Miðvikudagur, 19. apríl 2006
Mér líkar að skrifa í myrkri. Ég er búin að fatta það. Eiginlega ætti ég að fá mér svartar rimlagardínur í stofuna og eldhúsið svo ég geti simulate-að nótt þegar ég er að skrifa.
En það þýðir ekkert. Það eru allskonar hljóð á daginn. Síminn hringir og bjallan. Mér finnst gott að vinna á nóttunni. Þá er engin annar vakandi.
Í kvöld tókst mér að skrifa án fallhlífarinnar, fór í svo heitt bað að ég gat ekki farið í hana á eftir. En ég fór reyndar ekki að skrifa strax, ég fór að horfa á mynd sem ég keypti í London þegar ég fór þangað með Hörpu. "The Prince of tides". Ég gerði það vegna þess að í skemmtilegu samtali á msn í kvöld var minnst á nefið á Barbra Streisand - og það vill svo skemmtilega til að mér finnst hún alveg stórglæsileg kona og hún leikur í þessari mynd.
Mér fannst samt skrítið að horfa á myndina. Þetta er góð saga, en mér fannst myndin ekki eins góð og mér fannst hún fyrst þegar ég sá hana. Kannski af því ég hef þroskast - kannski af því ég er farin að horfa meira á karakterana.
Kannski af því mér finnst Nick Nolte ekki trúverðugur þegar hann rifjar upp það sem hann þurfti að muna. Kannski vegna þess að það kom öðruvísi fyrir mig en Tom karakterinn. Við vorum ekki að rifja upp sömu hlutina en það var ekkert minna sársaukafullt fyrir mig.
Kvöldið sem ég fékk minnið. Ég gleymi því líklega aldrei.
Nú veit ég að ég get líka skrifað þegar ég er í teppi. En ég var að sjálfsögðu með húfuna..