Hann fílar Futurama og hann trúði mér ekki þegar ég sagði honum að ég ætti allt Arrested Development og svo töluðum við um hvað Tobias er mikill fáviti og hann hló og hló þegar ég sagði honum að Gulli hafi einu sinni verið í svona cut-offs innanundir því hann og Júlía voru að stríða mér og reyndu að taka mynd af mér þegar Gulli fór úr buxunum en ég var ekkert hissa og.. og.. og..

..og ég get - ekki - hætt - að brosa.

Hann er alvöru. Hann hefur hug og hjarta og hann hefur sál og hann vill gefa mér það allt saman.

Mig langar svo að fjölga mér með þessum manni!

Nú er hann farin til vinar síns að ná í föt því hann er að bjóða mér út að borða í kvöld, vill kynna mig fyrir vini sínum og konunni hans. Og ég veit ekki í hverju ég á að vera og ég er smá stressuð en samt svo spennt og ég hlakka til að hitta fólk sem hann þekkir! Og ég trúi að hann komi aftur því hann lét mig fá símanúmerið sitt og hann er búinn að senda mér tvö sms frá því hann fór. Og þau fengu mig bæði til að brosa.

Ég verð að þakka ykkur Svenni og Eva. Takk .. fyrir að senda hann til mín.

Eins og staðan er í dag - er ég mögulega búin að finna þann sem kemur, með tímanum, til með að verða ástæðan fyrir því.. að ég hætti að blogga.

Fólk hættir nefnilega oft að blogga þegar það eignast líf.

C'mon Barbie - let's go party..

Þriðjudagur, 06. júní 2006

Ég er svo hamingjusöm að ég á erfitt með að tala. Fór niður áðan að segja Huga að ég væri búin að hitta mann sem er æðislegur og frábær og góður við mig og ætlaði að biðja hann afsökunnar ef svo ólíklega myndi vilja til að hann hefði heyrt í okkur en ég gat ekki talað skýrt. Nú heldur hann að ég sé skrítin. Ég útskýri þetta seinna fyrir honum. Ég skil ekki af hverju karlmenn eru hræddir við mig, meina eins og áðan.. Hugi var skíthræddur. Beyond me, ég sem er svo hamingjusöm. Hvernig er þetta hægt?

Karlmenn eru furðulegir.

Ken kom og sótti mig í ljótasta bleika Yaris sem ég hef á ævinni séð - bílaleigubíl. Þegar ég kom út var hann búinn að hala niður rúðuna, horfði á mig yfir sólgleraugun og sagði "Hi Bitter Barbie" og ég tók á öllu sem ég átti til að segja á skiljanlegan hátt: "Hi Ken" og hann sagði "You wanna go for a ride?" og ég sagði "Sure Ken" og hann fór að hlæja. Hann hefur flottan hlátur. Smitandi. Einlægur.

Mér finnst alltaf jafn fyndið að hitta fólk í fyrsta sinn sem les mig en þekkir mig ekkert þar fyrir utan.

Hann fór með mig á ónefndan veitingastað þar sem við hittum vini hans, þessa sem sáu um að plata hann til mín. Stemmingin við borðið var.. spes. Þau horfðu á mig eins og ég væri geimvera og svöruðu bara í já-um og nei-um til að byrja með þangað til Ken spurði þau wtf was going on. Þá spurði hún hvort ég myndi skrifa um kvöldið á síðunni minni. Ég sagði að ég myndi örugglega gera það. Þá spurði maðurinn hennar hvort ég myndi skrifa um það sem þau töluðu um. Ég spurði til baka hvort þau hefðu ekki lesið síðuna mína - jújú, þau gera það en samt voru þau skíthrædd um að tala um nokkurn skapaðann hlut nálægt mér.

Ég sagði þeim að hafa engar áhyggjur, ég hefði það fyrir sið að ýkja og bæta svo hressilega við að það væri ekki fræðilegur möguleiki fyrir fólk að sjá hvað er satt og logið eða með hverjum ég hefði verið með - eins og þau ættu nú eiginlega að vita.

Hér er 463 síðna viðauki. Handrit af kvöldinu þar sem hvert einasta talaða orð er tekið fram, klukkan hvað það var sagt og hver sagði það - fyrir þá sem hafa áhuga á að vita meira.

Þau slöppuðu ágætlega af og við borðuðum ofboðslega góðan mat. Ég hafði soldið gaman af því hvað Ken var duglegur að koma við mig - á subtle hátt. Hann tók utanum stólinn sem ég sat í - ekki mig, hann snerti öxlina á mér tvisvar þegar hann var að segja eitthvað, strauk yfir hárið á mér á einum stað en mér líkaði best við þegar hann setti höndina á lærið á mér undir borði. Í hvert einasta skipti sem hann snerti mig fékk ég aukinn hjartslátt og fannst pínu erfitt að tala.

Það fokking rúlar.

Við pöntuðum hvorugt eftirrétt - því okkur lá á að komast heim til að lesa andrésblöð á dönsku - sem engin skilur - og við vorum bæði pirruð og örg á meðan við biðum eftir því að þau hjónin kláruðu eftirréttinn. Um leið og Svenni setti síðasta bitann af kökunni uppí sig hóaði Ken í þjón og bað um reikninginn. Við hin fórum að hlæja, þetta var bara of augljóst.

Á leiðinni heim keyrði hann.. já frekar greitt miðað við Yaris og við vorum ekki komin innum seinni hurðina í blokkinni þegar hann hreinlega réðist á mig og kyssti mig. Oh.. jesús.. Þetta er að gera kraftaverk fyrir kransæðarnar. Fyndið... mér finnst jafn gaman að maður sem ég er hrifin af kyssi mig svona eins og mér finnst verulega ógeðslegt þegar maður sem ég er ekki hrifin af gerir þetta - og það hefur gerst. Menn misreikna stundum stórkostlega stöðu sína í lífinu.

Allavega.. það tók okkur held ég hátt í korter að komast inní íbúðina - því við þurftum að stoppa á hverjum stigapalli og svona.. kanna stöðuna og stundum meira að segja í miðjum stiganum líka. Hann er svo forvitinn. Sem er kostur.

Eftirá segir hann alltaf að ég sé að ganga frá honum, tótal rugl - skil ekki hvað maðurinn er að tala um. Gerði ekkert sem hann stakk ekki uppá að við myndum gera og mér líkar hvað hann er duglegur að gera handavinnu og hvað hann er útsjónasamur og.. já.. mikill uppfinningamaður. Hann sefur eins og ungabarn núna, hrýtur pínu en mér finnst það sætt. Veit samt að ég á líklega eftir að eipa á hann fyrir að gera það einn daginn - en það er ekki dagurinn í dag.

En nú vitiði það. Það er tótally safe að fara með mér út að borða. Ég myndi aldrei segja frá swing-klúbbnum ykkar með gamla fólkinu og þessu með skiptinemann. Ekki nokkrum lifandi manni. Það væri ekki hægt að ná því uppúr mér með logandi tögum. No way. Maður segir ekki frá svona hlutum.

Það er RUGL!

Meina.. svona viðbjóðs úrkynjun og sori á ekkert erindi á Internetið.

Annars er ég búin að sjá ljósið. Blind date og date menning er fokking rugl og ég neita að taka þátt í henni. Fattaði það um leið og ég sá Ken þarna fyrir utan hurðina hjá mér. Deit ganga útá að hitta fólk til að sjá

a) hvort þér líkar við það
b) hvort það er kemistrí í gangi.

Til þess að komast að þessum hlutum þarf ekki deit til. Þú finnur það á innan við tveimur mínútum hvort það er kemistrí og á innan við korteri hvort viðkomandi er eitthvað fyrir þig.

Það hefur ekkert með viðmælanda þinn að gera. Sumir bara hafa það sem þarf - aðrir ekki, hefur ekkert með vitsmuni að gera og er ekki personal. Þetta er pjúra animalískt. Spyrjið ykkur hvað þið þekkið marga sem eru í hagkvæmnis-samböndum. Hvorugur aðilinn er beinlínis hamingjusamur, þetta er meira svona bara til að hafa einhvern til að sækja börnin á móti sér í skólann. Hvað eru margir out there sem hafa farið á 2. deit til að "sjá" hvort eitthvað gerist? Það er rugl. Ef fólk á saman, gerist það á fyrsta deiti. Þú bara finnur ef það er rétt. Ef fólk hefur þessa líkamlegu þrá sem gerir mann húkkt og lætur manni líða eins og fávita - bara að fá að snerta viðkomandi sendir straum uppí stöðvar sem þú vissir ekki að þú hafðir.. that's jackpot.

Þegar fólk hefur þessa líkamlegu hrifningu og finnur líka fyrir mental væntumþykju er hægt að laga allt sem kemur upp - ef viljinn er fyrir hendi. Ef væntumþykjuna vantar er hinsvegar ekkert til að laga - blasir við.

Í kvöld strauk Ken á mér bakið þangað til ég byrjaði að mala. Hann er svo góður við mig. Þegar hann er svona góður við mig þá fyllist ég löngun til að gera eitthvað alveg rosalega gott fyrir hann í staðinn. Honum fannst það ekki leiðinlegt. Merkilegt hvað margir karlmenn skilja ekki þetta element. Þegar þú finnur að einhver gerir eitthvað fyrir þig af því hann vill það sjálfur og ætlast ekki til þess að þú gerir neitt í staðinn - er akkúrat mómentið sem þig langar hvað mest að gera eitthvað í staðinn. Þetta er svo beisik og hann virðist hafa það á hreinu.

Elska að dekra þennan mann.

Mér fannst alveg rosalega sætt þegar hann lá þarna við hliðiná mér og sagði allt í einu að hann vissi að þetta væri sudden and all, en hann vildi vera með mér - alltaf og spurði mig hvort mér liði eins.

Ég sagði já.

Ég er með lang bestu ástæðu sem til er í heiminum fyrir að fara aldrei á deit framar. Ég er búin að finna þennan rétta fyrir mig.

Já! Oh.. hann kom með band!

Þessi maður.. hann er sem hugur minn.

Ah - Ah - Ah yeah..

Efi

Þriðjudagur, 06. júní 2006

Í morgun þegar ég vaknaði þá las ég andrésblöð með Ken og svo fengum við okkur að borða og fórum í vinnuna. Í hádeginu fór ég heim að hitta Ken svo við gætum lesið meiri andrésblöð saman.

Ég er búin að lesa svo mikið af andrésblöðum.. að ég get varla gengið.

Samt ætlum við að taka eins og einn árgang um leið og ég er búin í vinnunni.

Djöfull er gaman að vera til í heimi þar sem eru til andrésblöð og karlmenn sem kunna að lesa þau.

Stundum finnst mér samt eins og ég sé að vinna upp andrésblaða-áhugaleysi síðustu mánaða en jafnvel á sama tíma að fylla á kvótann mörg ár frammí tímann. Því ég trúi náttúrlega ekki að Ken sé for real.

Í vinnunni í morgun fór ég að spá í hvort ég gæti í alvöru verið svona heppin. Hvort hann sé bara ekki giftur eða hommi eða sikkópati eða jafnvel með mömmu sína uppstoppaða í skottinu á bílnum sínum. Mega sækó dæmi. Kannski er hann bara með mömmu sína í skottinu - á lífi! Vó hvað mér fyndist það spes.

Kannski er Ken geðsjúkur morðingi - eða bara klikkhaus eins og maðurinn sem býr í næstu íbúð. Þar býr miðaldra karlmaður sem heldur að hann sé Vigdís Finnbogadóttir - grínlaust. Hann er kostulegur. Hann er búinn að föndra einhvern örkumla fulg úr FIMO leir sem hann heldur fram að sé Fálkaorða og festir þetta í allan fatnað sem hann notar - Hagkaups-sloppa og svona eitthvað skræpótt rugl mussudót og svo sést hann ekki öðruvísi en í háhæla bleikum inniskóm með dúsk. Tekur sig vel út þannig í Melabúðinnni - með orðuna sína. Ég hef smá gaman að honum og stundum blessar hann mig þegar ég kem heim úr vinnunni og segir að ég sé Íslensku þjóðinni til sóma.

Ég efast reyndar ekkert um að það.

Smá neyðarlegt þegar hann reynir að tæla til sín gifta karlmenn í stigaganginum til að fá álit á stefnuræðunum sem hann semur í akkorði. Ég fæ þetta allt í póstkassann hjá mér. Vissu þið að Framsóknarflokkurinn er verndari Grænleska selastofnsins? Nei, þetta vissi ég ekki heldur og þessi fullyrðing sem hann kastar svona fram vekur fleiri spurningar en hún svarar. Bygons.

Kannski er Ken svona klassískt kryppildýr sem lýgur að konum að hann sé svona og svona æðislegur og reynir að fá þær til að skrifa uppá skuldabréf fyrir sig til að hafa af þeim peninga. Kannski er Ken kúkalabbi af verstu sort.

Kannski er Ken KLAMIDÍU KÓNGURINN!

Talandi um klamidíu - í hádeginu sá ég menn frá Borginni með fjaðurkústa að dútla í holunni sem Ken gróf í garðinum. Er þetta lið alveg vangefið?

I'm cool with that

Þriðjudagur, 06. júní 2006

Þá eru börnin búin að hitta Ken. Frumburðinum fannst magnað að hann heitir Ken því hún er að lesa bók sem er eftir mann sem heitir líka Ken. Hún tók hann í þriðju gráðuna og Ken kom bara nokkuð vel út.

Frumburður. How old are you?
Ken. 37
Frumburður. Have you been married?
Ken. No.
Frumburður. Do you have any kids?
Ken. No.
Frumburður. Why?
Ken. Never found the right woman.
Frumburður. What makes you think my mom is the right woman?
Ken. Sometimes, you just know.
Frumburður. Are you fucking with us?
Ken. I most certainly am not.
Frumburður. Because if you are, I will kill you.
Ken. That is... good to know.
Doddi. And when you're dead, you'll never fuck with us again.

Ég held að börnin hafi erft þetta hræðslu-vekjandi-element frá mér.

Doddi tók honum með miklum fyrirvara og hans þriðja gráða var töluvert öðruvísi en frumburðarins.

Doddi. Do you have a dog?
Ken. Nope.
Doddi. DEM IT! Do you like the Simpsons?
Ken. Yup.
Doddi. Who's your favorite?
Ken. Homer
Doddi. YESS! Do you love my mom?
Ken. Yes I do.
Doddi. Are you gonna make her cry?
Ken. I will try my best not to.
Doddi. Because I'm not cool with that.
Ken. I understand.
Doddi. Will you get married?
Ken. I don't know.
Doddi. Do you like the arrested of the development?
Ken. Yes, very much.
Doddi. Who is your favorite?
Ken. Tobias and Buster.
Doddi. I'm cool with that. Do you want babies?
Ken. Yes.
Doddi. Will you make me babysit?
Ken. No.
Doddi. Hann er cool mamma, þú mátt eiga hann.

Ekki flókið.

Þessu næst sýndi Doddi Ken nýja hlaupahjólið sitt - sem er vélknúið og Ken, verandi frummaður, varð heillaður og spurði hvort Doddi vildi koma út að leika. Male bonding er stundum svo fallegur hlutur. Þegar þeir komu inn fór Ken beint á netið að skoða hlaupahjól með tvöþúsund hestafla vélum.

Frummaður.

Börnin eru farin aftur til pabba síns og ég verð að hætta að skrifa núna, Ken er svo refsingarglaður að ég held að hann hljóti að hafa verið hátt settur hjá spænska rannsóknarréttinum í fyrra lífi.

Ég er allavega farin að styðja mig við skíðastafi sem ég fann niðrí geymslu. Verður spennandi að sjá hvort hann elskar mig nóg til að redda hækjum..

Þetta er snilld -> Tæknigreining

Miðvikudagur, 07. júní 2006

Rétt áðan kom komment á síðuna mína sem mér finnst hreint út sagt alveg magnað. Það birtist hér með í heild sinni:

-------------------

Það var að renna upp fyrir mér ljós. Núna.

Ég er búinn að uppgötva hvaða aðferðafræði svokallaðir fávitar nota við að hámarka ávinning sinn af ástinni.

Ég er ekki frá því að þessi uppgötvun sé hæf til nóbelsverðlauna. Þó ég segi sjálfur frá.

Ég nefndi hér áðan í færslu númer 43 að lýsing þín á ástinni sé ekki ólík lýsingu á hlutabréfamarkaðnum. Á þeim markaði eru notaðar margvíslegar aðferðir við að hámarka arð af fjárfestingu.

Ein þeirra kallast "Riding the wave".

Í grófum dráttum felst í aðferðinni að kaupa hlutabréf rétt áður en þau hækka (öldubotn) og selja þau rétt áður en þau lækka (öldutoppur). Tæknigreining, eins og ofan er lýst, er notuð við þessa aðferð. Aðferðin er ekki áhættulaus en gefur gífurlega ávöxtun ef vel tekst til.

Fávitinn notar sömu aðferð. Hann fer inn þegar sálartetur konunnar er í tætlum (öldubotn), byggir upp ástina og rétt áður en hámarki ástarinnar er náð (öldutopp), beilar hann út og stekkur á næsta fórnarlamb.

Þannig nær hann mest út úr ástinni yfir líftíma sinn.

Rétt er að benda þeim fávitum á sem þetta lesa að eins og á hlutabréfamarkaðnum er þessi aðferð ekki áhættulaus. Á hverjum tíma eru alltaf einhverjir sem verða ástinni að bráð.

-posted by: igor

-------------------

Maðurinn er að meika svo mikið sense að það er ekki fyndið.. svo þegar konur eru litlar og bláar og þurfa alveg roooosalega á ást að halda - er rétt að taka tíma í að byggja sig upp í friði til að verða ekki fávita að bráð.

Don't let'em ride the wave!

You gotta be fucking ki..

Miðvikudagur, 07. júní 2006

Í morgun, þegar ég vaknaði, stundi ég "please, no, have mercy"

Ken sýndi miskunn.

Ég var svo þakklát. Ég varð líka mjög þakklát þegar hann stökk frammúr og kom til baka með hjólastól. Engar hækjur fyrir mig.

Þessi maður elskar mig.

Hann eldaði morgunmat fyrir mig og ég sá in action hversu mikill frummaður hann er. Eldhúsið var gjörsamlega í rúst eftir hann en maturinn mjög góður. Hann sagði mér að þetta væri eitt af því fáa sem hann kynni að elda, en honum fyndist samt rosalega gaman að elda. Mér finnst þetta æðislegt. Mér finnst nefnilega líka rosalega gaman að elda en mér finnst leiðinlegt að gera það ein. Mér finnst skemmtilegra að elda saman góðan mat og borða í rólegheitunum en að fara út að borða. Og ég á uppþvottavél þannig að þó hann noti öll áhöld, alla potta og allt leirtau þegar hann eldar, þá má hann það mín vegna - ef hann hleður því í uppþvottavélina eftir sig - sem hann gerði! Af hverju er ekki einhver kona löngu búin að taka þennan mann og gera að sínum? Ég spyr mig aftur og aftur. Það hlýtur að vera eitthvað verulega mikið að. Það bara hlýtur að vera. Mér er bara alveg sama. Ég hef gaman að honum og ég fæ ekki nóg af því að horfa á hann. Get ekki hætt því.

Þegar hann sá KitchenAid blandarann minn fór hann á hnén og bað mín. Nei ég er að ljúga þessu, en hann fylltist eldmóði og talaði um að kaupa ávexti og skyr og allskonar dót til að búa til fyrir mig í blendernum. Ég sat bara í hjólastólnum mínum og brosti mínu blíðasta, þakka fyrir að ég er í fríi - því ég get ekki hreyft mig uppúr þessum stól. Ég verð í einhverja daga að jafna mig.

Allavega einn.

Hann rauk út til að kaupa í matinn en kom fljótt aftur og sagði mér að einhver væri búinn að keyra ljóta bleika Yarisinn í klessu útá bílaplani. Ég sagði honum að taka bara minn bíl og rétti honum bíllyklana. Nei. Hann sagði mér að hann gæti ekki keyrt franska bíla.

Ha?

Já. Hann þolir ekki frakka og allt sem franskt er.

Hmm.. ókey. Spes.. en ekki óyfirstíganlegt. Við komumst ekki lengra með þessar diskúsjónir því á sama augnarbliki var bankað létt á svalahurðina. Við Ken litum undrandi á hvort annað og þegar hann dró frá svalahurðinni blasti við okkur ótrúleg sjón. CNN mættir á kantinn uppá svölum. Risa krani í garðinum, gröfur, gult tape og mökkur af mönnum í skrítnum göllum með grímur að grafa. Vopnaðir hermenn að vakta svæðið og skriðdreki á sundlaugarplaninu.

WHAT THE FUCK IS GOING ON?

Sápuóperulega looking fréttamaður talaði andstuttur í hljóðnemann áður en hann tróð honum innum opinn glugga við hliðiná svalahurðinni: "Are you responsible for the body? Why did you dig in the garden? Is that your natural hair color? Is it over with Sienna?"

Better together

Miðvikudagur, 07. júní 2006

Það er allt að verða vitlaust hérna í húsinu og við erum umkringd fréttamönnum og army personel. Ken sá sér nú samt fært að kaupa fyrir mig pútter og sjöu í dag. Fór á Passatinum sem hann tók á leigu.

Ókey.. við höfum ekki sama smekk á bílum.

Það er ekki óyfirstíganlegt.

Eitt af því sem ég fíla í ræmur við Ken er að hann segist ætla að gera hluti fyrir mig - svo fer hann og gerir þá. Ég er miklu vanari því að karlmenn segist gera hluti, geri þá ekki.. og ef maður spyr hvenær þeir ætla að gera þennan tiltekna hlut kvarta þeir yfir því að maður sé stöðugt að nöldra í þeim. Þeir átta sig ekki á því að það væri engin að nöldra ef þeir hefðu ekki tilkynnt með tilþrifum að þeir ætluðu að gera þetta eða hitt in the first place.

Rosalega þreytandi ávani og algengur innan tegundarinnar.

Ken virðist fullkomlega laus við þetta og með þessu gerði hann mig mjög hamingjusama, því nú trúi ég honum þegar hann segist vilja hafa mig með sér að spila. Ég hlakka svo til að fara með honum útá völl því hann sagði við mig að það að spila golf snérist ekkert um að spila golf. Það snýst um að hreyfa sig og njóta þess að vera í náttúrunni.

Það líkar mér.

Á morgun fer ég til Dr. Acne og fæ að vita hvað ég á langt eftir á þessum lyfjum. Fæ líka að vita hvort Ken komist í gegnum skothelda getnaðarvörn.

Vonandi á ég ekki langt eftir á lyfjunum.

Gerfennor?

Fimmtudagur, 08. júní 2006

Í morgun þegar ég fór niður að ná í blöðin var ég stoppuð af góðlegum manni um fimmtugt með vélbyssu sem leitaði á mi.. ér. Spurði hvort ég hefði vitað að Gerfennor væri í holunni í garðinum og hvort upprunalega filman af Isthar sem fannst væri þarna á mínum vegum.

Gerfennor?

Klikkað lið.

Þegar ég stakk lyklinum í skránna á hurðinni að íbúðinni minni opnaðist hurðin hjá Vigdísi og Larry King kom út, flissandi og eldrauður í framan - í rauðum axlaböndum og þveng. Mér sýndist Fálkaorðan hans Vigdísar vera næld í þvenginn - gæti þó hafa verið eitthvað annað, ég var frekar syfjuð og hann var fljótur að hlaupa niður stigann.

Kannski var þetta Vigdís, hann var búinn að segja mér að hann ætlaði í andlitslyftingu.

Skilst að Björn Ingi noti líka rauð axlabönd, er eiginlega orðin afhuga svoleiðis.

Ástandið hérna er verra en þegar portúgalarnir voru að skipta um rúður. Ég er með CNN á svölunum og herinn í garðinum. Eini ljósi punkturinn er að það er búið að aflífa eldgömlu kallana sem stunduðu morgunleikfimi uppá þaki á Vesturbæjarlauginni. Sefur engin í gegnum það rugl og það brutust víst út mikil fagnaðarlæti í hverfinu eftir að þetta spurðist út. Það verður skrúðganga í dag klukkan tvö skilst mér - pulsur og svali í boði hússjóðsins. Gengið verður frá Melabúðinni, niður á Ægissíðu og þaðan útá KR heimili. Okkur ætti ekki að muna um pulsur og svala, erum svoleiðis að raka inn lendingargjöldum því þyrlupallurinn uppá þaki hefur aldrei verið í jafn samfelldri notkun.

Ken er búinn að vera svo sár síðan CNN hélt að hann væri Jude Law að ég plataði hann með mér útá gróttu í göngutúr eld snemma í morgun. Grey strákurinn - kom krabbi og beit hann í tánna svo hann var ekki sáttur, þ.e. Ken. Náði mynd af honum, mér finnst hann svo sætur þegar hann er fúll.

Hann minnir mig eiginlega á vonda kallinn þarna úr "Einu sinni var", ironic þar sem það er frönsk teiknimynd.

Bygons.

Ég er búin að senda myndina í stækkun og ætla að hafa hana á skrifborðinu mínu í vinnunni.

Verð eiginlega að tala við Huga, spyrja hvort hann hafi orðið var við undarlega hluti í húsinu líka.

Engin friður

Fimmtudagur, 08. júní 2006

Við Ken erum búin að sitja við opnanlega stofugluggann í allan morgun og fylgjast spennt með ruglinu sem á sér stað í garðinum.

Þetta ætlar að hafa afleiðingar sem ekki var nokkur leið að sjá fyrir, ég ætlaði bara að setja niður eitt tré.

Skilst á Lögreglunni að Geirfinnur sé fundinn, Jimmy Hoffa, Lindberg barnið og Dustin Hoffman.

Don't ask.

Tvær litlar flugvélar hafa verið dregnar út úr því sem nú virðist vera orðið náma og hluti úr geimferjunni Challenger. Frú Vigdís kíkti við áðan og fékk lánaða smokka - sagði okkur að Larry King hefði það fyrir satt.. að rústir sem fundust innarlega í námunni séu týnda borgin Atlantis og í litlum kistli hefðu þeir fundið fjársjóð Svartskeggs sjóræningja. Ég lamdi í upphandleggin á Ken, af hverju gat hann ekki fundið fjársjóðinn? Dísus. Síðasta hálftímann hafa menn í sótthreinsigöllum verið að bera hljómplötur með Liberace þarna uppúr, í gámavís. Hvað gaf maðurinn eiginlega út margar plötur? Maður spyr sig.

Ef þessi hola er ekki orðin níunda undur veraldar, þá veit ég ekki hvað.

Meina, fyrst skrítna konan í blokkinni á móti náði að vera áttunda.

Það er búið að handtaka litla feita ljóta kallinn sem býr á jarðhæðinni. Ég veit ekki fyrir hvað - kannski af því hann er grunsamlegur. Hann er það. Mér hefur alltaf fundist það. Ég er allavega búin að læsa Margeir inná baði svo þeir finni hann ekki, mér þykir vænt um kvikindið - svo er hann líka duglegur að skúra - þegar hann er motivated.

Jæja, ný sending af landgönguliðum uppá þaki og þá er ekki langt í að þeir láti sig síga niður eftir húsinu eins og köngulær í svörtu böndunum sínum. Má ég þá biðja um Portúgala..

Ætla að klæða mig í föt.

LTMA®

Föstudagur, 09. júní 2006

Ég er búin að vera svakalega dugleg í kvöld. Er að skila af mér verkefni um helgina og mér finnst ég eiga skilið að fá að vekja Ken og segja honum að ég þurfi að "ræða málin".

Ég er nefnilega búin að gefa honum "Less talk - more action" (LTMA®) DVD diskinn og ef Ken er ekki clueless moron mun hann kjósa að refsa mér frekar en að tala við mig.

Það myndi ég gera.

Ótrúlega þægilegt annars að deita mann.. sem skilur enga íslensku.
Verra.. að hann er nógu efnaður til að ráða túlk.

Best að fara fyrst í bað. Ken finnst nefnilega lang skemmtilegast þegar ég er blaut og sleip, eins og ég er.. þegar ég er nýkomin úr baði.

Honum finnst það æðislegt.

Ekkert RUGL Lifur! Þú sagðir að ég mætti eiga hann þangað til ég fæ leið á honum!

Nema þú viljir.. berjast við hann um mig.

MÚHOHOHOHOHOHOHOHO

VÁ. Þetta er rosalega ólíkt mér. Ég hef aldrei áður hvatt mann til að lemja annan mann útaf mér. Ég hef hinsvegar dömpað mönnum sem hafa sýnt tilþrif í þá átt að berja aðra menn. Þoli það ekki. Greinilegt að Lifur brings out the beast in me.

Ég er stórhættuleg orðin!

Minnir mig á snilldar 80's lag sem ég ætla að birta af þessi sérstaka tilefni - það geta nefnilega ekki allir fundið þetta helvítis dýr í mér.. en þeir fáu sem hafa getað það hingað til hafa ekki verið illa sviknir.

Þetta er nefnilega engin heimilisköttur.

Þetta lag var í einhverri ömurlegri mynd sem heitir "Heavenly Bodies" - já. Work out mynd af verstu sort. Aðalsöguhetjan dansaði þangað til hún datt (næstum) dauð niður og ef minnið mitt er ekki að djóka í mér þá var það til að bjarga leikfimisalnum sínum. Í dag myndi sama formúla ganga ef þetta væri lögfræðistofa, aðalsöguhetjan í dragt og þyrfti að bjarga saklausum, góðlegum, greindarskertum dverg úr rafmagnsstólnum - til að fá að halda lögfræðistofunni sinni.

Má ekkert vera minna drama en það.

Töff ef hún á hund líka.

Bygons.

Þetta lag er tekið af plötu og er ekki í bestu hljómgæðum ever, en fyrir 80's lið eins og mig þá er vel þess virði að rifja það upp því þetta er klassískt 80's lag.

M.ö.o., töff lag.

The beast in me - Bonnie Pointer

Can you see the fire in my eyes
burning through the dark as you walk by
suddenly I loose my self control
feeling things that only lovers know

darling you, unleashed the part
that never knew
about love
i'm an animal
whenever I'm with you

to say the least
you bring out the beast
you bring out the beast
the beast in me

i keep dreaming of the night when we first met
'cos you touched me in a way I can't forget
don't you know what I've been going through
waiting for the chance
to be with you

darling you, unleashed the part
that never knew
about love
i'm an animal
whenever I'm with you

to say the least
you bring out the beast
you bring out the beast
the beast in me

[geggjaður 80's sóló - ú beibí]

the beast in me
you bring out the beast
i'm an animal
whenever I'm with you

you bring out the beast

the beast in me
you bring out the beast
I'm an animal
whenever I'm with you

you bring out the beast

I'm an animal
such an animal
the beast in me
you bring out the beast

the beast in me
you bring out the beast
i'm an animal
whenever I'm with you

you bring out the beast
I'm an animal
such an animal
the beast in me
you bring out the beast
i'm an animal

Karlmenn og tólin þeirra

Föstudagur, 09. júní 2006

Ég er í vinnunni. Ken var að hringja og anda í símann - eða eitthvað álíka.

Það eiginlega blasir við að LTMA® hentar ekki fyrir síma - og ég er í vinnunni.

Ég sagði honum að láta í mig friði, ég væri að vinna.

Kíki á hann í hádeginu.

Kannski refsar hann mér fyrir að vera svona stutt í spuna.

Annars virðist ég ekki alveg ætla að sleppa við allar óþægilegar aukaverkanir af þessum rófuketti. Þó ég hafi ekki stundað neina líkamsrækt á þeim tíma sem ég hef verið að bryðja þessi lyf tvisvar á dag.. þá var ég gjörsamlega að drepast í hnjánum þegar ég vaknaði í morgun og mér finnst eins og kjálkinn sé að detta af mér. Kannski verð ég að fara að ganga í flatbotna skóm og hætta alveg að tala.

Ég tala nú ekkert svo mikið.

Spyr Dr. Acne útí þetta næst.

Annars var Dr. Acne voða kátur að sjá mig og sagði að ég ætti eftir einn - topps tvo mánuði eftir á lyfinu. Ég fór að spá í hvort hann les bloggið mitt því hann spurði mig þrisvar hvort ég væri orðin þunglynd. Kannski fannst honum grunsamlegt að ég var með þetta reipi um hálsinn. Ken er bara ekki klárari að losa hnúta en þetta - what are you gonna do.

Svo gerðist svolítið undursamlegt hjá lækninum.

Hann sagði "Heyrðu.. legstu á bekkinn, ég þarf að taka þig."

Mér dauðbrá.. en létti stórum þegar ég áttaði mig á að hann var að tala við hræðilega stórann fílapensil á kinninni á mér. Hann lagðist á bekkinn - nei... jesús.. ég lagðist á bekkinn og læknirinn tók nál og stakk henni í fílapensilinn sem gargaði af lífs og sálarkröftum þannig ég tók fyrir eyrun. Dr. Acne var með heyrnahlífar, heyrði að hann var að hlusta á FM - sem mér fannst ekki traustvekjandi - en þegar hann var búinn að pota með nálinni í hann náði hann í eitthvað lítið tæki og potaði því í kinnina á mér í nokkrar sekúntur - svo sagði hann "kominn".

Ég lá á bekknum og fann að þungu fargi var af kinninni á mér létt og þó ég hafi spurt mig af hverju hann gat ekki tekið allt á þennan hátt, þá var ég svo hissa - að ég gat ekki talað.

Þetta var samt það eina sem var verulega nazty eftir þarna í hægri kinninni. Þetta fer að verða búið og í gær þegar ég leit í spegil og pírði augun þannig að ég sá mig ekki - fannst mér ég líta alveg rosalega vel út.

Allt að gerast.

Drama

Föstudagur, 09. júní 2006

Ég bara græt. Er svo rosalega ólétt allt í einu - var búin að gleyma því - og þetta er svo dramatískt allt saman og.. og..

Ken er á gjörgæslu með samfallið lunga, brotin kjálka, nef og mar á heila.

Já og svo eru tvö bein eftir óbrotin.

Oh þetta er svo ægilegt og hann er svo MIKIÐ SLASAÐUR. Það síðasta sem hann sagði við mig áður en hann missti meðvitund var.. "crap" eða "crab" veit ekki hvort. Kannski réðist á hann krabbi. HVAÐ VEIT MAÐUR?

Heima fékk ég smá áfallahjálp fyrir utan blokkina hjá Mills hershöfðingja sem er yfir X-K Red Teqnique deildinni. Sem betur fer var Hugi heima og þegar hann opnaði hurðina fór ég að hágráta og sagði honum í gegnum táraflóðið frá Ken og hvað við Ken erum ástfangin þó ég gangi með tvíbura annars manns og við ætluðum að gifta okkur og eignast börn saman - þegar ég er búin að eignast þessi sem ég geng með núna - en einhver reyndi að drepa Ken og nú mun ég aldrei finna aðra eins svimandi hamingju aftur á ævinni.

Aldrei.

Ever.

Hugi fór líka að gráta og sagði að hann hefði - líklega - verið sá sem reyndi óvart að drepa Ken.

Svo grétum við saman.

Ég get náttúrlega ekkert verið að erfa þetta við hann Huga, hann meinti vel. Hann veit alveg hvurslax óþokkum ég fell fyrir, menn sem brjóta dyrabjölluna mína af einskærri illgirni og menn sem neita að refsa mér þó ég sé svo vond stelpa að það hálfa væri nóg. Menn sem gefa mér strætókort í afmælisgjöf, vitandi að ég á bíl.

Hann hélt að Ken væri bara einn af þessum ónáttúrulegu kvikindum sem ég dregst svona að. Hvernig átti hann að vita að Ken væri engill í mannsmynd og engin myndi ná til hjartans míns eins og hann?

Ef hann deyr þarf ég samt ekki að díla við þetta faðernis-issue.

Sem er kostur.

En ókostirnir eru bara svo margir. Hver á að refsa mér? Ýta mér í hjólastólnum? Strjúka á mér bakið? Ekki get ég treyst á Margeir, hann hlær bara eins og vitleysingur. Ég held að hann eigi við málefni að stríða .

Hver á nú að spila golf við mig? Hver á að passa Breka Dreka og Mist Eik þegar ég dett í'ða með Lifur? Ha?

Oh..

Já og svo er ég að fara að kaupa mér sumarbústað. Án gríns og í fullri alvöru. Á Laugarvatni.

Golfvöllur við hliðiná.

Þetta átti að vera trúlofunargjöfin okkar Ken.

Ég bara græt..

Óþolandi

Laugardagur, 10. júní 2006

Var að fá símtal frá yfirlækninum á gjörgæslunni. Spurði mig hvað ég vil gera. Ég sagði að ég vissi það ekki. Læknirinn flippaði ekkert þetta litla út, hálf öskraði á mig að það væri ekkert annað en yfirgangur og frekja að taka heilt rúm á gjörgæslu fyrir fictional karakter þegar það væri alvöru fólk sem væri veikt og þyrftu aðhlynningu.

Ég sagði honum að mér væri bara slétt sama og ég væri bara ekki búin að ákveða hvað gerist með Ken og mér fyndist þægilegt að hafa hann uppá gjörgæslu á meðan ég væri að hugsa málið. Þá heimtaði hann að fá að leggja hann inná almenna deild, ég þyrfti bara að skrifa hann úr lífshættu. Ég benti honum á þá augljósu staðreynd að þá þarf ég að vera fara að heimsækja hann öllum stundum, tala við hann og svona ves.. og ég má ekki vera að því. Þá sagði hann að ég væri sálarlaus helvítis tík - og ég spurði hvort hann væri alltaf fyrstur með fréttirnar.

Hann skellti á.

Fáviti.

Eins og staðan er hentar mér að hafa Ken á gjörgæslu. Hann er vel geymdur þar og á meðan hann er meðvitundarlaus þarf ég ekki að pæla í honum, ég er upptekin við hugsa um aðra hluti.

Hann lifir það af.

Þangað til ég ákveð annað.

Ég þarf að fá einhvern botn í þessa fjarbúð því ég er farin að hata Margeir af innlifun. Þegar við erum að borða horfi ég á hann og finn hatrið streyma í gegnum æðarnar á mér. Ég þoli ekki hvernig hann hreyfir sig, hvernig hann sker matinn og ég þoli ekki hvernig hann grettir sig örlítið þegar hann opnar munninn til að stinga uppí sig bita. Ég hata hljóðin sem hann gefur frá sér þegar hann tyggur, þó það heyri þau engin nema ég - og ef þetta heldur svona áfram þá dey ég úr hor því ég get ekkert borðað nálægt gerpinu. Þegar ég er nálægt Margeiri missi ég alla matarlyst og finn áður óþekkta þörf fyrir að hrinda gömlum konum fyrir bíl.

Hann er svo komplexaður að þegar hann þarf að kúka fer hann inná bað og skrúfar frá krananum svo engin heyri þegar kúkurinn dettur í vatnið. Ég þoli það ekki. Sérstaklega ekki þegar hann er með skitu og er þarna inni nánast allan sólarhringinn. Hann prumpar líka eins og hann sé á launum við það. Skítafýlu sem gæti drepið mannýgt naut. Við sitjum stundum hérna öll í gasskýi og í gær komu menn frá delta unit sem höfðu áhuga á að nota hann sem sýklavopn. Þeir ætla að koma með gagntilboð á morgun.

Síðast en ekki síst hata ég hljóðið sem hann gefur frá sér þegar hann andar. Ég á það til að sitja í stólnum í stofunni og fylgjast með honum anda og láta það fara í mig. Ég gjörsamlega þoli það ekki og með golfkylfur á heimilinu er nokkuð augljóst að sjá hvert stefnir.

Lifur þarf að koma helvíti sterkur inn ef þessi fjarbúð á að ganga því ég veit ekki hversu lengi ég endist með þetta litla ljóta gimp hérna í kringum mig og þessi viðbjóðs fnykur er farin að festast í fötunum mínum.

Að finna til með öðru fólki

Sunnudagur, 11. júní 2006

Skyndilega þjáist ég af verkjum. Skrítnir sárir stingir. Eins og rýtingi sé stungið í magan rétt við naflann og beint skáhalt niður. Í gegn.

Ég meiði mig svo mikið þegar verkirnir koma að ég segi stundarhátt "á" og gretti mig.

Þeir koma ef ég hreyfi mig.

Lausnin á þessu vandamáli er einföld. Ég hreyfi mig ekki. Vill svo skemmtilega til að ég sit við tölvuna.

Í dag fór ég að gæsa systur mína. Við fórum með hana í Kringluna þar sem hún mátti fara inní eina búð að eigin vali - sem hún gerði. Fórum með hana á Búlluna í hádeginu og gáfum henni að borða. Ég var reyndar búin að segja henni að ég ætlaði að selja hana í togara niðrá höfn - en ég var að ljúga.

Á eftir fórum við í ísbúð þar sem Júlía varð að fá sér skottís. Hann var ekki til svo hún fékk sér ís í brauðformi í staðinn.

Næst fórum við með hana í Nordica spa þar sem hún fékk nudd, hand og fótsnyrtingu. Þetta tók nánast allan daginn. Þá fórum við með hana, slefandi úr hamingju eftir nuddið, á bensínstöð þar sem hún fékk kvöldverð - að eigin vali. Ég fór á mína einkabensínstöð sem býður ekki upp á neitt ætt og það sem hún valdi sér mátti ekki kosta meira en 200 krónur.

Fór með hana heim þar sem hún borðaði engjaþykkni og kvartaði sáran yfir því hvað hún var svöng. Ég sagði að við yrðum þá kannski að panta pizzu seinna um kvöldið. Lét hana dressa sig upp í skárri gallann og svo sögðumst við ætla að fara með hana að hitta alla stripparana. "Nei, Anna - það má ekki hafa strippara, við Gulli sömdum", bað hún. Ég sagði "iss, ég hlusta nú ekki á svona rugl, ég vil strippara". Benti henni á að hún gæti þá alltaf lokað augunum.

Hraðlygin sem ég er. Mér finnst persónulega ekkert gaman að horfa á strippara - hef reyndar bara séð kvenkyns strippara en ég fann svo til með þessum greyjum að ég fékk nákvæmlega ekkert nema aumingjahroll. Tala nú ekki um þegar maður horfði á mennina sem sátu við sviðið.

Saaaad lot.

Nei. Ég hafði fyrir nokkrum vikum pantað borð fyrir okkur á Sjávarkjallaranum þar sem við fórum í óvissuferð og fengum alveg ofboðslega góðan mat af óvissumatseðlinum. Eftir matinn kom Gulli og við fórum öll á Thorvaldsen, entumst ekki lengi og ég var komin heim fyrir miðnætti.

All in all, mjög góður dagur. Ég er samt ekki ánægð með handsnyrtinguna hennar Júlíu og ekki hún heldur.

Ég geri þetta, alveg án gríns, miklu betur. Enda mun ég taka hana í handsnyrtingu fyrir brúðkaupið, eins og hún var búin að biðja mig um.

Gulli sagði mér í kvöld að ég myndi örugglega vera heppin einn daginn og finna mann sem hefur hæfileika til að finna til með öðru fólki - sem er grundvallar atriði þegar kemur að samböndum. "Ég er viss um að þú verður heppin - eins og ég", sagði hann, leit á Júlíu og tók utanum hana og kyssti.

Ég veit ekki hvort ég verði svo heppin. Ég hreinlega veit það ekki. Ég kann hinsvegar að finna til með öðru fólki og ég finn ekkert nema gleði þegar ég hugsa til þeirra Gulla og Júlíu.

Eftir slétta viku verða þau orðin hjón.

Ennþá svimandi hamingjusöm.

Þau eru bæði heppin. Ég vona að þau haldi áfram að vera eins heppin og þau eru búin að vera.

19.12.69 - 11.06.06

Sunnudagur, 11. júní 2006

Í morgun, klukkan fimm mínútur fyrir sex, kvaddi Kenneth Bentley þennan heim.

Ég er búin að vera að hlusta á lagið On my own síðan.

Í lúppu.

Ég er í raun frekar lítið gefin fyrir drama in real life Ég er ástríðumanneskja, það vita þeir sem því hafa kynnst. Ég er hinsvegar ekki óstabíl á geði.

Ég man eftir þegar einn fyrrverandi kærasti minn stóð yfir mér öskrandi, búinn að grýta eldhúsborðinu útí vegg og kasta stólunum til, vegna þess að hann hafði frétt - frá mér - að ég hafði talað við annan mann á skemmtistað. Eftir að ég hafði forðað mér útúr eldhúsinu settist ég á bekk á ganginum og fylgdist með honum. Þegar hann hætti að öskra á mig tók hann sér stöðu fyrir framan mig og nötraði úr reiði. Ég þagði - vegna þess að ég var að melta það sem hafði gerst á síðustu tíu mínútum. Kvöldið áður vorum við stödd á skemmtistað, annar maður sem ég þekki kom upp að mér og fór að spjalla, ég spjallaði við hann í einhverjar mínútur - svo fór hann. Það var allt og sumt.

Þegar ég var búin að þegja í smá stund sagði ég rólega: "veistu það.. ég nenni þessu ekki, í alvöru talað. Ef þú heldur í alvöru að ég sé að halda framhjá þér af því ég talaði við annan mann, þá held ég að við ættum að hætta saman."

Hann grýtti einhverju í gólfið, byrjaði aftur að öskra og rauk að lokum út. Ég sat ennþá þarna á bekknum þegar hann kom til baka, enda var það eftir ca fimm mínútur. Ég man svo vel hvað ég nennti ekki að halda uppi vörnum í þessari stöðu. Það var ekkert að verja. Ég gerði ekkert rangt.

Ég er ekki mikið fyrir drama, þó ég noti það þegar ég skrifa.

Stundum held ég að þetta sé að skemma fyrir mér. Mín reynsla er að margir karlmenn þrá innst inni að eiga snargeðbilaða konu, sem rýkur upp og býr til senur hvert tækifæri sem gefst. Ég get alveg verið reið og ég get verið sár. Þegar ég verð það er yfirleitt góð ástæða fyrir því en ég hef þekkt marga karlmenn sem elska að búa til drama til að fá drama viðbrögð frá kærustunum sínum.

Hafa lúmskt gaman að því.

Verði þeim að því.

Ég varð eiginlega soldið hissa þegar ég ákvað að skrifa Ken út. Hann er maðurinn sem mig langaði til að finna og hefði ég haldið honum inni hefði ég orðið mjög hamingjusöm með honum - hérna. Hann ætlaði t.d. að þvo bílinn minn um helgina. Vá hvað ég hefði verið þakklát - það hefði ekkert farið framhjá honum heldur.

Líklega er ég haldin kvalarlosta á háu stigi.

Then again.. kannski er ég einmitt að skrifa hann út.. af því ég er það ekki.

Naglaumhirða

Sunnudagur, 11. júní 2006

Í framhaldi af nagla-umhirðu umræðu á síðunni datt mér í hug að birta færslu sem ég birti undir efnisliðnum "beauty is pain" á sínum tíma.

Djöfull er langt síðan ég hef haft svona flottar neglur. Þetta er vinna og undanfarið hef ég lítið verið að sinna svona hlutum, vegna annarar vinnu.

Annað.. ég er ekki með sterkar neglur en ég veit af eigin reynslu að það geta allar konur - og karlmenn líka ef útí það er farið - haft fallegar neglur og þá er ég að tala um sínar eigin, ekki gel dót. Líka þeir sem eru með neglur sem klofna og brotna - eins og ég. Það er bara aðeins meiri vinna.

Allavega.. hér er kennslustund í að laga brotna nögl, var upprunalega birt á "beauty is pain" 17. september, 2003.

Að brjóta nögl þarf ekki að þýða að nú sé rétti tíminn til að henda sér niður af svölunum.

Með réttu tólunum og með ca 30 mínútur* aflögu í friði og ró er hægt að gera ýmislegt eins og t.d. að laga brotna nögl.

Það vildi svo skemmtilega til að í kvöld leiddist mér og ég hafði ekki neitt um að hugsa nema hvað mig langaði rosalega mikið í sígarettu. Áður en ég vissi af var ég farin að naga neglurnar af miklum móð og stuttu síðar CRACK!
Brotnaði ekki ein nöglin undan ágangi tannanna í mér.

Við lifum á tímum geimferða og ferðaklósetta. Það er allt hægt.

Líka að laga brotnar neglur.

Eitt af því mikilvægasta af öllu í naglaviðgerðum er að passa upp á blessað brotið. Það er hægt að laga brotna nögl án naglabrotsins en það er höfuðverkur sem innifelur kaup á gervinöglum og föndur við að búa til brot sem passar á nöglina. Ég nenni því ekki nema það sé ekki fræðilegur möguleiki að passa upp á brotið. Eins og t.d. ef maður brýtur nögl við að loka klósettinu og brotið dettur ofaní. Þá er alveg þess virði að föndra nýtt brot úr gervinögl.

Á mynd nr. 3 sést brotið sem brotnaði af nöglinni á mér. Brotið er lítið en án þess er nöglin ógeðslega ljót.

Það sem við þurfum fyrir þetta nútíma kraftaverk er snilldar dót sem heitir "Sally Hansen Nail Repair Kit" (sjá mynd nr. 4 og 5) og tvær naglaþjalir. Eina soldið grófa og eina mjög fína með buffer.

Eins og á mynd nr. 6 byrjum við á að bera lím á nöglina þar sem hún er brotin.

Þessu næst er brotinu komið fyrir á sínum stað á nöglinni og þar næst er hvíta duftinu hellt yfir eins og á mynd nr. 7.

Þá er örlítið meira lím sett yfir hvíta duftið og meira hvítt duft yfir límið eins og sést á mynd nr. 8.

Á mynd nr. 9 sést nöglin. Hún er orðin ógeðslega ljót eða eins og fílamannanögl.

Þetta sést vel á mynd nr 10. Við skulum ekki örvænta því after all.. við erum konur og getum allt, við þurfum bara réttu áhöldin.

Það þarf að bíða í ca 5 mínútur eftir að þetta drasl harðni nú allt saman. Gott er að miða við að reykja eina sígarettu, þá er þetta komið. Fyrir þá sem ekki reykja er gott að naga hinar neglurnar. Það eykur líkurnar á að önnur nögl brotni og þá hefur þú nóg annað að gera en að hugsa um sígarettur.

Þegar límið og duftið er orðið glerhart byrjum við að forma með naglaþjölinni eins og sést á mynd nr. 11. Þetta tekur allt að 7 mínútur - allt eftir því í hversu mikilli æfingu viðkomandi er.

Á myndum 12 og 13 sést svo hvernig nöglin lítur út formuð og endurbætt.

Pís of keik!

*svona viðgerð tekur mig ca korter svo 30 mín er mjög fair fyrir enhvern sem er að gera þetta í fyrsta skipti.

Anna, hættu að blogga? - Blámerkt færsla

Sunnudagur, 11. júní 2006

Hvað er nú þetta?

Ha?

Þetta er ég - drawing a diagram.

Hér til hliðar er mynd tekin af júní útgáfu bloggsins míns. Ég er búin að merkja færslurnar með táknrænum litum til að auðvelda fólki að greina á milli sannleika og skáldskapar. Færslur sem eru bláar eru þær sem ég held mig mest megnist við sannleika, ef það er eitthvað til sem getur kallast sannleikur. Færslur sem eru svartar eru ekki skrifaðar af mér. Færslur sem eru rauðar eru skáldaðar og þá er ég að tala um frá a til ö. Sannleiksinnihaldið er nákvæmlega ekki neitt. Ja.. fyrir utan að mér finnst Bentley flottir bílar. Ein færslan er blá og rauð því þar fer ég úr fiction yfir í sannleika.

Ég hef ákveðið að gefa fólki inn með teskeið hversu mikið af því sem ég skrifa er satt og hversu mikið af því er fiction frá upphafi til enda. Undanfarið hef ég verið að fá undarlegt feedback frá fólki sem ég þekki og þekki ekki. Sumir hafa nefnilega áhyggjur af því að ég sé að bera sálu mína á netinu. Segir mér hversu góð sögumanneskja ég er. Ég get búið til eitthvað úr engu og fólk virðist hafa gaman að því að lesa það. Kannski er það ekkert gaman lengur þegar það veit að það er skáldskapur, well.. það skiptir mig eiginlega ekki máli.

Ég reikna reyndar með því að fólk sjái almennt hvenær ég er að bulla.

Ef ég ætti að bera sálu mína á netinu þá myndi ég segja frá hlutunum sem snerta mig í daglegu lífi. Hlutum sem snerta ekki bara mig heldur annað fólk sem ég umgengst - og ég geri það ekki. Þessvegna er anna.is að stórum hluta eins og hún er.

Fiction.

Það blasir auðvitað við mér að ég myndi t.d. aldrei á ævinni bjóða manni inn til mín og fara í sturtu með honum, þó svo ég yrði alveg skuggalega ástfangin af honum við fyrstu sýn. Af því mér finnst þetta svo far out.. reikna ég með því að aðrir - sem lesa mig - sjái það líka og finnist það jafn absúrd/fyndið og mér.

Undanfarið hef ég dregið mig í hlé vegna rófukattarins, hef ég snúið mér meira að því að lifa þessu fiction lífi - á milli þess sem ég þreyji þorrann í raunveruleikanum. Af því ég hef frá nákvæmlega engu að segja.. skrifa ég skáldskap. Hugi nágranni minn tók þátt í þessu með mér á tímabili og mér fannst þetta alveg ofboðslega gaman. Hann fann upp nýja hluti sem ég spann utanum og ég fann upp nýja hluti sem hann spann utanum. Mest megnis var þetta gert án samráðs, þó lítill hluti hafi orðið til á msn.

Rétt áðan var ég að komast að því að það var hann sem myrti Ken. Ég er svo hrekklaus manneskja að ég veit að það hlýtur bara að hafa verið óvart. Hugi er ekki þesslags maður að hann færi að drepa saklausa menn í sjúkrarúmum. Ég held ekki. Veit samt að hann á flugnaspaða sem mér finnst grunsamlegt. Þarf að hugsa þetta mál aðeins. Takið eftir hvað ég tek þessum fréttum með miklu jafnaðargeði.

There's plenty more where that came from og ég efast ekki um að við Hugi gætum tekið aðra syrpu af þessum toga ef við verðum í stuði til þess áfram. Má ég minna á að það er ennþá (fictional) hola í garðinum mínum sem er ekki búið að ganga frá. Týnda borgin Atlantis og fleira skemmtilegt að ógleymdri Frú Vigdísi.

Þó ég skrifi stundum einlægar hugleiðingar um mig, samskipti fólks eða lífið sjálft og hvernig mér líður þá er þetta blogg ekki raunsæ mynd af mínu lífi. Ég gerist svo djörf að ætla fólki það sense að það fatti að það er að lesa sögu þegar það les þessa síðu. "Höfundurinn" hefur vissulega sína aðkomu að málinu en það er víkjandi. Ekkert af því sem ég hef skrifað frá sjálfri mér á þessa síðu er eitthvað sem ég get ekki staðið undir og það kom mér í raun á óvart þegar ég var í dag beðin um að hætta. Ekki einu sinni heldur tvisvar. Annarsvegar manneskja sem þekkir mig nánast ekki neitt, hinsvegar manneskja sem ætti að þekkja mig betur en hún gerir. Það er að hluta til my bad.

Já. Þetta er spurning.

Á ég að hætta?

Á ég að hætta vegna þess að fólk heldur þetta og hitt um mig sem er rugl? Fyrirgefiði.. ég þekki engan sem er svo hreinn og beinn að engin heldur ekki eitthvað rugl um viðkomandi. Fólk er stöðugt að vega og meta aðra útfrá því hvernig fólk klæðir sig, segir, talar, hreyfir sig. Ef ég met mig útfrá anna.is og því sem mér finnst greinilega vera fiction og því sem mér finnst greinilega vera "satt", myndi ég segja að ég væri fullorðin kona með húmor sem á tvö börn, vinnur mikið og langar að eiga gott líf. Hún hefur stundum áhyggjur af því að hún finni engan til að eyða lífi sínu með, en það líður oftast fljótt hjá og hún heldur áfram með það sem hún er að gera. Já og hún er á lyfjum til að losna við bólur sem hún fékk á gamals aldri.

Ekkert af þessu eru upplýsingar sem fólk getur ekki fengið hjá sínum local slúðurbera með réttu tengingarnar - ef það kærir sig um.

Reyndar voru rökin hjá annarri manneskjunni að ég ætti að hætta að skrifa "frítt" og fara að fá borgað fyrir það. Í sannleika sagt eru ekki nógu miklir peningar í að skrifa freelance í blöð til að ég sækist eftir því og auk þess þarf ég þá að beygja mig undir allskonar bögg eins og deadlines og annað í þeim dúr. Hér þarf ég þess ekki. Ég ræð hvað ég birti og hvenær ég geri það.

Þeir sem ég hef kynnst í gegnum bloggið mitt er oftast fólk sem ég á skap með og finnst auðvelt að umgangast - a.m.k. þeir sem ég hef hitt. Það er kosturinn við að blogga - það getur engin feikað heila heimasíðu. Þó ég bulli mikið þá er alveg hægt að greina hvernig karakter ég er - þó ég sé ekki nákvæmlega eins og ég skrifa down to the last detail.

Fyndið því á sumum sviðum er ég nákvæmlega ekkert eins og fólk reiknar með því að ég sé. Það er svona. Silvía Nótt er líka ekkert eins og Ágústa Eva. Hún er að leika sér - ég er að leika mér líka.

Ég hef sans fyrir fólki og hvernig það bregst við ýmsu áreiti. Þannig virðist ég geta skrifað trúverðugan texta þó hann sé að drukkna í ótrúverðugum texta. Og mér finnst alveg ofboðslega gaman að leika mér á þann hátt. Nú er mér sagt að þetta skaði mig, skaði "ímynd" mína og að ég eigi að hætta.

Já. Magnað.

Eftir sit ég með eftirfarandi spurningar:

a) Hver er ímynd anna.is?
b) Hver er ímynd Önnu?
c) Er bloggið að "skaða" mig?
d) Á ég að hætta að blogga?

Göngudeild

Þriðjudagur, 13. júní 2006

Ég hef verið að reyna að finna útúr hvað ég eigi að gera við Margeir fyrst Lifur neitar að taka hann um helgar. Ég hef ekki þolinmæði í að hafa dverginn nálægt mér alla daga og ég þarf frí. Var bent á að Sólheimar gætu verið svarið svo ég skrapp þangað í morgun.

Gerði merkilega uppgötvun.

Þegar Ragnheiður var búin að sýna mér aðstöðuna bað hún mig að fylgja sér á skrifstofuna sína. Á leiðinni á skrifstofuna gengum við framhjá stórum, stórum sérstyrktum glugga. Forvitin sem ég er, kíkti ég innum gluggann og það sem ég sá var hafsjór af karlmönnum sem sátu að lesa blöðin eða horfa á sjónvarpið - og þeir virtust vera í fullkomnu lagi. Meirihluti þeirra voru menn sem ég get vel hugsað mér að halda sem refsiföngum heima hjá mér!

Ég gat ekki orða bundist, spurði Ragnheiði hvaða karlmenn þetta væru eiginlega - hvort karlkyns staffið á Sólheimum væri svona svakalega vænlegt til refsinga almennt.

Ég veit ekki hvort hún heyrði ekki í mér eða hvort hún ignoraði mig bara, hún sagði allavega ekkert.

Á skrifstofunni sagði hún mér að líklega væri Margeir allt í lagi en bara svona óhugnanlega leiðinlegur - það er til - og því miður væru Sólheimar ekki staður fyrir svoleiðis dverga.

Fine.

Eftir að við kvöddumst fór ég sömu leið út - nema ég stoppaði aftur við sérstyrkta gluggann og leit yfir akrana af karlmönnum sem sátu þarna fúllyndir. Shit. FLOTTIR KARLMENN ÞARNA INNI! Ég varð að vita meira, ég varð að vita hvort tilvonandi eiginmaður minn væri meðal þeirra - því mér fannst það mjög sennilegt.

Ég fór að opna allar hurðir sem ég fann - fimmta hurðin sem ég opnaði hleypti mér inní þennan allsnægtarsal. Fyrst stóð ég hreyfingarlaus þarna í dyragættinni og virti fyrir mér dásamlega geðvonskulegan mann sem var að skoða Moggann. Það fór um mig straumur, svo gekk ég inní herbergið.

Það var eins og ég væri ekki þarna - a.m.k. virtist engin þeirra taka eftir mér - þangað til einhver rauf þögnina og sagði "Nei, ekki hana aftur." Ég snéri mér við og horfði í augun á manni - sem er actually fyrrverandi kærastinn minn. Hann var í uppnámi og hélt áfram "láttu mig vera, farðu burt, HJÁLP!"

"Nei, Bjarni! Þú hér!", sagði ég og brosti - skildi nú ekkert hvað hann var að tala um en hann tók á rás, hljóp á vegg og steinrotaðist. Hinir karlmennirnir fóru að ókyrrast og innst í salnum stóð einhver upp og sagði "Jesús kristur, komið mér héðan, hún.. hún.. hún.. hún.. lét mig halda í höndina á sér þegar við vorum ein!"

Hann var soldið langt í burtu en ég er ekki frá því að ég hafi einu sinni verið með honum líka.

Wtf?

Karlmennirnir sem voru næst mér horfðu á mig með skelfingu í augunum og sumir voru farnir að gráta - þá heyrði ég frá þriðja manninum einhverstaðar úr salnum segja "Nei.. nei.. ekki aftur.. ég get ekki.. ég get ekki.. ég er ekki þannig maður.. ekki biðja mig um það.. " svo fór hann í fórsturstellingu og stakk uppí sig þumlinum.

Það varð basically allt vitlaust þarna inni. Nokkrir tóku fyrir eyrun og byrjuðu að syngja mjög hátt með augun kreist aftur - sumir höfðu staðið upp og lömdu höfðinu við vegginn, enn aðrir sátu og grétu.

Áður en ég vissi af fylltist allt af mönnum í hvítum sloppum sem reyndu að róa liðið. Einhver kippti harkalega í höndina á mér og dró mig út. Það var Ragnheiður. Hún útskýrði fyrir mér að þetta er tilfinninga-göngudeild Sólheima, fyrir kreppta karlmenn. Deilidin heitir "Aloof Neandertal Nervous Analysis"

Mér finnst þetta ekkert smá merkilegt, I'm definately on to something..

..ætli húsdýragarðurinn sé eitthvað fyrir Margeir?

Dove Summer Glow

Fimmtudagur, 15. júní 2006

Var að bera á mig magnað bodylotion frá Dove. Prufaði um daginn brúnkukrem en þar sem húðin á mér er þurr hljóp það allt í kekki og ég varð flekkótt. Þetta bodylotion frá Dove, "Summer Glow" er tótal snilld. Var að bera það á mig og ég er actually frísklegri á öllum líkamanum. Nú er rétti tíminn til að hætta að ganga í fötum.

Nei ég segi svona.

Coolness. Þetta er gott.

Svo er ég öll mjúk líka og glansandi.

Mæli með þessu kremi, kostar skít á spítu og það virkar.

Átti langt samtal við Margeir áðan og hann er búinn að heita mér því að hann sé hættur að anda nálægt mér. Ég er mjög fegin, þetta var farið að fara verulega í taugarnar á mér. Það er einhver helvítis kassi við útidyrahurðina mína sem lyktar eins og.. mig skortir orð til að lýsa lyktinni. Hver skilur svona ógeð eftir á ganginum? Maður spyr sig.

Annars er það í fréttum að það fannst maður í týndu borginni Atlantis - á lífi. Hann er alveg svakalega gamall og svakalega leiðinlegur. Segir langar sögur sem ætla aldrei að enda og maður kann ekki við að stoppa hann og segja honum að hoppa uppí rassgatið af sömu ástæðu og maður hlammar sér ekki á antíkstól. Hann gæti hrunið. Karlinn stoppaði mig útá bílaplani í dag til að segja mér frá því hvernig þeir ræktuðu næpur í Atlantis áður en hún var flutt af geimverum í garðin hérna úti. Ég brosti góðlátlega og eiginlega soldið spennt að sjá hvort kjálkinn myndi detta af, hann hangir á einhverju svona glæru dóti sem ég held að hafi einu sinni verið skinn.

Hann er pínu spes, Kallaður Mummi. Rosalega matgrannur.

Frú Vigdís hefur ekki komið útúr íbúðinni sinni í marga daga núna - ekki einu sinni til að ná í Séð og Heyrt úr póstkassanum. Best ég banki uppá hjá honum eftir viku ef hann verður ekki farinn að skrifa stefnuræður aftur. Vissi ekki að Larry King væri svona æðislegur, kannski er Frú Vigdís í ástarsorg. Mean fucking axlabönd sem maðurinn var í, viðurkenni það.

Já. Lífið gengur sinn vanagang hér á melunum.

Sakna Ken.

Stundum hringja menn í mig í vinnuna, gagert til að heyra röddina mína. Þetta gerðist einmitt um daginn og ég heyrði að hann brosti svona.. prakkarabrosi á meðan hann talaði. Fékk staðfest á rafrænan hátt seinna að þetta var hann sem hringdi. Reyndar var hann frumlegri en flestir og spurði ekki hvort eitthvað lén væri laust. Honum finnst ég hafa flotta rödd - sem er happa glappa ef þú hringir í mig í vinnuna. Stundum er ég svo stofnanaleg í símann að ég hljóma eins ég hafi ekki haft hægðir árum saman.

Um daginn hringdi líka í mig maður sem ég þekki í digital heimi en hann hringdi í mig beint og hafði alvöru erindi. Ég var soldið skrítin í símann fyrst, því ég held að ég hafi ekki trúað því að þetta væri hann alveg strax. Ég kunni nefnilega vel við röddina og hún er eiginlega nákvæmlega eins og ég hafði ímyndað mér hana.

Það er mjög sjaldgæft þegar maður hefur myndað sér skoðun fyrirfram.

The hardest part is when you're in it

Föstudagur, 16. júní 2006

Ég veit ekki hvað ég er búin að skrifa oft setningu á bloggið sem er einhvernvegin svona:

"Ég finn ekki mann sem er góður við mig."

Þessi setning inniheldur hinsvegar staðreyndarvillu og ef ég væri að skrifa fyrir fréttamiðil væri búið að reka mig.

Mér stendur alveg til boða menn sem eru góðir við mig. Þeim þykir raunverulega vænt um mig, finnst mikið í mig varið. Þeir eru tilbúnir að gera hvað sem er fyrir mig og ef þeir gætu, myndu þeir leggja heiminn að fótum mér.

Þetta er ég.

Það vantar eitthvað í mig.

Án staðreyndarvillunnar lítur setningin svona út.

"Ég finn ekki mann sem er góður við mig - sem ég fell fyrir."

Einhverra hluta vegna fór ég að hugsa svo mikið í hádeginu, rann eiginlega upp fyrir mér ljós. Ég er vond að gera grín að mönnum sem geta ekki tjáð tilfinningar sínar, hrekja alla í burtu frá sér og enda einir. Það er ekki gaman fyrir þá og það er ljótt að gera grín að veikleikum annarra.

Ég á líka ekkert að gera grín að mönnum sem elska mig ekki til baka.

Þeir geta ekkert að því gert.

Ekkert frekar en ég get ekkert gert að því þó ég falli ekki fyrir réttu mönnunum.

Í hádeginu komst ég að því að líklega ætti ég að lay low fram að fertugu og fara þá að skoða hvort ég fyndi mann.

Ég sé núna að það er allt of snemmt.

45 er málið.

This is not rocket science

Föstudagur, 16. júní 2006

"Does Romance Have A Place In Dating?"

You've probably noticed that I don't talk about the idea of "romance" very often.

There's a good reason for this.

I think that most guys use romance in completely the wrong way, and in the process screw up their chances with the woman that they are interested in.

I'm going to take some time here to talk about my personal perspective on romance, how it is misused, and how to use it to really make a woman feel attracted to you.

Most guys make one of two main mistakes when trying to be "romantic":

1) They try to use romance to CREATE attraction.

2) They use TOO MUCH romance, thinking that more must be better.

Let me ask you this... What does romance mean to you?

I'm serious. Think about it for a minute.

Does romance mean gifts and flower?

Does it mean fancy dinners?

Does it mean candles and soft music?

To me, romance is about showing a softer side of yourself... a more thoughtful side... in a way that is meant to INCREASE the woman's attraction for you.

Like I just mentioned, most guys either try to use romance to CREATE attraction, or they do too many things in an attempt to "be romantic", and the effect is lost.

Here's a quiz:

In general, would a woman think you were more romantic if you:

1) Brought her red roses every time you saw her.

2) Brought her one flower the fourth time you saw her, but it was her favorite flower, in her favorite color.

...???

Here's another one...

In general, would a woman think you were more romantic if you:

1) Took her to a fancy dinner every time you saw her.

2) Didn't take her to dinner, but one night cooked her a favorite dish that your mom taught you and told her the story of how it came to be a family favorite?

Do you see where I'm going with these examples?

"Romance" is all about the context of the situation. In other words, little things that are thoughtful, used once in awhile will make FAR more of an impact than trying to do everything you possibly can all the time.

Have you ever seen a T. V. show or movie with a girl holding a flower, pulling off each petal one at a time and saying, "He loves me, he loves me not"?

This is a famous cliche... even Madonna does it in her old "Truth or Dare" movie.

What's going on here? And why is it now such a famous idea that it is almost universally known?

Because it strikes a chord inside of women everywhere! Every woman can relate to the idea of thinking about a man and wondering if he's thinking about her.

Pulling petals off of a flower and saying, "He loves me, he loves me not", is just another way of saying, "I can't stop thinking about this guy and I'm going to keep thinking about him until I know how he feels."

I think that it's important to CREATE this kind of situation as much as humanly possible.

Now, here's where romance fits into the puzzle... If you're doing things that you consider to be "romantic" all the time, then she has nothing to wonder about... nothing to think about... there is no challenge or mystery at all.

On the other hand, if you use romance more carefully and keep her on the edge of her seat, so to speak, then a small romantic gesture will cause her to feel GREAT feelings of attraction inside... and cause her to work even harder to get and keep your attention - BECAUSE SHE'LL TRY HARDER TO GET MORE OUT OF THIS ROMANTIC SIDE OF YOU!

So what are some things you can do, that women see as romantic, without going overboard?

Well, if you want to do the typical things like flowers, gifts, music, poetry, etc. then do as I said earlier: Use them VERY infrequently. And make sure to stay cool when the emotional reaction comes!

She's probably going to be very happy and want to know "where that came from." Just tell her that you were thinking about her and move on to the next topic. Don't get all mushy, dude.

(Aha, nákvæmlega. Vera frummaður en ekki gera lítið úr því heldur - þá er betra að sleppa því bara.)

By the way, if you've gone out with a woman 47 times, and you don't know if she likes you, and you're now thinking, "Oh, hey... great idea! I'll buy her a flower and she'll feel attracted to me..." then get a new idea.

Romance is not the way to make a woman feel attracted to you.

Romance is a way to AMPLIFY attraction that is already happening.

Read that last part again...

DON'T TRY TO MAKE A WOMAN FEEL ATTRACTED TO YOU WITH ROMANCE!

(grínlaust strákar)

Attraction is created by factors other than gifts, dinners, flowers, etc.

If she's not feeling attracted to you, then showing her that you're attracted to her probably isn't going to change it... in fact, it may just push her away.

Earlier I mentioned a couple of great ideas. You can cook her a special meal that has meaning... and tell the story behind it. Stories are romantic, especially if the story contains a love story.

And small gifts can be romantic as well.

If you pay attention, a woman will mention something that she really likes. It could be a kind of flower, a kind of music, an author, etc. If you want to be romantic (after you know that she's attracted to you) you can get something thoughtful then write a card that says, "I was thinking about you, and I found this... thought you would like it."

Use romance as the spice, and not the main dish.

Use it to amplify, not as your main strategy.

An ordinary man

Föstudagur, 16. júní 2006

Pickering: Higgins, forgive the bluntness but if I am to be in this business, I shall be responsible for the girl. Are you a man of good character where women are concerned?
Higgins: Have you ever met a man of good character where women are concerned?
Pickering: Quite a few.
Higgins: Well I haven't. I find the moment I let a woman make friends with me she becomes jealous, exacting, suspicious and a damn nuisance. And I find that the moment I make friends with a woman I become selfish and tyrannical. So here I am, a confirmed old bachelor and likely to remain so.

Well after all, Pickering.

I'm an ordinary man.

Who desires nothing more,
than just an ordinary chance,
to live exactly as he likes,
and do precisely what he wants...

An average man am I,
of no eccentric whim,
who likes to live his life,
free of strife,
doing whatever he thinks is best, for him.

Well just an ordinary man.

BUT, let a woman in your life,
and your serenity is through,
she'll redecorate your home,
from the cellar to the dome,
and then go on to the enthralling fun of overhauling you.

Let a woman in your life,
and you're up against a wall,
make a plan and you will find,
she has something else in mind,
and so rather than do either you do something else that neither likes at all!

You want to talk of Keats or Milton,
she only wants to talk of love.
You go to see a play or ballet,
and spend it searching for her glove.

Let a woman in your life,
and you invite eternal strife.

Let them buy their wedding bands - for those anxious little hands...

I'd be equally as willing for a dentist to be drilling
than to ever let a woman in my life.

I'm a very gentle man.

Even tempered and good natured,
whom you never hear complain.
Who has the milk of human kindness,
by the quart in every vein.

A patient man am I,
down to my fingertips.
The sort who never could, ever would,
let an insulting remark escape his lips.

A very gentle man.

But, let a woman in your life,
and patience hasn't got a chance.

She will beg you for advice,
your reply will be concise,
and she'll listen very nicely,
then go out and do precisely what she wants!

You are a man of grace and polish,
who never spoke above a hush.
Now all at once you're using language,
that would make a sailor blush!

Let a woman in your life,
and you're plunging in a knife!

Let the others of my sex, tie the knot around their necks.

I prefer a new edition of the Spanish Inquisition,
than to ever let a woman in my life.

I'm a quiet living man.

Who prefers to spend the evenings in the silence of his room,
who likes an atmosphere as restful as an undiscovered tomb.

A pensive man am I,
of philosophical joys,
who likes to meditate,
contemplate,
free from humanities mad inhuman noise.

Quiet living man.

But, let a woman in your life,
and your sabbatical is through,
in a line that never ends,
comes an army of her friends,
come to jabber and to chatter,
and to tell her what the matter is with YOU!

She'll have a booming boisterous family,
who will descend on you en mass,
she'll have a large Wagnarian mother,
with a voice that shatters glass!

Let a woman in your life!
Let a woman in your life!

I shall never let a woman in my life.

Why?

Laugardagur, 17. júní 2006

Higgins: What in all of heaven could've promted her to go?
After such a triumph as the ball?

What could've depressed her;
What could've possessed her?
I cannot understand the wretch at all.

Women are irrational, that's all there is to that!
There heads are full of cotton, hay, and rags!
They're nothing but exasperating, irritating,
vacillating, calculating, agitating, maddening and infuriating hags!

[To Pickering]

Pickering, why can't a woman be more like a man?
Pickering: Hmm?
Higgins: Yes...
Why can't a woman be more like a man?

Men are so honest, so thoroughly square;
Eternally noble, historic'ly fair;
Who, when you win, will always give your back a pat.

Well, why can't a woman be like that?

Why does ev'ryone do what the others do?
Can't a woman learn to use her head?
Why do they do ev'rything their mothers do?

Why don't they grow up
- well, like their father instead?

Why can't a woman take after a man?
Men are so pleasant, so easy to please.
Whenever you are with them, you're always at ease.
Would you be slighted if I didn't speak for hours?
Pickering: Of course not!
Higgins: Would you be livid if I had a drink or two?
Pickering: Nonsense.
Higgins: Would you be wounded if I never sent you flowers?
Pickering: Never.
Higgins: Well, why can't a woman.. be like you?

One man in a million may shout a bit.
Now and then there's one with slight defects.
One, perhaps, whose truthfulness you doubt a bit.
But by and large we are a marvelous sex!

Why can't a woman behave like a man?
Cause men are so friendly, good natured and kind.
A better companion you never will find.
If I were hours late for dinner, would you bellow?
Pickering: Of course not!
Higgins: If I forgot your silly birthday, would you fuss?
Pickering: Nonsense.
Higgins: Would you complain if I took out another fellow?
Pickering: Never.
Higgins: Well, why can't a woman.. be like us?

[To Mrs. Pearce]

Mrs. Pearce, you're a woman...

Why can't a woman be more like a man?
Men are so decent, such regular chaps.
Ready to help you through any mishaps.
Ready to buck you up whenever you are glum.
Why can't a woman.. be a chum?

Why is thinking something women never do?
Why is logic never even tried?
Straight'ning up their hair is all they ever do.
Why don't they straighten up the mess that's inside?

Why can't a woman behave like a man?

If I was a woman who'd been to a ball,
Been hailed as a princess by one and by all;
Would I start weeping like a bathtub overflowing?
Or carry on as if my home were in a tree?
Would I run off and never tell me where I'm going?

Why can't a woman.. be like me?

Damn

Laugardagur, 17. júní 2006

Damn! Damn! Damn! Damn!

I've grown accustomed to her face.
She almost makes the day begin.
I've grown accustomed to the tune
that she whistles night and noon.

Her smiles, her frowns,
Her ups, her downs,
Are second nature to me now;
Like breathing out and breathing in.

I was serenely independent and content before we met;
Surely I could always be that way again.

and yet..

I've grown accustomed to her looks;
Accustomed to her voice;
Accustomed to her face.

Marry Freddy.

What an infantile idea. What a heartless, wicked, brainless thing to do. But she'll regret, she'll regret it. It's doomed before they even take the vow.

I can see her now, Mrs. Freddy Eynsford-Hill
In a wretched little flat above a store.

I can see her now, not a penny in the till,
And a bill collector beating at the door.

She'll try to teach the things I taught her,
And end up selling flowers instead.

Begging for her bread and water,
While her husband has his breakfast in bed.

In a year, or so, when she's prematurely grey,
And the blossom in her cheek has turned to chalk.

She'll come home, and lo, he'll have upped and run away,
with a social-climbing heiress from New York.

Poor Eliza.

How simply frightful!
How humiliating!
How delightful!

How poignant it'll be on that inevitable night,
when she hammers on my door in tears and rags.

Miserable and lonely, repentant and contrite.
Will I take her in or hurl her to the wolves?

Give her kindness or the treatment she deserves?
Will I take her back or throw the baggage out?

Well I'm a most forgiving man;
The sort who never could, ever would,
Take a position and staunchly never budge.

Just a most forgiving man.

But, I shall never take her back,
If she were even crawling on her knees.

Let her promise to atone;
Let her shiver, let her moan;
I'll slam the door and let the hell-cat freeze!

Marry Freddy

- h a !

But I'm so used to hear her say "Good morning" ev'ry day.
Her joys, her woes,
Her highs, her lows,
Are second nature to me now;
Like breathing out and breathing in.

I'm very grateful she's a woman,
and so easy to forget;
Rather like a habit
One can always break

and yet..

I've grown accustomed to the trace,
of something in the air;
Accustomed to her face.

The best love is the kind that weakens the soul

Sunnudagur, 18. júní 2006

Brúðkaupið var haldið í sól og blíðu útá landi - ekki spyrja mig hvar. Þetta var þarna rétt hjá traktor og grasi og það var kirkja og tré og umferðarskilti með mynd af dýri.

Júlía er fallegasta brúður sem ég hef á ævinni augum litið.

Þetta var nú annars ein skemmtilegasta brúðkaupsveisla sem ég hef komið í og ég átti nú minnsta aðkomu að því máli.

Fólkið hans Gulla er frábært ræðufólk, fór á kostum. Ræðan sem pabbi hans Gulla hélt snart mig sérstaklega. Hann byrjaði að tala um að í dag væru bæði Gulli og Júlía búin að skuldbinda sig, en þetta orð hefur oft neikvæða merkingu í hugum fólks því það tengir það hlutum eins og að greiða afborganir af skuldabréfum og þessháttar - að lofa að elska einhvern er öðruvísi skuldbinding því hún er ekki kvöð, hún er einungis gild ef báðir vilja gefa hinum þessa skuldbindingu - og sé það gert af einlægni, uppsker fólk ríkulega.

Hann sagði að ástin fær þig til að gera hluti.. af því þig langar að gera þá fyrir hinn aðilann. Ekki af því þú þarft þess. Það er nákvæmlega málið. Hvern langar að vera með einhverjum og þurfa stöðugt að biðja um athygli, biðja um ástúð, biðja um umhyggju.. eða bara eitthvað sem bendir til þess að þú ert einhvers virði í huga viðkomandi.

Næst spurði hann veislugesti hvort einhver hefði séð myndina The Notebook.

Hann talaði um að raunverulegi fjársjóður ástarinnar er lífsförunautur. Einhver sem tekur þátt í sorgum þínum og gleði, einhver sem þykir óendanlega vænt um þig. Einhver sem ver þig. Einhver sem stendur þétt við hlið þér sama á hverju gengur. Ég held að hann viti líka hversu sjaldgæft það er að fólk finni ástina. Ég held reyndar að allir í þessu brúðkaupi hafi vitað að það sem gerðist á milli Júlíu og Gulla er einstakt og í heimi þar sem fólk er of upptekið af eigin hagsmunum vill oft gleymast að ástin er ekki eins og hlutabréfamarkaðurinn. Þú færð ekki mikið, nema því aðeins að þú sért tilbúin að gefa mikið. Ást, athygli, væntumþykja, húmor.. er ekki eins og peningar. Ef þú gefur þessa hluti áttu ekki minna af þeim eftir, þú átt meira.

Hann endaði ræðuna á að minna á hvað það er mikilvægt að sýna maka sínum virðingu. Láta hann finna hvað hann er þér mikils virði. Þú byggir ekki einlægt samband með einhverjum sem rífur þig niður.

Þið megið gubba á mig fyrir að skrifa svona, I don't care.

Að finna einhvern sem hreyfir við hjartanu þínu á þennan hátt og nær að festa sér stað í sálinni þinni er ómetanlegt og ég vildi óska að lífið kæmi því þannig fyrir að fólk upplifði aldrei slíka ást.. nema því aðeins að hún sé gagnkvæm.

Ég horfi á Gulla og Júlíu og vona af öllu hjarta að þau verði alltaf Gulli og Júlía.

Saman.

Þessi dagur var miklu erfiðari en ég hafði reiknað með - og þá er ég ekki að tala um veislustjórnina.

Besta vinkona mín bað mig einu sinni að útskýra fyrir sér hvernig upplifun það er, að vera ástfangin. Hún hefur nefnilega aldrei verið það. Ég gerði heiðarlega tilraun.. en satt að segja gat ég ekki komið því í orð. Það næsta sem ég kemst því að útskýra þetta er.. endalaus.. kærleikur.

Eftirfarandi texti er úr umræddri mynd.

The best love is the kind that weakens the soul, and makes us reach for more. That plants fire in our hearts and brings peace to our minds. And that's what you've given me.

That's what I hoped to give to you - forever.
---

Með þessum orðum kveð ég í bili.

Ég ætla að taka mér frí frá Internetinu í smá tíma.

Rísandi sporðdreki

Miðvikudagur, 21. júní 2006

"Ég er búin að kíkja aðeins á kortið þitt og sé að þú ert rísandi sporðdreki! ekki ljón, svo ég hafði rangt fyrir mér með makkann. Þá ertu sem sagt blanda af sporðdreka, meyju, vatnsbera og bogmanni í grunninn.

Sporðdrekinn er það sem blasir við þeim sem sjá þig í fyrsta sinn, meyjan er grunneðlið þitt, bogmaðurinn tilfinningarnar og vatnsberinn framkvæmdaorkan þín. Það sem er merkilegt við þitt kort er, að karmaplánetan Satúrnus er í afstöðu við nákvæmlega allar pláneturnar í kortinu þínu, sem er mjög sérstakt. Það kæmi mér ekkert á óvart þótt líf þitt fram að þessu hafi verið ein endalaus lexía."

Scorpio Rising

Scorpio Rising gives you a strong physique and tremendous physical stamina (já.. ég hef smá úthald). Far more stubborn than you seem on the surface, you assiduously stick to your goals as long as there is a chance they will be achieved. It is difficult to convince you to change your mind once a decision has been made. (No shit)

Your emotional vulnerability remains concealed unless your natal sun or moon happens to be in Cancer or Pisces. You are are friendly and while you can be rather quiet, you have quite a gregarious personality and don't mind being in the spotlight. It is highly unlikely that you, as a Scorpio rising, have that sinister or mysterious personality which popular literature tends to associate with the sign of Scorpio, but you are a keen observer and a shrewd speculator. (jájá)

Scorpio is ruled by Pluto, the transformer, and Mars, the warrior. Both planetary influences may be seen in your personality. Ambitious, energetic, you seek activities that are economically rewarding, as well as mentally or physically challenging. (ég var nú breikari) The jealousy associated with Mars and Pluto is minimal unless other factors in the chart support such a trait (say Scorpio, Aries or Capricorn Sun) (ég er ekki afbrýðisöm nema menn reyni sitt ítrasta til að gera mig það). You possess the cleverness and mechanical ability associated with Mars, as well as the innate resourcefulness associated with Pluto. Attracted to others with strong, magnetic personalities, you are oriented toward gathering resources of all kinds. For example, you consciously or subconsciously tend to establish relationships with strong or powerful people in the belief such contacts may prove useful in some way (Jack Nicholson, Jude Law, George Clooney, Davíð Oddsson, Hillary Clinton, Jesús, Albert Einstein, Silvía Nótt og Igor - to name a few). You can be quite secretive about personal affairs, a trait that often escapes the attention of most people you meet. You are so accommodating and pleasant that, unless others make serious attempts to probe beneath the surface, your real personality and activities may stay hidden indefinitely. (hehehe)

You have remarkable recuperative powers that allow you to recover from physical, mental or economic adversities that would destroy many others (hmmm). When properly focused, your energy is formidable and you quietly keep going long after everyone else runs out of steam (jebb). A Scorpio Ascendant indicates potential for afflictions to the head and face as well as illnesses affecting the reproductive organs (áhugavert).

Þetta skýrir ýmislegt þar sem ég er handónýt meyja og hef alltaf verið.

Mamma fann upplýsingarnar sem Hagstofan hafði ekki - ég er fædd 29. ágúst, 1971 - klukkan 12:35

Franklín Steinn

Fimmtudagur, 22. júní 2006

Ég fékk undarlegt símtal áðan frá Landspítalanum. Hringdi í mig einhver læknir sem spurði hvort ég gæti komið því hann ætti við mig brýnt erindi.

Þar sem ég er forvitnari en andskotinn - og finnst margir læknar sætir - ákvað ég að fara á staðinn. Átti hvort sem er eftir að kvitta á einhver eyðublöð útaf Ken, hef ekki treyst mér í það mál - er ennþá að gráta mig í svefn yfir því dæmi. Ken og ég hefðum verið svo góð saman. Ég er ennþá með myndina af honum undir koddanum mínum, sakna hans.

Þegar ég kom á staðinn beið læknirinn eftir mér fyrir utan. Ljótasti maður Íslands. Ég er ekki að ýkja. Ég hef aldrei séð svona ljótan mann, dauðbrá þegar hann snéri sér við, hrópaði uppyfir mig og tók skref til baka. Hann brosti því ljótasta brosi sem ég hef ævinni séð en samt var hann svo.. góðlegur - á svona.. krúttulegan fjöldamorðingja hátt. Var náttúrlega að deita einn svoleiðis einu sinni - en hann var ekki svona svakalega ljótur.

Bygons.

Hann kynnti sig, sagðist heita Franklín Steinn og þakkaði mér fyrir að koma. Ég brosti stirðnuðu brosi, fór með honum inn um aðalinnganginn en þaðan lá leið okkar niður á við. Við fórum í lyftu í einhvern kjallara og svo tóku við endalausir gangar með hurðum á því sem virtist vera fimm kílómetra fresti. Var eiginlega skíthrædd orðin. Að lokum komum við að lokaðri hurð og hann tók sér stöðu við hana, spurði hvort ég væri tilbúin.. ég.. brosti stirðlega aftur og tautaði "jájá", og hann opnaði herbergið.

Herbergið virtist frekar stórt, með hillur uppum alla veggi, fullar af allskonar spítaladrasli. E.k. tækjageymsla fyrir úreld tæki líklega. Hann gaf mér til kynna með rólegri handahreyfinu að ég ætti að fara á undan honum inn, sem ég gerði - þó ég væri viss um að hann ætlaði að hluta mig í sundur og selja mig í varahluti.

Af hverju geri ég svona lagað?

Þegar ég kom inn sá ég að herbergið var miklu stærra en ég hafði gert mér grein fyrir og á bak við hillur útá miðju gólfi var undarleg græn birta. Ég leit á ljóta manninn og hann nikkaði í áttina að græna ljósinu og brosti eftirvæntingarfullur. Ég hikaði og hugsaði um hvað ég væri eiginlega að gera þarna, langaði mest að fara heim, en hann greip þéttingsfast um handlegginn á mér og sagði ofur rólega að ég yrði að sjá þetta.

Hann hálf dró mig eftir gólfinu í áttina að græna ljósinu og ég sá í rúm á bak við hilluna, í rúminu lá maður.

Þessi maður var Kenneth Bentley. Ég fraus gjörsamlega þegar ég áttaði mig á því að þetta var hann. Með smá ör á enninu en annars eins og nýr! Ég hélt niðrí mér andanum og gekk hægum skrefum að rúminu, leit á ljóta manninn sem ljómaði í framan og kinkaði kolli í sífellu. Ég rétti út höndina til að snerta.. og Ken.. opnaði augun.

FRANKLÍN STEINN LAGAÐI HANN FYRIR MIG!

Come on. Þetta er allavega frumlegra en Dallas og ég get ekkert lifað án Ken, blasir við. Á meðan ég er Bitter Barbie ætla ég að hafa hann hjá mér.

Vinkonuprófið - take charge man

Laugardagur, 24. júní 2006

Í kvöld buðum við Ken vinkonu minni í heimsókn til okkar. Ég er nefnilega spennt að kynna hann fyrir genginu. Stenst hann vinkonuprófið?

Ken eldaði fyrir okkur himneskan mat og gerði það ber að ofan.

Hann varð að gera það. Vildi nefnilega svo óheppilega til að allar flíkur á efripartinn á honum voru keyrðar - óvart - í Sorpu á meðan hann var í baði.

Hreint út sagt ótrúleg.. óheppni.

Þetta var æðislega gaman - eins og við var að búast. Ken skildi ekkert hvað við voru mað segja þegar við töluðum um hvað hann er refsilegur en ég held samt að hann hafi grunað að við værum að tala um hann, sérstaklega þegar við fórum að benda.

Ég held reyndar að þetta hafi verið einhver "roofy-réttur" sem hann bjó til fyrir okkur, eða við verðum bara hálf ruglaðar innanum svona mikið testosterone. Klassískt samt ef hann er svona threesome wannabe. Ef hann er þannig getur hann fundið sér tvær beyglur og fengið að lifa þann draum að mér fjarstaddri. Vííííí alveg.

Ken var góður.. en eitthvað hefur gerst við golfhöggin því Ken er betri - í að lesa andrésblöð en hann var. Annaðhvort það eða hann er orðin ófeimnari. Hann sýndi og sannaði þegar vinkona mín var farin að hann er "take charge man". Kannski skildi hann mig og hana þegar við töluðum um "take charge men" með dreymin bros. Já, líklega er það málið.

Það er allavega búið að flippa mér eins og hamborgara meirihluta nætur og ég er hátt uppi sem flugdreki. Gott ef ég hef ekki styrkst aðeins líka - a.m.k. veit ég núna að ég hef vöðva í lærunum. Skelfilegt, ég sem má ekki stunda líkamsrækt af neinu tagi!

Who gives.

No, really.

Elska take charge menn. Hreinlega elska þá. Þoli ekki einhverja helvítis lyddur sem spyrja með tárin í augunum hvort það væri kannski mögulega nokkuð of mikið ónæði fyrir mig - ef við skiptum stellingu - eftir þrjár mínútur.

Þetta er Nike situation: JUST - DO - IT.

Jæja. Nú er þessi guðdómlegi maður búinn að fá sínar tíu mínútur.

Er farin uppí rúm að valda röskun sem varðar refsingu.

Villidýr

Laugardagur, 24. júní 2006

Þessi spurning var trick question, þessvegna tók svona svakalega langan tíma að fá konkret niðurstöður.

Villidýr er rétta svarið en það merkilega er, að það hefur einum karlmanni á þessari jörð tekist að breyta mér bæði í villidýr og hund.

Ég veit ekki hvernig hann fór að því en ég held að þetta sé eitthvað sem vel væri hægt að markaðssetja.

Stórmerkilegt.

Byrjaði þannig að ég fór að anda hraðar, með lafandi tungu og galopin, biðjandi augu. Velti mér og lagðist á bakið við ólíklegustu tækifæri. Varð vör við aukin hárvöxt á fótum og í andliti, e.k. veiðihár sem náðu alveg langt inní Kópavog. Spes. Ég fór að pissa utaní brunahana, frekar neyðarlegt, og lykta af öllu, sérstaklega honum. Ég náði í nánast hvað sem hann bað mig að ná í og ef hann kallaði á mig -þá kom ég.

Ég var mjög trú og trygg - svo trygg að þó aðrir byðu mér freistandi bein, tók ég ekki einu sinni eftir því. Mér fannst gaman að hlusta á hann tala og svo gelti ég á hann til baka - a.m.k. skildi hann aldrei neitt sem ég sagði.

Ég fór að elta bíla og bíta fólk sem mér fannst ógna honum á einhvern hátt, fékk ekki nóg af beinum sem hann gaf mér og vildi helst alltaf hafa þau uppí mér. Þetta var alveg að gera útaf við kjálkana. Svo átti ég til að sitja og væla klukkutímunum saman þangað til hann nennti að leika við mig.

Tók eftir aukinni hreyfiþörf og alltaf þegar hann fór með mig útúr húsi varð ég ofsakát og byrjaði að hlaupa eins og vitleysingur. Magnaður andskoti. Það skemmtilegasta í öllum heiminum var að sitja einhverstaðar og mæna á hann með biðjandi augum og bíða í ofvæni eftir því að hann myndi klappa mér eða jafnvel fara með mig einhvert út - að hlaupa - eða gefa mér bein, eyddi svo mestum tíma bara bundin við staur einhverstaðar ein og yfirgefin.

Get sagt ykkur... að vera hundur, er fokking hard work og rosalega vanþakklátt starf. Engan vegin þess virði nema maður eigi þess betri eiganda og ég mun halda mig frá karlmönnum sem geta breytt mér í þetta hrekklausa, vinalega, velviljaða dýr í framtíðinni. Þegar ég hugsa útí það get ég hvort sem er ekki ímyndað mér að nokkrum manni langi að eiga konu sem hann getur breytt í hund.

No, really.

Enda er ég glataður hundur og gafst, á endanum, upp á að vera það. Mig langar miklu frekar að vera eins og ég er - og vera með manni sem kann að breyta mér - stundum - í villidýr. Eins og Ken kann að gera.

All in progress

Mánudagur, 26. júní 2006

Ég veit ekki hvað ég er búin að vera lengi á roaccutan og ég nenni ekki að fletta því upp.
Þær aukaverkanir sem ég finn fyrir núna eru:

a) Varaþurrkur
b) Augnþurrkur - á kvöldin
c) Liðverkir - vægir
d) Endalaus, helvitis, þreyta
e) Slen

Á móti kemur að það er mjög lítið eftir af bólum framaní mér. Það er þessi eina þarna ógeðslega á hægri kinn - þessi sem hann tók ekki síðast og ég mun láta fjarlægja næst - hún er af þannig stærðargráðu og ekkert á leiðinni að koma út. Svo eru þær búnar að safnast saman nokkrar í hóp á hökunni á mér. Mér skilst að þetta sé eðlilegt, hakan er síðasta vígið hjá flestum.

Liðverkirnir eru verstir í hnjánum. Fæ samt stundum svona verkjasyrpu eins og ég sé undirlögð af beinverkjum í öllum líkamanum og held að ég sé að verða veik, en það líður oftast mjög fljótt hjá.

Mér líður eins og ég sé í limbói. Sé í hillingum daginn sem ég hætti að taka þessi lyf og fæ að verða ég aftur, eftir ca einn og hálfan mánuð. Þó ég megi reyndar ekki vera í sól í heilt ár eftir að lyfjakúrnum lýkur.

Ég sé ekki eftir að hafa farið á þessi lyf, þó ég geti ekki beðið eftir að þetta sé búið.

Það hjálpar að hafa einhvern eins og Ken, sem hugsar um mig þegar mér líður sem verst og verkirnir eru að gera mig geðveika. Þá minnir hann mig á að þetta verði búið áður en ég veit af. Hjálpar líka þegar hann kemur heim úr vinnunni með dót fyrir mig til að hressa mig við. Í dag kom hann snemma heim með ógeðslega töff Silvíu Nótt blöðru handa mér. Hann veit hvað ég hef gaman að henni.

Kom líka með varasalva og verkjalyf.

Hann er svo góður við mig.

Killer

Þriðjudagur, 27. júní 2006

Í gærkvöldi fylgdist ég með Ken klæða sig úr buxunum, hann leggur þær bara casually frá sér og það fer ekki í mig, en næst komu helvítis sokkarnir, brotnir saman eftir kúnstarinnar reglum og svoleiðis dúllað við þá þangað til allt er jafnt.

Kræst!

Næst fór hann úr nærbuxunum og þegar hann fór að undirbúa sig undir að dusta þær og laga, missti ég mig og sagði: "You know i really hate it when you do that", svo stóð ég bara við rúmið og horfði á hann. Hann hætti að dusta helvítis andskotans nærbuxnadrusluna og horfði á mig til baka og ég held að á því augnarbliki hafi hann fattað hvað þetta er ógeðslega.. girlie - en hann var pissed off.

Leyfið mér að útskýra eitt fyrir ykkur.

Karlmaður sem er pissed off af því honum finnst vegið að karlmennsku sinni og er eitt það fallegasta sem til er í veröldinni. Ég veit ekki hvað það er, líklega magnið af karlhormónunum sem spýtast útí blóðið, skila sér útí augnarráðið, röddina og allar hreyfingar.

Hrein unun að fylgjast með þessu gerast.

Við stóðum þarna í nokkrar augnarblik og horfðumst í augu, þangað til ég lyfti annarri brúninni örlítið, eins og til að spyrja "get it?" Hann leit á stólinn - á helvítis sokkana - og glotti smá. Leit aftur á mig, ennþá með testosterone svoleiðis úsing úr augnarráðinu, pissed off. Næst kuðlaði hann þessum helvítis nærbuxum sínum upp í annarri krumlunni og grýtti þeim með snöggri hreyfingu útí vegg án þess að taka augun af mér. Þessu næst gekk hann föstum skrefum þétt upp að mér, tók um úlniðina mína og lyfti handleggjunum hægt upp fyrir höfuðið á mér, loks þrýsti hann mér upp að veggnum við rúmið.

Svo sagði hann ofur rólega með djúpu, flottu, ákveðnu röddinni sinni með breska hreimnum:
"Two years of boarding school baby, nothing that can't be fixed".

Nú veit ég hvernig það er að bókstaflega kikna í hnjáliðunum.

Annoying

Þriðjudagur, 27. júní 2006

Það getur haft verulega ókosti í för með sér að vera rosalega líkur kvikmyndastjörnu - eins og ég fékk að komast að þegar Ken fór með mig út að borða í hádeginu í dag.

Ef þú skilur ekki hvað ég á við, geturðu smellt á myndina.

"Fucking annoying" (hans orð) og að sjálfsögðu gerði ég mitt besta til að hugga hann.

Mikið.

Urðum að fá okkur herbergi á endanum. Alveg miður sín yfir þessu maðurinn.

Hann hefur tekið gleði sína á ný, mér tókst að sleikja úr honum mestu geðlægðina.

Á morgun er hann hinsvegar á leiðinni til útlanda. Ætlast til þess að ég lifi án hans í 48 klukkutíma. Hann þarf að skoða fasteignir og fara á fundi og út að borða með jakkafataköllum. Jibbí!

Reyndar finnst mér sætt að það eru alveg tvær vikur síðan hann sagði mér að hann væri að fara þessa ferð og hann er búinn að segja mér frá ferðinni ca 20 sinnum. Hann er strax byrjaður að segja mér frá næstu ferð á eftir, sem verður eftir sjö vikur. Þá er hann að fara til Ítalíu - vei! Í sól og gleði - segi ég. Boring ráðstefnu - segir hann. Ég er EKKERT öfundsjúk, neineineineinei - ekki til! En mér þykir vænt um að hann láti mig vita af svona með fyrirvara. Þoli ekki menn sem bara pakka saman draslinu sínu einn daginn og segja "hva? Var ég ekki búinn að segja þér að ég væri að flytja til Noregs? Ó.. ég hélt það."

Ken er ekki þannig. Ken myndi auk þess aldrei flytja til Noregs. Hann er bara ekki þannig týpa.

Annað sem ég fíla við Ken. Hann lætur mig vita hvað hann er að gera almennt. T.d. ef hann er seinn fyrir þá fæ ég símtal, stundum sms.

Ég ætla að láta mig hafa það þó hann sé svona rosalega líkur Jude Law. Eitthvað verður maður að láta á móti sér, engin er fullkomin og ef þetta er eini gallinn.. tjah.. ég verð bara að læra að lifa við þetta.

Auk þess er hann að fara með mér útúr bænum um helgina. Í bústaðinn á Laugarvatni og í golf!

Hann skilur mig

Miðvikudagur, 28. júní 2006

Hann skilur það sem ég segi við hann. Ég hef fundið mann.. sem skilur það sem ég segi við hann.

Af hverju finnst mér eins og fjölmiðlar ættu að vita af þessu?

Í morgun skutlaði ég Ken í Myrkrahöfðingjanum útá völl. Eitt sem mér finnst æðislegt. Hann heldur utanum mig, ekki eins og hann sé dauðadrukkin og að reyna að kæfa mig, heldur.. utanum mittið á mér eða öxlina. Gerir þetta alltaf. Af því heilinn á mér túlkar þetta sem væntumþykju offramleiðir hann svoleiðis heróín þegar Ken gerir þetta og ég fæ fiðrildi í magann. Mér líður soldið eins og ég sé dama þegar ég er með honum, í heróínvímu auðvitað, en samt dama. Já, svo urrar hann á aðra menn sem gera sér dælt við mig ef hann skreppur frá og mér finnst það æðislegt. Ég er líka búin að fá ógeð á karlmönnum sem gera sér dælt við mig og Ken verður svo illilegur þegar hann urrar, það er ógeðslega töff. Mikið testosterone í honum. Að eiga kærasta er það besta sem til er í öllum heiminum. Ég vil aldrei vera einhleyp aftur.

Aldrei.

Þegar ég var búin að kveðja hann gekk ég á súlu á leiðinni út. Gekk líka á mann sem öskraði á mig og ég brosti bara og deplaði augunum. Ég var ekki komin útí bíl þegar ég fékk sms frá Ken, sem segir mér að hann saknar mín líka strax.

Ég er... svo..

Ég veit alveg að það hlýtur að vera eitthvað mikið að honum, ég er ekki svona heppin. Hef aldrei verið það. Líklega er hann sjarmerandi fjöldamorðingi með hátt skor í hluttekningu. Það er bara.. þegar maður finnur einhvern sem kann að kveikja í manni, sem er nógu andskoti sjaldgæft, þá er það yfirleitt skíthæll sem kemur illa fram við þig. Þegar þú finnur einhvern sem kemur vel fram við þig, vantar oft neistann. Ef þú finnur einhvern sem hefur báða þessa þætti.. þá ertu tilbúin að slaka á ótrúlegustu kröfum.

Í alvöru talað.

Get ekki beðið eftir að hann komi aftur til mín. Ég get hreinlega ekki beðið.

Sé föstudaginn í hillingum.

Kvikmynd

Fimmtudagur, 29. júní 2006

Oh.. þetta er svo frábært. Ég er að verða ég aftur, vitiði það? Ég er reyndar farin að haltra, vinstra hnéð að drepa mig, en einhverra hluta vegna syngur hjartað mitt hreinlega - og ég er búin að brosa í allan dag. Tók mér frí eftir hádegi og hef verið að "einfalda umhverfi mitt". -Lesist: taka hluti úr umferð.

Verslaði mat og lyf og fleira fyrir formúgu - líklega það sem fór með hnéð. Ég er náttúrlega ekki á jarðhæð og það eru átök að dragnast með þetta upp.

Hluti af þessu "og fleira" er sending sem ég fékk frá amazon í dag með kvikmynd sem ég var mjög spennt að fá. Leigði hana á myndbandi þegar hún kom út fyrir nokkru og fékk gallað eintak. Ég sá samt nóg af henni til að vita að ég varð að eignast hana. Var að taka úr umferð bækur sem ég nota ekki til að hafa pláss fyrir nýja stöffið mitt og ég var líka að fatta mig. Ég veit hvað ég þarf að gera. Veit hvað lætur mér líða best.

Fyndið. Lífið er svo fullt af gölluðu fólki.. og ég er bara ein af þeim.

Á morgun, á morgun tek ég á móti þeim sem gefur mér allt sem ég þarf á að halda núna.

Allt.

Þetta lag er úr myndinni.

Sunday morning rain is falling
Steal some covers share some skin
Clouds are shrouding us in moments unforgettable
You twist to fit the mold that I am in
But things just get so crazy living life gets hard to do
And I would gladly hit the road get up and go if I knew
That someday it would bring me back to you
That someday it would bring me back to you

That may be all I need
In darkness she is all I see
Come and rest your bones with me
Driving slow on sunday morning
And I never want to leave

Fingers trace your every outline
Paint a picture with my hands
Back and forth we sway like branches in a storm
Change the weather still together when it ends

That may be all I need
In darkness she is all I see
Come and rest your bones with me
Driving slow on sunday morning
And I never want to leave

But things just get so crazy living life gets hard to do
Sunday morning rain is falling and I’m calling out to you
Singing someday it’ll bring me back to you
Find a way to bring myself home to you

And you may not know..

That may be all I need
In darkness she is all I see
Come and rest your bones with me
Driving slow on sunday morning
Driving slow..

Ég fíla Maroon 5

To give.. or not to give.. a shit?

Föstudagur, 30. júní 2006

Ken kom til landsins mjög seint í gær. Ég fór að sækja hann og þegar við vorum komin heim, opnaði hann töskuna sína og náði í lítinn pakka.

Þegar hann rétti mér pakkann fékk ég smá illt í magan. Af hverju í fjandanum var hann nú að þessu? Ég hef aldrei átt kærasta sem fer til útlanda og kemur óumbeðin með eitthvað heim handa mér. Það fyrsta sem ég mér datt í hug var að þetta væri eitthvað glatað eins og hjálpartæki ástarlífsins, eða eitthvað.. eitthvað rugl. Mig langar ekki í svoleiðis. Mig langar að vita hvernig það er að eiga kærasta sem hefur fyrir því að kynnast mér nóg, til að gefa mér eitthvað sem mér finnst gaman að eiga.

Ég hef einu sinni fengið skartgrip frá kærasta sem mér fannst alveg ofboðslega fallegur, hefði ekki getað valið betur sjálf. En það var one time only og átti ekki eftir að endurtaka sig. Þetta kom mér samt á óvart. Hélt að það myndi aldrei gerast.

Ég sat þarna á móti honum og hélt niðrí mér andanum. Langaði ekki að opna fyrir framan hann, því ég get oft ekki falið það ef ég verð fyrir vonbrigðum. Ég held að ég hafi svona "opið" andlit. Hægt að lesa það eins og bók - nema þegar ég er að vanda mig. Hann glotti, sagði "it's ok. Just open it".

Andskotinn sjálfur.

Ekki það. Þetta er klassísk draumaprinsahegðun - að koma með svona "útlandagjöf". Nú, loksins þegar ég á þannig kærasta, þori ég ekki að trúa að hann hafi gert það af heilum hug! Ég vil ekki að Ken sé einn af þeim sem eru bara að "afgreiða" mig með einhverju dóti sem nákvæmlega engin hugsun fer í. Lágmarkskrafan hlýtur að vera sú að gjöfin sé keypt með mig í huga, ekki satt? Ókey, það er staðreynd að ég hef alveg svakalega dýran smekk og hef í raun aldrei verið með manni sem hefur efni á að gefa mér mjög dýra hluti, veit reyndar ekki hvort ég myndi fíla að fá einhverjar brjálæðislega dýrar gjafir heldur, það er þetta með milliveginn - og það eru til milljón hlutir sem mér fyndist gaman að fá sem kosta ekki mikið. En gjöf, sem nákvæmlega engin hugsun er á bakvið, það er of ódýrt.

Kannski er þetta bara skortur á empathy. Kannski meina þeir vel þegar þeir gefa manni eitthvað sem hvaða heilvita kona myndi sjá að er útí hött.

Þetta er sirkabát það sem fór í gegnum hausinn á mér á meðan ég sat þarna. Búin að mála skrattann svoleiðis á alla veggi héðan og uppí Mosfellsbæ. Hann ætlaði augljóslega ekki að sleppa mér með þetta svo ég byrjaði hikandi að losa límbandið af umbúðunum. Leit á Ken, sem var ennþá hálf glottandi, og ég þurfti að líta undan - leið eins og ég væri í helvíti. Óskaði aftur að hann hefði ekki gert þetta. Það er svona þegar maður hefur miklar væntingar.

Eru þetta miklar væntingar annars?

Ef ég myndi t.d. gefa honum.. hvítlaukspressu, vitandi að hann borðaði ekki hvítlauk. Væri það.. smart? Væri það.. cunning? Væri það.. fallega gert eða væri það stooooooopid?

Svona braindead gjöf er diss - eða yfirlýsing um skerta heilastarfsemi. Í alvöru. Tala nú ekki um ef þetta væri hvítlaukspressa sem ég hefði fundið í rúmfatalagernum á hundraðkall. Það væri nú heldur betur rétta gjöfin - ef ég vildi losna við hann. Mig langaði mest að henda þessum helvítis pakka útí horn og láta hann refsa mér alla nóttina. Þá þyrfti ég ekki að takast á við þetta. Ég var svo skíthrædd um að fá eitthvað diss og ég bara MEIKA EKKI AÐ FÁ SVOLEIÐIS FRÁ ÞESSUM MANNI!

Meika það ekki.

Þegar ég var búin að fjarlægja umbúðirnar hélt ég á litlum kassa með loki í höndunum. Svipað stór og sígarettupakki. Væri það nú ekki klassískt? Var þetta þannig húmor? Kræst.

Ég tók lokið hægt af og inní kassanum var hvítur þunnur pappír sem huldi eitthvað.. eitthvað sem virtist skelfilega.. bleikt. Ég leit á Ken, líklega með angistarsvip. Hann var hættur að glotta. Hann er með kæk, þegar hann er stressaður þá einhvernvegin.. nuddar hann, eða.. klórar með löngutöng rétt fyrir neðan nöglina á vísifingri og ég sá í augunum á honum að hann var spenntur.

Kræst. Það er verst. Það er ekkert eins glatað og ef hann heldur í alvöru að bleikt fokking sjálfsfróunar egg geti gert mig hamingjusama! Hann sagði mér að skoða betur, svo hallaði hann sér aftur í stólnum eins og hann væri með þetta allt á hreinu. Mig langaði að deyja. Þegar ég dró hvíta pappírinn frá.. greip ég andan á lofti og starði á það sem blasti við mér í kassanum. Ken hætti að nudda vísifingurinn, hallaði sér brosandi að mér og sagði: "So you'll never get lost." og þegar ég leit á hann, blikkaði hann mig.

ÉG ER SVO ÁNÆGÐ! ÉG ER Í FOKKING SKÝJUNUM!

Hann gaf mér Cheshire Cat lyklakippu.

Af hverju gerði hann það - og af hverju hefði hann ekki geta gert mig hamingjusamari???

ÉG VEIT ÞAÐ!

Ég veit af hverju hann gerði það og ég skal clue you in. Ken hefur nefnilega meiri upplýsingar um mig að spila úr en ég gef upp hér - og hann er greinilega ekki hræddur við að nota þessar upplýsingar til að heilla mig gjörsamlega uppúr skónum. Ótrúlegur þessi maður.

Ég held uppá söguna um Lísu í Undralandi og það eru margar ástæður fyrir því. Ein af þeim er eftirfarandi samtal á milli Lísu og angórukisunnar þar sem Lísa er að spyrja hvaða leið hún á að fara á gatnamótum.

`Would you tell me, please, which way I ought to go from here?' Alice speaks to Cheshire Cat
`That depends a good deal on where you want to get to,' said the Cat.
`I don't much care where' said Alice.
`Then it doesn't matter which way you go,' said the Cat.

Ég hef nefnilega komist að því að það skiptir höfuðmáli að vita hvert maður er að fara - ef maður vill komast þangað.

2. daginn okkar Ken saman sá hann að ég er bæði með lítinn cheshire cat uppá skjánum mínum og annan stærri inní rúmi. Hann spurði mig af hverju. Ég sagði honum að þessi tiltekni köttur minnti mig á að ég þarf að vita hvert ég er að fara ef ég vil komast þangað. Og ég ætti til.. að gleyma því og þá týnist ég.

Að hann skyldi gefa mér lyklakippu.. segir mér actually að honum finnist ég ekki gömul. Mér finnst þetta svo ótrúlega sætt. Um daginn, þegar Elín kom í heimsókn, vorum við tvær að djóka með að líklega værum við orðnar gamlar, því við ættum ekki flottar lyklakippur lengur eins og allar ungar skvísur eiga. Ég var bara með hring sem hélt lyklunum mínum saman.

Á ég að segja ykkur annað?

Nei annars.. ég ætla ekki að segja það. shy