ravings of a lunatic: Innbrotsþjófar

Innbrotsþjófar

Þriðjudagur, 04. apríl 2006

Blaðamaðurinn kom hérna áðan að sækja börnin. Þau eru hjá honum annan hvorn þriðjudag núna og í kvöld er hans kvöld. Þegar hann kom inn dauðbrá honum að sjá mig, "hva.. hvað er eiginlega að sjá þig?" Ég var í æfingabuxum, flís peysu, fallhlífinni með húfu og bólur. "Hvað meinarðu", sagði ég, "finnst þér ég eitthvað einkennilega eða? Þetta er the new me. Hvernig finnst þér?"

Hann er ekkert vitlaus og hafði vit á að breyta um umræðuefni. "Nennirðu aldrei að tæma póstkassann? Ertu að reyna að laða til þín innbrotsþjófa?", spurði hann.

Þetta er satt. Ég er haldin sjaldgæfri fælni sem er eiginlega meira fötlun en nokkuð annað. Ég nenni ekki að tæma póstkassann minn. Ég hef örugglega sagt frá þessu áður er bara orðin svo kölkuð að ég man það ekki en ég tæmi póstkassann minn nú til dags á rúmlega viku fresti. Ef svo oft, og í hvert skipti er ég jafn afskaplega hissa á að það er ekkert í honum nema rusl.

Ég borga alla reikninga mína í heimabankanum svo ekki þarf ég að taka upp reikningana sem ég fæ. Ég les blöðin í vinnunni svo ekki þarf ég að ná í þau. Ég versla aldrei svo ekki þarf ég að sjá auglýsingabæklinga og þá er nú upptalið það sem kemur í þennan blessaða póstkassa minn. Þar sem ég þoli ekki helvítis blöðin sem safnast upp hérna hef ég komist að því að með því að hætta að tæma póstkassann stemmi ég verulega stigu við þessa óværu. Það er nefnilega ekki hægt að troða endalausu magni af blöðum í póstkassann - og ég þarf að fara sjaldnar í sorpu með ólesið pappírsrusl. En blaðamaðurinn hafði ekki sleppt orðinu þegar ég sá enn einn kostin við að tæma aldrei póstkassann.

INNBROTSÞJÓFAR!

Það verður kannski þörf á þessari mánaðarlegu óléttuprufu eftir allt saman, þ.e. ef þetta eru verulega sjónskertir innbrotsþjófar sem ég næ að lokka til mín..

| anna | 19:15 |

comments

Ég sé þetta svo fyrir mér... innbrotsþjófur laumast inn, Húfu-Anna skellir hurðinni að baki honum og segir „þú ert ekkert að fara neitt, ljúfurinn.“ doubt