Fimmtudagur, 27. apríl 2006
Undanfarið hef ég verið að velta fyrir mér hvort staða himintunglanna sé eitthvað sérstaklega hagstæð þegar kemur að ást og samböndum.
Fyrir alla aðra í heiminum en mig.
Ég er orðin frekar þreytt.. nei.. ég er orðin DRULLU ÞREYTT á því að nú eru allar vinkonur mínar í skýjunum því þær sem áttu ekki kærasta, jafnvel þær sem höfðu ekki átt kærasta árum saman, eru nú allar búnar að finna þann eina rétta. Eins og gengur finnst þeim gaman að tala um það.
Við mig.
Nú er svo komið að þeir karlmenn sem ég umgengst eru líka að finna ástina hingað og þangað og svífa um á bleiku skýi.
Og hvaða lán hendir mig? Jú. Ég missti kynhvötina í Kringlunni, tók ekki eftir því og hún týndist. Ég er búin að hengja upp auglýsingaplaggöt í búðum og myndir af henni hjá Securitas en hún finnst hvergi!
Ég er búin að reyna að rifja upp þennan hryllilega dag og finnst líklegt að ég hafi misst hana nálægt kaffihúsinu þarna undir rúllustiganum á fyrstu hæð og líklega hefur einhver samviskulaus óvandaður einstaklingur frá helvíti hreinlega tekið hana.
Ég næ ekki uppí þessa ósvífni. Þessi kynhvöt var merkt mér, símanúmer og allt!
Svo eru þessar hamingjusömu konur stundum að hringja í mig og segja mér frá því hvað þessir frábæru kærastar þeirra eru mergjaðir elskhugar og hvað þeir eru duglegir að halda utanum þær og kyssa þær og REFSA ÞEIM.
Þessar sögur valda mér ógleði og stundum uppköstum.
Mér er fyrirmunað að skilja af hverju fólk ætti að vilja nudda sér berrassað upp við hvort annað í tíma og ótíma og klína sig útí allskonar líkamsvessum án nokkurar sjáanlegrar ástæðu. Ekkert nema subbuskapur sem af þessu hlýst og svo festist allskonar drasl í tönnunum á manni.
Ljóta ruglið.
Ég bið fólk að hlífa mér við svona hryllingssögum í framtíðinni og næsta par sem kemur hingað í heimsókn og finnur hjá sér þörf fyrir að kyssast í sófanum mínum verður hreinlega hent út!
Svalamegin!