Föstudagur, 12. maí 2006
Ég var að tala við vinkonu mína í kvöld og ég sagði henni að ég væri pínu fegin, svona eftirá, að ég fékk ekki Albert. Það er alveg útséð með hvernig það hefði farið. Ég hefði bara endað með Albert og grátið svo úr mér augun þegar hann færi frá mér. Sem er eiginlega given - down the line.
Mér skilst nefnilega að hundar verði ekki jafn gamlir og við mannfólkið og svo er synd þegar heilbrigð manneskja sem á ekki við félagslega fælni að stríða og þjáist ekki af mikilli tilfinningahræðslu endi í sambúð með gæludýri. Það finnst mér allavega.
Albert var í raun the easy way out fyrir mig og ég kom sjálf í veg fyrir að ég gæti tekið þann kost.
Merkilegt.
Ég sit uppi með the real deal - einhvertíma seinna - en slepp við að syrgja einhvern einn enn sem mér þykir vænt um í millitíðinni. Not a bad deal really.
Þangað til ég finn the real deal sagði ég henni að ég ætti nú til dæmis hann Zurg sem á heima uppá tölvunni minni. Ég gæti farið með hann niður á Ægissíðu í eftirdragi:
Anna: "sjáðu Zurg! Fuglar!"
Zurg: "I have been assembled to conquer this planet, bow to Zurg!"
Anna (við gömlu konuna sem er að labba framhjá) "hann verður úrillur þegar hann er svangur"