Fimmtudagur, 30. mars 2006
Í kvöld, rétt fyrir átta var hringt og ég minnt á að ég átti að vera mætt á fund til að skipuleggja brúðkaup Júlíu og Gulla sem verður núna í júní. Skemmtilegasta fólkið í báðum fjölskyldunum verða veislustjórar: ég og bróðir Gulla.
Reyndar er þetta þannig að Júlía og Gulli eru með evil plan um að hafa brúðkaupið tvöfalt og ég og bróðir Gulla giftum okkur líka. Bróðir hans Gulla sá mig í fyrsta skipti á ævinni í kvöld og ég mætti sem leppalúði dauðans - með húfuna sem frumburðurinn prjónaði á mig, sem ég hef ekki tekið af mér í viku og bólu amish-línu krans svo það er óhætt að segja að tvöfalt brúðkaup er out of the question.
Auk þess held ég að við höfum hvorugt áhuga á að gifta okkur og þá sérstaklega ekki hvoru öðru.
Breytir því ekki að Júlía og Gulli ætla að giftast hvoru öðru - og ég öfunda þau því mig langar líka að finna þennan eina rétta sem ég get eytt ævinni með.
Kannski er það þessvegna sem ég er ekkert að láta mig kvíða fyrir þessum lyfjakúr. Af hverju að láta sig kvíða fyrir því? Það mun taka enda. Miklu eðlilegra að láta sig kvíða yfir því að búa einn og yfirgefin í ellinni og hafa engan til að tala við nema sjónvarpið - of mikla liðagigt til að vera á msn..
ÞAÐ er eitthvað sem ég ætti að láta mig kvíða fyrir.
Ég tek fram að ég er ekki svo öfundsjúk að mig langi að myrða brúðhjónin með keðjusög til að skemma brúðkaupsdaginn eða eitthvað svoleiðis bíond dæmi, þvert á móti er ég svo sick í öfundsýki minni að ég vona að þau verði alltaf eins hamingjusöm og þau eru í dag.
Já. Í raun og veru vona ég það heitt og innilega. Það væri ákveðin huggun að vita að þetta sé ennþá til í heimi þar sem fólk trúir ekki á..