Sunnudagur, 16. apríl 2006
Nú er ég búin að borða Roaccutan kvölds og morgna í tvær vikur. Árangurinn lætur ekki á sér standa, í það minnsta eru allar þessar litlu hormónabólur eða eiginlega eins og ofnæmisbólur eða misfellur á enninu farnar. Eftir standa Kvöl, Pína og Hryllingur, stærri og óhugnarnlegri frænkur þeirra - en í raun eru þær bara orðnar sár sem eru að gróa.
Þetta virðist síga niður andlitið á mér vegna þess að efri hluti kinnanna er orðin eins og á ungabarni en neðri hlutinn mikið til sár og bólur í bland. Geysilega spennandi og lekkert.
Aðal fjörið er samt óumdeilanlega núna á hökunni á mér. Hún lítur út eins og ég hafi makað slori á hana og látið þorna. Alveg sérdeilis huggulegt og kynæsandi. - Ímynda ég mér.
Ég er að þorna, jújú, en þar fyrir utan finn ég engar aukaverkanir - yet.
Ég hef í raun sjaldan verið hressari en akkúrat núna.