Fimmtudagur, 18. maí 2006
Ég vil byrja á því að biðja íslensku þjóðina afsökunnar. Hvernig átti ég að vita að þetta curse næði yfir kvenfólk líka?
Það er löngu vitað og sannað, af vísindamönnum, að allt sem hefur púls og ég tek ástfóstri við verður fljótt hálf mongo og misheppnað og nú hefur enn einu sinni komið í ljós að ég get hreinlega þurrkað upp persónutöfra fólks með því að dá það nógu mikið.
Þetta fyrirbæri virðir engin landamæri.
Ég lýsi fullri ábyrgð á hendur mér bæði raddleysi Silvíu og sviðsskrekk. Ég hefði mátt vita að ekkert, EKKI NEITT sem ég ber hlýhug til fær að blómstra.
Það er mín einlæga von að Silvía geti fundið í hjarta sér að fyrirgefa mér einn daginn og farið að koma aftur í mat á sunnudögum.