Mánudagur, 24. apríl 2006
Hún Harpa vinkona mín fær stundum leið á mér. Aðallega þegar ég er að bera undir hana þetta og hitt. Ég hringi kannski í hana og segi "sko.. ég get gert svona.. eða hinsegin" og við förum saman yfir kosti og galla þess að gera svona eða hinsegin og í lokin segir Harpa mér hvað henni finnist ég eigi að gera.
Yfirleitt enda ég á að gera eitthvað sem ég bauð ekki einu sinni uppá sem option. Þá verður Harpa stundum smá pirruð.
Ég lá uppí rúmi og var að velta þessu fyrir mér í gærkvöldi. Ég hef gert svolítið af því í þessu fríi mínu - fara uppí rúm og velta fyrir mér hlutunum. Aðallega söguþræðinum í sögunni sem ég er að skrifa en líka öðru - eins og þessu.
Ég fer að sofa rétt fyrir klukkan níu á morgnanna þessa dagana, þegar börnin eru komin í skólann. Vakna um þrjú á daginn og byrja að skrifa. Er að skrifa meira og minna til níu á morgnanna - nema þegar ég tek mér pásur til að borða, fara í bað að brainstorma eða uppí rúm til að brainstorma.
Ég hef komist að því af hverju ég haga mér svona með hluti sem ég þarf að taka ákvarðanir með. Ég geri þetta vegna þess að ég er kona, með of mikið af karlhormónum.
Týpísk kona sem þarf að ákveða eitthvað leitar til ca þriggja góðra vina til að undirstinga með probleminu og diskúterar málið fram og til baka. Þegar hún er búin að því, tekur hún ákvörðun byggða á öllum diskúteringunum þar sem hún tekur að sjálfsögðu inní myndina innlegg viðmælenda sinna.
Týpískur karlmaður sem þarf að ákveða eitthvað lokar augunum í korter, vegur og metur kostina í stöðunni og tekur ákvörðun. Ef það er röng ákvörðun reiknar hann með því að hann geti þá leiðrétt þetta seinna. Sumir eru nú samt þannig að þeir leiðrétta ekkert af þeim mistökum sem þeir gera, en þeim gengur líka oft mun verr í lífinu.
Það er nefnilega mikilvægt að leiðrétta þau mistök sem maður gerir. Bara það að þú getir viðurkennt mistök ber vott um karakter.
Þar sem ég hef fengið þetta kven-ákvörðunartökugen virðist ég ekki geta tekið ákvarðanir nema með því að bera málið undir Hörpu fyrst. Þar sem ég er með of mikið af karlhormónum hlusta ég ekki á hana og geri bara það sem mér sýnist. Stóla á að ef það er röng ákvörðun.. verði hægt að leiðrétta hana seinna.
Í þeim tilfellum sem ég hef þurft að breyta ákvörðuninni.. byrja ég alltaf á að hringja í Hörpu.
Því ég tek nefnilega lúmskt mark á því sem hún segir.
Ég fer bara vel með það..