Miðvikudagur, 24. maí 2006

Ég varaði hann við - ítrekað. En hann stóð þarna eins og lítil ljótur dvergur með kryppu - sem hann er - og neitaði að lækka í sjónvarpinu fyrir mig þegar ég nennti ekki að standa upp og í staðinn.. maukaði ég uppáhalds bananann hans í nýja blendernum og öll jarðaberinn sem hann tíndi útá svölum í frostinu í dag. Setti meira að segja bláber útí líka, sem var ofrausn, því ég lét hann drekka þetta.
Nú þarf ég ekki lengur að fá mér fjarstýringu því ég hef séð Margeir gera sér dælt við peru í ávaxtaskálinni og nú veit hann að mér er full alvara.
I don't make idle treats.
Margeir skuldar mér bláber. Hann mun verða sendur í berjamó. Sniðugt, berin verða líklega frosin. Geymast lengur þannig. Svona er móðir náttúra alltaf að betrumbæta sig - og akkúrat þegar maður hélt að hún gæti ekki toppað sig.
En við skulum ekki gleyma að móðir náttúra ber ábyrgð á tilvist Margeirs. Einhverstaðar eru.. sköllóttur api og kameldýr ennþá í sjokki, spyrjandi sig: hvað höfum við gert?