 |
|
|
|
 |
Fyllsta öryggis gætt
Föstudagur, 10. mars 2006
Þegar ég kom í vinnuna úr mat í dag lagði ég bílnum og setti í handbremsu. Ég set alltaf í handbremsu. Held að þetta sé vegna þess að ég er hrædd við að bílar hrökkvi úr gír og renni einhvert. Þetta er eitthvað síðan úr æsku. Allavega... Ég var varla komin inn á skrifstofuna þegar fingurinn á mér bólgnaði upp og varð blár og mér var illt í honum. Þar sem þetta er ekki eðlilegt ákvað ég að panta tíma hjá lækninum mínum - þegar ég mundi að það hefur aldrei neitt uppá sig. Hann segir mér alltaf að ég sé ung og hraust og verði orðin góð eftir korter - svo ég keyrði uppá slysó. Ég þurfti að bíða í ca hálftíma. Mig verkjaði í fingurinn og horfði á hann stækka og blána. Hreyfði hann upp og niður. Hafði ekkert betra að gera, glatað lesefni þarna. Þegar nafnið mitt var kallað stóð ég upp og ung hjúkrunarkona sagði mér að fá mér sæti í skoðunarherbergi, læknir væri á leiðinni. Ég sat í stólnum og velti því fyrir mér hvort ég hefði valið að fara uppá slysó vegna þess að í undirmeðvitundinni langaði mig að hitta lækni, verða ástfangin og eignast þrjú börn og hund og lifa hamingjusöm til æviloka. Þegar læknirinn kom inn, bauð hann mér góðan daginn og rétti fram höndina - sem skartaði giftingarhring - svo ég sagði "æji" en komst upp með það vegna þess að meiddið mitt er á hægri og hann meiddi mig smá þegar hann tók í höndina á mér. Hann var allt of viðkunnanlegur, gerði ekkert fyrir mig. Ég þarf einhvern sem er vondur og með kalið hjarta. Svarta samvisku. Serious professional sem hlær þegar fólk er pyntað. Ég vil mann sem er allt sem ég er ekki. Ég sagði lækninum frá verknum í höfðinu, fingrinum og að ég vissi ekki hvort þetta tengdist en ég fæ nánast aldrei höfuðverk og þegar fingurinn á mér flippaði ákvað ég að koma hingað.. en ég vissi ekki hvort þetta væri rétti staðurinn. Hefði getað farið til heimilislæknisins en hann segir mér alltaf að það sé ekkert að mér og að ung og hraust manneskja eins og ég verði orðin góð á korteri. Læknirinn horfði á fingurinn á mér og svo byrjaði hann að spyrja: Læknir: rakstu fingurinn í? ég gerði það og ekkert gerðist. Læknir: (potar í meiddið mitt) er vont þegar ég geri þetta? Þessu næst skoðaði hann höfuðið á mér. Lét mig fylgja fingrinum hans. Lýsti með ljósi í augun mín. Þrýsti fast á augabrúnirnar og upp. Þegar þessu var öllu lokið horfði hann á mig og sagði að það hefði sprungið æð í fingrinum á mér. Höfuðverkurinn væri ekki tengdur þessu og ég væri líklega með hann vegna spennu í öxlum. Hann sagði að honum þætti undarlegt að æðin hafi sprungin án nokkurs áreitis og sagði mér að ef þetta fer að gerast og ég fæ svona á fleiri staði á líkamann ætti ég að koma aftur - og ég hefði komið á rétta staðinn... "en.. ung og hraust manneskja eins og þú.. verður orðin góð á korteri", hann glotti. Það sem mig langaði að segja við hann var "I just need attention" aumingjalega ala grandpa Simpson en er ekki alveg viss um að hann hefði náð djókinu svo ég fór bara að hlæja. Well. Á leiðinni aftur í vinnuna velti ég því fyrir mér hvað það væri óhugnanlegt að fá svona fingrablóðfall alveg uppúr þurru. Fyrst það getur gerst í fingrinum á mér.. getur það gerst í heilanum. Það er ekki eins skemmtilegt. Ég lagði bílnum, setti í handbremsu og það var þá sem ég mundi.. að þegar ég setti í handbremsu þegar ég kom úr mat, tók ég aðeins vitlaust á handbremsunni með nákvæmlega þessum fingri... og það var píííííínu vont. En ekki nógu vont til að ég myndi eftir því. Engin smá léttir. Ég nota nefnilega aldrei heilann þegar ég set í handbremsu. Geri þetta alveg hugsunarlaust svo ég þarf ekki að óttast heilablóðfall á næstunni.
| anna | 18:32 |
comments
Gott að þú ert í lagi. Það er þetta með blessaða automatið. mmm, getur líka verið tölvutengt.... Handbremsur Það kom breti af eldri kynslóðinni eitt sinn í heimsókn til mín. Ég tók eftir því þegar ég fór með honum í bíl að hann tók í handbremsuna í tíma og ótíma. Á rauðu ljósi setti hann handbremsuna á. Þegar hann lagði við lúgusjoppu setti hann handbremsuna á. Þegar hann var að aka út af bílaplani og varð að stoppa setti hann handbremsuna á. Ég var sannfærður um að hann væri handbremsufíkill þangað til ég herti mig upp í það að spyrja hann afhverju hann setti handbremsuna á við minnsta tilefni. Þá leit hann á mig forviða og sagði að þetta ætti að gera. Allir hlytu að gera þetta því þetta væri kennt þegar maður tæki bílpróf. Í Bretlandi. Ég ímynda mér að flestar ef ekki allar æðarnar í hans puttum eru líklega löngu sprungnar. Reyndar var hann dáldið sérstakur þessi og fór í einu og öllu eftir öllum reglum. Engar málamiðlanir. Þegar svo langt var gengið að flestir starfsmenn okkar voru farnir að hóta uppsögnum og viðskiptavinir snéru frá út af regluverkinu þá sá ég að þetta gengi ekki. Við yrðum að fara milliveginn. Samningaviðræður hófust. Hann lét sér ekki segjast og sagði að þetta gengi fínt í hans heimalandi. Bretlandi. Ég sá að ég varð að grípa til öþrifaráða. Það var þá sem ég sagði honum frá fyrstu íslendingunum sem komu frá Noregi vegna þess að þeir gátu ekki farið að reglum. Borgað skatt. Hlýtt kónginum. Ekkert hefði í raun breyst núna 1100 árum seinna og að þessi hegðun væri í raun genetísk og það myndi taka okkur árþúsundir að þróa íslending sem færi að reglum. Það var þá sem hann samþykkti málamiðlun.
Ég tók eftir því að læknirinn sagði að þú værir spennt í öxlum en fengir samt ekki höfuðverk. Það sama á við mig. Ég man að þegar ég var yngri og var að byrja að byggja upp vöðvabólguna þá fékk ég oftar höfuðverk. Nú er hann alveg hættur að koma og tel ég það vera vegna árangursríkrar uppbyggingar á vöðvabólgu. Ég held að það berist ekki lengur nein sársaukaboð til heilans vegna stíflu. Um daginn fór ég í nudd. Kínverkst nudd þar sem maður er fótum troðinn í klukkutíma eða lengur. Þetta er svona "gott vont" en áhrifaríkt því maður mýktist allur upp og ég er ekki frá því að ég sé að fá höfuðverk. Það fór kannski aðeins að kárna gamanið þegar nuddarinn setti eitthvað apparat um hausinn á mér og undir hökuna og rykkti í - snéri höfðinu í hálfhring. Brestirnir voru frekar óþægilegir en eftir á var þetta gott. Nr. 3 | posted by: igor | 11.03.2006 | 8:09:41 | [+] |Já, þetta var greinilega "close call" - fá þér sjálfskiptan bíl, ekki spurning Ég er ekkert smá svekkt útí ykkur strákar. Lausnin á þessu vandamáli blasir við. Ég þarf ekki sjálfskiptan bíl og ég þarf ekki fótstigin bíl. Það sem ég þarf er einkabílstjóri! (og Bentley) Igor. Vá ég þarf samt eitthvað að gera því axlirnar á mér eru komnar uppað eyrum. Ég enda með kryppu ef þetta heldur svona áfram! Elías: Go fuck yourself. Nr. 8 | posted by: anna | 12.03.2006 | 19:31:01 | [+] |Þá lítum við ekki ósvipað út. Það er svona að vinna með mús allan daginn. En reyndar er þetta rétt á Simma að hreyfing er eina sem virkar til langframa. Nuddið er þó gott með. Ég væri alveg til í að vera einkabílstjóri, tala nú ekki um ef þú skaffaðir Bentley, en er þó upptekinn eins og er þar sem ég er í fullri vinnu. Nr. 9 | posted by: igor | 12.03.2006 | 20:41:16 | [+] |post a comment
|
Vöðvabólga er atvinnusjúkdómur allra sem koma nálægt atvinnu sem gerir ráð fyrir því að þú notir lyklaborð og mús. Hreyfing virkaði fyrir mig - nuddið var bara of tímabundin lækning. En annars erum við svo ungt og hraust fólk að ef það drepur okkur ekki þá gerir það okkur bara sterkari...
