Ég er komin heim. Ég var góð í kvöld og ég skemmti mér alveg svakalega vel.

Þín,
Anna

--

I was walking down a one way street
Just a looking for someone to meet
One woman who was looking for a man
Now I'm hoping that the feeling is right
And I'm wondering if you'll stay for the night
So I'm coming (I don't wanna be lonely)
I wanna love you all over

Do you believe in love
Do you believe it' true
Do you believe in love
Oh you can bet I believe it too

Now the feeling is beginning to grow
And the meaning is something you only know
If you believe it take my hand and I'll take your heart
Now I'm wondering where does true love begin
I'm going under so I'm lettin' you in
My woman (I don't wanna be lonely)
I wanna love you all over

Do you believe in love
Do you believe it' true
Do you believe in love
Oh you can bet I believe it too

I used to have you in a photograph
(I'm so glad it's changed)
But now I've got you and it's gonna last
(Do you believe in love)

Do you believe in love
Do you believe it' true
Do you believe in love
Oh you can bet I believe it too

Kvöldið í gær var magnað. Ég gerði nákvæmlega það sem ég sagðist ætla að gera. Skemmti mér hrikalega vel.

Ég hitti fellow bloggara og sagði honum það sama og líklega allir: pirrar mig svakalega að hann er ekki með kommentakerfi. Það sem hann sagði við mig var.. töff. Hann var í úlpu. Undantekningin sem sannar regluna því hann er ekki nörd. Fyrir það fyrsta var hann í mökk flottum jakkafötum innanundir og mér finnst fólk sem notar gleraugu töff. Enda nota ég gleraugu sjálf. Svona dags daglega allavega .

Hann var samt ekki jafn töff og ég. Hann var tvöfaldur. Ég var hinsvegar þreföld. Ég var í frakkanum hans Elíasar, jakkanum mínum og koktail kjól innanundir. Það toppar það engin nema maður í súperman búningi undir jakkafötunum. Það er bara þannig.

Í kvöld komst ég líka að því að það skiptir nákvæmlega engu máli hvernig fólk lítur út - á meðan það "cleans up nice".

Ég er búin að vera eins og dregin upp úr drullupoll í vinnunni og það virðist ekki registera.

Eða það skiptir hreinlega ekki máli.

Hvað veit ég. Nenni ekki að pæla í því.

Ég verð samt að viðurkenna að í kvöld fannst mér mest vænt um þegar ég hitti einn lesanda sem hefur ekki kommentað oft, en svona.. látið vita af sér öðru hvoru. Hann er bloggróni. Hann sagði mér að hann les mig á hverjum degi og að stundum skilur hann ekkert af því sem ég segi - en hann les mig samt!

Mig vantar nákvæmlega þannig mann. Sem skilur mig stundum ekki.. en vill samt hlusta á mig. Ég ætlast nefnilega ekki til þess að nokkur einasta manneskja skilji mig. Ég vil hinsvegar að það sé hlustað.

Sitthvor hluturinn.

Já og for the record. Þið vitið þetta kannski ekki.. en engin alvöru kona prumpar á almenningssalerni vitandi að það er einhver í næsta klefa. Það er bara ekki þannig. Alvöru konur myndu frekar DEYJA en að prumpa eins og físibelgur vitandi að önnur kona situr hinumegin við þilið.

it's a womans thing og ég KAUPI EKKI að það séu til hreinræktaðar konur sem gera annað. Nema þá á elliheimilinu.

Well. I've had my fun.

Ég er flutt á netið í óákveðin tíma.

Haldiði að ég sé bara ekki búin að klára nýju anna.is síðuna, allt nema galleríið.

Ég hef ákveðið að bíða með að laga galleríið þangað til ég nenni að setja upp upgrade-að gallerí og það verður einhver bið í það þar sem ég hef ekki admin aðgang að servernum.

Auk þess eru einhverjar heavy manúveringar að importa gamla galleríið í það nýja og i'm all out of nenn. Ég er líka að fara í fermingu á morgun og þarf að stock up á andlegum styrk fyrir svoleiðis. Ég ætla af þeim sökum að leggjast uppí sófa og horfa á allt dótið sem ég er búin að vera að ná mér í undanfarna daga og hlaða inn á græjuna mína.

Guð blessi þessa græju.

Ég er meira að segja búin að laga movie hall of fame spurninguna og setja inn nýja spurningu. Dugnaðurinn gjörsamlega að drepa mig!

Ég var varla búin að smella á "publish" þegar ég mundi eftir þessu sem ég átti eftir að gera á síðunni.

hehehe

..en nú er ég búin að setja upp leit sem leitar í kommentunum líka.

Setti þetta á forsíðu, og nú er ég hætt.

anna.is verður ekki betri í bili.

Fyrst þegar ég byrjaði að halda úti þessari síðu setti ég inn á hana allskonar skemmtilegt dót sem ég hafði fundið á netinu og langaði að eiga. Eitthvað fór það nú útum þúfur hjá mér, reyndi að halda utanum þetta á sér stað sem hét því frumlega nafni "stuff" en svo droppaði ég þeim þeirri síðu alveg í einhverri breytingunni þegar ég var hætt að nenna að uppfæra þennan hluta og farin að pósta beint á bloggið því sem mér fannst þess virði að eiga.

Þegar ég var að breyta síðunni fann ég gamla möppu sem innihélt slatta af svona dóti og það er náttúrlega bara rugl að láta svona gæðaefni fara til spillist því þó það sé fornt finnst mér það ferlega fyndið.

Hér er Tourette syndrome Barbie. Hún kemur mér alltaf í gott skap.

Til að geta spilað þetta þarftu að hafa Shockwave á vélinni og það er ekkert gaman af þessu nema þú hafir hljóðið á.

Is using a vibrator with a dead battery necrophilia?

Ég get ekki orða bundist. Það var að berast mér til eyrna að það er til kona Reykjavík sem er með bilað hljóðkort og getur af þeim sökum ekki notið alls þess sem Internetið hefur uppá að bjóða. Þessi kona stundar óeigingjörn skrif á Internetið sem skemmta fleiri tugum fólks. Hún er að fara á mis við svo mikið að ég fæ tár í augun og sting í hjartað.

Strákar.

Já þið.. sem eru með gáfur yfir meðallagi og hafið gaman af græjum. Allskonar græjum, ykkar og annarra. Þið sem drekkið kók og borðið pizzur. Ég veit að allir töluvmenn með sjálfsvirðingu eiga a.m.k. tvö nothæf hljóðkort í fórum sínum sem þeim finnst of léleg til að nota sjálfir en engin venjuleg manneskja myndi heyra muninn á þessum sem liggja í skúffunni hjá ykkur og hljóðkortinu sem þið eruð að nota.

Það getur hver sem er lagt inn pening á reikning Rauða krossins og bjargað mannslífum en það er einfaldlega ekki á allra færi að gefa hljóðkort og bjarga geðheilsum. Þetta eru staðreyndir.

Kannaðu hug þinn.

Það er mannslíf í húfi.

Sendu póst á hljóðlaus tilvera, taktu þér stjörnuskrúfjárn í hönd og komdu við hjá henni á leiðinni á Skjálfta og skelltu hljóðkorti í vélina og sjá.. karma þitt verður ekki samt. Áður en þú veist af ferðu að finna peninga útá götu og fólk mun víkja úr biðröðum fyrir þér.

Ég myndi gera þetta sjálf ef ég væri ekki búin að gefa þetta eina hljóðkort sem ég átti auka - enda er ég bara wannabe, annars hefði ég átt tvö.

Meina.. hvort er betra að vita af þessu hljóðdrasli safnandi ryki uppá hillu heima hjá þér, eða gætt rafmögnuðu lífi í vinnustöð fallegrar ókunnugar konu?

No contest.

Ég fór í morgun að kaupa mér töfra eitrið mitt og nauðsynlegt fylgidót og er búin að taka inn fyrsta dagsskammtinn. Læknirinn sagði að ef ég myndi fá svakalega mikinn höfuðverk ætti ég að hætta að taka lyfið strax. Traustvekjandi. Ég hef hinsvegar ekki fundið fyrir neinu. Ég reikna með að það komi til með að breytast eftir því sem dögunum fjölgar. Hann talaði samt eins og þetta með höfuðverkin myndi gerast um leið - ef það myndi gerast.

Ég er samt byrjuð að bera á mig varasalva á klukkutíma fresti. Djöfull er auðvelt að verða háður varasalva.

Vona auðvitað að ég sé svo baneitruð að ég finni ekki fyrir þessu.

Á föstudagsmorguninn fór ég í fyrstu blóðprufuna og gleymdi náttúrlega að vera á fastandi maga. Þessvegna ákvað ég að byrja ekki fyrr en í dag. Ég mátti byrja á föstudaginn en ég heyri í lækninum á morgun og get sagt honum að ég hafi verið búin að borða tvo heila bita af banana áður en ég fór í blóðprufuna og hann verður að meta hvort það sé nógu hræðilegt til að senda mig aftur.

Ég stórefa það.

Ég er þreytt en það er vegna þess að ég vakti lengi í gærkvöldi og ég er veik í maganum en það var komið áður en ég byrjaði að taka lyfið.

Mér reiknast svo til að með mánaðarlegum læknaheimsóknum til að taka (óþarft) óléttupróf, mánaðarlegri blóðprufu, lyfjunum, varasalva og þessháttar kosti þetta mig ca 7-7500 á mánuði.

Ég finn reyndar skrítið málmbragð í munninum en það gæti verið vegna þess að ég var að sleikja skrúfur.

Ætla að fara snemma að sofa.

Leynivinur minn sendi mér kveðju í dag í gestabókina og segir að þó ég sé með bólur sé beauty in the eye of the beholder og að börnunum mínum finnist ég alltaf sæt og fín alveg sama hvernig ég lít út.

Ef það væri nú svo gott.

Þessi örstuttu orðaskipti á milli mín og Dodda segja allt sem segja þarf:

Doddi: "Mamma. Erum við ekki soldið lík?"
Anna: "jú við erum það"
Doddi: "já ég held það. - Nema ég er ekki með svona ljótar bólur útum allt eins og þú"

Það eru nefnilega bæði kostir og gallar við hvað börn eru hreinskilin, hehehe

Ég þarf náttúrlega ekki að taka fram Doddi hafði varla sleppt orðinu þegar Margeir frussaði þurrkuðum maurum útur sér og trylltist úr hlátri. Ég greip gúmmístígvél frumburðarinns og nokkrum augnarblikum síðar fékk Margeir stígvélið í nefið sem framkallaði hrikalegar blóðnasir sem fossuðust yfir sófann minn þannig að á endanum sendi ég Margeir í strætó uppá slysó og hann kom heim með handleggsbrot og heilahristing. Ég held því fram að einhverjir unglingar hafi ráðist á hann á Hlemmi en dvergaverndarnefnd heimtar að gera skýrslu um málið. Ég segi nú bara hvaða helvítis mál?

Fávitar.

Það kom samt eitthvað jákvætt útúr þessu öllu því nú lærir Margeir að sópa með vinstri því ekki ætla ég að þrífa upp þessa viðbjóðslegu maura eftir hann.

Takk Leynivinur og gaman að sjá að þú notar gestabókina! Þú ert velkomin á kommentakerfið anytime.

Þegar harði diskurinn minn krassaði tapaði ég þáttunum sem ég flutti á ruv í þáttaröðinni "sögumenn samtímans". Það stóð alltaf til að safna saman bæði handritunum og þáttunum og halda þessu til haga og þökk sé Alan Hudson hefur þetta orðið að veruleika þar sem hann var að senda mér alla þættina.

Ég get aldrei fullþakkað Alan fyrir þetta.

Er búin að vera að hlusta í kvöld og mér finnst alveg ferlega fyndið - að hlusta á mig. Finnst ég glötuð í fyrsta þættinum, skjálfrödduð, andstutt og mega stressuð en skána eftir því sem líður á þáttinn. Er strax miklu betri í þætti númer tvö og hinir eru fínir. Ég skrifaði þessa þætti sem afþreyingarefni en einn af þáttunum vakti upp femínísk uppþot sem ég hafði reyndar mjög gaman af að fylgjast með, en ég er ekki femínisti. Er hrifnari af jafnrétti.

Jebb.

Þrátt fyrir uppdiktað hatur mitt á karlmönnum hér á síðunni finnst mér, í raunveruleikanum, að þeir eigi að hafa jafn háan tilverurétt og konur, alveg eins og mér finnst ég vera í fullum rétti að segja nákvæmlega það sem mér dettur í hug á opinberum vettvangi á meðan ég er ekki að níða skóinn á öðru fólki. Náttúrlega bara skandall hvað ég hef úr-kynjaðar skoðanir.

Ég gæti farið út í að útskýra eða "verja" það sem ég sagði í þessum pistli en hlutfall fólks sem.. "got it" var það hátt að ég sé ekki tilganginn, en allavega. Þarna er þetta fyrir alla þá sem vilja hlusta og mis-skilja að vild.

Hommarnir eiga fab-five, tölvumenn eiga skytturnar þrjár.

Kalli greindi hvað var að, Þór fann lausnina og þriðji snillingurinn, sem vill ekki láta nafn síns getið þar sem það gæti stefnt glæstum ferli hans sem hársnyrtis í hættu, heimsótti konuna okkar í nauðum og hreinlega reddaði málinu. Nú get ég hætt að fá móral þegar ég birti eitthvað sem er ekkert sniðugt nema með hljóði og læt því "cult klippuna" hatten er din í flutningi Azar Habib fylgja þessari færslu.

Þetta kallast: "the ultimate power of communication and team work".

Ég þakka ykkur kærlega fyrir hjálpina strákar. Vissi að það væri hægt að stóla á ykkur!!

Búið er að leggja inn feitann tékka á karma ykkar allra!!

Blaðamaðurinn kom hérna áðan að sækja börnin. Þau eru hjá honum annan hvorn þriðjudag núna og í kvöld er hans kvöld. Þegar hann kom inn dauðbrá honum að sjá mig, "hva.. hvað er eiginlega að sjá þig?" Ég var í æfingabuxum, flís peysu, fallhlífinni með húfu og bólur. "Hvað meinarðu", sagði ég, "finnst þér ég eitthvað einkennilega eða? Þetta er the new me. Hvernig finnst þér?"

Hann er ekkert vitlaus og hafði vit á að breyta um umræðuefni. "Nennirðu aldrei að tæma póstkassann? Ertu að reyna að laða til þín innbrotsþjófa?", spurði hann.

Þetta er satt. Ég er haldin sjaldgæfri fælni sem er eiginlega meira fötlun en nokkuð annað. Ég nenni ekki að tæma póstkassann minn. Ég hef örugglega sagt frá þessu áður er bara orðin svo kölkuð að ég man það ekki en ég tæmi póstkassann minn nú til dags á rúmlega viku fresti. Ef svo oft, og í hvert skipti er ég jafn afskaplega hissa á að það er ekkert í honum nema rusl.

Ég borga alla reikninga mína í heimabankanum svo ekki þarf ég að taka upp reikningana sem ég fæ. Ég les blöðin í vinnunni svo ekki þarf ég að ná í þau. Ég versla aldrei svo ekki þarf ég að sjá auglýsingabæklinga og þá er nú upptalið það sem kemur í þennan blessaða póstkassa minn. Þar sem ég þoli ekki helvítis blöðin sem safnast upp hérna hef ég komist að því að með því að hætta að tæma póstkassann stemmi ég verulega stigu við þessa óværu. Það er nefnilega ekki hægt að troða endalausu magni af blöðum í póstkassann - og ég þarf að fara sjaldnar í sorpu með ólesið pappírsrusl. En blaðamaðurinn hafði ekki sleppt orðinu þegar ég sá enn einn kostin við að tæma aldrei póstkassann.

INNBROTSÞJÓFAR!

Það verður kannski þörf á þessari mánaðarlegu óléttuprufu eftir allt saman, þ.e. ef þetta eru verulega sjónskertir innbrotsþjófar sem ég næ að lokka til mín..

2006 færslur komnar á anna.is.

Rak augun í þetta þegar ég var að fara að setja inn færslu og tilkynna að nú er hægt að gerast áskrifandi að kommentunum. Mér finnst þetta mjög sniðugur fítus. Ég er sjálf áskrifandi að kommentunum á anna.is, af því ég rek síðuna, og mér finnst mjög þægilegt að fá póst í hvert skipti sem einhver kommentar. Nú geti þið það líka.

Þetta virkar þannig að þú hakar í kassann við subscribe to this.. blablabla og þá færðu sendan póst sem inniheldur slóð sem þú þarft að smella á til að staðfesta áskriftina. Þetta er til þess að það geti ekki hver sem er skráð hvern sem er að þeim forspurðum. Þú færð svo sendan tölvupóst í hvert sinn sem einhver kommentar á færsluna sem þú ert áskrifandi að. Í hverjum tölvupósti er slóð sem þú getur fylgt til að hætta sem áskrifandi.

Og endilega látið mig vita ef eitthvað virkar ekki í þessu nýja dóti.

Það er hægt að gerast áskrifandi af rss feed-inu á síðunni og þessvegna setti ég ekki upp sérstakan stað til að bæta sér sem áskrifanda til að fá póst þegar ég birti nýjar færslur.

Ef einhver sér ástæðu til að ég setji svoleiðis upp má hann alveg láta mig vita, það er ekki mikið mál að græja það.

En 9610 komment.

Ég þakka bara fyrir mig!

Já. Ég er búin að frétta af þremur nýjum óléttum og nú m.a. í fjölskyldunni - allt um kring.

Ein af þessum konum hefur leitað til mín með ráðleggingar og útskýringar á alls kyns furðulegu hegðunarmynstri og tilfinningum sem hún er að upplifa sem eru henni framandi.

Mér finnst hreinskilnislega alveg ofboðslega vænt um að reynsla mín nýtist henni og að ég geti veitt henni einhverja huggun og stuðning í þessu ástandi sem er pretty scary ef þið spáið í því. Hún er búin að kaupa bók um meðgöngu og sýndi mér um daginn myndir af fóstrinu á því stigi sem það er núna. "Sjáðu, þetta er eins og lítill krókódíll", sagði hún.

Í dag hringdi hún í mig og sagði að hún hefði áhyggjur af því að þetta yrði svo lengi að líða og að hún myndi verða geðveik úr tilfinningum áður en yfir lyki. Ég sagði henni m.a. að þetta myndi taka enda og miklu fyrr en hún gerði sér grein fyrir. Þetta er ekki ósvipað því að fara fótgangandi einhvert sem þú hefur aldrei farið áður í nýju hverfi. Af því þú hefur aldrei farið þessa leið áður virkar hún löng á meðan þú ert að fara hana en þegar þú hefur náð áfangastað finnst þér leiðin til baka miklu styttri því þá veistu nákvæmlega hvað hún mun taka langan tíma.

Kannist þið við þetta?

Alveg sami hlutur á við um meðgöngur. Á fyrstu meðgöngu, þegar hormónarnir hellast yfir þig, óttastu að þetta verði alveg rosalega langir níu mánuðir. Á næstu meðgöngu finnst þér þetta líða alveg rosalega hratt, því þú þekkir leiðina og hefur farið hana áður. Ég hef prufað að ganga með barn og vera fullfrísk allan tímann. Næstu meðgöngu fékk ég svo mikið grindarlos að ég varð að hætta að vinna og leggjast fyrir í fimm mánuði. Samt fannst mér sú seinni fljótari að líða.

Ég sagði henni líka að allur tími sem hún eyðir í að láta sig kvíða fyrir fæðingunni er waste of time. Það er barn þarna inni og það mun óhjákvæmilega vilja komast út einn daginn. Það er staðreynd. Miklu betra að pæla ekkert í því heldur hugsa um eitthvað allt annað þangað til fyrstu samdrættirnir gera vart við sig. Þá má alveg láta sig kvíða fyrir út og suður. Þegar ég fékk niðurstöðuna um að ég væri ófrísk af frumburðinum ákvað ég að taka þennan pól í hæðina og ég mátti aldrei vera að því að kvíða neinu þegar allt var komin af stað. Ég gerði það sama þegar ég gekk með næsta barn. Gleymi aldrei konu sem var á einhverju fæðingarfræðslunámskeiði með mér sem bara gat ekki haldið kjafti yfir hvað hún var hrædd við að fæða barnið, þurfti að tala um það út í hið óendanlega með tilheyrandi voli og sjálfsvorkun.

Give me a break!

Hvað varstu þá að get knocked up in the first place ef þú ert svo ekki manneskja til að taka afleiðingunum? Vá hvað mér fannst þessi kona mikill vælukjói. Ég er btw ekki að tala um krakka, þessi kona var töluvert eldri en ég var á þessum tíma, in fact, hún hefur líklega verið jafn gömul og ég er í dag.

"Vá Anna, takk fyrir, þú átt eftir að fá svo flotta afmælisgjöf frá mér næst", sagði vinkona mín í dag þegar við vorum búnar að tala saman. Ég fór að hlæja og sagði henni að það væri algjör óþarfi. Ég held hreinlega að það sé ekki til neitt í heiminum sem veitir mér eins mikla gleði og hún veitir mér bæði með því að sýna mér það traust að leita til mín, og með því að leyfa mér að taka svona virkan þátt í meðgöngunni hennar.

Ég hlakka ekkert lítið til að hitta þennan litla krókódíl og það er nákvæmlega þetta sem gerir lífið þess virði að lifa því. Að fá að taka virkan þátt í lífi þeirra sem þér þykir vænst um, geta veitt þeim stuðning og hlýju og finna að það skiptir máli.

Það er by far lang besta afmælisgjöfin sem ég get fengið í ár.

-plús náttúrlega að fá að passa krókódílinn þegar hann er kominn í heiminn því það vill einmitt svo skemmtilega til að krókódílar eru eitt af þessum fáu dýrum sem ég hef ekki ofnæmi fyrir!

Þá nenni ég ekki að bíða lengur með að skipta út getrauninni - auk þess virðist hlutfall kjósenda ekki ætla að breytast mikið úr því sem komið er. Af því ég lufsaðist til að laga úrslit könnunarinnar get ég nú birt mynd af úrslitunum, eitthvað sem ég gat ómögulega gert áður því könnunin var of illa sett upp hjá mér.

Eins og sést finnst 48.1% kjósenda nýja anna.is flott. Ég er alveg sammála þessu fólki því ég er einkar ánægð með hvernig mér tókst til í þetta skiptið. 11.7% finnst síðan glötuð en taka samt tíma í að lesa hana og kjósa á forsíðu - sem ég tek sem miklu hrósi og bendir til þess að innihaldið sé jafnvel betra en útlitið. Sem á reyndar við mig í raunveruleikanum líka en það er önnur saga og gæti hæglega breyst þegar bólurnar pakka saman sínu hafurtaski og láta sig hverfa úr andlitinu á mér.

19.5% eru í tilvistarkreppu og þola ekki breytingar. Þetta er sama fólkið og myndi kjósa "flott" eftir þrjár vikur svo ég skipa þessum atvkæðum í "flott" deildina.

Áhugaverðast fannst mér að 20.8% vildu deila því með mér og öðrum lesendum að þeir borða rækjur. Fyrst hélt ég að Lifur yrði sá eini sem myndi velja þennan valmöguleika - en það var áður en ég komst að því að flestir í fjölskyldunni minni (þessir 2 sem lesa mig) og margir sem þekkja mig persónulega völdu þennan svarmöguleika.

Í ljósi þess að ég var að kaupa mér nýjann rækjupoka tek ég þessu sem ósk um matarboð - sem ég mun verða við mjög fljótlega. Ætla hvort sem er að halda mikla matarhátíð með mínum nánustu vinum til að halda uppá hversu mikið ég hef náð að borga niður af skuldum á síðasta ári.

Það þarf ekki að taka það fram, öllu þessu rækju étandi fólki finnst síðan mín flott, svo ég gæti ekki verið ánægðari..

Lifur er ekki sá sem ég hélt að hann væri. Nú er ég aftur algerlega in the dark.

Þetta kom á óvart.

Ég er búin að skrifa endirinn á sögunni "universe" og ég er ánægð með hann. Það verður þó einhver bið á að ég birti hann á síðunni þar sem sagan er ekki hálfnuð.

Það erfiðasta við að skrifa sögu svona "on the fly", er að ég þarf ég að vita nákvæmlega hvað gerist næst.. og þó ég hafi verið með endirinn þannig lagað tilbúin.. þá hefur hann tekið smá breytingum síðan ég fékk hugmyndina - og eiginlega vegna tilkomu sögunnar.

Fer ekki nánar útí það.

Ég er með beinagrind en veit ég ekki nákvæmlega hvað kemur til með að gerast í sögunni, er ennþá í "on the fly" mode, en með endirinn tilbúinn er ég öruggari með miðjuna og get leikið mér meira. Þetta er by far það lang skemmtilegasta sem ég hef á ævinni skrifað - enda eins og sumar betri færslur sem ég hef skrifað á anna.is, þá skrifar þetta sig að mestu leyti sjálft, og eftir að Lindablinda varð yfir editor - get ég einfaldlega ekki tapað.

Það hjálpar hvað ég er svakalega fljót að skrifa á lyklaborð eins og mér var bent á í gær - og skondið.. ég rétt skreið í vélritun á sínum tíma. Ég hef hinsvegar alltaf þvingað mig til að nota fingrasetningu á lyklaborðið - þó snigill hefði verið fljótari að koma frá sér hlutunum, og með því að skríða á milli hnappa - en eftir öll skrifin mín í gegnum tíðina efast ég ekki um að ég myndi ná vélritun with flying colors ef ég tæki próf í dag og sé ekki eftir að hafa haldið mig við fingrasetninguna.

Ég er í stuði. Búin að vera að hlusta á Bobby Darin syngja "call me irresponsible", "I like new york in june" og "beyond the sea". Ég fíla svona big band croonera og er búin að láta mig hlakka til að horfa á myndina "Beyond the sea" þar sem Kevin Spacey - hetjan mín - leikstýrir og leikur aðalhlutverkið í biography mynd um the hearthrob Bobby Darin.

Ég hef ekki viljað leggja það á mig ennþá. Við skulum átta okkur á að Kevin Spacey er ímynd hins fullkomna karlmanns í mínum huga og ég er ekki viss um að ég geti höndlað að horfa á hann í þessu hlutverki. Bobby Darin var killer gæji. Mér finnst Bobby reyndar ljótur en Kevin Spacey.. getur ekki tapað.

You go ahead and call me.. irresponsible, I admit - I am.. unreliable - but it is undeniably true

That I'm irresponsibly mad.. for you

Some day my prince will come
some day I'll find my love
and how thrilling that moment will be
when the prince of my dreams comes to me
he'll whisper "I love you"
and steal a kiss or two
though he's far away
I'll find my love someday
someday when my dreams come true

someday we'll say and do
things we've been longing to
though he's far away
I'll find my love someday
the day when my dreams come true

Oh please make my dreams come true..

--

Ég þarf sex Margeira í viðbót.

Ég er aðeins byrjuð að hreystrast í framan en bólunum fjölgar ekki. Er samt ekki frá því að eitthvað af ógeðinu sem var bara þarna inní húðinni sé að hverfa. Held líka að þetta hafi verið svo djúpt inní húðinni að þetta komist hreinlega ekki út. Kannski þessvegna sem ég hef ekkert versnað. Vona að það sé ástæðan - ekki að lyfin séu ekki að virka.

Hann sagði það allavega læknirinn, að þetta væri mjög djúpt í húðinni á mér og hann sagði líka að sumt myndi hverfa án þess að það kæmu bólur.

Ég hef engar aukaverkanir og er enn með mökk af slímhúð allstaðar.

Mér skilst líka að það taki alveg heilan mánuð fyrir lyfinn að þurrka mann alveg upp - svo það eru ennþá þrjár vikur í það.

Ég er ekki heldur með varaþurrk.

Ég sá einu sinni bíómynd og í henni voru tveir menn sem höfðu það að atvinnu að skrifa fyrir sjónvarp. Á hverjum degi mætti annar þeirra heim til hins og þeir skrifuðu samtöl, senur og veltu hugmyndum sín á milli.

Ég man ekki í hvaða bíómynd þetta var en hún hlýtur að vera mjög gömul því það er langt síðan ég sá hana. Þegar ég var gift átti ég mér þann draum að við hjónin gætum unnið svona við skriftir. Saman. Fyrrverandi eiginmaður minn sagði mér hinsvegar alltaf að við værum viðtakendur, ekki gerendur. Ég trúði honum nóg til að gera ekkert.

Sem er lygi. Ég er að fatta það þegar ég hugsa útí það. Ég var oft að tala hann inná að setjast niður með mér og velta á mili okkar hugmyndum. Á endanum var þetta orðið annoying fyrir hann og oft príma uppspretta af rifrildum. Því við vorum viðtakendur - ekki gerendur.

Málið var að ég hengdi allt creativity tengt skrifum á hann. Hann var "penninn" - ekki ég. Hann hafði valdið á tungumálinu, ekki ég - og hann er betri penni en ég - eða.. hann er öðruvísi penni en ég.

Þórarinn Þórarinsson getur skrifað hvað sem er. Hann er ofurmenni með lyklaborð og íslenska tungu. Ég man eftir að einu sinni hringdi vinkona mín í mig og spurði hvort ég gæti hjálpað henni að skrifa stutta greinargerð. A4 blað um hvernig tískan myndi þróast - að hennar mati - næstu.. tjah.. tuttugu ár - minnir mig.

Ég spurði Tóta hvort að hann nennti að gera þetta með mér og við settumst niður og veltum þessari hugmynd fyrir okkur og svo skrifaði hann greinargerð byggða á okkar pælingum um hvernig tískan muni þróast næstu tuttugu ár. A4 blaðsíðu sem var send inn í einhvern förðunarskóla og kom til baka með einkunina A++ Af því að ég er ekki að grínast þegar ég segi að hann sé ofurmaður með lyklaborð og íslenska tungu.

Hann er það.

Hann gerði nákvæmlega það sama fyrir mig einu sinni þegar ég var í félagsfræði. Ég, löt og hyskin sem ég var, nennti ekki að mæta í tímana, nennti ekki að lesa bókina en svo átti að skrifa ritgerð. Ég skrifaði meginmálið en vantaði inngang og samantekt. Tóti hafði tvær spurningar sem hann þurfti að fá svar við áður en hann gat sett saman þessa kafla fyrir mig: "er kennarinn með alskegg? gengur hann í vesti?" Þegar hann hafði fengið já við báðum þessum spurningum og sett saman persónuprófíl - staðalímynd félagsfræðikennara og staðfest að þessi kennari passaði í hana, kveikti hann sér í sígarettu, ég settist við lyklaborðið og skrifaði nákvæmlega uppúr honum texta sem ég sendi inn. Ritgerðin fékk 9.8 með sérstökum athugasemdum um stórgóðan inngang og frábæra samantekt.

Þórarinn kann nefnilega að skrifa fyrir fólk. Ég er ekki viss um að hann hafi ennþá áttað sig á því. Það sem hann er að gera á fréttablaðinu nær ekki utanum alla þá hæfileika sem hann hefur.

Hann getur nefnilega skrifað texta fyrir hvern sem er, um hvað sem er og þó fréttablaðið sé útbreitt þá finnst mér að hann ætti að vera að skrifa um fleira en hvernig hann upplifir menningu sem aðrir framleiða. Mitt álit.

Einu sinni var smásagnakeppni í menntaskólanum sem hann var í. Ég hvatti hann til að skrifa smásögu, sem hann gerði. Þunglyndislega sögu um mann sem vinnur í kjötborði og endar á að drepa alla og svo sjálfan sig. Ég las söguna og jú.. hún var mjög góð. Mig langaði strax inná bað að drekkja mér. En ég gerði mér líka grein fyrir að þessi saga myndi aldrei vinna neina keppni. Til þess var hún of depressing. Svo ég spurði hann hvernig sögur höfðu unnið árin á undan. Hann sagði mér að það hefðu verið ástarsögur. Svo ég skipaði honum að skrifa aðra sögu, ástarsögu, og senda báðar inn. Bara til gamans.

Hann skrifaði ástarsöguna á hálftíma.

Hún vann keppnina.

Ég hengdi öll skrif á hann og það er í raun ekkert skrítið. Ef þú ert í sambúð með stórsöngvara er eðlilegt að hann syngi "til hamingju með afmælið" frekar en að þú reynir að kreista það uppúr þér.

En svo komst ég að því að ég get sagt hlutina sjálf. Með eigin orðum. Ekki á eins fágaðan og vel orðaðan hátt, heldur meira með talmáli og já. Allt öðruvísi. En það þarf ekki að vera verra.

Ég er nefnilega svo langt frá því að vera viðtakandi. Ég er gefari. Ég hef svo mikið að gefa að stundum hræðir það mig. Ég virðist hafa endalausa uppsprettu á sumum sviðum og það magnaða er að því meira sem ég gef.. því meira hef ég að gefa.

Ég var spurð um daginn hvort mér fyndist ég sjálf vera "hugguleg" og ég eyddi spurningunni. Síðan þá hef ég velt þessu fyrir mér og á þessu andartaki - þegar ég var spurð - þá fannst mér ég ekkert hugguleg. Af því ég var að miða sjálfa mig við mig þegar ég hef ekki bólur. Mér hefur oft fundist ég mjög hugguleg þegar ég hef ekki bólur en mér hefur aldrei fundist ég fallegust í öllum heiminum eða fallegri en allar konur. Mér finnst ég eiginlega vera bara venjuleg stelpa sem getur með smá fyrirhöfn farið í svanslíki í smá stund þangað til farðinn lekur af mér.

En er ég það? Er ég venjuleg? Finnst mér ég vera hugguleg sjálfri? Og er það sem mér finnst rétt? Hvað er rétt? Hver er fallegur og hver ekki? Hvað gerir fólk fallegt? Af hverju finnst mér ég geta skrifað? Af hverju fannst mér ég ekki geta það?

Var það af því ég var að miða mig við eitthvað sem mér fannst betra en ég? Þegar ég var að miða mig við eitthvað sem var ekki betra heldur allt öðruvísi?

Getur appelsína verið fallegri en epli?

Var að frétta að það hafi maður gert sér ferð hingað í síðustu viku sérstaklega til að þakka mér fyrir ráðleggingar mínar varðandi málaferli sem hann stóð í fyrir stuttu.

Hann vann málið, eins og mig grunaði reyndar að hann myndi gera. Hann deildi ekki þeim grun með mér og hefur líklega þessvegna verið svona kátur.

Ég er ekkert smá ánægð að frétta þetta.

Í fyrsta sinn sem ég fór á fund með viðskiptafræðingi, sem var fyrir ca fimm árum síðan, var ég svo rökföst og ákveðin að maðurinn spurði mig í lok fundarins "ert þú lögfræðingur fyrirtækisins?".

Mér fannst þetta alveg ferlega fyndið, þó ég hafi auðvitað ekki hlegið að honum. Sérstaklega í ljósi þess að ég hafði nýlega ákveðið að verða ljóshærð, með skelfilegum afleiðingum. Var með stutt, hlandgult hár sem ég hafði ekki greitt þennan morgunn því ég svaf yfir mig svo það stóð út hægra megin pínu eins og lítill hanakambur á röngum stað á hausnum á mér og vinstra megin var hárið niðursleikt eins og ég væri með nylonsokk yfir því. Samt ekki ósvipað og hártískan er í dag svo það má segja að ég hafi bara verið á undan minni samtíð.

Ég leit nákvæmlega ekkert "lögfræðilega" út - meira eins og uppvakningur úr hryllingsmynd - en var dugleg að nota frasa eins og "með tilliti til", "með hliðsjón af", "að því gefnu" og "í góðri trú".

Því miður veit ég ekki hvort það var. Hryllilega ógnvekjandi útlit mitt, orðalag eða rökfestan sem hrakti aumingja manninn útí horn.

Who cares. Niðurstaðan var mér í hag - eða fyrirtækinu öllu heldur.

Á laugardagskvöldið var ég boðin í opnunarhóf hjá Nornabúðinni vegna þess að nú er búið að taka í gagnið ráðstefnusal innaf búðinni og þær eru líka búnar að koma sér upp heimasíðu sem ég hvet fólk til að kíkja á. Þar er m.a. hægt að fá nornaspá daglega.

Á hátíðinni fengu allir að draga sér rún sem nornirnar túlkuðu fyrir salinn. Ég dró rúnina gjöf sem er gæfurún og víst besta rún sem hægt er að draga.

"Gjöf merkir einnig gæfa og orðið gifting er skylt þeim. Gjafarúnin táknar gæfuríkt samband, byggt á gagnkvæu trausti og virðingu."

Þar sem þetta fyrirbæri er sjaldgæfara en andskotinn, a.m.k. á milli karls og konu, held ég að það sé ekki of sögum sagt að þetta sé besta rúnin sem hægt er að draga.

Nema í dag fór ég að hitta þessa ákveðnu norn eins og ég hef gert nokkrum sinnum áður vegna þess að með okkur er að takast góður vinskapur - en ég er samt ekki lesbísk. Ég finn mig knúna að árétta þetta í hvert sinn sem ég gef í skyn að ég kunni að meta eða líki við kvenkyns veru þar sem karlmenn hafa viljað túlkað þetta á kynferðislegum nótum alltsaman - ég er kynvera en ekki það illa sett að ég finni mig knúna að leggjast á eigið kyn - auk þess sem konur skortir þetta sem gerir gæfumuninn og er ætlað til innsetningar. Ég er bara svona gamaldags. Sue me.

Þarna í dag komst ég að því að norninni vantar manneskju með ákveðna hæfileika og sérþekkingu svo ég benti á aðra konu - sem mér líkar vel við og tekst það líka alveg án þess að langa að REFSA henni með tilheyrandi vessaskiptum.

Þegar ég gerði þetta hafði Norn sú sem ég átti í samræðum við í hádeginu orð á því að ég væri sannkölluð heillanorn.

Mér finnst ekkert verra að vera svoleiðis.

Það má nota rúnina sem ég dró í ástargaldri og það er gott að vita af því - þó ég sé í óða önn að falla.. hook line and sinker.. in love.. af sjálfri mér.

Það vekur upp eina spurningu. Gerir það mig að lesbíu? Eða gerir það mig sjálfkynhneygða?

Ég á það til nefnilega að REFSA mér öðru hvoru..

wahahahahahahahahahaha (-> sérlegur heillanornahlátur)

Það var maður sem ég ber mikla virðingu fyrir að hafa samband við mig. Hann var að lesa söguna sem ég hef verið að skrifa hér á vefinn og segir að hún sé einfaldlega of góð, bæði hugmyndin og útfærslan, til að hafa á opnu svæði á vefnum.

Ég tek þessu sem miklu hrósi.

Væri það nú ekki fyndið ef ég myndi setja söguna á bak við vegg? Eins og David myndi að sjálfsögðu gera.

Við skulum ekki gleyma hvar David býr og úr hvaða stofnfrumu hann kemur.

Ef sagan verður sett á "verndarsvæði hugmynda" mun ég að sjálfsögðu veita fólki sem hefur áhuga aðgang. Ég er líklega orðin eins og leikhúsleikari, gæti aldrei höndlað að leika í bíómyndum. Þarf instant feedback.

Stuttu síðar varð ljóst að krafan um íslenska þýðingu gæti líka orðið kaldur veruleiki en það mun koma betur í ljós eftir að nýskipaður umboðsmaður minn er búin að ræða við einhverja toppa hjá ónefndu útgáfufyrirtæki.

Eða eins og þessi umboðsmaður minn sagði í gær: "Ég hef alltaf vitað hvað þú getur en fer að hallast að því að ég hafi vanmetið þig"

Ég segi nú bara eins og Ragnar Reykás: ma, ma, ma, ma, maður skilur bara ekkert í þessu!

Ég var að útbúa soldið sem mér finnst fyndið.

Soldið sem ég gæti látið birtast þegar fólk smellir á "universe" linkinn hér fyrir ofan, en þá myndi hann fela þetta á bak við sig: universe.

En mér finnst miklu sniðugra að senda mér þetta í pósti og halda áfram með óbreytt fyrirkomulag.

Don Pedro er náttúrlega snillingur og mér leiðist leynimakk.

Maðurinn með Albert var að hringja. Albert - þann sem mig langaði að fá, hundurinn sem ég féll fyrir...

OG HANN VAR AÐ BJÓÐA MÉR AÐ TAKA HANN!

Andskotans, djöfulsins, helvítis djöfull.

OG ÉG MÁ EKKI EIGA HANN!

Andskotans, djöfulsins, helvítis djöfull.

Ætla samt að heimsækja hann um páskana og gefa honum dót sem ég var búin að kaupa fyrir hann..

DJÖFULL!

Það er eitt að hann hafi ekki viljað láta hann. Annað að geta ekki fengið hann því ég er með friggin OFNÆMI!

Skemmtileg pæling. Ég fell fyrir mönnum sem eru frekar heftir. Ég hef hingað til haldið að það væri ég sem er heft - ekki þeir - og af því ég er heft þá koma þeir svona asnalega fram. Heilbrigð skynsemi segir mér hinsvegar að það sé ekki ég sem er heft - heldur þeir og með það lagði ég upp í hundaleitina.

En ég get ekki fengið hund ÞVÍ ÉG ER HEFT!

wahahahahahahahah

Það toppar þetta engin. EEEEEEEEEEEEENGIIIIIIN!

Í ár gerði ég samning við börnin mín. Þau fá venjulega ca fjögur páskaegg nr 4 frá öfum og ömmum og foreldrum, en í ár fá þau bara eitt páskaegg.

Já bara eitt. Númer sjö.

Afi þeirra vill gefa þeim tölvuleik í staðinn fyrir páskaegg. Þau fá einn leik saman. Ég spurði þau áðan hvaða leik þau vildu fá...

Doddi: "ÉG VEIT! JACK ÞRJÚ!"
Jóhanna: "Nei."
Doddi: "JACK TVÖ!"
Jóhanna: "Nei."
Doddi: "JACK EITT!"
Jóhanna: "Nei."
Anna: "JACK: THE EMBRYO!"
Jóhanna: "Nei."
Anna: "JACK: THE GLINT IN THE MILKMANS EYE!"

Fyrrverandi eiginmaður minn hefur boðist til að hjálpa mér með íslensku þýðinguna.

Ef úr þessu samstarfi verður, sem er ekki ólíklegt, og úr verður bók, mun eftirfarandi standa einhverstaðar utaná kápunni:

Höfundur: Anna Helgadóttir
Þórarinn Þórarinn þýddi og staðfærði.

--

Þið fyrirgefið.. en mér finnst þetta alveg óhugnanlega fyndið.

Ég sit hér og læt mig dreyma um að geta átt Albert. Litla hvíta snúllann sem mig LANGAR SVO að hafa hjá mér. Ég get ekki beðið eftir að sjá hvað gerist þegar hann er búinn að bíta mig og klóra. Ég er mjög spennt. Ef ég sýni engin ofnæmisviðbrögð má vel vera að ég fái hann lánaðann í nokkra klukkutíma - bara til að sjá og þó ég viti vel að ég geti ekki haft hann. Ég hef ákveðið að einfaldlega neita að trúa því.

Mér þykir líka vænt um að eigandinn vilji leyfa mér að fylgjast með honum þó ég taki hann ekki að mér því mér þykir alveg undur vænt um þennan ákveðna hund. Er ennþá með myndir af honum í vinnunni og á skjánum heima.

Ég er líka spennt að sjá hvort hann kemur líka hlaupandi til mín í þetta skipti.

Harpa hringdi í mig og skammaði mig í kvöld. Sagði að það þýddi ekkert fyrir mig að hugsa um Albert, hann tæki frá mér alla orku. Sem er líklega engin lygi. Ef ég mætti eiga hann myndi ég líklega ekki vera eins dugleg að fóðra síðuna mína.

En hann er bara svo mjúkur og yndislegur og mig langar svo í einhvern sem er góður við mig og nennir að kúra við mig.

Ég held að það langi öllum í svoleiðis.

Og hann gæti verið í fanginu mínu á meðan ég er að skrifa!

Og mig langar ekki í þessa hluti frá karlmanni eins og er. Mér finnst sárara að missa af Albert en mögulegu eiginmannsefni í einhverjum kærasta. Það verður einhver bið þangað til ég fæ trú á því aftur. Það er oft þannig með særð dýr. En það er bara betra og bólurnar halda mér við efnið. Kannski er ég að búa þær til sjálf til að ég drullist til að sitja og skrifa og gera eitthvað af viti.

Eða óviti.

Og kannski er það satt sem fólk segir að fólk sem skortir ekkert tilfinningalega sé ekki jafn kreatíft. Það er pínu skerí líka. Ef ég þarf ást í jöfnu hlutfalli við magnið sem ég skrifa.. jesús kristur.. þá getur engin EINN maður gefið mér það sem ég þarf!

Reyndar átti fyrrverandi eiginmaður minn til að segja það í uppgjafatón.

Ég er ekki sammála honum. Ég held að það sé alveg til EINN maður sem ég get orðið hamingjusöm með. Ég hef bara ekki fundið hann ennþá. Og kannski þurfti ég að læra nokkrar lexíur fyrst áður en það liggur fyrir mér.

Þar fyrir utan er ég líklega ekki auðveld í sambúð. Ég "dett út" t.d. þegar ég er að skrifa. Geri nákvæmlega ekkert annað og hugsa ekkert annað. Allt um kring hleðst uppvask og óhreinn þvottur og ég klofa bara yfir draslið, tek ekki eftir því fyrr en ég kem útúr hausnum á mér. Hvenær sem það er. Það fyndist sjálfsagt einhverjum ókostur.

En sjálfsagt myndi einhverjum þykja það kostur. Að fá tíma fyrir sig líka...

Ég þarf þannig mann. En þar sem ég held að svoleiðis maður liggi ekki á lausu - a.m.k. ekki eintak sem getur kveikt í mér líka, langar mig í Albert.

Honum er skítsama um uppvask og óhreint tau og honum er líka skítama þó ég skrifi útí hið óendanlega á meðan ég passa að gefa honum mat og vatn og sjá honum fyrir stað til að gera þarfir sínar á og hef hann í fanginu þegar hann vill fá ást og umhyggju.

Og ég myndi sko veita honum ást og umhyggju. Það veit sá sem allt veit.

Þornunin er hafin. Ég er komin með frekar slæman varaþurrk.

Sjáiði hvað börnin mín eiga fallega systur.

Ég hef nú bara aldrei séð svona mikið hár á nokkru barni. Efast ekki um að þetta verði mikil kvenskörungur, hún á nú ekki langt að sækja það.

Mér sýnist hún vera alveg einstaklega vel heppnuð og hlakka til að fylgjast með henni í framtíðinni.

Þessi litla dúlla, fáiði ekki sting í hjartað?

Ég nenni ekki lengur að leita á netinu að svörunum við spurningunum sem ég hef.

Svo ég hef pantað mér tíma hjá lækni.

Heila og taugasérfræðingi.

Neinei ég er að ljúga.

Sé samt eftir því að hafa aldrei lært neitt í heila og taugafræði. Það kæmi sér verulega vel akkúrat núna. Svona er að vera endalaust vitur eftirá. Af hverju sá ég þetta nú ekki bara fyrir? Gjörsamlega óþolandi. Af hverju gat ég nú ekki bara verið heimavinnandi húsmóðir gift góðum (samt helst meira pínu vondum) og alvarlegum endurskoðanda sem hefur gaman af frímerkjasöfnun og fótbolta?**

Ha?

Vitiði hvað bara svona smá breyting myndi einfalda líf mitt mikið?

Af hverju virðist ég hvergi finna svona ofurhetju vondukalla endurskoðanda sem vill giftast mér?

Ha?

A for ACCOUNTANT

Allavega..

Ég fékk ég hugmynd áðan og ekki að næsta kafla í sögunni, ég brainstormaði þvílíkt í nótt, ætlaði aldrei að geta sofnað en fékk fjóra næstu kafla á silfurfati og þarf bara að finna tíma og frið til að skrifa þá. Þetta sem ég fékk áðan var önnur hugmynd. Fékk hugmynd að því hvernig ég get betrumbætt restricted svæðið mitt. Ég vil nefnilega að

a) það sé fallegt
b) það sé ÓGNVÆNLEGT
c) að það sé effectíft

Hvernig læt ég... vil bara að þetta svæði sé eins og ég.

Ég mun kannski hafa tíma til að henda þessu upp í kvöld, er samt ekki alveg viss þar sem í dag mun ég loksins kaupa mér skanna - eitthvað sem ég hef lengi ætla að gera en sökum eðlislægrar leti hef ég ekki komið því í verk ennþá.

Sem er HELBER LYGI því ég hef þrisvar reynt að kaupa skanna eins og mig langar í en hann er aldrei til akkúrat þennan dag sem ég nenni því og ég nenni aldrei daginn eftir - þegar hann á að vera komin.

Ef skanninn er uppseldur í dag og væntanlegur á morgun, eins og venjulega, er ég hætt þessu rugli og mun senda einhvern annan til að kaupa hann fyrir mig. Ég þarf líka að kaupa mér krem og lúffur - því ég stend mig að því að kroppa og klóra eins og brjálæðingur og algerlega ómeðvitað. Ég átta mig ekki á þessu fyrr en blóðið lekur í taumum niður ennið á mér og kinnar.

Og ég ætla ekki að þurrka blóðið. Ég held að líkurnar á því að skanninn sé til í búðinni þegar ég fer þangað á eftir aukist verulega ég kem öll blóðug og bólugrafin.

Finnst ykkur það kannski rugl?

Ha?

--

** ég er að grínast. Ég gæti aldrei verið með manni sem dýrkar fótbolta.

Ég fór áðan að kaupa skannann minn. Ég og afgreiðslustrákurinn gengum yfir í þann enda búðarinnar sem hann geymir þessi tól. Eftir stutta leit sagðist hann ekki eiga skannann sem ég vildi kaupa. Ég ákvað að segja ekkert, heldur gaf ég honum baneitrað augnarráð og byrjaði, hægt og rólega að kroppa ofanaf stærstu bólunni sem er á enninu á mér á meðan ég horfði á hann þessu óhugnarlega illskulega augnarráði.

Tveimur mínútum seinna hélt ég heim á leið með skannann minn.

Þá veit ég það.

Á leiðinni heim fattaði ég allt í einu! Ég ætla að hætta að bíða eftir að ég finni vondasta vondukallaendurskoðanda í heiminum. ÉG BÝ HANN BARA TIL! Og ég er búin að því.

Minn drauma endurskoðandi heitir King Accountant Calculus. Hann gengur um í svartri skikkju með svarta leðurhanska, gráum jakkafötum og í rauðum axlaböndum sem hann notar sem teygjubyssu til að skjóta eitruðum bréfaklemmum í óvini sína þannig að þeir lamast tímabundið á meðan King Accountant Calculus sagar af þeim útlim.

Ég elska hann en hann þolir mig ekki en alveg sama hvað hann reynir að koma mér fyrir kattarnef.. þá slepp ég alltaf og fyrir einhverja algjöra tilviljun og svoleiðis helli yfir hann ást og umhyggju þangað til hann gubbar og þarf að setja skikkjuna sína í hreinsun. Já. Allar sögurnar munu enda þannig: hann setur skikkjuna í hreinsun. Og í fatahreinsuninni vinnur sláni sem reykir og reynir að vera fyndinn í hvert einasta skipti sem hetjan mín mætir.

Honum mun aldrei takast það. Blessuðum manninum.

Fyrsta bókin í þessari hasarseríu, fyrsta af mörgum hundruðum, mun heita á íslensku:

Ævintýri endurskoðanda: uppgjörið.

Ég kláraði allt það sem ég ætlaði að gera í gær, en það var eftirfarandi:

Útbúa útgáfu af simpsons cluedo spilinu sem ég keypti í London sem Doddi getur spilað líka.

Útbúa aðra útgáfu af restricted area síðunni.

Það kunna áræðanlega margir að spila cluedo og þeir vita að maður fær svona tékklista - því spilið gengur útá að finna morðingjann, hvað hann notaði til að murka lífið úr fórnarlambi sínu og hvar. Ég keypti þetta því mér ofbýður endalaust sjónvarpsgláp barna minna og vil að þau geri eitthvað uppbyggilegra við tíma sinn en að horfa á sjónvarp. Að fremja morð og leysa glæpinn hljómar mjög uppbyggilegt og þroskandi í mínum eyrum. Ég keypti Simpson útgáfuna þar sem börnin mín eru forfallnir Simpsons sjúklingar og kunna heilu þættina utanað.

Uppáhalds þátturinn þeirra er þegar Barney, the designated driver, týnir bílnum hans Homers svo fjölskyldan fer til NY til að bjarga bílnum.

Þetta er með betri þáttum sem ég hef séð.

Á tékklistanum er listi yfir allar persónur, öll morðvopn og alla mögulega morðstaði og leikurinn gengur útá að þú útilokar eitt og eitt atriði þangað til þú finnur út hver morðinginn er.

Doddi á ekki eins auðvelt með að lesa ensku og frumburðurinn. Því skannaði ég inn öll spilin með leikendum, morðvopnum og stöðum, minnkaði spilin verulega og bjó til nýjan tékklista með myndum sem Doddi getur notað.

Reyndar finnst frumburðinum þetta svo sniðugt að hún ætlar að nota mína útgáfu af tékklistanum líka og ég vildi klára að útbúa myndatékklistann vegna þess að ég lofaði börnunum mínum að spila mikið við þau um páskana.

Nú er ekkert því til fyrirstöðu.

Ég hef kynnst svo mörgu frábæru fólki í gegnum þessa síðu og alltaf bætast nýjir í hópinn sem láta vita af sér, núna síðast í gær. Einn af þeim sem hefur reynst mér alveg svakalega vel er Simmi og í gær sendi hann mér notendaskilmála sem hann bjó til fyrir mig, en með þá gat ég líka sett upp betri útgáfu af restricted síðunni í gærkvöldi! Kærar þakkir Simmi! Ég bætti þarna smá við skilmálana varðandi premature ejaculation, fannst það vanta.

En sumsé, ný restricted síða og tékklisti fyrir cluedo.

Þeir sem voru búnir að skrá sig sem áskrifendur að universe ættu að gera það aftur því ég er búin að flytja hana yfir á sér blogg og heill kafli úr henni mun ekki lengur birtast hér undir ravings heldur bara stuttir bútar úr hverjum hluta fyrir sig.

Annað. Einhverjir eru á tengingu sem úthlutar þeim nýrri IP tölu í hvert sinn sem þeir tengjast netinu sem veldur því að þó fólk skrái sig og komist inn, þá hættir það að komast inn næst þegar það tengist Internetinu.

Ef þú komst inn fyrst þegar þú skráðir þig en kemst ekki inn lengur, láttu mig vita. Það eru til ráð við því.

Í morgun komst ég svo að því að það er komið páskafrí á morgun. Eitthvað sem ég hafði ekki gert mér nokkra einustu grein fyrir.

Algjör snilld.

Þegar ég færði anna.is bloggið yfir í nýja kerfið (sem fáir urðu varir við þangað til ég breytti útlitinu) exportaði ég fyrst öllum færslunum úr gamla kerfinu. Því næst eyddi ég öllum færslum sem voru óbirtar (drafts) og exportaði aftur, eingöngu published færslum.

Ég gerði þetta til þess að ég ætti import file sem ég gæti notað í nýja kerfið sem innihéldi eingöngu færslur sem höfðu verið birtar á vefnum. Sumt af því sem ég hef skrifað í drafts er nefnilega mjög persónulegt og ég kæri mig ekki um að birta það á Internetinu - og ég er paranoid.

Ég á hinsvegar allt draft dótið mitt á góðum stað og þó ég þyrfti að róta örlítið þá fann ég innkaupafærsluna sem ég skrifaði einu sinni og birti aldrei.

Það er nefnilega ekki allt viðkvæmt sem ég skrifa í drafts. Stundum skrifa ég færslu sem ég ætla að birta.. kannski daginn eftir.. og hreinlega gleymi því. Með því að gera þetta get ég seinna gefið út anna.is - uncut. Var að detta það í hug akkúrat núna. Það á þó ekki við um þessa færslu, ég gleymdi henni ekkert. Þetta var svo yndislegt móment með krökkunum að ég vildi eiga það fyrir mig í smá stund. En núna er ég búin að eiga það nógu lengi ein og tilbúin að birta þetta hér.

Sérstaklega þar sem ég var að versla inn fyrir páskana með krökkunum í hádeginu og þegar ég spurði þau hvort þau myndu eftir því hvernig þetta er gert sögðu þau "já" og Doddi bætti við: "við erum númer eitt, auðvitað" - mér til ómældrar ánægju.

DATE: 08/17/2005 11:08:38 AM
-----
BODY:
Ég nota gjarnan hádegið til að versla í matinn, bæði vegna þess að þá er minna af fólki í bónus en ella og.. vegna þess að þá er yfirleitt allt til sem mig vantar, hlutir sem eru oft ekki til eftir klukkan fimm, af einhverjum ástæðum.

Ég hef kosið að fara ein að versla og mér hefur leiðst að taka börnin með því mér fannst þau gera lítið annað en að þvælast fyrir mér eða kerrunni. Er reyndar blessunarlega laus við suð, þau vita að nei þýðir nei.

Síðast þegar ég fór í bónus tók ég krakkana hinsvegar með því mér datt í hug að kenna þeim að versla. Það gekk ágætlega en ég fattaði eftirá að það hefði gengið ennþá betur ef ég hefði ekki gert þetta on impulse og gleymt að segja þeim að ég væri að kenna þeim að versla. Ég verð að reyna að muna að þau lesa ekki hugsanir.

Í gærmorgun sagði ég börnunum að ég myndi koma heim í hádeginu, við ætluðum að fara saman að versla og að ég væri mjög spennt að sjá hvort þau myndu það sem ég kenndi þeim síðast þegar við fórum. Um hádegi brenndi ég heim og sótti börnin sem biðu niðri í andyri. Í bílnum, á leiðinni í búðina, rifjaði ég upp helstu atriðin sem hafa ber í huga þegar maður er að versla í matinn.

Dodda fannst þetta nú ekki spennandi, ekki fyrr en ég beitti fyrir mig smá markaðsfræði, sagði: "iss láttu ekki svona, veistu ekki að við erum öll í sama liði og við stefnum á... [hvað skal segja].. íslandsmeistaratitilinn... [hmmmmmm].. í.... [aha!] INNKAUPUM!

Það fannst krökkunum miklu meira spennandi, ég útskýrði fyrir þeim lævís fantabrögð verslana þegar þau trana fram matavöru sem er að renna út á tíma. Laug upp sögunni af því þegar amma grjóla dó úr mysingi á sínum tíma. Hún varð fyrir þeirri ógæfu að kaupa 1 kg af mysingi en láðist að athuga hvenær síðasti neysludagur var.. en hann var einmitt daginn eftir. Þegar þetta kom á daginn var fjölskyldan kölluð saman og mátti nú segjast niður og borða kílóið af mysingnum, því ekki mátti neitt fara til spillis á þessum sultartímum. Þjökuð sektarkennd tróð amma grjóla upp í sig mysing þar til hún dó. Þetta var fyrir tíma meinafræði svo dánarorsök á dánarvottorðinu var "mysingur". Púllaði Eirík á þau (þetta var skrifað á svipuðum tíma og "ég á allt viðtalið á segulbandi" var í umræðunni) og sagði að dánarvottorðið væri ennþá til hjá ömmu Ingu á ljósriti.

Allar götur síðan þetta gerðist, hefur mysingur átt við ímyndarvandamál að stríða sem ekkert pr fyrirtæki hefur geta fundið lausn á.

Börnunum hryllti við.

Ég sagði þeim líka frá gömlu konunum sem bíða þangað til búið er að renna öllum vörunum í gegnum skannann áður en þær opna tösku og veiða upp minni tösku, veiða upp úr henni minni tösku og ná í einn seðil. EN!.. þær rétta afgreiðslufólkinu ekki þennan seðil, onei, þær ná í litla buddu og hella á borðið klinki og spyrja, með seðilinn ennþá í heljargreipum, hvort það sé ekki eitthvað þarna og pota svo í klinkið með vísifingri annarrar handar. Ég held að sumum af þessu gömlum konum vanti athygli.

Ég sagði börnunum líka frá kerrum dauðans. Það er ekki nokkur leið að þekkja þær frá öðrum kerrum og yfirleitt er þessu þannig komið fyrir í búðinni að þú þarft að ýta kerrunni yfir burstamottu eða einhvern ójafnan gólfflöt þannig að þú ert komin inn í búð þegar þú fattar að eitt hjólið er með króníska vinstriáráttu – sem gerir það nánast vonlaust að stýra kvikindinu.. en þar sem þú ert komin inn í búð nennir þú ekki að skipta.

Spennan var orðin gífuleg í bílnum og börnin sáu Bónus í glænýju ljósi. Þetta var verðugt verkefni, ekki kvöð eða leiðindi og við ætluðum að VINNA ÞETTA! Hvernig sem við förum nú að því, hef ekki ennþá skilgreint hvernig það gerist.. enda aukaatriði.

Áður en við fórum út úr bílnum leit ég alvarlegum augum í aftursætið og sagði: "en munið eitt, þetta er leynileg keppni. Við tölum ekki um þetta í búðinni. Samþykkt?" - Ég fékk einróma samþykki.

Í búðinni glönsuðu börnin í gegnum allar þrautirnar sem ég lagði fyrir þau. Rétti Jóhönnu mjólk sem var á nippinu og hún skipti henni út fyrir nýja á leiðinni með hana í kerruna, rétti Dodda fransbrauð og hann skipti því út fyrir gróft. Inní kæli gekk ég um eins og andamamma með stóra barnið og litla barnið í röð fyrir aftan mig, rétti þeim vörur sem þau þustu með af stað eins og bandarískir fótboltaframherjar og skiluðu sér nokkrum andartökum seinna til að ná í meira.

Kassadæmið gekk eins og smurt, það er eins og ég og krakkarnir höfum aldrei gert annað á ævinni en að versla saman í bónus. Doddi og Jóhanna sáu um að fóðra færibandið á meðan ég setti í poka. Jóhanna kom að hjálpa mér þegar búið var að taka allt uppúr kerrunni en Doddi skilaði kerrunni á sinn stað á meðan. Akkúrat um það leyti sem hann var búinn vorum við búnar að setja allt í poka og Doddi fékk Andrex klósettpappír til að halda á út í bíl.

Á leiðinni í bílinn spurði Doddi: "hvernig stóðum við okkur?" - "Ég hef aldrei nokkurtíma séð aðra eins samvinnu, þetta var frábært! Við erum líklega besta innkaupateymi frá.. frá.. stofnun lýðveldis!", sagði ég. Doddi ljómaði af ánægju og Jóhanna hló.

Vá hvað það er miklu auðveldara að vera ekki einn að versla, reynandi að hafa undan að setja í poka, dragnast svo með fjóra poka út í bíl og bera þá einn upp á þriðju hæð og vá hvað það er miklu, miklu skemmtilegra að gera þetta í samvinnu við krakkana sína.

---

Þegar við vorum á leiðinni heim úr búðinni í dag spurði frumburðurinn hvort þau hefðu staðið sig vel. Já, sagði ég, ég hreinlega elska að versla í matinn þegar þið eruð að hjálpa!

Það er sko engin lygi.

Ég var að horfa á það rétt áðan í Gulla og Júlíu.

All right. They would go and have a look in the Remembrance warehouse - find nothing, go home and everything would go back to normal. Well.. hopefully not everything.. but.. almost.

As the minutes passed, David began to feel drowsy but fought hard to keep his eyes open. In the end sleep got the better of him and he sat there with his head leaning towards Hope - fast asleep.

David got a rude awakening when a loud disturbing noise ripped through the air as the vehicle crashed violently into something and sent him flying right across the vPOd along with the other passengers. The brightest light David had ever seen flooded the vPOd forcing his eyes shut but only for a moment since it dimmed rapidly. Almost instantly the vPOd filled with bacbarians, armed to the teeth, attacking and executing the unarmed red collar carriers before his eyes. David's left foot was caught in something, pinning him down. There was panic all around. The vein had obviously erupted and he watched the carriers closest to the rupture fall to their death, the bacbarians viciously slaughtering the remaining ones but all David could think of was; where is Hope?

Ég er búin að vera að skrifa í allt kvöld í sögunni minni. Ég er reyndar að skrifa hana á sex mismunandi stöðum. Fyrst er það náttúrlega beina framhaldið sem ég birti jafn óðum á síðunni en svo eru fjórir mismunandi staðir inní sögunni sem ég er að skrifa og að lokum er ég að vinna mig til baka frá endinum - því ég er búin að skrifa hann.

Kannski segir þetta heilmikið um það hvernig hausinn á mér virkar í praxís, en ég get eiginlega ekki ímyndað mér að fólk skrifi sögur öðruvísi en akkúrat svona.

Sumt sem mér dettur í hug, og finnst skemmtilegt, er algerlega out of context - svo ég skrifa það, þó ég viti ekki nákvæmlega hvar það er í sögunni - því ég veit það ca og það er nóg.

Að vinna sig til baka finnst mér mest þægilegt vegna þess að allt sem gerist "núna" í sögunni hefur áhrif down the line og á meðan ég held áfram að skrifa söguna bæði aftanfrá og að framan endar líklega á því að þegar ég er komin í miðjuna á netinu er sagan öll tilbúin.

Allavega first draft af henni. Ég kem líklega til með að breyta a.m.k. fyrstu hlutunum eitthvað. Ég skrifaði þá auðvitað meira í gríni en nokkuð annað og birti þá meira að segja algerlega óyfirfarna með alls kyns innsláttar og aulavillum.

Við Doddi horfðum saman á Herbie fully loaded í dag og ég mæli með þeirri mynd fyrir fjölskylduna. Hún er náttúrlega ekkert annað en formúla en samt mjög skemmtileg og Herbie er nú alltaf Herbie. Doddi getur ekki beðið eftir páskunum. Hann er svo mikill súkkulaði kall að þetta er hans uppáhalds hátíð. Hann er meira spenntur núna en fyrir jólin.

Hann er líka að fá stærsta eggið sem hann hefur á ævinni fengið. Ég fór um daginn og keypti sitthvort eggið handa þeim nr 7, eins og um var samið. Tveimur dögum seinna kom afi Úlfur með tölvuleikinn sem ég samdi við hann um að gefa þeim í staðinn fyrir páskaegg. Hann rétt mér leikinn og setti upp pínu skrítinn svip um leið og hann sagði afsakandi: "hérna.. mér fannst eitthvað svo asnalegt að gefa engin egg þannig að ég keypti bara svona lítil", og rétti mér poka með þremur páskaeggjum nr 3.

Ég verð að segja að mér fannst þetta alveg ferlega sætt af honum og ég fyrirgef honum alveg þessi samningsrof. Ég er síðasta manneskjan til að eipa á fólk sem finnur hjá sér þörf fyrir að segja "mér þykir vænt um þig" með páskaeggjum.

En hérna sitja þessi páskaegg. Nr 7 og nr 3 og Doddi sniglast í kringum þau eða situr og starir á þau tímunum saman og spyr mig hvaða mánaðardagur er og tilkynnir mér svo hátt og skýrt hvað það eru margir dagar þangað til páskarnir koma. "Mamma, manstu þegar ég faldi páskaeggið þitt útí glugga og þú svafst svo lengi að það var allt bráðnað þegar þú fórst að leita að því?", spurði hann mig áðan eftir myndina þegar við sátum saman í stólnum undir teppi að kúra okkur. Ég brosti og sagði "já ég man sko eftir því. Kennir mér að sofa ekki svona lengi á páskunum!" Og hann brosti þessu yndislega stríðnispúkalega brosi sem hann hefur með svona eina hálf-niðurkomna fullorðinstönn og gat þar sem hin á að vera.

Ég er búin að vera in high spirits í dag eftir að mér varð á að líta í spegil - gegn vilja mínum - og sá að bólurnar eru á augljósu undanhaldi. Hvort þetta er eitthvað tilfallandi og hvort ég steypist út aftur í nótt veit ég ekki - en þetta gefur mér alveg nýja von og aukna trú á að þessi lyf komi til með að binda endi á þennan helvítis bólubúskap sem ég hef verið að stunda - gegn vilja mínum - undanfarið.

Húðin er að flagna örlítið og bólurnar virðast bara detta af með húðinni. Magnað. Ég finn þegar ég strýk handabakinu eftir kinninni að það er ennþá drulla lengst inni, en svo miklu, miklu minna af henni en áður.

Ég er ekkert smá þakklát. Ég græt sko þessar bólur alveg þurrum tárum - enda öll að þorna upp!

Um daginn sagði mér ákveðinn maður að hann skildi ekki kvenfólk svo ég útskýrði það fyrir honum í stuttu máli. -Eða réttara sagt.. þá útskýrði ég hvað hann þyrfti að gera til þess að fá þær til að falla fyrir honum sem var einmitt helsta umkvörtunarefni hans. Fyrst fór hann að skellihlæja því hann trúði mér ekki - enda er það sem ég sagði honum að gera alveg fáránlega einfalt. En um daginn náði forvitninn yfirhöndinni og hann ákvað að prufa það sem ég sagði honum að gera og nú hlær hann ekki lengur. Hann er of upptekin við að berja frá sér konur og hann er orðin HRÆDDUR.

Hafði orð á því að þetta tip sem ég gaf honum upp virðist eingöngu laða að fallegar konur.

En ekki hvað?

Hvernig í andskotanum á ég að vita hvernig á að laða að sér eitthvað annað en akkúrat það?

hehehe

Það sagði annar maður við mig um daginn að hann hefði komist að því að leiðin að hjarta konunnar væri í gegnum magann og að menn ættu að elda fyrir þær. Well.. mín leið hefur þau áhrif að konan verður æst í að elda fyrir þig.

Segið svo að ég sé ekki vinur vina minna..

Samt má eiginlega deila um hversu mikill vinur ég er ef eitthvað er að marka textan í laginu "if you want to be happy for the rest of your life, don't make a pretty woman your wife.. "

"No David," she said, "worse. Broken. Maybe it's just broken beyond repair." she looked away.

"No, no. No it isn't", David said quickly, "I don't think it's broken beyond repair - I've never said that."

David was lying. In fact, he had used these exact words to describe the universe countless of times in his conversations with Ed. But David knew there was no way Hope could know that.

Beneath this mask there is more than flesh. There is an idea
- and ideas are bulletproof.

Í kvöld fór ég á fund með manni sem bjó til game plan með mér og nú hef ég ákveðið hvernig ég ætla að gera þetta. Ég hef meira að segja trú á að ég geti það - sem hjálpar. Ef dæmið gengur upp, styttist afplánun mín verulega.

Þegar fundurinn var búinn fór ég heim og skerpti aðeins á beinagrindinni. Eins og staðan er lítur út fyrir að sagan universe verði tólf kaflar og fyrsti kaflinn í henni er ca fyrstu fjórar færslurnar á netinu. Ég sé samt fram á að halda áfram að birta stuttar færslur á netinu en ekki "heila" kafla.

Já og í gærkvöldi tók ég eftir því að ég var óvart með opið fyrir heilt net hjá Símnet. Ég lokaði því og þeir sem vilja lesa áfram hafa verið að skrá sig. Frábært að sjá hvað það eru margir sem vilja lesa - ég mun gera mitt besta til að hafa þetta skemmtilegt.

Ég útskýrði ákveðna idealógíu fyrir þessum manni sem ég hitti í kvöld - sem hitti í mark. Ég er á réttri leið. Spurði hann útí hvernig hann ímyndaði sér að þetta myndi nú enda alltsaman og hann sagði "happy and hopefully some sparks flying".

hehehe

Ég fór eins og lúðinn sem ég er á fundinn og sagði "look at this", og benti á andlitið á mér, "does this look like a happy ending to you?" og hann hló.

Mér finnst endirinn góður - en það verður auðvitað að taka inní reikninginn hvað ég er bitur og vond manneskja. Hann mun líklega koma svolítið á óvart. Kannski. Kannski ekki.

Eitt kom upp í kvöld sem bara drap mig úr hlátri. Vitleysingurinn hann Tobias sem ég held svo uppá í þáttunum Arrested Development hefur sagt ákveðna setningu on numerous occasions í þáttunum og ég hlæ alltaf jafn mikið þegar hann gerir það, vegna þess að þessi setning er aulaleg - eins og Tobias. Hún hittir samt alveg gjörsamlega í mark þar sem þessi setning er:

"I'm waiting for the universe to provide a path for me".

Það er allt að verða vitlaust.

Haldiði að hann afi Úlfur hafi ekki lagt leið sína aftur til mín og nú með önnur þrjú páskaegg nr 3 - í þetta skipti voru þetta egg frá langafa yfir-Úlf. Þegar bólurnar sáu þetta heyrðist "bling" og ný bóla spratt fram - og svo aftur "bling" og svo aftur "bling" og svona hélt þetta svona áfram þangað til þær voru farnar að skipta milljónum og hvað haldiði að þær hafi þá farið að gera?

Ha?

Þær fóru að dansa POLKA!!

Hugi says: Heya
Anna says: hæhæ
Anna says: hvað segist?
Hugi says: alveg bara endalaus gleði og hamingja
Hugi says: og á efri hæðinni?
Anna says: bólurnar eru að dansa polka
Anna says: svo það hlýtur að vera gaman
Anna says: a.m.k. hjá þeim
Hugi says: harmonikkutónlistin væntanlega verst
Anna says: ég er að eipa
Anna says: glymur svoleiðis í hausnum á mér
Hugi says: hehe
Anna says: svo verður ein og ein svona.. over exited og springur yfir skjáinn hjá mér
Hugi says: þær eru náttúrulega bara bólur
Anna says: true
Anna says: maður verður að sýna umburðalyndi



Annars voru krakkarnir að koma heim frá ömmu sinni og Doddi sagði mér hróðugur frá því að amma hans klippti hann.

"-En bara vegna þess að hann klippti sig fyrst sjálfur", sagði frumburðurinn.

"DODDI!", hrópaði ég - því ég er búin að segja honum again and again að hann eigi ekki að klippa sig sjálfur.

Fór þá ekki litli púkinn að hlæja og sagði "ég gerði það fyrir löngu síðan!*** Þegar Jóhanna var í fermingarveislunni og þú í baði, sjáðu bara!" og svo náði hann í hárlokk sem hann hafði GEYMT SEM SÖNNUNARGAGN. "hahaha", hló Doddi og hélt á lokknum, "ég gerði þetta sjálfur og það sá það engin!"

"Jú, hún amma þín", svaraði ég.

"Nei. Hann var bara að monta sig af þessu við hana og þá lagaði hún aðeins", sagði frumburðurinn.

Þessi börn...

--
***Fyrir löngu síðan er í þessu tilfelli: í fyrradag.

Þetta er Doddi og uppáhalds bókin hans. Hún heitir "Fiskar og fiskveiðar".

Doddi var fjögurra ára þegar hann fann þessa bók og gerði hana að sinni. Hann hefur ekki skilið hana við sig síðan en var aðallega að skoða myndirnar - þangað til í dag. Í dag varð "Fiskar og fiskveiðar" fyrsta bókin sem Doddi settist niður með og fór að lesa í af eigin hvötum.

Dodda finnst nefnilega leiðinlegt að lesa, honum finnst miklu skemmtilegra að reikna og ég spái því að hann komi til með að vinna við eitthvað sem krefst mikillar stærðfræði í framtíðinni vegna þess að hann hreinlega elskar tölur.

Þegar hann kom áðan og sýndi mér með alveg brennandi áhuga einhverja fiska sem hann var að lesa um og hvar þeir væru veiddir og hvað væri hægt að nýta af þeim.. þá varð mér hugsað til þess að þessi litli drengur er skírður í höfuðið á þremur sjómönnum sem drukknuðu.

Mér finnst það pínu skerí.

Við erum búin að vera að spila cluedo.

"I'm gonna kill you, kill you KILL YOU!" sagðí Doddi við systur sína á meðan hún stokkaði spilin.

"Now this has been shuffled", sagði Jóhanna og lagði spilin niður.

"-and when you're dead.. you'll never shuffle again", sagði Doddi eins og narratorar í bíómyndum gera.

Hann er svo fyndinn.

Ég er búin að opna öll páskaeggin mín og ná í málshættina úr þeim. Bólurnar mínar hafa grátið í allan morgun - því ég er ekki búin að borða neitt af þessum páskaeggjum og reikna fastlega með því að ég geri það ekki. Ég var að senda börnin út til að ná eitthvað af sykrinum úr systeminu en.. þetta eru málshættir ársins:

Iðjuleysi er rót alls ills

Augað eru spegill sálarinnar - var þetta ekki "augun" hér í gamla daga?

Segjanda er allt sínum vin (Úr Egils sögu)

Þetta síðasta þýðir víst að maður getur sagt vinum sínum allt.

Ég vildi óska að þeir hættu að hafa svona mongo málshætti eins og úr Egils sögu. Væri nær að nota Stormsker, eins og t.d.

"Oft er holdsveikum laus höndin"
"Oft fellur fjallgöngumaðurinn í góðan jarðveg"
"Oft verður dvergurinn undir í lífinu" - (ég falsaði þennan inní eggið sem ég gaf Margeiri. Já ég gaf honum egg. Ég er ekki alvond.)
"Margur verður af aurum ríkur"
"Illu er best ólokið"
"Margur gefur skít í klósett"
"Mörgum þykir danska hið versta mál"
"Best er að drekka í skemmtilegu hófi"
"Ekki gengur að vera fótalaus"
"Sjaldan fellur róninn langt frá flöskunni"
"Blindur er sjónlaus maður"
"Erfitt er að drekkja fiskum"
"Oft reynast minnkar bestu skinn"

Að lokum er hér einn sem er samin af fyrrverandi eiginmanni mínum en honum rataðist þetta á munn í Kringlunni:

"Oft eru laus stæði fyrir fatlaða"

Gleðilega páska!

Nú er ég búin að borða Roaccutan kvölds og morgna í tvær vikur. Árangurinn lætur ekki á sér standa, í það minnsta eru allar þessar litlu hormónabólur eða eiginlega eins og ofnæmisbólur eða misfellur á enninu farnar. Eftir standa Kvöl, Pína og Hryllingur, stærri og óhugnarnlegri frænkur þeirra - en í raun eru þær bara orðnar sár sem eru að gróa.

Þetta virðist síga niður andlitið á mér vegna þess að efri hluti kinnanna er orðin eins og á ungabarni en neðri hlutinn mikið til sár og bólur í bland. Geysilega spennandi og lekkert.

Aðal fjörið er samt óumdeilanlega núna á hökunni á mér. Hún lítur út eins og ég hafi makað slori á hana og látið þorna. Alveg sérdeilis huggulegt og kynæsandi. - Ímynda ég mér.

Ég er að þorna, jújú, en þar fyrir utan finn ég engar aukaverkanir - yet.

Ég hef í raun sjaldan verið hressari en akkúrat núna.

Ég er búin með söguna mína.

Ég er ekki búin að skrifa hana en ég er búin að skrifa storyline þannig að ég veit hversu löng hún verður og ég veit hvað gerist og hvenær. Það voru nokkur tæknileg atriði sem vöfðust fyrir mér sem ég hef líka leyst og ég er mjög ánægð með útkomuna.

Ég er líka búin að endurskrifa byrjunina (í hausnum á mér) þannig að sagan verður ekki lengur beint framhald af blogginu og fólk þarf ekki að vera búið að lesa anna.is til að skilja hvað er að gerast. Ég kem til með að skipta út fyrstu köflunum þegar ég er búin að skrifa þá, en ég veit ekki alveg hvenær það gerist - þó ég sé byrjuð að skrifa þá.

Mér finnst áhugavert að ég virðist ófær um að skrifa staf í þessu verkefni mínu nema ég sé að hlusta á lagið "walking after you" í headphones með húfu utanyfir og í fallhlífinni minni. Ég er ekki beinlínis að hlusta á lagið en það filterar algerlega út öll önnur "umhverfishljóð" þannig að ég get farið í eigin heim. Þetta lag er með þægilegum hrynjanda og mér finnst gott að skrifa við það - notaði titilinn á einn hlutann meira að segja.

Þeir sem vita ekki hvaða fallhlíf ég er alltaf að tala um.. þá upplýsist hér með að hún er hvít dúnúlpa - og ég er í henni þrátt fyrir að það sé ca 20° hiti hér inni.

Mér er samt ekki of heitt.

Ég var rétt í þessu að fá samþykkta beiðni mína um að fara í sumarfrí í vinnunni næstu tvær vikur og ég spái því að ég muni eyða fríinu mínu með bólunum mínum - fyrir framan tölvuna - í fallhlíf, með húfu og lagið "walking after you" í eyrunum.

Ég er farin að vinna mig meira og meira afturábak svo það verður líklega einhver bið á næsta hluta og ég ætla líka að svissa úr IP tölu dæminu yfir í login fyrir þá sem vilja lesa.

Verð búin að setja það upp fyrir næsta hluta og senda þeim sem búnir eru að skrá sig aðganginn.

Nú er ég búin að senda þeim sem voru búnir að skrá sig notendanafn og lykilorð fyrir universe. Ef einhver fékk ekki póst, látið mig endilega vita. Ég held samt að ég hafi fundið alla póstana - er samt ekki alveg skipulagðasta manneskja í heimi þegar kemur að tölvupósti.

En ég vona allavega að þetta virki, nú þarf fólk allavega ekki að skrá sig í hvert skipti.

Ég er líka búin að komast að því að ég þarf bara að hafa "walking after you" á meðan það eru einhver umhverfishljóð hérna. Þegar allir eru sofnaðir slekk ég.

Hjúkk. Meira að segja mér fannst þetta skerí.

"This is so cool", the young officer said enthusiastically, "what's it like up there? - Isn't it awesome?" He didn't give David time to reply: "Is everybody up there like - super smart?"

"Hardly", David heard Rink say from a nearby table, "If those two are so smart - how did they end up in here?" he laughed.

"It was an honest mistake and has nothing to do with intellect", David replied resentfully. He couldn't figure out why Rink disliked him so much but it was starting to annoy the hell out of him.

The young officer went on: "I hear they get electric storms there all the time, do they really?"

Rink walked over to David and brushed the young officer off.

"I find it very interesting all the same", he stated provocatively and loud enough for everyone to hear, "I was under the impression we had cells up there that actually knew what the hell they were doing," he leaned in towards David and whispered in a threatening tone, "guess I was wrong." He pulled up a chair, sat down and turned towards the young officer: "Go get two drinks for me and this amazing intellectual over here".

Af hverju kann ég engin orð til að lýsa skipum á ensku? Ha? Ég veit ekki hvað snýr upp eða niður á þessu drasli - er að hugsa um að SÖKKVA ÞESSU BARA til að sleppa við að lýsa þessum óhugnaði.

hehe

Þá vitiði hvað ég er að hugsa núna og af hverju ég er með heimasíður eins og "Glossary of nautical terms" opnar. Náttúrlega RUGL. Annars kann ég færri svona skipaorð á íslensku en ensku svo ég gæti verið í verri málum.

Ég kann skutur - en veit ekki alveg hvað það er. Annaðhvort fram eða afturendinn - eða hvorugt. Akkeri veit ég hvað er og ég veit að það er notað í skipum og í Europris. Káeta... bauja? Er það ekki eitthvað skipadót? Hvað heita hliðarnar á þessu? starboard og það þarna.. hull? Hvað er það?

Ég hef aldrei fundið hjá mér þörf áður fyrir að eiga langt og innihaldsríkt samtal við enskumælandi sjómann og er satt að segja að vona að hún líði fljótt hjá. Næst ætla ég að láta þau daga uppi á endurskoðunarskrifstofu og hringja í einhvern random endurskoðanda og segjast þurfa að hitta hann því ég sé að gera "research" fyrir bók sem ég er að skrifa - ég sé á lausu og eigi ofgnógt af bólum - sem hafa ágætis húmor og syngja mig í svefn á kvöldin með angurværum ljóðum þar sem þær biðjast vægðar því ég er að drepa þær allar hægt og rólega.

Vá hvað þetta hljómar spennandi - gjörsamlega sold ef ég fengi þetta símtal.

Ég þarf reyndar að gera nákvæmlega þetta þegar ég byrja að skrifa um hann King Accountant Calculus, ómótstæðilega vondukallaendurskoðandann minn í rauðu axlaböndunum sem ég elska meira en allt annað í heiminum.

Seinna.

Annars er þetta skip algjört aukaatriði og ég mun reyna að sleppa með sem fæstar lýsingar á því.

Það er greinilegt að ég hef í einhverju tölvupóst-hreingerningaræði, eytt út einhverjum af póstunum sem voru sendir til að fá aðgang að universe svæðinu. Ekki vera feimin að senda mér póst og krefjast réttlætis. Ég fullvissa ykkur um að mér verður refsað grimmilega fyrir þessa handvömm. Þið ættuð bara að vita hvað ég ætla að borða í kvöldmatinn. Það er sko ekkert hollt og kemur til með að kýtta rækilega í einhverjar æðar í útlimum sem detta síðar af!

Mér líkar að skrifa í myrkri. Ég er búin að fatta það. Eiginlega ætti ég að fá mér svartar rimlagardínur í stofuna og eldhúsið svo ég geti simulate-að nótt þegar ég er að skrifa.

En það þýðir ekkert. Það eru allskonar hljóð á daginn. Síminn hringir og bjallan. Mér finnst gott að vinna á nóttunni. Þá er engin annar vakandi.

Í kvöld tókst mér að skrifa án fallhlífarinnar, fór í svo heitt bað að ég gat ekki farið í hana á eftir. En ég fór reyndar ekki að skrifa strax, ég fór að horfa á mynd sem ég keypti í London þegar ég fór þangað með Hörpu. "The Prince of tides". Ég gerði það vegna þess að í skemmtilegu samtali á msn í kvöld var minnst á nefið á Barbra Streisand - og það vill svo skemmtilega til að mér finnst hún alveg stórglæsileg kona og hún leikur í þessari mynd.

Mér fannst samt skrítið að horfa á myndina. Þetta er góð saga, en mér fannst myndin ekki eins góð og mér fannst hún fyrst þegar ég sá hana. Kannski af því ég hef þroskast - kannski af því ég er farin að horfa meira á karakterana.

Kannski af því mér finnst Nick Nolte ekki trúverðugur þegar hann rifjar upp það sem hann þurfti að muna. Kannski vegna þess að það kom öðruvísi fyrir mig en Tom karakterinn. Við vorum ekki að rifja upp sömu hlutina en það var ekkert minna sársaukafullt fyrir mig.

Kvöldið sem ég fékk minnið. Ég gleymi því líklega aldrei.

Nú veit ég að ég get líka skrifað þegar ég er í teppi. En ég var að sjálfsögðu með húfuna..

As he approached the main deck he heard it. They did scream - the Virates. Their screams were even worse in real life than in the horror movies he'd seen - high pitched and ghoulish. Sent chills down his spine. The screams of the officers were not any less disturbing. Crap. Crap.

Ef það er einhver.. sem ekki er búinn að kíkja á bloggið hans Huga, þá ætti sá hin sami að kíkja á það sem gerist þar. Þetta er líklega ein fyndnasta bloggsíða sem ég hef lesið.

Maðurinn fer á kostum!

The door opened and Hope's frightful expression changed to a joyous one when she saw David: "Oh.. David", she said and threw herself in his arms, "I'm so glad to see you're all right, I was afraid you were hurt" but then she pushed away and her eyes widened with shock: "What happened to your face?"

"Oh.. eh.. ", David stuttered. He wasn't all that keen on telling Hope how Rink had beat him up for no reason and that he himself had done nothing to stop him. As it turned out, Rink wasn't all that keen on her knowing this either.

"He fell..", Rink said, "down the hatch!" He gave David a tiny nod to indicate he was all out of ideas.

"Yes... yes! I fell.. because... a Virate... was chasing me", David said hesitantly.

Í kvöld fórum við krakkarnir í mat til Júlíu og Gulla. Litli krókódíllinn sem ég minntist á um daginn.. hann er Gunnlaugsson. Hún Júlía var falleg fyrir, en hún hefur blómstrað síðan hún kynntist þessum ákveðna manni. Ég stend mig að því að spyrja mig hvort þetta sé sama manneskjan, því ég þekki hana ekki svona - en ég þekki allt of vel hvernig henni líður.

Stundum, þegar ég fer að sofa, hugsa ég um hvað það eru mikil.. forréttindi að hafa einhvern við hliðiná sér sem maður fær ekki nóg af að horfa á. Sem lætur manni líða alveg óendanlega vel bara með því að vera þarna svo maður getur snert hann með fingrunum, fundið ylinn, heyrt hjartsláttinn. Og fundið fyrir væntumþykju - svo mikilli að manni verkjar pínulítið í hjartað. Væntumþykju sem er stærri en maður sjálfur og jafnvel þegar maður er sár og reiður þá kemur þessi væntumþykja í veg fyrir að maður geri eða segi eitthvað ljótt sem meiðir, því þegar manni þykir svona vænt um einhvern þá vill maður ekki meiða. Maður vill græða og hlúa og elska. Og ég ligg þarna með opin augun og horfi á hinn koddann við hliðina á mér og stundum kemur fyrir mig að ég trúi næstumþví að það eigi einhver eftir að hvíla höfuðið sitt á honum. Einhver sem ég fæ ekki nóg af að horfa á. Ég trúi ekki að þú finnir svona oft um ævina.

og ég má ekki fá hund.

Mér þykir vænt um að þeir karlmenn sem eru að lesa söguna mína skilji David. Því það er ég sem er að skrifa hann og það segir mér að ég skilji þá. Kannski betur en ég reiknaði með.

En svo er að sjá hvort mér takist að halda úti trúverðugleikanum. Ég er ekki komin á þann stað ennþá sem ég klikka alltaf á. Þennan sem skilningur minn nær ekki yfir.

En ég mun skrifa hann af reynslu fyrir því.

Spurningin er... verður það mín reynsla eða reynsla einhvers annars?

Þetta atriði mun skera úr hvort sagan endar vel eða illa. Það blasir við. Ég er náttúrlega padda, hef aldrei reynt að breiða yfir það, og ég get vel hugsað mér að byggja upp væntingar og vonir sem ég drep seinna niður með jafnvel einni setningu - mögulega tveimur. Kannski tek ég mér heilan kafla í að murka úr því líftóruna. En kannski langar mig bara að gera það til að koma til skila tilfinningu sem ég hef prufað að upplifa aftur og aftur og aftur og aftur og aftur og aftur og aftur og aftur og aftur..

Eina leiðin til að vera viss um að upplifa þessa tilfinningu ekki er að halda áfram að horfa á koddann. Svo ég mun halda því áfram. Hann hefur í raun reynst mér mjög vel og ég get alltaf keypt áhugavert koddaver þegar mér fer að leiðast hvernig hann lítur út. Hver veit.. kannski fer ég að bródera koddaver í frístundum. Kannski mun ég gefa þeim nöfn og fara að tala við þau líka. Segja að raddirnar hafi sagt mér að gera það.

Ég fékk símtal frá vinnunni í dag. Ég er ekki að skerða sumarfríið mitt í sumar þó ég sé í þessu tveggja vikna fríi núna, því ég átti svo mikið frí inni. Það var verulega óvænt ánægja. Ég kem reyndar til með að vera innandyra í sumar þar sem ég má ekki vera í sól útaf lyfjunum, en þar sem ég þekki íslensk sumur finnst mér ég ekki vera að missa af miklu og hlakka til að eyða þessu í botnlausa vinnu sem mun skila sér í betri afkomu - sem aftur styttir afplánunina og kannski seinna... miklu seinna, ef ég er heppin. Alveg rosalega mikið heppin.. eins og Júlía.. þá finn ég einhvern sem ég þreytist ekki á að horfa á og þarf aldrei að horfa á hinn koddann minn framar.

Gleðilegt sumar.

Sat hér í myrkrinu og var að skrifa.

Nema ég varð svo hrædd við það sem ég var að skrifa að ég varð að kveikja ljós.

Á morgun, 22. apríl, verð ég búin að skrifa ravings of a lunatic í fjögur ár og deila með ykkur hamingju og sorgum, bulli og sannleika í samtals 2052 færslum.

Þegar ég var að setja síðuna mína upp síðast opnaði ég myndamöppuna í thumbnail ham og við mér blöstu smámyndir af þeim myndum sem ég er með á síðunni. Mér fannst svo gaman að sjá þær allar þarna að ég ákvað að búa til mynd úr þeim og birta. Bætti við nokkrum myndum sem voru þarna inni óbirtar og líka nokkrum sem stóð aldrei til að skrifa um.

Allar myndirnar, fyrir utan þessa þar sem ég er með grænu slæðuna, eru teknar á þessu fjögurra ára tímabili. Þessi með slæðuna var hinsvegar fyrsta myndin efst í vinstra horninu á anna.is og Organistinn myndi aldrei fyrirgefa mér ef ég léti hana ekki fljóta með - en svona líta þessi fjögur ár út.. í myndum.

Lag vikunnar langar mig að tileinka lesendum anna.is fyrr og síðar - og þó ég geti líklega aldrei gefið til baka allt það sem þið hafið gefið mér.. þá ætla ég ekki að hætta að reyna.

Hún Júlía sendi mér mynd af krókódílnum í dag í tölvupósti. Hún hringdi að sjálfsögðu í mig um leið og hún var búin að smella á "send" og spurði: "ertu búin að opna póstinn þinn? ha? ha? ha? Það er fyrsta myndin af krókódílnum í honum!"

Ég fór skjálfhent af spenningi beint í tölvuna að opna - hélt að þetta væri sónarmynd og ég elska sónarmyndir af krókódílum. Þá sagði hún mér að hún hefði farið á netið að leita að mynd af honum en fann bara ljóta krókódíla - svo hún teiknaði hann bara sjálf.

Vitiði það. Ég hef bara aldrei á ævinni séð svona mikinn dúllu krókópókó krúttlings krókódíl. Ég meinaða!




Finnst ykkur hann ekki sætur?

Ég komst hinsvegar yfir lögreglu mugshots sem teknar voru eftir að hann (krókódíllinn eða krókódúllan) var tekinn fyrir of mikla fegurð á Miklubrautinni í gær:

Kannski eru þeir tveir..

Sumardagurinn fyrsti á fimmtudegi.

Sumar á föstudegi.

Haust á laugardegi.

Vetur á sunnudegi.

Óvenju stutt sumar.

Ég var að dunda mér áðan við að kroppa dautt skinn af andlitinu á mér. Hef alveg gert leiðinlegri hluti en það - eins skerí og það er. Ég hef varaþurk og þurrk í kringum nefið og já.. alhliðarþurrk svona.. sem virðist samt einskorðast við andlitið á mér og aðallega bólurnar. Þurrkurinn er mestur í þeim og ég held ég hafi sagt áður að þær hreinlega detti af. Það er engin lygi.

Í gær tók ég eftir því að löngu "nú er ég hissa" hrukkurnar á enninu á mér eru orðnar sjáanlegar aftur. Þetta er alveg ný tilfinning - að vera glöð að sjá hrukkur. En af tvennu illu kýs ég að hafa þessar hrukkur, sem bera þess vitni hvað margt kemur mér á óvart í lífinu, en að hafa bólu-þúfna-ger.

Hægri kinninn á mér er all verulega miklu betri en sú vinstri, samt sef ég yfirleitt á hægri. Merkilegt. Ég var alltaf að skipta um koddaver til að vera nú alltaf með hreint á koddanum. Það sem ég er ekki búin að leggja á mig til að losna við þetta ógeð, þegar allan tímann þurfti ég bara að fara á lyf.

Svona getur þetta verið.

Annars sýnist mér ég vera að sleppa ótrúlega vel miðað við aukaverkanalýsingarnar. Ég finn bara fyrir þurrk í andliti. Punktur.

Ég er náttúrlega að jinxa sjálfa mig með því að vera svona jákvæð. Ég verð örugglega búin að missa allt hárið næsta sunnudag og jafnvel útlim líka.

Er samt eiginlega farin að hallast að því að þrír mánuðir verði nóg í mínu tilfelli. Ég vona það.

Annars er eitthvað að gerast með brjóstin á mér sem er á sér engar eðlilegar skýringar nema þær að ég sé haldin svona svakalegri hlutekningaróléttu.

Nú hef ég endurskrifað fyrsta kaflann. Hér er afraksturinn. Það breytist ekki margt.. en eitthvað. Eins og t.d. kemur nafnið hennar Hope fram strax. Eina ástæðan fyrir því að það kom ekki strax fram var einfaldlega sú að ég vissi ekki hvað hann ætti að heita. Ég segi hann.. því þetta var hann alveg þangað til þetta breyttist í hana þegar David segir að hún sé insane.

hehehe

IN CONTROL, it read. David mustered a smile as he read the newspaper on his way to work. The article was spread across the front page and it was about him. His team and the way he had handled the recent universal crisis. He filled his lungs with fresh air and let out a satisfied sigh. Yes. He was an efficient Y-cell. No doubt about it.

David's headquarters, the damage control center, were located in a building raised on top of a hill overlooking the valley of The Core. It was only a brisk seven minute walk from David's apartment. Every morning he would start his day at the office by reading the morning paper, enjoying a tall glass of water. On a slow day he sometimes took a nap in his chair but on a hectic day he was busy giving orders to his officers located all throughout the universe. He was in charge of damage control for the whole organism and he had managed to land that position without ever going into the field. Not once. That thought always made him grin.

When David opened the door to his office that morning, he was thrown off by the sight of a young X-cell sitting in the chair in front of his desk reading a piece of paper he had left there the day before. It was a note from the waste disposal unit. The memo was of no importance but clearly indicated this was the worst kind of X-cell there was - a curious one.

"Did you find something interesting?" he said in a dry manner as he entered the room. The X-cell looked up at him, returned the note quickly to his desk, and ignoring his remark completely, stood up and smiled.

"You must be David", she said and extended her hand for a handshake, "I'm Hope. The new Creative Thinking Sergeant."

David shook her hand somewhat reluctantly. A new Creative Thinking Sergeant?

Crap.

"What happened to Paul", he asked, sat down in his chair and placed the newspaper on the desk - front page up.

"He decided to retire. He didn't tell you?" she replied. Her eyes wandered curiously around the room.

"No". David was not amused. He liked Paul. Mostly because Paul was old and uninterested in his job. Also because he did everything David told him to do. Getting someone young and vital for the job was not in David's favor. Getting an X-cell was a disaster.

After scanning the room with her eyes, a small snow dome that was sitting on David's bookcase caught Hope's attention. Inside she was able to see a small mansion and when she shook it, little bolts of lightning whirled in the water all around it. It was a rare conversational piece David treasured and the thunderbolts seemed almost real, giving off sparks as they were hit by the daylight.

"Oh how beautiful", she said with fascination as she watched the sparks fly inside the dome. After she had marveled on it for a while, she walked over to a large observation window, overlooking the valley of The Core.

"And these are the walls", she said absent mindedly, shifting the snow dome between her hands as she studied acres and acres of tall sturdy walls stretching as far as the eyes could see.

"Yes." David forged a smile. Watching her throw the dome around like that agitated him and he wished she would just return it to where it belonged, but he was proud of those walls down in the valley. They were a much needed shelter he had constructed for the protection of The Core and he liked studying the impact they made when someone saw them through this window for the first time. This particular observation window was the only one that really did justice to their splendor.

She stood there for a while looking out the window before she sat down again and placed the snow dome on his desk. In David's opinion, just a little too close to the edge.

"I'm surprised Paul didn't tell you he was about to retire, he has a profound respect for you", she said and smiled. David had no doubt she was telling the truth but his eyes were on the snow dome.

"I didn't get much time to settle in and there is very limited information on file regarding the Creative Thinking Sergeant's duties", she added, "and since we will be working together, I just wanted to introduce myself and perhaps get more information from the chief cell in charge", she sounded very sincere.

He wasn't surprised she hadn't found much on file on the subject. David liked taking naps in his chair but Paul had turned it into an art form. He leaned back in his chair and ran the hand across his chin - trying to give an impression of authority.

"Well.. ", he said and gave the snow dome a quick look, " there is only one thing you should keep in mind. Little innocent ideas, like the one Paul had recently about the universe getting a dog. Ideas like that can lead to all kinds of trouble. In that particular case we found the universe had a bad reaction and we are still working on a wall to prevent a code red alert caused by the disappointment", he paused briefly, "you can read all about it in today's paper."

David deliberately neglected to tell her the dog had been his idea. All hell broke loose a while back when the universe fell in love, not his idea, and when the love thing didn't work out - David had been up to his eyeballs in all kinds of travesties. He was still convinced the dog would have done the trick, but the universe turned out to be allergic. He didn't understand this strange urge for companionship and affection most universes shared, he found it completely unnecessary.

Hope remained silent for a while and David's eyes wandered back to the dome.

"I understand", she said, "well, I should be getting back. See if I can find some more files. It was very nice to meet you and I'm really looking forward to our collaboration."

David nodded politely in acceptance but her going through Paul's files made him a little uneasy. He had no idea what sort of crap Paul had been writing down in his reports, nobody ever read them.

Hope rose from her seat, grabbed the snow dome and walked over to the bookcase in order to return it, but it slipped from her hand and fell to the floor with a loud crash as the glass shattered into million pieces.

"Oh!", she cried out, "I am so sorry!" She knelt on the wet floor and started picking up pieces of glass and little thunderbolts murmuring apologies as she placed them in her hand.

David closed his eyes for a few seconds. "Never mind, just.. just leave it." He made no attempt to hide his frustration.

"I'm really sorry", she said again, placing the lightning bolts on the shelf, "I really am".

"Forget it", David said and frowned.

Hope gave an apologetic smile before she left.

When David had closed the door behind her, he walked over to the broken snow dome and picked up the foundation. The mansion looked intact.

"Vandalism", he said quietly. How the hell he was supposed to work with a mutilator like that was completely beyond him. He'd have to find a way to get rid of this albatross.

He threw the snow dome in the bin on his way back to the chair and meditated on how much liability she might turn out to be. How much damage she could cause. David couldn't find peace of mind until he returned to the article about him in the newspaper and was once again reminded of what an efficient Y-cell he was.

No doubt about it.

That day was a slow one and David got his usual nap. Later, his deputy Ed, brought him the afternoon paper and David leaned back in his chair, reading the newspaper with a big grin on his face.

DEFCON 1 ABORTED - was plastered across the front page in large bold and black letters. "A fatal nervous breakdown, due to severe disappointment in the recent dog allergy situation, avoided. Damage control is building another wall around The Core and all residents are safe according to the unit officer".

He lowered the paper, gave the ceiling a proud glance and thought about how efficient he was - again. He continued reading the newspaper, not really taking any of it in, still thinking about how he made the headlines again - until he reached the back page.

"PET PROJECT TO REPLACE PET"

What the..

"The new Creative Thinking Sergeant has made a suggestion believed to replace the pet dog. This suggestion has been approved by the universe."

NO!

David jumped from his seat, his hands were shaking vigorously.

"No! NO! She simply cannot DO THIS TO ME!" he shouted and grasped his forehead. At that very same moment Ed, David's deputy, entered the office.

"Uh.. sorry sir, is everything all right?", he had heard David shout and was a little startled.

"NO", David thundered, "everything is WRONG! That blasted terrorist, have you seen THIS?" David threw the paper on the desk, and as if for some cosmic guidance it landed in a perfect position, displaying the article in question. Ed read it and sighed.

"EXACTLY!", David screamed even louder than before, paused and cleared his throat of mucus induced by his screaming.

"This is awful sir", Ed proclaimed, "just terrible. What are you going to do sir?"

"I'll tell you what I'm going to do. I will go up there and put an END to whatever it is this treasonous tramp has come up with. How did she find the TIME to dream up CANCER like this? Just another ridiculous catastrophe we will have to clean up once it blows up in the universe's FACE!

"DO YOU UNDERSTAND WHAT I'M SAYING DEPUTY?"

"Yes sir."

"AM I MAKING MYSELF CLEAR?"

"Yes sir."

"YOU KEEP BUILDING THAT BLASTED WALL!"

"Yes sir."

"IT'S OUR TOP PRIORITY!"

"YES SIR!"

"I'm going to crush this proposal, RIGHT NOW", David shouted, grabbed his coat and stormed out the door, leaving Ed behind. As the door slammed shut, Ed glanced at the newspaper again, closed his eyes for a few seconds and gave a dreary sigh.

Hún Harpa vinkona mín fær stundum leið á mér. Aðallega þegar ég er að bera undir hana þetta og hitt. Ég hringi kannski í hana og segi "sko.. ég get gert svona.. eða hinsegin" og við förum saman yfir kosti og galla þess að gera svona eða hinsegin og í lokin segir Harpa mér hvað henni finnist ég eigi að gera.

Yfirleitt enda ég á að gera eitthvað sem ég bauð ekki einu sinni uppá sem option. Þá verður Harpa stundum smá pirruð.

Ég lá uppí rúmi og var að velta þessu fyrir mér í gærkvöldi. Ég hef gert svolítið af því í þessu fríi mínu - fara uppí rúm og velta fyrir mér hlutunum. Aðallega söguþræðinum í sögunni sem ég er að skrifa en líka öðru - eins og þessu.

Ég fer að sofa rétt fyrir klukkan níu á morgnanna þessa dagana, þegar börnin eru komin í skólann. Vakna um þrjú á daginn og byrja að skrifa. Er að skrifa meira og minna til níu á morgnanna - nema þegar ég tek mér pásur til að borða, fara í bað að brainstorma eða uppí rúm til að brainstorma.

Ég hef komist að því af hverju ég haga mér svona með hluti sem ég þarf að taka ákvarðanir með. Ég geri þetta vegna þess að ég er kona, með of mikið af karlhormónum.

Týpísk kona sem þarf að ákveða eitthvað leitar til ca þriggja góðra vina til að undirstinga með probleminu og diskúterar málið fram og til baka. Þegar hún er búin að því, tekur hún ákvörðun byggða á öllum diskúteringunum þar sem hún tekur að sjálfsögðu inní myndina innlegg viðmælenda sinna.

Týpískur karlmaður sem þarf að ákveða eitthvað lokar augunum í korter, vegur og metur kostina í stöðunni og tekur ákvörðun. Ef það er röng ákvörðun reiknar hann með því að hann geti þá leiðrétt þetta seinna. Sumir eru nú samt þannig að þeir leiðrétta ekkert af þeim mistökum sem þeir gera, en þeim gengur líka oft mun verr í lífinu.

Það er nefnilega mikilvægt að leiðrétta þau mistök sem maður gerir. Bara það að þú getir viðurkennt mistök ber vott um karakter.

Þar sem ég hef fengið þetta kven-ákvörðunartökugen virðist ég ekki geta tekið ákvarðanir nema með því að bera málið undir Hörpu fyrst. Þar sem ég er með of mikið af karlhormónum hlusta ég ekki á hana og geri bara það sem mér sýnist. Stóla á að ef það er röng ákvörðun.. verði hægt að leiðrétta hana seinna.

Í þeim tilfellum sem ég hef þurft að breyta ákvörðuninni.. byrja ég alltaf á að hringja í Hörpu.

Því ég tek nefnilega lúmskt mark á því sem hún segir.

Ég fer bara vel með það..

Ég var í fimm klukkutíma að setja saman þessar spurningar og þetta er líklega ein vísindalegasta könnun sem ég hef á ævi minni haft á forsíðu.

Aldrei fyrr hef ég komist að svona miklu um lesendur mína og ég hef þegar fengið beiðnir frá háskólum héðan og þaðan úr heiminum þar sem falast er eftir því að nota niðurstöðurnar í lærðum greinum.

Þetta er ekki einfalt og ég veit ekki hvort ég get komið þessu í orð, en ég mun reyna.

Fyrsti valkosturinn er "rauður er betri en blár". 22% kusu þennan valmöguleika. Þetta fólk er ástríðufullt, einlægt og það er hægt að treysta því.

"Grænn er blautur" 8.5% völdu þennan möguleika en þetta er mjög abstrakt þenkjandi fólk sem á framtíðina fyrir sér í raungreinum.

"Fjólublátt er ekki svart". Flestir kusu þennan möguleika, eða 34,1%. Þetta er fólk sem hefur allt sitt á hreinu.

"Blátt er gaman". 18% lesenda síðunnar minnar eru klámfíklar.

"Svart er ekki". 11% lesenda síðu minna eru í afneitun.

"Hvítt er litlaust". 6,1% lesenda hata ekkert meira en að falla inní fjöldann.

Já. Magnað.

Ég bið ykkur að kjósa á forsíðu, ég get ekki ákveðið þetta. (sjá færsluna hér fyrir framan)

Ég fór að hugsa um Lifur og hvernig hann kemur alltaf þegar ég er lítil og blá.

Þetta gerði mig litla og bláa.

Doddi rétti mér lítinn bækling sem heitir "Íslenska fánann í öndvegi."

Inní honum er sýnt rétt hlutfall íslenska fánans og annað dót. Sýnd er mynd af fánanum þegar honum er flaggað í hálfa stöng.

Doddi: "ÉG VEIT AF HVERJU HANN ER SVONA! ÞAÐ HEFUR VERIÐ LÍFFAR!"

Anna: "Ertu til í að finna símann fyrir mig?"
Frumburður: "Ég er að hugsa um að hafa í myndasöguseríunni senu þar sem þú biður mig um að finna símann fyrir þig og ég spyr: where do you think it is?"
Anna: "og ég segi "I think.. it's in the apartment - somewehere"
Frumburður: "snilld"
Doddi (kallar úr baði) and when you're dead - you'll never find the phone again!

Í dag og á morgun eru Samtök vefiðnaðarins, SVEF, að halda stærstu ráðstefnu sem haldin hefur verið á Íslandi um vefmál. Það er mikill metnaður þarna, fyrirlesararnir sem þeir eru búnir að fá eru bara klikkað góðir og ég get ekki beðið eftir að drekka í mig allt sem þeir segja.

Ég mun taka litlu svörtu hugmyndabókina mína með mér á þetta dæmi.

Annars byrjaði ég daginn á að brjóta óvart lítinn kertastjaka úr gleri og núna er hann í þúsund molum á gólfinu inní herberginu mínu. Í honum var kertið sem fylgdi fávitafælunni og ég hef smá áhyggjur af því.

Margir karlmenn á þessari ráðstefnu.

Ég er ekki að segja að allir karlmenn séu fávitar. Langt því frá. Nærvera mín í raunheimum virðist hinsvegar laða fávitana að eins og flugur að hunangi og þessi fávitafæla þrælvirkar. Ég hef ekki orðið fyrir alvarlegu áreiti frá fávita síðan ég keypti mér hana, tel ekki með þessi sms sem smiðurinn þreytist ekki á að senda mér. Stórmerkilegt. Ég sagði honum þegar hann hringdi þarna í þetta eina skipti til að bjóða mér út að ég myndi aldrei fara með honum á stefnumót. Ég byrjaði reyndar á að vera kurteis og segja "nei en takk fyrir að bjóða mér", en það var ekki nóg. Ég endaði á að gefa upp nánari upplýsingar um stöðuna, eins og þær.. að þetta kemur einfaldlega aldrei til með að gerast.

Ég er heiðarleg manneskja, færi ekki að ljúga þessu að manninum.

Þá sagði hann mér að ég væri bara ótemja og hann kynni sko alveg á svoleiðis því hann er hestamaður. Sagðist ætla að finna sér stein, setjast á hann og bíða þangað til ég gæfist upp og kæmi til hans.

Aha. Yeah.

Hann er ennþá á steininum en ég vona að hann fari að skilja að mér var full alvara þegar ég sagði þetta svo hann hætti nú þessum eilífu fimmaurabrandara sendingum sínum. Get lítið gert annað en að ignora þetta, ekki dettur mér í hug að svara. Sms-in sem ég fæ frá e-kortinu fullnægja mínum sms skeyta viðtökuþörfum fullkomlega - auk þess leiðist mér þessi samskiptamáti alveg ósegjanlega mikið og finnst hann ofnotaður. Önnur eins uppspretta misskilnings og leiðinda á milli elskenda á okkar tímum er vandfundin, sms skeytasendingar tróna þar á verðlaunapalli með gullið um hálsinn.

Ég er hinsvegar engin helvítis ótemja, bara mjög vandlát á knapa.

Fyndið að ég skuli hafa dissað sms í morgun því í morgun sendi ég fyrsta sms-ið sem ég hef sent í marga mánuði.

Anna, sent kl 9:33:42

OMG HARPA! Um leid og eg kom inni andyri radstefnunnar sa eg svo illskulegan mann. Kolfell fyrir honum.

Harpa, sent kl 9:39:12

FORÐAÐU ÞÉR!

Anna: en hann er svo VONDUKALLALEGUR A SVIPINN!

Harpa: FARÐU HEIM!

Anna: get thad ekkert, hann er med thunnar varir sem hann herpir saman og pirir augun illskulega thegar hann horfir yfirlaetislega yfir mannfjoldann. svo er hann lika i svona stofnanalegum jakkafotum og eg yrdi ekki hissa thott hann vaeri me axlabond lika!!!

Harpa: Viltu gefa mér samband við Huga, ég þarf að biðja hann að gera mér greiða. Við höfum engan tíma í vondukallavesen núna!

Anna: EN EG ER AD FA KYNHVOTINA AFTUR HARPA!

Harpa: Farðu heim til þín strax! Settu á þig húfuna og farðu í fallhlífina. Hættu svo að hitta fólk!!

--

En rétt eins og í öskubuskusögunni þá hvarf þessi hrikalega heillandi mannvonskulegi maður klukkan tólf og áður en ég fann hugrekki til að spyrja hann hvort hann vildi eiga stutt ástarævintýri með mér inná klósetti. ÓTRÚLEGT hvað ég er alltaf óheppin. Ég er sannfærð um að þetta er maður sem veit nákvæmlega hvernig þarf að refsa mér. Oh.. það skein af honum svo ómenguð illska. Ég veit bara ekkert meira kynæsandi en það.

Þessi dagur var frábær. Ég er soldið þreytt enda er ég búin að vera vakandi í 22 tíma. Dóra Takefusa, sem sá um undirbúning ráðstefnunnar, bjargaði lífi mínu þegar hún reddaði mér kók dós fyrir síðasta fyrirlesturinn. Sem betur fer, hann var einn af þeim bestu. Í einni pásunni var ég að tala við Huga og Hallgrím Thorsteinsson. Spurði Huga hvort hann væri ekki að fara að hitta fyrirlesarana um kvöldið og jú, hann var einmitt að fara að gera það. Þá spurði ég hvort hann þyrfti ekki deit og hann sagði "ah jú, vá.. það er ekkert smá glatað að vera alltaf einn. Hallgrímur, ertu til?"

Fyrr í samtalinu hafði Hugi sagt okkur að hann væri í bleiku nærbuxunum sínum og Hallgrímur var í bleiku skyrtunni sinni.

Maður treður sér ekki inní svona karma.

Hitti marga fleiri eins og t.d. Simma og Einar og Krumma og Jón Trausta. Það var nú soldið fyndið. Við vorum bæði nákvæmlega jafn lengi að kveikja.

Ég tók mökk af glósum í litlu svörtu bókina mína en eftir þennan fyrsta dag finnst mér samt þarfasta verk vefsamfélagsins að kaupa enskunámskeið handa Valgerði. Þessi fávitafæla mín er alveg þrælmögnuð því ég held hreinlega að það hafi engin fáviti verið þarna.

Nema náttúrlega vondukalla-endurskoðandalegi maðurinn. Ég held að ég eigi rauð axlabönd einhverstaðar, ætla að fara með þau með mér á morgun - upp á von og óvon.

Undanfarið hef ég verið að velta fyrir mér hvort staða himintunglanna sé eitthvað sérstaklega hagstæð þegar kemur að ást og samböndum.

Fyrir alla aðra í heiminum en mig.

Ég er orðin frekar þreytt.. nei.. ég er orðin DRULLU ÞREYTT á því að nú eru allar vinkonur mínar í skýjunum því þær sem áttu ekki kærasta, jafnvel þær sem höfðu ekki átt kærasta árum saman, eru nú allar búnar að finna þann eina rétta. Eins og gengur finnst þeim gaman að tala um það.

Við mig.

Nú er svo komið að þeir karlmenn sem ég umgengst eru líka að finna ástina hingað og þangað og svífa um á bleiku skýi.

Og hvaða lán hendir mig? Jú. Ég missti kynhvötina í Kringlunni, tók ekki eftir því og hún týndist. Ég er búin að hengja upp auglýsingaplaggöt í búðum og myndir af henni hjá Securitas en hún finnst hvergi!

Ég er búin að reyna að rifja upp þennan hryllilega dag og finnst líklegt að ég hafi misst hana nálægt kaffihúsinu þarna undir rúllustiganum á fyrstu hæð og líklega hefur einhver samviskulaus óvandaður einstaklingur frá helvíti hreinlega tekið hana.

Ég næ ekki uppí þessa ósvífni. Þessi kynhvöt var merkt mér, símanúmer og allt!

Svo eru þessar hamingjusömu konur stundum að hringja í mig og segja mér frá því hvað þessir frábæru kærastar þeirra eru mergjaðir elskhugar og hvað þeir eru duglegir að halda utanum þær og kyssa þær og REFSA ÞEIM.

Þessar sögur valda mér ógleði og stundum uppköstum.

Mér er fyrirmunað að skilja af hverju fólk ætti að vilja nudda sér berrassað upp við hvort annað í tíma og ótíma og klína sig útí allskonar líkamsvessum án nokkurar sjáanlegrar ástæðu. Ekkert nema subbuskapur sem af þessu hlýst og svo festist allskonar drasl í tönnunum á manni.

Ljóta ruglið.

Ég bið fólk að hlífa mér við svona hryllingssögum í framtíðinni og næsta par sem kemur hingað í heimsókn og finnur hjá sér þörf fyrir að kyssast í sófanum mínum verður hreinlega hent út!

Svalamegin!

Fyrir ekki löngu síðan fékk ég sendingu frá amazon. Bækur sem ég var búin að hafa lengi á óskalistanum. Meðal annars Web ReDesign 2.0: Workflow that Works. Ég las bókina alla í einum rykk og af því loknu, skoðaði ég mynd af höfundinum þar sem hún er með laptop-inn að vinna og ég hugsaði. Vá. Þetta er alveg frábær kona. Ég ætla að hitta hana einhvertíma.

Bókin hennar er góð og hún er alveg hörku fyrirlesari. Reyndar fannst mér fyrirlestur Dave Shea bestur, vegna þess að hann var að fjalla um CSS og það er akkúrat það sem ég var að fara að læra næst - betur. Ég kann smá CSS, nóg til að stílisera texta en ég nota ennþá töflur. Reyni að nota ekki mikið af þeim (og það er bannað að skoða kóðann og hlæja að mér! hehehe) Dave var sannarlegur innblástur og ég hef alltaf verið pínu hrædd við CSS, af því ég þekki töflur en að heyra hann fjalla um þetta var þvílíkt boost. Ég veit að ég kann ekki mikið í css, en ég veit að ég verð ekki lengi að tileinka mér það.

Uppúr hádegi á ráðstefnunni kom Hugi að máli við mig og sagði mér að hann langaði að gefa fyrirlesurunum eitthvað sérstakt frá Íslandi, spurði hvort ég gæti útbúið Galdradúkkur fyrir þá. Mér fannst þetta alveg rosalegur heiður og fór beint heim þegar síðasti fyrirlesarinn hafði klárað, til að búa þær til.

Þegar ég var í þann mund að leggja lokahöndina á dúkkurnar sá ég sms frá Huga þar sem hann bauð mér að koma með þeim út að borða í kvöld og ég ákvað að fara. "Ákvað að fara", meina.. nokkrir fremstu vefgúrúar HEIMS. Come on. Hver segir nei við svona boði? Ha?

Doddi var hjá Júlíu og Jóhanna hjá vinkonu sinni svo það var ekkert mál. Á matsölustaðnum afhenti Hugi þeim galdradúkkurnar sem voru sérútbúnar með nörda-vef-frösum og þau voru svo ánægð! Vá. Þarna var Kelly Goto, Eric Meyer, Shaun Inman, Joe Clark og Dave Shea - með galdradúkkur. Og þau voru í skýjunum. Eric faðmaði mig meira að segja. Kannski af því ég setti nafnið "Alex Robinson" á hans dúkku, svona smá bónus. Nú getur hann fengið útrás fyrir frústresjónir sínar útí manninn. Ég fíla Eric. Hann er ferlega fyndinn.

Ég fíla þau reyndar öll. Þetta er yndislegt fólk og með eðal húmor. Algerlega laust við hroka og yfirlæti. Ég held að það sé eitthvað við þetta netsamfélag. Get ekki beinlínis útskýrt það.. en ég held að þegar þú ert búin að vera mikið á vefnum og hefur kynnast svona mörgu hjálplegu og yndislegu fólki, eins og t.d. ég hef gert, þá breytir það viðhorfi þínu til mannkynsins. Eins og einn af stofnendum ebay.com sagði ca "einn og hálfur milljarður fólks verslar við ebay. Það er einn og hálfur milljarður manna sem hefur lært að treysta ókunnugu fólki.

Það er nefnilega magnað.

Hugi hélt ræðu eftir matinn, þakkaði þeim fyrir að koma og sagði þeim hvað allir væru ánægðir með hvernig til tókst og svo sagði hann þeim að hann langaði að gefa þeim svolítið mjög sérstakt í kveðjugjöf og hann er svo heppin að nágranni hans er norn, ein af þeim fáu sem kirkjan náði ekki að brenna. Þá sagði Shaun: "so we get to burn her!"

Það sprungu gjörsamlega allir úr hlátri.

Mér finnst svo magnað að hugsa til þess að konan á myndinni í bókinni, sem ég lít svona upp til, komi til með að hafa galdradúkku frá mér einhverstaðar uppá vegg, og ekki bara hún. Mér finnst magnað að hafa aðgang að fólki sem er svona vel að sér á þessu sviði sem ég hef svona brennandi áhuga á og það magnaðasta af öllu mögnuðu er..

..já. Ég get reyndar ekki farið útí það strax á opinberum vettvangi. Segjum að ég gæti hafa vanmetið verðgildi þekkingar minnar og líf mitt gæti verið að taka alveg nýja stefnu.. eftir nokkra mánuði. Allt undir mér komið auðvitað og hvað ég er dugleg að vinna í að tileinka mér CSS.

Og ég er alveg óhugnanlega fljót að læra hluti sem ég hef áhuga á, svo fékk ég líka mjög gagnlegar ábendingar frá Dave sjálfum.

Ég er svo þakklát Huga fyrir að hafa boðið mér með í kvöld og fyrir að hafa staðið fyrir þessari ráðstefnu. Hann er ofurhetja.

Þetta er ógleymanlegt kvöld. Ógleymanlegt.

Thank you so much for a wonderful night!

True Love

Out of the blue, out of the night
You came along and you changed my life
I'm feeling things, I swear I never felt before

You looked at me, that's all it took
You read my heart like an open book
Well, it was true love - right from the start
It was true love - straight from my heart
It was true love - ain't no doubt about it, baby
True love - I can't live without it

Before I met you baby, I was alone
Thought I was happy livin' on my own
But now I realize this world was made for two - like me and you

With you by my side, everything's fine
There ain't no mountain, sugar, we can't climb
We got a true love - that's all we need
Is a true love - it's got a lifetime guarantee
It's a true love - so hard to find baby
True love - puts your heart on the line now

True love - makes every day a little brighter
True love - makes every burden just a little lighter
True love - it'll make you be a better man
If you had true love, you'd understand

Out of the blue, out of the night
You came along and you changed my life
You got me feeling things, I swear I never felt before
You lift me up, you make me strong
You give me lovin' lastin' all night long
When it's a true love - right from the start
It's a true love - coming straight from my heart

True love - need you here beside me baby
True love - need your love to guide me
True love - I can't deny this feelin' no no matter how hard I try
I just know what I feel, and it's a true love

She's my baby, she's my girl
She changed my life, oh, she changed my world
She's my buttercup, oh, fill me up

Talkin' about true love, talkin' about true love, it's gotta be a true love

True love
True love
True love
True love

---

Ég var í bónus í dag að versla þegar ég heyrði þetta lag.

Það sem hann Glenn er að syngja um getur í alvöru komið fyrir fólk, ótrúlegt en satt.

Verst með þetta helvítis lifetime guarantee. Því það fylgir, hvort sem þér líkar það betur eða verr. Og eins og segir í textanum er þetta fyrirbæri erfiðara en andskotann að finna og fólk sem finnur það er talið heppið. Þetta var svo miklu einfaldara í gamla daga þegar maður hafði ekkert val og ég held að það ætti bara að taka það upp aftur. Úthluta fólki mökum út frá praktískum forsendum.

Í gegnum tíðina hef ég fengið þrjú bónorð í fullri alvöru. Ég veit ekki hvað ég hef fengið mörg bónorð frá mönnum á þriðja glasi, en þau eru ófá og reyndar er ég tvígift því ég gifti mig í bandaríkjunum í partíi, þáverandi kærasta mínum sem var Hollendingur. Það var eitt hjarta sem ég braut. Hann bað mig um að dansa við sig við "father figure" með George Michael áður en ég fór - og ég gerði það. Það var erfitt. Ég hlusta aldrei á þetta lag.

Ég hef samt mest samviskubit yfir fyrsta hjartanu sem ég braut. Ég gerði það ekki tacktfully því ég gat ekki gefið honum neina ástæðu og ég áttaði mig bara nýlega á því að hann var líklega alvöru ástfangin af mér. Mér skilst að hann hafi ekki verið góður við næstu kærustur, sem bendir til þess að hann hafi verið mjög sár. Mér þykir ennþá vænt um hann en ég elskaði hann ekki. Því miður, vegna þess að hann var sannarlega góður við mig. Ég var náttúrlega bara krakki með lágt sjálfsmat og það verður til þess að maður skilur ekki.. nær ekki utanum að einhverjum gæti þótt svona vænt um þig.

Svo komu aðrir á eftir og staðfestu það sem þú hélst.. að það þykir engum svona vænt um þig. Ekki í alvörunni. Líklega menn sem höfðu verið ástfangnir sjálfir einhvertíma, farið illa og voru hræddir við að láta á það reyna aftur því eins og segir réttilega í textanum.. you put your heart on the line.

Bara sorglegt.

En kannski er ég bara að fá til baka það sem ég á skilið. Ég held samt að ég sé búin að taka út mína refsingu núna og það má alveg fara að taka nafnið mitt af svarta listanum. Ég hef aldrei beinlínis reynt að særa menn þegar ég hafna þeim. Mér finnst það ekki gaman. Mér finnst það reyndar ömurlegt og stundum vildi ég óska þess að það væri hægt að stjórna hverjum þú fellur fyrir, en ég kann það ekki. Kannski spilar þetta svolítið inní af hverju mér finnst ágætt að vera bara heima hjá mér. Þá þarf ég engum að hafna. Líka.. ég er hrædd við að ég falli fyrir einhverjum sem er ekki góður við mig. Það eru alveg nógu mörg ör á sálinni minni og það er búið að niðurlægja mig á líklega flest allan hátt sem hægt er að hugsa sér. Þegar ég hugsa útí það trúi ég varla hvernig komið hefur verið fram við mig. Mér finnst lítilsvirðingin verst og ég hef ekkert gert til að vinna mér inn fyrir henni.

True love - it'll make you be a better man.

Ég ætla ekki að reyna að skilja eða útskýra af hverju karlmönnum finnst gaman að gera lítið úr mér. Ólíklegustu karlmönnum. Þeim finnst það bara og í staðinn hef ég ákveðið loka fyrir aðgengi þeirra að mér. Á meðan hæðist engin að útliti mínu, klæðaburði, húmor, hugmyndum.. engin sem heldur mér niðri. Er ég svona ógnvekjandi? Er ég svona vonlaus? Er þörf á að vera með stöðugar aðfinnslur? Hæðast að því hver ég er, hvernig ég lít út og því sem ég segi?

Það er ekki "húmor".

Einu sinni sagði við mig kona "En Anna, þú tekur þetta of mikið inná þig. Til dæmis ef ég myndi vera að labba útá götu og einhver unglingur myndi kalla á eftir mér "hey, gamla ljóta kelling", þá myndi ég ekki taka það til mín eða nærri mér". Svo ég spurði: "en ef þetta væri maðurinn þinn?"

Hún hafði ekkert svar við því. Það er nefnilega tvennt ólíkt hvort einhver fáviti útá götu segir eitthvað ljótt við þig en sá sem á að vera með þér í liði. On your side. Það að fá svona lagað frá þeim sem þú leggur allt þitt traust á er aðeins öðruvísi.

Ég er ófær um að gráta fyrir framan einhvern. Ég get það ekki vegna þess að ég hef lært að þegar ég græt, þá byrja árásirnar oft fyrst af alvöru, því þá veit viðkomandi að ég er buguð og goes for the kill. Þetta lærði ég af fleirum en einum manni. Svo nú græt ég bara þegar ég er ein. Þetta er svo skilyrt að ég get ekki einu sinni grátið fyrir framan vinkonur mínar.

True love.. so hard to find.

Það er erfitt að finna hana, sumir finna hana aldrei. Stundum vildi ég óska að ég hefði aldrei fundið hana því hún hræðir mig í dag og ef einhver skilur ekki af hverju ég hleypi engum nálægt mér núna..

if you had true love, you'd understand

..þegar þú upplifir það sem hann er að syngja um í laginu, þá ertu svo gjörsamlega varnarlaus að þú tekur sénsinn. Það er ekkert annað hægt í stöðunni því þetta er bara það eina rétta. Hvernig getur svona mögnuð tilfinning verið röng? Það getur ekki verið rangt. Það getur bara ekki verið.

True love.

Þú opnar bara allt upp á gátt og tekur niður allar varnir. Af hverju ætti þessi einstaklingur að vilja meiða þig þegar allt sem þú vilt gera er að vera góð við hann, vera til staðar fyrir hann ef hann þarf á þér að halda.

True love.

Þú leyfir þér að trúa í sálinni þinni að þú hafir fundið einhvern sem þyki raunverulega vænt um þig, í alvörunni, eins og þér þykir vænt um hann og hjartað þitt fer.. on the line.

True love.

Gefur þig heilshugar og af barnslegri einlægni. Til þess eins að standa lömuð eins og asni þegar það rennur upp fyrir þér.. að í huga þess sem þú hefur allar þessar sterku tilfinningar til.. ert þú minna virði, en annarra manna.. hundur.

True love.. ain't no doubt about it, baby

.. out of the blue

.. straight from my heart

.. so hard to find

.. your heart on the line

.. a lifetime guarantee

.. makes every day a little brighter

.. makes every burden just a little lighter

.. true love

.. true love

.. true love

.. true love