Sunnudagur, 23. apríl 2006
Ég var að dunda mér áðan við að kroppa dautt skinn af andlitinu á mér. Hef alveg gert leiðinlegri hluti en það - eins skerí og það er. Ég hef varaþurk og þurrk í kringum nefið og já.. alhliðarþurrk svona.. sem virðist samt einskorðast við andlitið á mér og aðallega bólurnar. Þurrkurinn er mestur í þeim og ég held ég hafi sagt áður að þær hreinlega detti af. Það er engin lygi.
Í gær tók ég eftir því að löngu "nú er ég hissa" hrukkurnar á enninu á mér eru orðnar sjáanlegar aftur. Þetta er alveg ný tilfinning - að vera glöð að sjá hrukkur. En af tvennu illu kýs ég að hafa þessar hrukkur, sem bera þess vitni hvað margt kemur mér á óvart í lífinu, en að hafa bólu-þúfna-ger.
Hægri kinninn á mér er all verulega miklu betri en sú vinstri, samt sef ég yfirleitt á hægri. Merkilegt. Ég var alltaf að skipta um koddaver til að vera nú alltaf með hreint á koddanum. Það sem ég er ekki búin að leggja á mig til að losna við þetta ógeð, þegar allan tímann þurfti ég bara að fara á lyf.
Svona getur þetta verið.
Annars sýnist mér ég vera að sleppa ótrúlega vel miðað við aukaverkanalýsingarnar. Ég finn bara fyrir þurrk í andliti. Punktur.
Ég er náttúrlega að jinxa sjálfa mig með því að vera svona jákvæð. Ég verð örugglega búin að missa allt hárið næsta sunnudag og jafnvel útlim líka.
Er samt eiginlega farin að hallast að því að þrír mánuðir verði nóg í mínu tilfelli. Ég vona það.
Annars er eitthvað að gerast með brjóstin á mér sem er á sér engar eðlilegar skýringar nema þær að ég sé haldin svona svakalegri hlutekningaróléttu.