Ekki svo mjög tel ég - en stundum þarf að taka á honum stóra sínum.

Nauðsyn brýtur lög. Eða er það ekki?

já..

What Would Jack Sparrow Do?

Fer eftir því um hvað við erum að tala. Sé alveg glita í stálið, en held þér finnst ekki þægilegt að beita því. En við gætum gefið þér betri ráð ef við vissum meira - þú hefur þetta samt alveg ef á því þarf að halda. Þarf ekki annað en vitna í Margeir

Líklega. Ég er það þegar ég þarf að vera það.

Annars er ég frekar dipló manneskja.

Þetta er bygons og ég valdi að skera engan á háls. Það er ekki nokkur leið að átta sig á því hvort það var rétt eða röng ákvörðun. Ég hef hunch um að hún sé röng. Það kemur í ljós á næstu.. mánuðum.

Ég get ennþá skipt um skoðun..

Konur hafa alltaf leyfi til að skipta um skoðun - spurðu bara Billy Joel

Guð, nei! Hugsið um börnin!

Hversu cut throat eru íslendingar?

" Forstjóri FL Group segir tilfinningar ekki þvælast fyrir Íslendingum "

Er þetta vanmetakennd, sjálfstraust, mont eða hroki - eða bara cut throat?

Í Morgunblaðinu laugardaginn 4. mars 2006 birtist grein eftir Sigrúnu Pálsdóttur sagnfræðing þar sem hún spyr hvort íslenskt mont sé, líkt og útrás Íslendinga, menningararfleifð. Ég hef dáldið verið að spá í þetta orð, mont, eftir að ég las greinina og hef velt því fyrir mér hvort sé verra, að væna mann um mont eða vera vændur um mont. Skilgreinum mont. Að mínu mati er mont náskylt vanmetakennd, sjálfstrausti eða hroka. Bara stigsmunur. Það má setja þessi orð upp á ás sem væri svona:

Vanmetakennd Sjálfstraust Mont Hroki

Ef þetta er rétt má þá ekki með réttu segja um þann sem vænir einhvern um mont að hann sé haldin vanmetakennd og þá um leið að sá sem vændur er um mont sé í raun með mikið sjálfstraust. Það er gömul saga og ný að þeir sem skara framúr eru oft ákveðin ógn við þá sem ekki skara fram úr. Þeir síðarnefndu gætu þá tekið upp á því að þjást af vanmetakennd yfir sjálfstrausti þeirra fyrrnefndu og taka þá kannski til við að segja þá montna eða jafnvel hrokafulla. Það léttir þeim lundina - tímabundið.

Á söguöld má segja að íslendingar hafi verið fullir sjálfstrausts og efalaust hefur einhverjum á þeim tíma þótt ástæða til að kalla hina íslensku víkinga montna, jafnvel hrokafulla. Síðan tók að halla undan fæti í landinu og um hundruðir ára var íslensk þjóð ekki beysin og vanmetakenndin mikil. Ekkert sjálfstraust.

En kíkjum á greinina aftur. Í grein sinni segir Sigrún:

"Þeir sem tóku þátt í sjálfstæðisbaráttu Íslendinga á 19. öld vissu að eitt af því sem gerði Ísland að verðmætri eign konungsríkisins í augum Dana var menningararfleifð þess. Það er því ekkert nýtt að Íslendingar séu stoltir af fortíð sinni en á þeim tíma voru þeir auðvitað jafnmeðvitaðir um veika stöðu sína í þeirri nútímavæðingu sem samfélög í Evrópu voru þátttakendur í. Þessi ríki áttu það sameiginlegt með Íslendingum að eiga sér menningararfleifð en samfélagsþróun innan þeirra gerði það hins vegar að verkum að menning þeirra var óðum að fjarlægjast uppruna sinn og geta af sér það sem á þeim tíma var kallað lágmenning. Á meðan leiddi kyrrstaðan í íslensku samfélagi til þess að Íslendingar höfðu ekki til annars að hverfa til að stytta sér stundir en eigin menningararf sem í samanburði við afurðir dægurmenningar hins kapítalíska samfélags var hámenning á mælikvarða menningarpostula þess tíma."

Og hún heldur áfram:

"Þótt erfitt sé að meta hvaða áhrif umfjöllun um menntun Íslendinga á síðari hluta 19. aldar hafi haft á sjálfsmynd þeirra sem þjóðar er enginn vafi á því að hún hefur eflt einhverja þá í þeirri trú að staða þeirra í heiminum og veraldarsögunni væri ef til vill stærri en ásýnd atvinnu- og lífshátta gaf til kynna. En einmitt fyrir þá sök að þessir þættir, menntunin og lífshættirnir, fylgdust ekki að var þessi skoðun umheimsins líkleg til að stíga Íslendingum til höfuðs eða í það minnsta ýta undir óþol útlendinga gagnvart sterkri sjálfsmynd og stolti íslenskra bænda. Slík voru viðbrögð breska mannfræðingsins Nelsons Annadale sem ferðaðist til Íslands um aldamótin 1900. Tæplega hundrað árum eftir að bók Hollands kom út, nánar tiltekið árið 1905, var ástandið á Íslandi orðið einhvern veginn svona:

Þegar hinn venjulegi Íslendingur á samtal við Evrópubúa verður hann svo meðvitaður um mikilfengleika forfeðra sinna og menningarástand og dyggðir í íslenskum samtíma að hann hefur tilhneigingu til að láta það eftir sér að fara með ýkjur - Íslendingar voru stærstu hetjurnar, mestu skáldin, og fræknustu könnuðir sem uppi hafa verið; þeir kenndu Kólumbusi að uppgötva Ameríku, bókmenntir þeirra voru án nokkurs vafa þær bestu sem skrifaðar hafa verið; þeir sjálfir hugrökkustu menn sem heimurinn hefur þekkt; Thorvaldsen var Íslendingur, og hann var mesti listamaður sem Evrópa hefur alið... [en] Auðvitað hefur Ísland aldrei skapað mikla list, eða mikinn listamann. Myndhöggvarinn Thorvaldsen er álitinn þjóðhetja... Samt var Thorvaldsen aðeins hálfur Íslendingur, þar sem móðir hans var dönsk; hann fæddist á sjó, sá aldrei Ísland og á Ítalíu listsköpun sína að þakka.

Er þetta dæmi sönnun þess að þjóðarrembingur eða mont sé eitthvað sem Íslendingar geta þakkað eða kennt forfeðrum sínum um? Líkt og útrásareðlið? Ekki er víst að allir íslenskir sagnfræðingar myndu gangast við þeirri túlkun, jafnvel þó að þessi upplifun Annadales sé óþægilega kunnugleg: landafundir, skáldin og aðdáun á meintum Íslendingum. Bjarni Tryggvason geimfari, Ólafur Elíasson myndlistarmaður og fleiri "íslenskar" nútímahetjur hafa nú leyst Thorvaldsen af hólmi. En samkvæmt samkvæmis- og hátíðarsagnfræðinni er þetta óyggjandi sönnun þess að íslenska sjálfshólið er menningararfleifð, eitthvað sem við þurfum að varðveita. Og er hér þá komin réttlæting fyrir framsetningu þessa söguskóla: líkt og nota má víkingaeðlið til að réttlæta nýkapítalíska viðskiptahætti Íslendinga má nota grobb íslenskra kotbænda til að réttlæta sjálfsánægju yfir sterkri stöðu okkar í heiminum nú og í framtíðinni. En auðvitað að því gefnu að okkur sé sama um hvernig það hljómar í eyrum umheimsins."

Það er auðvitað hárrétt hjá henni að forkólfar sjálfstæðisbaráttu íslendinga notuðu menningararfinn til að byggja upp sjálfstraust íslendinga. Þeir vissu að sjálfstraust er lykillinn að svona baráttu og reyndar er sjálfstraust lykillinn að allri baráttu. En það glittir í vanmetakenndinaa hjá henni og svo mörgum öðrum þegar kemur að útlendingum þegar hún segir í lokin hvernig þetta mont hljómar í heyrum umheimsins. Það er í raun alveg merkileg þessi vanmetakennd margra íslendinga gagnvart útlendingum. Ég heyrði það hjá manni í bankageiranum t.d. að ein ástæða þess að Kaupþing hóf sína útrás var að þeir sáu upp á hvern dag að í sínum daglegu samskiptum við útlendinga þá voru þeir a.m.k. jafngóðir, ef ekki betri. Þannig að þeir spurðu sig einfaldlega hvort þeir hefðu sjálfstraust til að fara út - fara í víking. Þeir höfðu sjálfstraustið og auðvitað getuna eins og allir sjá núna.

Þessi vanmetakennd margra íslendinga gagnvart útlendingum birtist á öðru sviði sem fer meira í taugarnar á mér en nokkuð annað. Það eru brottfluttir íslendingar sem í viðtölum eða greinarskrifum í íslensk blöð eru sífellt að segja okkur hinum sem ekki búum í útlöndum hvað allt sé frábært þar en hvað það er mikið sem betur megi fara heima. Við þetta fólk vil ég segja þetta:

1. Til hamingju með nýja landið en látið okkur í friði

2. Við höfum líka komið til útlanda

Ergó: Við erum lítil þjóð með mikið sjálfstraust og höfum alveg efni á að monta okkur.

Ísland. Best í heimi.

Mér var kennt í grunnskóla að forfeður okkar hefðu verið drykkfelldir aumingjar sem gerðu fátt annað en að slást og leika sér á milli þess sem þeir drápu kjaftfora nágranna og spilltu saklausum vinnukonum. Þeim fannst líka gaman að búa til drauga úr reifabörnum.

Landið var hrjóstrugt og óvinveitt íbúum ( það hefur ekkert breyst ), veðráttan skítleg ( nei, ekkert breyst hér heldur ) og maturinn slæmur fyrir heilsuna ( kommon... súrsað blóð og fita ? Í dag étum við fitulegið kjöt og fitulegnar kartöflur svo gæðin hafa lítið batnað þótt innihaldið hafi breytt um útlit ).

Er ekki bara málið að íslendingar séu kjaftforir ******ar sem geti ekki annað en að hreykja sér af því sem ekkert er, einfaldlega vegna þess að þeir hafa ekkert annað að gera á þessu guðsvolaða skeri ?

1) Nei, ég bý ekki í útlöndum

2) Jú, ég væri alveg til í að búa í útlöndum

3) Jú, ég hef búið í útlöndum

Ísland sýgur botnleðju

mér þykir vænt um þessa sjálfumglöðu, brothættu þjóðarsál - hún er litla dekurbarnið okkar

frábært að fá svona vel ígrundaða pistla í morgunsárið

Benedikt Jóhannesson á góða lýsingu á Íslendingum:

Mestir, Bestir og Minnstir

Úff... skerið. Ég vil komast af því. Give us money...

Hef nú oft óskað þess að þegar skattsvikara-glæpalýðurinn stakk af frá Noregi og lagðist í landafundi að þeir hefðu tekið stefnuna suður á bóginn og fundið eina fína klessu í Karabíska.

Væri ekki munur að þurfa ekki að berjast ávallt við eílíft haust, auk þess sem að ég tel að Íslendingar hefðu líklegast orðið nokkuð afslappaðri - þrátt fyrir uppreisnaranda, þrótt og þor?

En hvað kemur þetta annars færslunni hennar önnu við?

Cut throat er ekki kúl. Umburðarlyndi, þolinmæði og heiðarleiki rúla.

Flottir bisnessmenn eru þeir sem allir tala vel um.

Nú átt þú hund.

Ég á tík.

Tíkur eru cut throat.

Þær passa sína.

Þær eru b e a..e s

ÞOg ég elska þær auðvitað, samt.

Þetta er frábært komment Don Pedro.
Ánægð með að þú skildir skrifa það tvisvar.

Kominn tími til að einhver láti þessi orð út úr sér og ekki verra að það var einhver úr karlmennskuliðinu.

Ánægð með þig.