 |
|
|
|
 |
Ég um mig frá mér til mín
Mánudagur, 01. maí 2006
Um daginn ákvað ég að taka mér frí í vinnunni og eyða lunganu af tveimur vikum í að skrifa sögu sem slagar nú hátt í bókalengd. Ég er ekki búin að birta allt sem ég hef skrifað en ég er búin með nánast 60% af sögunni þó ég viti að ég komi til með að laga og breyta miklu, þá fer ekki eins mikil orka í það og að skrifa grunninn og auðveldara að gera það í hjáverkum. Þegar þú ert komin með grunninn er nefnilega töluvert mikið búið. Þetta var ekki mikil breyting á daglegri rútínu fyrir mig, ég sat fyrir framan tölvuna og pikkaði. Ég eyði hvort sem er miklum tíma fyrir framan tölvuna því hún er verkfærið sem ég nota við vinnu mína. Fólk sem hefur ekki þekkingu á því hvernig hægt er að nota tölvur skilur oft ekki hversu öflugt verkfæri tölvan er og skilur því síður hvernig einhver getur eytt svona miklum tíma fyrir framan hana. Þetta skapar ákveðið "ímyndarvandamál", fólk er oft haldið þeirri ranghugmynd að allir sem eyða svona miklum tíma fyrir framan tölvu séu að "leika sér". Merkilegt hvað þetta er algengt. Ég á t.d. vinkonu sem er búin að "leika sér" í fjöldamörg ár í tölvunni í fjarnámi og núna er hún allt í einu orðin stúdent og á leiðinni í háskóla. Nú vill svo til að mér finnst það sem ég er að gera í tölvunni ekki leiðinlegt svo ég get ekki svarið af mér að ég sé að hluta til að leika mér, en síðast þegar ég vissi var allt sem aflaði manni tekna kallað vinna og því lýg ég engu þegar ég segist vera að vinna í tölvunni, fólk er svo sannarlega að borga mér peninga fyrir það sem ég er að gera. Með þessari vinnu hef ég aflað mér aukatekna sem fara í að borga reikninga, kaupa munað eins og föt og stundum nauðsynjavörur sem ég hefði annars ekki efni á. Ég fæ ekki styrki frá féló eða peninga frá ættingjum og vinum. Ég fæ lögbundið meðlag og afar og ömmur koma stundum með föt á krakkana færandi hendi. En það er tímafrekt að vinna og með því geng ég á tíma sem ég gæti annars eytt með fjölskyldunni minni. Á móti kemur að þetta væri þá tími sem ég myndi eyða með kvíðahnút í maganum yfir því að ég hefði ekki efni á að borga alla reikninga um hver mánaðarmót og nauðsynjavörur eins og t.d. gleraugu fyrir börnin mín. Það er nefnilega engin sem býðst til að borga þessa hluti fyrir mig. Í fullkomnum heimi gæti ég verið heimavinnandi. Já, ég segi þetta og skrifa. Heimavinnandi. Ég myndi vakna fyrir klukkan sjö, fara í sturtu, klæða mig, elda hafragraut, bera á borð aldinsafa og ristað brauð. Þvo börnunum mínum og klæða í nýju fötin sem ég hafði tíma til að versla daginn áður og fylgja þeim í skólann, kveðja með kossi. Í fullkomna heiminum ætti ég nefnilega peninga til að kaupa föt fyrir börnin mín, þrátt fyrir að vera heimavinnandi. Í þessum fullkomna heimi gæti ég þrifið heimilið á daginn, jafnvel lagt mig ef ég væri þreytt, bakað og gert fleira notalegt. Þegar börnin kæmu heim væri ég ekki útkeyrð, nei. Ég myndi gefa þeim að drekka og hjálpa þeim með lærdóminn áður en ég sendi þau út í leik á meðan ég færi að undirbúa kvöldmatinn. Ég held að allt fólk sem hefur smá sans fyrir raunveruleikanum sé löngu búið að átta sig á því að þessi fullkomni heimur sem ég er að lýsa er tálsýn þegar um venjulegt einstætt foreldri er að ræða. Nema þá sem hreinlega lifa á styrkjum frá féló og geta ráðstafað dögum sínum eftir eigin hentugleika. Þessi tálsýn er ekki einu sinni á færi flestra útivinnandi foreldra og ég er ekki svo skini skroppin að ég láti mig dreyma um að vera heimavinnandi í raunveruleikanum. Ég þekki ekki fólk sem situr á kvöldin og spilar lúdó við börnin sín. Því miður er þetta oft þannig að foreldrarnir eru á einni hæð og börnin í sínu herbergi hvert. Öll samskipti fara fram með öskrum á milli hæða og herbergja. Hversu hollt og uppbyggilegt sem það nú er. Ég er hinsvegar ekki svo vel stæð að börnin mín eigi sitt hvort herbergið. Ég er ekki heldur með skrifstofu sem ég get stundað vinnu mína í svo tölvan er staðsett í miðri íbúðinni. Þannig er ég oftast hjá börnunum þó ég detti vissulega oft úr í sambandi þegar ég einbeyti mér við að leysa þau verkefni sem fyrir mér liggja. Lúxus, eins og sá sem ég lýsi hér að framan, var bara ekki í spilunum hjá mér og ég kæri mig ekki um að fara á féló. Ég gæti það ekki einu sinni þó ég vildi það, féló myndi ekkert fyrir mig gera. Þeir gera ekkert nema fyrir fólk sem hefur lágar tekjur og ég sýni því fullkominn skilning. Ég hef háar tekjur en ég skulda mikið. Þó ég geti sýnt frammá að ég sé með tekjur undir sultarmörkum til að spila úr þegar búið er að greiða af öllum lánum þá þjást börnin mín "því miður" ekki af ofvirkni eða athyglisbresti svo það eru engin "stig" þar. Við erum útí kuldanum þegar kemur að féló. Þeir vilja bara skjólstæðinga sem eru komnir til að vera. Það blasir við að ef ég ætla að geta boðið börnunum mínum og mér uppá þau lífsgæði sem fjárhagslegt öryggi er, þarf ég að leggja meira á mig en dagvinnuna. Ég er þreytt. Ég er oft stressuð. Ég sef oft minna en ég ætti að gera og ég gef mér ekki tíma til að stunda líkamsrækt lengur eins og ég gerði á tímabili af því ég hef nóg af verkefnum sem borga mér peninga og þau eru ofar í forgang. Nú hefur mér verið bent á að finna mér bara ríkann mann og giftast honum. Ég er líklega svo heimsk að ég vil frekar vera ein og þurfa að hafa meira fyrir hlutunum en að selja mig manni sem ég elskaði ekki. Ást er svo miklu meira virði í mínum huga en svo að peningar geti komið í staðinn fyrir hana og ástlaust hjónaband er ekki eitthvað sem ég óska mér eða börnunum mínum að búa við. Ekki séns. Hvert eitt og einasta verkefni sem ég tek að mér styttir hinsvegar það sem ég kalla afplánunina. Ég hef nefnilega kynnst því helvíti sem það er að geta ekki staðið í skilum og ég er smám saman að borga mig út úr því helvíti. Helvíti nær eiginlega ekki alveg að lýsa þeirri stöðu að eiga ekki peninga fyrir lágmarks lífsnauðsynjum eins og húsnæði og mat. Það vill engin lifa á þurru hrökkbrauði endalaust og þúsundkall fær alveg nýja merkingu þegar maður á bara hundrað kall. Það má kaupa brauð, smjör, mjólk og álegg fyrir þúsundkall. Þú færð bara hrökkbrauð fyrir hundrað. Ef mér heldur áfram að ganga svona vel, þá á ég ekki svo langt eftir. Kláraði að borga tvö lán á síðasta ári og núna er ég að borga inná yfirdráttinn sem klárast vonandi snemma á næsta ári. Þetta gerist hægt, en bítandi. Þegar ég er ekki að vinna eyði ég þeim frítima sem ég hef í að reyna að halda heimilinu í horfinu, þvo þvott, reyna að hafa heitan mat á kvöldinn (þrátt fyrir að börnin mín fái bæði heitann mat í skólanum á daginn) og spyr þau hvernig dagurinn var, á handahlaupum yfir kvöldmatnum. Ég drekk ekki. Ég djamma ekki. Ekki á ég kærasta eða "vin" sem tekur frá mér tíma, athygli eða orku. Ég legg ekki stund á kaffihús, leikhús, veitingahús, kvikmyndahús (lengur) eða aðra mannfögnuði af nokkrum toga. Ekki fer ég á snyrtistofur í vax eða naglasnyrtingu. Ég lita ekki einu sinni á mér hárið. Ég lifi svo sannarlega ekki hátt. Er mest megnis heima hjá mér - punktur. Jú ég fæ stundum gesti og fer sjálf í heimsóknir með börnin en eins og allir sem vinna úti vita er frekar tilgangslaust að vera að þvælast í heimsóknir á virkum kvöldum svo ég geri frekar lítið af því. Mér finnst mikilvægara að börnin séu komin í ró á skikkanlegum tíma. Ég held úti þessari sjálfhverfu síðu og hér fer mitt félagslíf að stórum hluta fram. Ég endurnýjaði meira að segja alla síðuna nýlega og eyddi í það töluverðum tíma. Það gera sjálfsagt ekki allir sér grein fyrir því að sú vinna hafði annan tilgang en bara þann að "fegra" heimasíðuna mína. Þessi vinna hefur þegar skilað sér í heimasíðum sem ég er að vinna fyrir aðra og hún mun halda áfam að gera það, eins og ég reiknaði með að hún myndi gera. Lykilorðið hér er "templates" og þetta er mjög gott dæmi um eitthvað sem er ekki.. leikur. Það má vel gagnrýna mig fyrir að ég skuli ekki eyða meiri tíma með börnunum mínum eða í uppbyggilega dægradvöl með þeim. Ekki ætla ég að halda því fram að ég reki fullkomið heimili, langt því frá. Stundum hleðst upp þvottur og uppvask og drasl útum alla íbúð þegar ég tek vinnutörn. Ég fæ mér ekki sæti á hverju kvöldi eins og ég ætti að gera til að fara yfir lærdóminn með krökkunum og stundum meira að segja gleymi ég að minna þau á að fara í bað! En ég er að reyna, það verður svo sannarlega ekki af mér tekið og fólk sem vill að ég geri betur ætti að prufa að hvetja mig áfram í stað þess að tilkynna mér að ég hugsi ekki um neitt annað en sjálfa mig. Hvatning væri svo miklu nær lagi því stundum er ég svo þreytt og útkeyrð að mig langar hreinlega til að gefast upp. Að gefast upp er hinsvegar ekki einn af þeim kostum sem ég tel mig hafa í stöðunni. Ég hata að vita að ég sinni börnunum mínum ekki eins vel og ég myndi gera ef ég væri ekki að vinna svona mikið en ég hata meira að hugsa til þess að ég nái ekki endum saman aftur. Það þarf ekki doktorsgráðu til að sjá hvernig það myndi fara. Með því að vinna mikið sé ég fram á að ég geti einn daginn fengið það sem ég þrái, að búa við fjárhagslegt öryggi og haft frítíma sem ég get eytt með fjölskyldunni minni. Það er markmiðið. En ég er vissulega þrælsek. Ég tók mér frí gagngert til að sinna þessu áhugamáli mínu sem þessi saga vissulega er. Ég gerði það fyrir sjálfa mig og engan annan. Ég er meira að segja svo forhert að ég er í skýjunum með að hafa gert það og sérstaklega hvað ég náði að afkasta miklu á þessum tveimur vikum. Það verður svo spennandi að sjá hvort einhver vilji gefa söguna út - ef ég hef tíma til að klára hana einhvertíma. Ég er svo heppin að njóta stuðnings fyrrverandi eiginmanns míns í því máli og hann er virkilega að reynast mér vel. Ef það gerist, þá hættir þetta sjálfkrafa að heita "frí" og verður kallað vinna. Vinna sem mun mögulega skila mér tekjum sem færa markmiðið mitt kannski örlítið nær. Hver veit. Í öllu falli var þetta kærkomið frí og þrátt fyrir að ég hafi setið nær sleitulaust við tölvuna líður mér eins og ég sé endurnærð. Átti meira að segja inni fyrir þessu, var ekki búin með sumarfríið síðan í fyrra. Á morgun er það hinsvegar back to the trenches. Þegar ég skildi var ég ákveðin í að koma málum fyrir þannig að börnin mín þyrftu ekki að búa við endalaus óöryggi útaf peningum eða ættu móður sem lægi í rúminu vegna kvíða því hún sæi ekki fram á að geta borgað reikninga næsta mánaðar. Ég ákvað að gera allt sem ég mögulega gæti til að ná þessu fram. Frumburðurinn hefur komið til mín og sagt mér oftar en einu sinni og oftar en tvisvar að þetta ætlunarverk mitt hafi tekist. Vissulega er víða pottur brotinn og margt mætti betur fara. Ég ætla rétt að vona að fólk sé ekki svo vitlaust að halda að mér sé alvara þegar ég held því fram hérna á síðunni að ég sé fullkomin. Ég er, þegar allt kemur til alls, bara ein manneskja. Mér hefur hinsvegar aldrei gengið eins vel eftir ég hætti alveg að treysta á aðra og fór að treysti eingöngu á sjálfa mig í þessum efnum. Ég er búin að vera dugleg og það er byrjað að skila mér árangri og á hverjum degi færist loka markmið mitt nær. Þó það sé ekki nema bara örlítið. Ég hugsa ekki um neitt nema sjálfa mig. Ef þetta.. er að hugsa um ekkert annað en sjálfan sig þá er hér yfirlýsing sem má hafa eftir mér hvar sem er. Ég ætla að halda því áfram. | anna | 12:34 |
comments
Ég kíki oft hér á síðuna þína.. Mér finnst afskaplega gaman að lesa þig og þú færð mig oft til að staldra við og hugsa minn gang.. Mér finnst þú líka drepfyndin og hörkudugleg.. áfram Anna. Ert að gera hárrétta hluti, ekki nein spurning. Svo er líka löngu búið að afsanna þetta með quality time, það er quantity time sem er málið. Þú ert þarna til staðar fyrir krakkana jafnvel þó þú sért upptekin við annað. Þau geta leitað til þín og hafa öryggistilfinninguna sem fylgir því að mamma sé heima þó þið séuð ekkert að spila lúdó. Nr. 2 | posted by: hildigunnur | 1.05.2006 | 14:01:00 | [+] |Ég er sammála Hildigunni, þetta snýst meira um að vera inni á heimilinu þar sem börnin sjá mann heldur en endalausa afþreyingu, hatta og knöll. Bara eitt í viðbót: Ég á barn með taugageðröskun og nýt engrar aðstoðar frá Féló eða öðrum þrátt fyrir það, þar sem ég er ekki á lágmarkslaunum. Fólk talar oft um geðraskanir af léttúð og skilningsleysi, þar með talið adhd. En það er undantekningalaust fólk sem á ekki þannig börn. Ég leyfi mér að fullyrða það. Nr. 4 | posted by: Gestur | 1.05.2006 | 14:52:00 | [+] |Þú ert duglegust! Baráttukveðjur úr flensubælinu. Heimurinn er fullur af undarlega skrítnu fólki, sem hefur skakka sýn á lífið og tilveruna (skakka út frá mínu rétta sjónarhorni) Þetta undarlega fólk er oft á tíðum tilbúið að gagnrýna duglegar og sterkar konur sem hafa það eitt á samviskunni að reyna eftir fremsta megni að standa á eigin fótum. Enn ein áhrifamikil færsla hjá þér. Það sem þú skrifar hefur áhrif á fólk. Eins og Ragna Jenný skrifar. Ég veit ekki hvort þú áttar þig á því. Mikil áhrif. Þú ert að gera óvenjulega hluti. Óvenjulegir hlutir eru eins og breytingar. Fara illa í sumt fólk. Það er oft þannig að þeir sem standa fyrir breytingum eða óvenjulegum hlutum eru oft einir á móti "öllum". Ég hef oft staðið í þessum sporum. Á aðeins annan hátt en þú. Ekki svo mikið í einkalífinu, eins og þú, heldur meira í mínum business. Þá þarf úthald. Jafnvel í mörg ár. Það er ágætis tilfinning eftir á þegar hlutirnir gengu upp en maður spyr sig samt. Afhverju þurftu svona margir að gera þetta svona miklu erfiðara en það þurfti að vera? Til hvers þennan mótþróa. Ég kallaði það einu sinni hryðjuverk. Það er ekkert annað en hryðjuverk þegar einhverjir einstaklingar streitast á móti breytingum, þó óvenjulegar séu, en hafa í raun engin rök gegn breytingunum - nema þau að hlutirnir hafi alltaf verið svona. Þetta með ímyndarvandann er hárétt hjá þér. Fólk er sífellt að setja annað fólk á bása. Þessi getur ekki þetta því hann er í þessari stöðu. Það er umhugsunarefni að ef þú hefðir tekið þér frí og horft á sjónvarpið allan tímann þá hefði sennilega enginn gert athugasemd. Nr. 7 | posted by: igor | 1.05.2006 | 15:29:52 | [+] |Ég held ekki að karlmenn lendi í því eins og konur að mega ekki tala um hvað þeir hafa áorkað. Við konurnar verðum að láta eins og við séum upp á aðra komnar. Það eru bara stælar og mótþrói ef við þykjumst vera eitthvað. Ég allavega veit að fólk bara samþykkti ekki annað en að minn fyrrverandi ætti minnst 50 prósent af því sem vel var gert á okkar heimili. Ég vissi alltaf að það var ekki þannig, en það er fyrst núna, nokkrum árum eftir skilnaðinn að fólk virkilega sér að ég held sama standard og ég hef alltaf haldið... og það ein! Án karlmanns! Eða.. standardinn hefur reyndar hækkað eftir að ég losnaði við "fjóða barnið". Samt er eins og fólki finnist ósmekklegt ef ég segi hvernig í málum liggur. Því ég fæ bara lögboðið einfalt meðlag með hverju barni og ekki meir. Þetta eru mínar tekjur og minn dugnaður sem gerir að verkum að börnin mín eru að standa sig, eru sómasamlega til fara og þar fram eftir götunum. Af hverju þykir ástæða til að "einstæður faðir" geti haft aukatekjur til að lifa af, og karlmenn taka það fram að þeir séu að borga svo og svo mörg meðlög þegar þeir vilja fá hærri laun. Við einstæðu mæðurnar eigum ekki að nota þessi rök... því það er jú fyrirfram búið að ákveða að við séum hvort sem er bara að lifa á peningum kallanna. Nr. 8 | posted by: útifrík | 1.05.2006 | 16:54:35 | [+] |Það er gott að vita að fólki er ekki sama um börnin manns en aðferðirnar við að koma á framfæri athugasemdum við uppeldið eru margvíslegar og það fer verulega í mig þegar fólk lætur sér detta í hug að ég geri ekkert annað við minn tíma en að eyða honum í sjálfa mig. Ég er búin að hækka standardinn á mínu heimili frá því ég skildi en hann var nú svosem ekki hár. Þar held ég að almenn óánægja hafi spilað stóra rullu, þú gerir ekki þitt besta þegar þú ert ekki ánægður og öll takmörk löngu horfin og gleymd. Bæði ég og börnin gengum t.d. alltaf um í notuðum fötum af ættingjum á sínum tíma og þó börnin geri það enn, gera þau það í töluvert minna mæli en áður. Það er samt mest öfum og ömmum að þakka, ekki mér og eitthvað sem ég vonast til með að geta breytt þegar nær dregur takmarkinu. Þegar ég tek vinnutarnir þá sinni ég heimilinu ekki eins vel og ég myndi annars gera, blasir við, en all in all hef ég staðið mig vel og ég er actually stolt af því sem ég hef áorkað so far þó ég fái stundum samviskubit yfir því sem mætti fara betur. Ég veit sem betur fer ekki hvernig það er að eiga barn með geðraskanir en ég get ímyndað mér að það sé ekkert auðvelt. Það er nógu erfitt að eiga börn með engar raskanir og reyna að sinna öllu sem sinna þarf! Mér finnst þessi stefna hjá féló samt fáránleg - að hjálpa ekki fólki sem er í tímabundnum vandræðum. En það kerfi virðist virka. Þetta fólk sem þeir vilja ekki hjálpa finnur aðrar leiðir. Þetta með að ég hafi áhrif með skrifum mínum, ég verð alltaf jafn hissa þegar einhver segir þetta við mig vegna þess að mér finnst ég almennt skrifa um hluti sem skipta ekki neinu máli. Nema fyrir mig. Ég er einmitt að reyna að skapa mér tækifæri með þessu og mér dettur ekki í hug að hætta þó ég fái á mig svona diss. Ég hef fengið á mig verra en þetta og lifað það af. Mér finnst þetta samt punktur með sjónvarpið. Mjög áhugaverður punktur. Eitt sem ég er forvitin að vita Igor. Hvernig hafa skrif mín breyst á þessum þremur árum? Því ég veit að ég hef svo sannarlega breyst. Mikið. Mér finnst soldið sætt að þú varst einu sinni hræddur við mig. Ég fæ oft á tilfinninguna að karlmenn séu hræddir við mig. Hef aldrei skilið hvað ég ætti að geta gert þeim en þegar ég hugsa útí það geta kannski Hollendingurinn og fyrsti kærastinn útskýrt það betur fyrir mér. Hinsvegar er ég ekki vond manneskja og ég fæ ekki útúr því að lítillækka fólk eða særa. Ég skil ekki hvað fólk ætti að fá útúr því. Nr. 9 | posted by: anna | 1.05.2006 | 18:53:22 | [+] |Þú manst að Kalli man aldrei hvað hann segir í kommentum. Þú ert augljóslega hið fullkomna foreldri. Ert að kenna börnunum þínum hluti sem skipta máli. Það skiptir máli að hlæja saman, að elska og vera innan seilingar. Það skiptir líka máli að trúa því - að maður geti. Börnin læra það af þér. Þú kennir þeim, með einurð þinni, að með með því að vinna að tilteknu markmiði öllum árum, næst árangur. Hægt og sígandi. Þau læra líka að það skiptir engu máli að eignast fallegustu fötin, dýrasta dótið eða að láta lita á sér hárið. (Slíkt virðist jafnvel haldast í hendur við lélegt sjálfsmat). Það skiptir heldur engu máli hvort uppvaskið liggur óhreyft, óhreini þvotturinn verði nánast óyfirstíganlegur eða þau fái hrökkbrauð í kvöldmat. Að ala börnin sín upp sem heilbrigða, elskandi og hugsandi einstaklinga. Ómetanlegt. Nr. 15 | posted by: Fía | 1.05.2006 | 23:27:37 | [+] |krakkarnir mínir fara btw ekkert í bað á hverjum degi Það ER ástæða fyrir því að foreldrum er bent á a setja fyrst súrefnisgrímuna á sig og svo á barnið þegar "we-are-all-gonna-die!" ástand verður um borð í flugvélum. Þú burstar svona krítík bara af öxlunum með næsta skammti af flösu (þurrkurinn ennþá að ágerast, I trust?!). Nr. 17 | posted by: Atviksorða-Anna | 3.05.2006 | 15:10:18 | [+] |post a comment
|
Takk fyrir skemmtilega pistla......
