 |
|
|
|
 |
Hvað er rétt?
Sunnudagur, 09. apríl 2006
Ég sá einu sinni bíómynd og í henni voru tveir menn sem höfðu það að atvinnu að skrifa fyrir sjónvarp. Á hverjum degi mætti annar þeirra heim til hins og þeir skrifuðu samtöl, senur og veltu hugmyndum sín á milli. Ég man ekki í hvaða bíómynd þetta var en hún hlýtur að vera mjög gömul því það er langt síðan ég sá hana. Þegar ég var gift átti ég mér þann draum að við hjónin gætum unnið svona við skriftir. Saman. Fyrrverandi eiginmaður minn sagði mér hinsvegar alltaf að við værum viðtakendur, ekki gerendur. Ég trúði honum nóg til að gera ekkert. Sem er lygi. Ég er að fatta það þegar ég hugsa útí það. Ég var oft að tala hann inná að setjast niður með mér og velta á mili okkar hugmyndum. Á endanum var þetta orðið annoying fyrir hann og oft príma uppspretta af rifrildum. Því við vorum viðtakendur - ekki gerendur. Málið var að ég hengdi allt creativity tengt skrifum á hann. Hann var "penninn" - ekki ég. Hann hafði valdið á tungumálinu, ekki ég - og hann er betri penni en ég - eða.. hann er öðruvísi penni en ég. Þórarinn Þórarinsson getur skrifað hvað sem er. Hann er ofurmenni með lyklaborð og íslenska tungu. Ég man eftir að einu sinni hringdi vinkona mín í mig og spurði hvort ég gæti hjálpað henni að skrifa stutta greinargerð. A4 blað um hvernig tískan myndi þróast - að hennar mati - næstu.. tjah.. tuttugu ár - minnir mig. Ég spurði Tóta hvort að hann nennti að gera þetta með mér og við settumst niður og veltum þessari hugmynd fyrir okkur og svo skrifaði hann greinargerð byggða á okkar pælingum um hvernig tískan muni þróast næstu tuttugu ár. A4 blaðsíðu sem var send inn í einhvern förðunarskóla og kom til baka með einkunina A++ Af því að ég er ekki að grínast þegar ég segi að hann sé ofurmaður með lyklaborð og íslenska tungu. Hann er það. Hann gerði nákvæmlega það sama fyrir mig einu sinni þegar ég var í félagsfræði. Ég, löt og hyskin sem ég var, nennti ekki að mæta í tímana, nennti ekki að lesa bókina en svo átti að skrifa ritgerð. Ég skrifaði meginmálið en vantaði inngang og samantekt. Tóti hafði tvær spurningar sem hann þurfti að fá svar við áður en hann gat sett saman þessa kafla fyrir mig: "er kennarinn með alskegg? gengur hann í vesti?" Þegar hann hafði fengið já við báðum þessum spurningum og sett saman persónuprófíl - staðalímynd félagsfræðikennara og staðfest að þessi kennari passaði í hana, kveikti hann sér í sígarettu, ég settist við lyklaborðið og skrifaði nákvæmlega uppúr honum texta sem ég sendi inn. Ritgerðin fékk 9.8 með sérstökum athugasemdum um stórgóðan inngang og frábæra samantekt. Þórarinn kann nefnilega að skrifa fyrir fólk. Ég er ekki viss um að hann hafi ennþá áttað sig á því. Það sem hann er að gera á fréttablaðinu nær ekki utanum alla þá hæfileika sem hann hefur. Hann getur nefnilega skrifað texta fyrir hvern sem er, um hvað sem er og þó fréttablaðið sé útbreitt þá finnst mér að hann ætti að vera að skrifa um fleira en hvernig hann upplifir menningu sem aðrir framleiða. Mitt álit. Einu sinni var smásagnakeppni í menntaskólanum sem hann var í. Ég hvatti hann til að skrifa smásögu, sem hann gerði. Þunglyndislega sögu um mann sem vinnur í kjötborði og endar á að drepa alla og svo sjálfan sig. Ég las söguna og jú.. hún var mjög góð. Mig langaði strax inná bað að drekkja mér. En ég gerði mér líka grein fyrir að þessi saga myndi aldrei vinna neina keppni. Til þess var hún of depressing. Svo ég spurði hann hvernig sögur höfðu unnið árin á undan. Hann sagði mér að það hefðu verið ástarsögur. Svo ég skipaði honum að skrifa aðra sögu, ástarsögu, og senda báðar inn. Bara til gamans. Hann skrifaði ástarsöguna á hálftíma. Hún vann keppnina. Ég hengdi öll skrif á hann og það er í raun ekkert skrítið. Ef þú ert í sambúð með stórsöngvara er eðlilegt að hann syngi "til hamingju með afmælið" frekar en að þú reynir að kreista það uppúr þér. En svo komst ég að því að ég get sagt hlutina sjálf. Með eigin orðum. Ekki á eins fágaðan og vel orðaðan hátt, heldur meira með talmáli og já. Allt öðruvísi. En það þarf ekki að vera verra. Ég er nefnilega svo langt frá því að vera viðtakandi. Ég er gefari. Ég hef svo mikið að gefa að stundum hræðir það mig. Ég virðist hafa endalausa uppsprettu á sumum sviðum og það magnaða er að því meira sem ég gef.. því meira hef ég að gefa. Ég var spurð um daginn hvort mér fyndist ég sjálf vera "hugguleg" og ég eyddi spurningunni. Síðan þá hef ég velt þessu fyrir mér og á þessu andartaki - þegar ég var spurð - þá fannst mér ég ekkert hugguleg. Af því ég var að miða sjálfa mig við mig þegar ég hef ekki bólur. Mér hefur oft fundist ég mjög hugguleg þegar ég hef ekki bólur en mér hefur aldrei fundist ég fallegust í öllum heiminum eða fallegri en allar konur. Mér finnst ég eiginlega vera bara venjuleg stelpa sem getur með smá fyrirhöfn farið í svanslíki í smá stund þangað til farðinn lekur af mér. En er ég það? Er ég venjuleg? Finnst mér ég vera hugguleg sjálfri? Og er það sem mér finnst rétt? Hvað er rétt? Hver er fallegur og hver ekki? Hvað gerir fólk fallegt? Af hverju finnst mér ég geta skrifað? Af hverju fannst mér ég ekki geta það? Var það af því ég var að miða mig við eitthvað sem mér fannst betra en ég? Þegar ég var að miða mig við eitthvað sem var ekki betra heldur allt öðruvísi? Getur appelsína verið fallegri en epli? | anna | 22:24 |
comments
Beauty is in the eye of the beholder - hefur mér aldrei fundist eiga betur við en eftir að hafa lesið þessar línur þínar hérna fyrir ofan. Það er fátt til leiðinlegra en fullur salur af fólki sem heldur að það sé fallegast í heiminum. Innantómri samkomur get ég varla hugsað mér. Hef því miður komið á þær of margar um mína daga. En þú hefur það, það bókstaflega streymir frá þér...afhverju heldurðu að við séum næstum sest hérna að? Já og svo bara til þess að það sé á hreinu þá erum við öll eins miklir gerendur og við viljum. Sköpunargleðin er bara sogin úr okkur flestum - þess vegna er þetta ekki spurning um að geta , heldur gera - svona eins og gamal pönkari orðaði það svo snildarlega einhverntíma - ég hefði t.d. aldrei trúað því að flugslys gætu verið falleg - fyrr en ég sá þessi - http://www.coudal.com/crashvideowin.php Bara í guðsbænumekkihættaaðskrifa Tóti er vissulega góður penni eins og margt hans kyn. En ekki vanmeta sjálfa þig eins og þú virðist hafa gert alltof lengi framanaf. Nr. 3 | posted by: AlanHudson | 10.04.2006 | 3:17:23 | [+] |Það er endalaus viðmiðunin sem gerir það að verkum að við setjumst í dómara sæti og "metum" okkur sjálf út frá öðrum. Ég mátti t.d. aldrei skrifa í mínu hjónabandi - eða það hélt ég - af því að hann var "penninn" og ég miðaði mig við hann. Oft var ég spurð hvers vegna ég hefði ekki farið út í að vinna á fjölmiðli, en það hefði ekki verið hægt, því það var hans. Dóttir okkar biður hann að hjálpa sér við ritgerðir, en það var ég sem kláraði menntó á 3 árum ekki 5 og fékk oftast 10 fyrir ritgerðir. Klikkað? Vinkonur mínar voru fallegar og af því að ég var ekki eins og þær, þá var ég ekki falleg. Fannst mér. Við þurfum að hætta að miða okkur endalaust við einhverja staðlaða ímynd, fyrirfram ákveðin viðhorf eða ósýnilegar reglur. Málið er að finna það besta í sjálfum sér og virkja það. Lélegir söngvarar eru stundum betri en góðir söngvarar. Mér finnst skemmtilegra að hlusta á Bob Dylan en Luciano Pavarotti. Ómenntaðir ritsnillingar hafa iðulega slegið menntuðum rithöfundum við. Og svo framvegis. Listræn fegurð er blessunarlega svo skemmtilega óháð tæknilegum yfirburðum. Viss tæknileg geta er kannski lágmark, en það er yfirleitt ekki mikið meira en flestir læra í skóla, ef þá svo. Nr. 7 | posted by: Elías | 10.04.2006 | 11:18:38 | [+] |Þú ert skemmtilegur penni, Anna. Það er ekki öllum gefið. Ég skil alveg pælingar þínar. Ætli okkur hætti ekki flestum til að bera okkur saman við aðra? Ég á bæði systur og frænku sem hafa gefið út verðlaunabækur, svo að það er freistandi að fá minnimáttarkennd. En málið er einmitt að nýta hæfileika sína, hverjir sem þeir annars eru, alveg burtséð frá því hvað aðrir eru að gera. Linda orðar þetta mjög vel. post a comment
|
