afhverju er ekki nudd í þessu baðkari!!!

Finnst þér ég líta út fyrir að vera frústreruð? -Segi það með þér, vantar nudd í þetta baðkar!

Ég vildi að ég ætti yellow rubber ducky?

Ber svipurinn þess merki að ég sé að vona eitthvað? Eða óska eftir einhverju?

ekki frústreruð nei...
en þessi svipur minnir mig á "værirðu nokkuð til í að dáldið fyrir mig elskan" svipinn sem konan mín setur upp af og til rétt áður en bónin er lögð fram...

Ok þannig að þú og Elín eruð sammála um að ég sé að vonast til einhvers?

Áhugavert..

Fyndið - mér finnst þú einmitt vera með "mér líður vel í heitu baði svip" - Það eina sem þig gæti vantað er einhver til að nudda á þér axlirnar/bakið....

hahaha ok. Þetta er reyndar ekki uppgerðarsvipur en góðar tillögur samt so far!

"hvað er lokkurinn að detta þarna, ég veit ekki hvort þetta kemur vel út svona. Var tæmerinn pottþétt stilltur? Ætti ég að breyta staðsetningu vélarinnar eða hvað?" Or something to that effect. Kveðja,

"Hún er að hugsa að hún væri lifandi en hún er ekki lifandi. Ég vildi óska að hú væri lifandi." Tillaga frá HAH 4 ára. Og hann vill hafa þennan með ...

lol Naskur hann HAH, ég er nefnilega ekki lifandi og hef ekki verið það lengi. Ég vildi líka óska að ég væri lifandi.

En þar fyrir utan hefurðu rangt fyrir þér, ég var ekkert að pæla í lokknum eða tæmerastöffi.

Sæl ástin,
Þú ert ekki í baði, þetta er frá því þegar Margeir reyndi að sturta þér niður úr klósettinu, þetta er "mér er ekki skemmt" lúkkið samblandað við hissing. Sem skýrir algerlega af hverju þú fórnaðir ristavélinni um daginn!

Írónía er svo vandmeðfarin Langi og mér finnst þú leiðinlegur þegar þú ert patronizing.

Margeir átti þetta með brauðristina skilið. Ég á ekki að þurfa að ganga frá í eldhúsinu. Ég hef dverg.

Ég er ekki pirruð á myndinni, langt því frá. Enda ekki með höfuðið í klósettinu - eins og sumir.

Pirruð? Í klósettinu. Ok, ég veit að ég hef stundum verið komin alveg upp á heiði, en ég missti alveg þráðinn þarna. Komum aftur til baka - Ég er nokkuð viss um að þú hefur bara verið nokkuð glöð þarna í baðinu.

þú ert að hugsa þetta:

kjöt

Ef ég tek þátt .......telst það sem svindl?

"Hvernig skyldi þetta svo koma út"

Tók Linda myndina?
Varstu að hugsa um hana?

Þór. Gæti mögulega verið það sem ég var að hugsa..

Já. Ég er nefnilega lesbía.

Naaaaauts. Ég sagði henni hvað ég var að hugsa.

Ég hef aldrei farið í bað með stelpu. Samt.. eftir því sem ég kynnist sömu hliðinni á mismunandi karlmönnum er ég farin að velta því fyrir mér hvort það sé ekki actually til nám einhverstaðar þar sem maður getur lært til lesbíu og verið laus við þetta rugl for good.

Þú getur sagt hvað þér finnst svipurinn segja Linda. Óháð því hvað ég er að hugsa.

Laaaaaauuuuuma............

Mér líst vel á þetta námskeið. Ég er líka búinn að ákveða að ef það er til svona hommunarnámskeið ætla ég að plata Huga á það með mér.

Fór á svona námskeið hjá Gunnari í Krossinum - hann gerði allt eins og í hinum aðgerðunum, bara rangsælis.

Það virkaði ekki.

Ekki frekar en afsamkynhneigðunin sem hann segist stunda, en þá gerir hann allt réttsæl...... heyyyy!

En ef þetta er ekki desperasjón - þá veit ég ekkert um það fyrirbrigði.

A: Þú ert að passa að bleyta ekki á þér hárið.

B: "Það er greinilega satt sem þeir segja um dverga..."
(Þú ert að berjast við að horfa í myndavélina, og stilla þig um að glápa á metrabjúgað á Margeiri sem stendur klofvega uppi á baðkarsbrúninni og er að taka myndina.)

Yðar frómlegheit
Ljenzherrann af Kaffisterkt.

Ljenzherrann hefur rétt fyrir sér með A.

Ég var að passa að bleyta ekki á mér hárið, því mig langaði að eiga mynd af mér með þetta dásamlega hár.. og hafði ekki rænu á að taka mynd fyrr en ég var komin ofaní baðið og þessvegna var þessi mynd tekin in the first place.

Ég get nefnilega aldrei náð hárinu eins góðu og Elín.

B. Margeir er ekki bara með kryppu. Hann er svo óheppin að æxlunarfæri hans er í laginu eins og gúmmístígvél frá nokia. Já í sköpunarsögu Margeirs þá gaf guð.. og svo hélt hann áfram að gefa - allt sem hann fann í bílskúrnum og hafði ekki þörf fyrir lengur.

Ég sá þennan óhugnað þegar hann stökk uppúr baðinu þarna þegar ég henti ristavélinni ofaní það - og ég hélt að hann væri búinn að troða honum ofaní svona barbie nokia stígvél - sem mér finnst ekkert ólíklegt að Margeiri myndi detta í hug að gera - og ég hló svo mikið að mig verkjaði - þangað til ég fattaði.. að það er bara svona á litinn og í laginu. Svo er ég að kvarta yfir bólum..

Igor. Ég var ekki að hugsa um heimasíðugerð, þó ég geri reyndar mikið af því þegar ég er í baði. Þú ert gott dæmi um hversu vel er hægt að kynnast mér í gegnum þessa síðu.

Staðreyndin er sú að ég var að vona svolítið og hverju ég var að vonast eftir ætla ég ekki að gefa upp. (Það var ekki að þetta yrði góð mynd)

Mér finnst samt fyndið að það skuli skila sér því ég sé það varla sjálf - enda var þetta ekki það eina sem ég var að hugsa um svosem.

Nýja anna.is myndin er af mér að vona eitthvað. Ég hef von. Skil ekki af hverju.. en ég hef hana.

Ég er ekki alveg viss eftir hverju þú ert að vonast á myndinni en Spider Sensið mitt segir mér að myndin hefði orðið mun betri ef vonir þínar hefðu brostið.

Já þú meinar.. en þá hefði ég þurft að birta hana í heild sinni, ekki satt?

You'll never know.

Er það... Spider Sensið mitt er ekki nógu nákvæmt...

Ertu að spyrja mig hversu langt niður myndin náði? Það er föstudagur, ég er búin að vinna mikið í þessari viku. Gefa skýr svör.

Auðvitað hefurðu von. Með þessa hárgreiðslu og rauðlakkaðar táneglur.

A.m.k. meira en ég get statað af.

Eigum við að segja.. sem betur fer?

Ég veit það svei mér ekki Igor. Ég fór á kaffihús með gömlum vinkonum mínum í kvöld. Sá ekkert sem mig langaði að eiga. Ég sé ekkert sem mig langar að eina, neinstaðar. Ég heyrði hinsvegar hryllingsögur af karlmönnum sem segjast vera þetta og hitt og eru uppteknir af því hvað þeir eiga mikið af peningum en þegar betur er að gáð þá eru þetta dópistar sem eiga ekki neitt. Hvað er að fólki í dag? Er það skrítið þó maður loki sig bara af? Hvað er í gangi með að þurfa að vera sífellt að niðurlægja næstu manneskju - af því bara? For you own personal gratification. Ég næ þessu ekki.

Hvar hittir maður frambærilega menn? Ég er ekki að spyrja fyrir mig heldur vinkonu mína. Veistu það Igor? Veit það einhver?

Er þessi saga sem ég heyrði sönn? Um að konur verði svo morbid að þær lesa minningargreinar til að finna einmana eintak sem hægt er að hugga í sambúð? Mér finnst þetta ekkert smá dapurlegt. Ef ég á að ofur einfalda það sem við mér blasir virðast karlmenn í fljótu bragði hugsa með typpinu á sér eingöngu og konur með fégræðginni.

HVAR ER NORMAL HEILBRIGT FÓLK Í DAG? Er það eins og ég? Bara heima hjá sér? Búið að fá ógeð af ruglinu? Lifir sig inní sjónvarpsseríur og er hætt að gera kröfu á að eitthvað meira en það?

Ætli það ekki bara ?

Ég veit ekki hvort ég sé normal - ég leyfi mér stundum að efast

Það er eldsnemma á laugardagsmorgni, og ég hangi heima hjá mér.

Það er kannski ekkert að marka þar sem ég er seinþroska námsmaður

Þegar stórt er spurt er fátt um svör. Er ekki rétt að reyna samt? Og þar sem ég er karlmaður verð ég að horfa á þetta frá sjónarhóli þeirra.

Disclaimer: Ekki ætla ég að halda því fram að ég sé gallalaus. En ég held samt að það versta hafi nú að mestu slípast af manni - með árunum - og lestri önnu.is. Já, ég er ekki frá því að ég hafi batnað við að lesa þig.

Ég velti því stundum fyrir mér hvort karlmenn séu stundum eins og lyf - í augum kvenna. Tekin til að slá á einkenni sem, þegar upp er staðið, eru ekki þess eðlis að rétt sé að taka lyf við þeim - og oftast fylgja lyfjunum (karlmönnunum) alvarlegar aukaverkanir.

T.d. getur það haft slæmar afleiðingar að ná sér í karlmann eingöngu til þess að laga peningarmálin eins og þú nefnir. Maður læknar ekki fégræðgi með karlmanni.

Einnig veltir maður fyrir sér hvort rétt sé að tala um að konur "lendi sífellt í" samböndum með aumingjum. Einu sinni ok, tvisvar óheppni. Oftar og þá fer maður að velta fyrir sér hvort verið sé að leita að eiginleika sem er incompatible við aðra og æskilegri eiginleika fyrir langlífi sambanda.

Í þessu samhengi held ég að ljóst sé að það blundi meira kæruleysi í ansi stórum hluta karlmanna en í kvenþjóðinni. Þetta kæruleysi, léttleiki, skemmtilegheit, getur verið þrælskemmtilegt, sérstaklega á yngri árum. En spurning hvort of stór skammtur af þessu geti reynst bannvænn þegar óbærilegur þungi skuldbindinga hellist yfir þegar líða tekur á sambandið. Who knows?

Ætlið svarið við því afhverju menn niðurlægja aðra sé ekki minnimáttarkennd. Menn upphefja sjálfan sig á kostnað annars.

Hvar hittir maður frambærilega menn? Ég veit það ekki en sennilega ekki á barnum. A.m.k. er erfitt að átta sig á réttum eiginleikum á þeim stöðum.

Stundum eru þeir beint fyrir framan augun á manni en einhverjir fordómar birgja manni sín (já, konur geta líka haft fordóma). Ég held að málið sé að rembast ekki of mikið - þetta kemur allt - en hafa auðvitað augun opin - og vera búin að átta sig á því hvað maður vill. Hvaða eiginleika maður er að leita eftir og reyna að átta sig á því hvort þeir séu æskilegir eða ekki.

Og, nóta bene (varúð klisja): Þegar ég tala um eiginleika er ég ekki að tala um útlit þó það skipti augljóslega máli.

Hvar er normalt heilbrigt fólk í dag? Í vinnunni, í ræktinni, heima að horfa á sjónvarpið, á barnum, í gönguferðum, að lesa bækur um CSS, á kaffihúsum.

Ég hitti konu í afmæli í vetur. Hún var tiltölulega ný skilin. Og alveg ómöguleg. Jú, hún vildi skilnað en hafði ekkert sérstakt út á manninn að setja, í raun hinn vænsti piltur sem fljótlega náði sér í aðra. Það pirraði hana aðeins en það sem pirraði hana mest var að ekki virtist um auðugan garð að gresja. Hún viðurkenndi það að hún hefði langað í ..., well, eitthvað annað, meiri... (les: annan/aðra eiginleika) en þegar til kom þá fylgdi þeim önnur vandamál þannig að hún er ennþá ein. Ætli hún hafi nokkuð vitað hvað hún vildi. Efast um það.

Jæja, Dr. Igor hefur lokið máli sínu

Hefur þú batnað við að lesa anna.is? How so?

Það er engin gallalaus, ég er ekki svo klikk að ætlast til þess að ég finni einhvern sem hefur enga galla. Mér finnst oft gallar fólks reynast þeirra mestu kostir og það sem gerir þá að þeim einstaklingum sem þeir eru. Það er hægt að elska galla einhvers líka.

Ég er mjög sátt við minn skilnað af ástæðum sem verða ekki gefnar upp hér. Við þroskuðumst líka í alveg sitthvora áttina. Ég vissi alltaf að það rétta í stöðunni væri að taka mér tíma í að byggja sjálfa mig upp og það er það sem ég hef verið að gera. Þess meira sem ég byggi mig upp, því betur geri ég mér grein fyrir að daginn sem ég verð actually tilbúin að byrja að leita mér að manni - sem ég nenni ómögulega að gera í dag - er líklega dagurinn sem allt verður farið til andskotans og ég finn ekkert.

Það sem ég hef lært á þessum tíma að ef maður á mínum aldri á engin börn, engin langtíma sambönd að baki.. þá er oftast valid ástæða fyrir því. Ég segi oftast því ég vil ekki alhæfa, það eru alveg til eintök sem eru sane - but it's rare. Það er eins og að vinna í lottói og við vitum nú öll hversu miklar líkur eru á því.

Kannski er þetta rétt hjá þér með konur og að þær fái sér karlmenn eins og lyf. Mitt lyf yrði þá ást, verri aukaverkanir sem fylgja því en rófukettinum, en þetta er nokkurnvegin það sem ég geri kröfu um í þeim karlmanni sem ég vil. Hinar kröfurnar, um að hann sé ekki á grafarbakkanum eða á bleyju, að hann sé ekki á féló og að hann sé ekki vitlaus.. koma til vegna þess að ef ég á að bæta við þriðja barninu vil ég þá allavega fá séns á að fara með það í gönguferðir í vagni og mögulega prjóna á það eitthvað fallegt - sem ég er fljót að prjóna. Jafnvel heimskur maður á féló sem er kominn á grafarbakkann myndi ekki fíla að ég væri að spássera með hann í vagni á Ægissíðunni - í heimaprjónuðu pungbindi og húfu í stíl - þó er aldrei að vita.

Ég nenni ekki að bæta við barni sem gerir ekkert annað en að heimta athygli og fara í fýlu ef það fær hana ekki og beita allskonar rugl aðferðum til að meiða mig og særa af því ég get ekki veitt hvað sem það er sem viðkomandi þarf - þegar hann þarf það. Sérstaklega ekki þegar mann andskotinn er ófær um að koma því í orð hvað hann raunverulega vill fá frá mér.

Ég þarf ekki mann sem sér fyrir mér. Get það alveg sjálf. Ég er kannski aðeins lengur að þéna það sem hann er að þéna.. en ég get það.

Ég held reyndar að þetta sé ekki rétt með konur sem lenda á aumingjum. Jú stundum á það við, en ég fer bráðum að geta sannað, vísindalega, að ég virðist kalla á ákveðin neikvæð viðbrögð karlmanna - og alveg sama hvaða karlmaður það er. Án gríns. Ég hef t.d. þungar áhyggjur af honum Huga.

Það er eins og ég skemmi heilann í mönnum. Þeir eru bara alveg yndislegir en smátt og smátt breytast þeir í bitra og vonda menn í minni návist. Sumir segja að þeir séu þá bara að sýna sitt rétta andlit, en eru þá allir karlmenn sem ég kem nálægt í raunheimum þannig?

Ég er orðin leið á háðsglósum og leiðindum frá karlmönnum. Ég nenni þessu ekki lengur. Ég nenni ekki karlmönnum og mig langar ekki að finna mér einn. Ég bý í fyrsta skipti á ævinni við tilfinningalegt og fjárhagslegt öryggi - af því ég veiti mér það sjálf. Gulli hennar Júlíu sagði við hana að hlutverk karlmanns væri að veita konu tilfinningalegt og fjárhagslegt öryggi (cue femínistar). Ég veit ekki með fjárhagslega öryggið en þetta tilfinningalega er vissulega eitthvað sem þeir eiga að veita konunni sinni. Og hún á að veita honum það til baka.

Það er þetta give and take element. Það vilja allir bara taka og allt sem þeir geta hönd á fest. Minna um það að fólk hafi nokkurn áhuga á að gefa hvorki af sér né annað. Nú hef ég upplifað að vera svo ástfangin að mig actually langaði, þráði.. að fá að þvo af honum! Hefðir átt að sjá svipinn á vinkonu minni þegar ég sagði henni það. Hún vildi láta leggja mig inn. Næst ætla ég að leyfa henni það ef ég verð svona hrifin aftur.

Málið er líka Igor að það er ekkert um auðugan garð að gresja fyrir karlmenn heldur. Þ.e. ekki ef þeir eru að leita sér að einhverju eigulegu. Þetta er modern dilemma og mér líður stundum eins og það sé verið að refsa manni fyrir að hafa ekki valið "rétt" í byrjun.

Single karlmenn sem eru á markaðnum í dag hafa annaðhvort alltaf verið ófærir um að skilja konur, hræddir við að reyna það eða svo brenndir eftir að hafa reynt og mistekist að þeir þora ekki að reyna aftur. Auk þess finnst mörgum líklega bara þægilegra að koma heim og hlusta á þögnina. Ég held að sumir karlmenn kjósi frekar að vera einir því þeir.. vilja ekkert. Af því þeir eru búnir að fá nóg. Eins og ég.

Þetta virðist vera landslagið. Flestir menn fara svo að skána upp úr 45. Þá eru þeir.. já svona flestir búnir að taka út einhvern lágmarks þroska og eru orðnir það öruggir í eigin skinni að þeir eru tilbúnir að lay it on the line again.

Nema.. stuttu síðar kemur grái fiðringurinn.

Dr. Igor. Ég ætti að skipta um mynd á síðunni. Ég hef enga von. Þetta er svo vonlaust að það hálfa væri nóg. Af hverju hef ég þörf fyrir félagsskap? Af hverju hef ég þörf fyrir snertingu? Af hverju get ég bara ekki verið sæl og glöð, ein - alltaf.

Af hverju verða karlmenn leiðinlegir við mig um leið og ég hleypi þeim örlítið að mér? Geturðu útskýrt það fyrir mér?

Af hverju verða þeir leiðinlegir ef ég hleypi þeim alla leið að hjartanu mínu líka? Hvernig á ég að vita að einhver geti verið vondur við mig þegar hann er góður við mig árum saman fyrst? Hvernig í andskotanum á ég að sjá það fyrir?

Kannski finnst mér fávitarnir bestir því með þá veistu allavega up front hvað þú færð. Það sama og hjá hinum, nema þú veist það fyrirfram og ert prepared.

Vinur minn hafði samband við mig um daginn á msn. Hann býr erlendis. Spurði hvort ég væri ennþá ein. Ég sagði já. Sagði honum að ég væri ekki búin að koma nálægt karlmanni síðan í fyrra. Hann sendi til baka "er allt í lagi með þig?"

Ég sendi til baka "já". En ég var að ljúga. Það er ekkert allt í lagi með mig. Ég held að ég sé smátt og smátt að geðbilast.

ÉG FINN EKKI TIL LENGUR.

Reyndar held ég að þinn vandi liggi ekki í myndinni á síðunni. Þvert á móti.

En ég get ómögulega áttað mig á því afhverju mennirnir í þínu lífi verða eins og þú lýsir. Kannski eru þeir að leita að lyfi - eiginleikum - sem þeir telja að þú búir yfir en svo kemur í ljós að svo er ekki. Þá losa þeir sig - flýja - með því að niðurlægja þig.

Er það eitthvað í þínu fari sem gefur til kynna eiginleika sem eru veikleikar - sem þeir sækjast eftir. Þegar á reynir kemur í ljós að svo er ekki - þú ert sterkari en þeir reiknuðu með - þá brestur á flótti sem lýstir sér í niðurlægingu.

Nú er þetta algert skot út í bláinn, þannig að, sorry, ef ég særi þig.

Hvernig hef ég batnað. Þegar maður les svona lýsingar eins og hér að ofan þá lofar maður sjálfum sér að láta þetta ekki gerast hjá manni sjálfum. Það er alltaf gott að fá spark í rassinn - of auðvelt að gleyma sér þegar vel gengur.

Sterk segirðu..

Ég er komin á þá skoðun að ef maður fær slæma tilfinningu fyrir einhverju þá sé það oftast rétt mat. Og þá á maður að hlusta á það.

Maður þarf að taka ákvörðun og það er eitthvað sem segir manni að hún sé röng - þá hlusta á það.

Ef maður er að ráða manneskju í vinnu og fær á tilfinninguna að það sé eitthvað bogið við viðkomandi en getur samt ekki bent beint á það þá á maður að sleppa ráðningunni. A.m.k. bíða aðeins.

En afhverju hlustar maður oft ekki á þessa tilfinningu. Jú, maður er að flýta sér, telur sér trú um að enginn annar kostur sé í stöðunni, o.s.frv. Það er rangt. Það er alltaf annar kostur í stöðunni. Það er a.m.k. ekki rétt að taka rangan kost í staðinn fyrir engan.

En auðvitað má ekki nota þessa aðferð sem alsherjarafsökun fyrir því að gera ekki neitt. Þarna er vandrataður millivegur.

Þetta er ekki fullkomin aðferð en hún virkar ef hún er notuð að staðaldri.

Nú er ég ekki að segja að aðferðir við formlegar ákvarðanatökur eða starfsmannaráðningar gildi í ástamálum, samt, pæld íðí , það er verið að taka ansi stóra ákvörðun.

Þú ert eflaust orðin hundleið á tilgátu smíði Dr. Igor´s en mér sjálfum finnst oft gott að setja hlutina upp á tilgátuform og bera síðan raunveruleikann saman við tilgátuna.

Þú spyrð; "sterk segirðu..."

Ef þú ert ósammála því þá hlýtur þú að vera að segja að þú sért ekki sterk. Viðkvæm. Jafnvel stundum reið.

Hvað var það í fari þessa manns sem þú vildir þvo þvottinn fyrir sem þér líkaði svona rosalega? Hvaða eiginleiki? Hefðir þú getað séð fyrir hvernig fór ef þú hefðir verið aðeins varkárari? Voru merki í loftinu sem hefðu átt að geta sagt þér að fara varlega?

Það er auðvelt fyrir mig að skrifa þetta svona. Það er auðveldara um að tala en í að komast.

Og hafðu allan fyrirvara á ráðum mínum þar sem ég get ekki flaggað neinni prófgráðu á sviði ástamála. En ég hef horft á nokkra þætti með Dr. Phil

Ég hef ekki gert nógu mikið af því í gegnum tíðina að hlusta á sjálfa mig þegar ég fæ bad feeling about something. Ég geri meira af því í dag.

Ég er miklu sterkari en ég reiknaði með sjálf. En þú misreiknaðir mig líka. Þú hélst að ég væri nagli. Varst hræddur. Ég veit ekki ennþá við hvað þú varst hræddur.

Ég ætla ekki að tjá mig meira um þetta mál hér online en ég ætla að senda þér póst sem gæti varpað ljósi á það sem þú ert að spyrja um. Þegar þú lest hann muntu átta þig á því að ég vissi nákvæmlega hvað myndi gerast, going in.

Hinsvegar.. í stærra samhengi.. og þrátt fyrir allan þann sársauka sem þetta hefur skapað mér.. var það ennþá þess virði.

Gleymum því ekki að ástin er blind! Þú ferð ekki inn í ástarsamband með sama hugarfari og í atvinnuviðtali.

Ferómón eru líka leiðindafyrirbæri.

Eftir 3 mánuði í sambandi ferðu loksins að sjá allt með eigin augum og fljótlega ertu kominn með súpermann gleraugu. Þá vandast málið.

Ef normal fólk er allt heima hjá sér - hvernig á þá að finna það? Ganga í hús?

Annars fannst mér best þegar þú skrifaðir að það væri eins og verið væri að refsa manni fyrir að hafa valið rangt í byrjun.

Á ég, sem hef alltaf elskað af öllu mínu hjarta, gefið og gefið og aldrei hætt að elska nokkra manneskju að líða fyrir það að ég varð ástfangin af manni sem síðar ákvað að svíkja mig og niðurlægja og gera mig tortryggna gagnvart allri ást, öllum karlmönnum og lífinu almennt og hefur aldrei sagt fyrirgefðu?

Af hverju er mér refsað fyrir það? Ætti það ekki að vera öfugt?

Ég ætla að taka mér það bessaleyfi, því ég er egótisti, að lesa út úr þessu sem á undan er gengið að ég sé lottóvinningur íslensku kvenþjóðarinnar. Stelpur, þið vinnið ekki nema kaupa miða.

Gaman að lesa ykkur fróða fólk!

Er það ekki bara bottomline-ið?
Að 'allar' lífsreynslur eru þess virði og gera mann að þeirri manneskju sem maður er í dag.

Njótum lífsins á meðan við höfum það

rosalega er það notaleg tilhugsun að til sé kvenfólk með svona flott hár

...sem tekur myndavélina reglulega með sér í bað