ravings of a lunatic: 3 nýjar

3 nýjar

Föstudagur, 07. apríl 2006

Já. Ég er búin að frétta af þremur nýjum óléttum og nú m.a. í fjölskyldunni - allt um kring.

Ein af þessum konum hefur leitað til mín með ráðleggingar og útskýringar á alls kyns furðulegu hegðunarmynstri og tilfinningum sem hún er að upplifa sem eru henni framandi.

Mér finnst hreinskilnislega alveg ofboðslega vænt um að reynsla mín nýtist henni og að ég geti veitt henni einhverja huggun og stuðning í þessu ástandi sem er pretty scary ef þið spáið í því. Hún er búin að kaupa bók um meðgöngu og sýndi mér um daginn myndir af fóstrinu á því stigi sem það er núna. "Sjáðu, þetta er eins og lítill krókódíll", sagði hún.

Í dag hringdi hún í mig og sagði að hún hefði áhyggjur af því að þetta yrði svo lengi að líða og að hún myndi verða geðveik úr tilfinningum áður en yfir lyki. Ég sagði henni m.a. að þetta myndi taka enda og miklu fyrr en hún gerði sér grein fyrir. Þetta er ekki ósvipað því að fara fótgangandi einhvert sem þú hefur aldrei farið áður í nýju hverfi. Af því þú hefur aldrei farið þessa leið áður virkar hún löng á meðan þú ert að fara hana en þegar þú hefur náð áfangastað finnst þér leiðin til baka miklu styttri því þá veistu nákvæmlega hvað hún mun taka langan tíma.

Kannist þið við þetta?

Alveg sami hlutur á við um meðgöngur. Á fyrstu meðgöngu, þegar hormónarnir hellast yfir þig, óttastu að þetta verði alveg rosalega langir níu mánuðir. Á næstu meðgöngu finnst þér þetta líða alveg rosalega hratt, því þú þekkir leiðina og hefur farið hana áður. Ég hef prufað að ganga með barn og vera fullfrísk allan tímann. Næstu meðgöngu fékk ég svo mikið grindarlos að ég varð að hætta að vinna og leggjast fyrir í fimm mánuði. Samt fannst mér sú seinni fljótari að líða.

Ég sagði henni líka að allur tími sem hún eyðir í að láta sig kvíða fyrir fæðingunni er waste of time. Það er barn þarna inni og það mun óhjákvæmilega vilja komast út einn daginn. Það er staðreynd. Miklu betra að pæla ekkert í því heldur hugsa um eitthvað allt annað þangað til fyrstu samdrættirnir gera vart við sig. Þá má alveg láta sig kvíða fyrir út og suður. Þegar ég fékk niðurstöðuna um að ég væri ófrísk af frumburðinum ákvað ég að taka þennan pól í hæðina og ég mátti aldrei vera að því að kvíða neinu þegar allt var komin af stað. Ég gerði það sama þegar ég gekk með næsta barn. Gleymi aldrei konu sem var á einhverju fæðingarfræðslunámskeiði með mér sem bara gat ekki haldið kjafti yfir hvað hún var hrædd við að fæða barnið, þurfti að tala um það út í hið óendanlega með tilheyrandi voli og sjálfsvorkun.

Give me a break!

Hvað varstu þá að get knocked up in the first place ef þú ert svo ekki manneskja til að taka afleiðingunum? Vá hvað mér fannst þessi kona mikill vælukjói. Ég er btw ekki að tala um krakka, þessi kona var töluvert eldri en ég var á þessum tíma, in fact, hún hefur líklega verið jafn gömul og ég er í dag.

"Vá Anna, takk fyrir, þú átt eftir að fá svo flotta afmælisgjöf frá mér næst", sagði vinkona mín í dag þegar við vorum búnar að tala saman. Ég fór að hlæja og sagði henni að það væri algjör óþarfi. Ég held hreinlega að það sé ekki til neitt í heiminum sem veitir mér eins mikla gleði og hún veitir mér bæði með því að sýna mér það traust að leita til mín, og með því að leyfa mér að taka svona virkan þátt í meðgöngunni hennar.

Ég hlakka ekkert lítið til að hitta þennan litla krókódíl og það er nákvæmlega þetta sem gerir lífið þess virði að lifa því. Að fá að taka virkan þátt í lífi þeirra sem þér þykir vænst um, geta veitt þeim stuðning og hlýju og finna að það skiptir máli.

Það er by far lang besta afmælisgjöfin sem ég get fengið í ár.

-plús náttúrlega að fá að passa krókódílinn þegar hann er kominn í heiminn því það vill einmitt svo skemmtilega til að krókódílar eru eitt af þessum fáu dýrum sem ég hef ekki ofnæmi fyrir!

| anna | 12:07 |

comments

Mikið er ég sammála.
Þessi tími sem virðist óendanlegur, flýgur burt í hvelli og svo situr maður upp nokkrum árum seinna og reynir að rifja upp hvernig þessi eða hin tilfinningin var. Mér finnst að óléttar konur ættu að halda nákvæma dagbók með myndum og alles. Fæðingin sjálf er svo bara kökubiti. Allt vont gleymt á augabragði. Annars er þetta landlægt á þessum árstíma, það spretta bumbur út úr annari hverri vetrarkápu.
Þú verður örugglega mest uppáhalds spilli frænkan sem litlir krókódílar geta óskað sér. Það er nefnilega ótrúlegt kikk að spilla annaramanna börnum og skila svo þegar þau eru í sykursjokki og frekjukasti.
Nóg að sinni.
-leynó-

Nr. 1 | posted by: leynivinur | 7.04.2006 | 12:20:25 | [+] |

Þetta er það sem lífið og tilveran snýst um! Og ég var akkúrat núna að frétta af óléttu MJÖG nálægt mér. Gæti næstumþví verið ég sjálf en er það nú samt ekki.

Nr. 2 | posted by: útifrík | 7.04.2006 | 12:41:42 | [+] |

Var þessi litli krókódíll nokkuð að þvælast í baðkarinu hennar Nönnu? hmmm

Nr. 3 | posted by: Atviksorða-Anna | 7.04.2006 | 13:10:58 | [+] |

Elsku frænka!!
Ég vona svo innilega að þessi tilhlökkun þín að fá að passa nái yfir mig líka þar sem ég geng með krókudíl eins og umrædd kona! Amk. hafa fyrri afkvæmi hvorki verið loðin né ofnæmisvaldandi að neinu viti. Það er þó spurning hvort fjóðra barn komi í loðfóðraðri brynju sem sem getur mögulega hrynt frá sér óæskilegum örverum eins og afbrigðissömum systrum - ég tala nú ekki um ef krókudíllinn er með tippi og verður nefndur Egill chococat

Nr. 4 | posted by: eddið | 7.04.2006 | 13:13:49 | [+] |

Öll fæðing, öll sköpun, sama hvað, er gleði: Allir sem eru svo heppnir að fá að taka þátt í gleði með fólkinu í kringum sig eru lánsamir.
Við erum hér til að skapa og þá má ekki gleyma því að bara það að búa til mat er sköpun, að vaska upp er sköpun, að prjóna húfu er sköpun, en stórkostlegasta sköpunin er að bera og fæða barn og við konur erum svo lánsamar að fá að upplifa það first hand wink